Zawodowy romans z Oprah
Pomysł na show jest prosty: rozwiązywać z ludźmi, w obecności kamer, ich mniejsze i większe problemy życiowe. Prowadzącym i jednocześnie gwiazdą show jest Phil McGraw.
Znany dzisiaj jako Dr Phil, McGraw zaczynał u Oprah pod koniec lat 90., gdzie miał swój „kącik” – „Relationship and Life Strategy Expert”. Ale już w tamtym momencie życia, Dr Phil osiągnął spory sukces „w branży” i nie był człowiekiem znikąd. Jego firma konsultingowa zajęła się jedną ze spraw dla Oprah. Ta, była tak zadowolona z rezultatów ich pracy, że podziękowała McGrawowi i ekipie publicznie na antenie, jednocześnie zapraszając go do studia. Widzom tak się spodobało, że Dr Phil dostał miejsce w show na stałe. Od 2002 roku prowadzi własny program, który w tym roku obchodzi jedenaste urodziny.
Same początki kariery Dr Phila nie były aż tak spektakularne. Phil McGraw ukończył Uniwersytet w Teksasie w 1979 roku. Zrobił dyplom z psychologii klinicznej. Po ukończeniu uniwersytetu dołączył do swojego ojca Joego, z którym wspólnie prowadzili praktykę lekarską. W 1983 roku obaj panowie dołączyli do Thelmy Box, bizneswoman z sukcesami, i rozpoczęli prowadzenie seminariów coachingowych, pod hasłem „Pathways”. Krytycy zarzucają teraz showmanowi, że wykorzystał wiele z „know how” Box w swojej późniejszej działalności, jednak nigdy nawet nie wspomniał o swoich inspiracjach. Po 8 latach wspólnej działalności Dr Phil, bez informowania o tym swojego ojca, ani Thelmy Box, sprzedał prawa autorskie do „Pathways”. W 1990 roku związał się z firmą Courtroom Sciences, która w późniejszym okresie świadczyła usługi dla Oprah Winfrey. Tak doszło do kontaktu Phila z królową amerykańskiej telewizji.
Z ciekawostek – Dr Phil w 2003 roku założył fundację „Dr Phil Foundation”, której misją jest walka z dziecięcą otyłością.

Doktor od wszystkiego
Nie sposób wymienić wszystkich zagadnień, którymi Dr Phil się zajmuje. Anoreksja, bulimia, konflikty w rodzinie, trauma powypadkowa, narkotyki, hazard, długi. Zaprasza zwykłych Amerykanów lub gwiazdy, bliskich gwiazd, np. matkę upadłej 25-latki Lindsay Lohan.
Gromy krytyki spadły na niego po interwencji u Britney Spears w 2008 roku, kiedy gwiazda ogoliła głowę i przechodziła załamanie nerwowe. Aby okazać swoje wsparcie i zaprosić ją na terapię, Dr Phil udał się do Britney w towarzystwie kamer. Rodzina nękanej problemami artystki nazwała jego zachowanie „kolejną zdradą zaufania”. Koledzy po fachu nie zostawili na nim suchej nitki.
Nietrudno się domyślić, że McGraw, ze swoją przynoszącą sześciocyfrowe zyski terapią na ekranie, jest postacią budzącą kontrowersje. Psycholodzy uważają jego metody za prostackie, on z kolei odpowiada, że nigdy nie był fanem terapii, w której uczestniczy tylko psycholog i pacjent. Jego była żona oskarżała go publicznie o to, że zabraniał jej angażować się w pracę zawodową. Określała go jako despotę.
Do skandalu doszło w 2008 roku, kiedy okazało się, że jedna z uczestniczek show, która miała pojawić się na nagraniu, siedzi w więzieniu. Ekipa uiściła za nią kaucję w wysokości 30 tys. dolarów. Kiedy informacja wyciekła, zrezygnowano z nagrania odcinka i wydano oświadczenie o tym, że „zawiódł czynnik ludzki”. Na ile sam McGraw był świadomy całej sytuacji – nie wiadomo.

Odchudzający skandal
Kontrowersje wywołały także swego czasu produkty odchudzające, których Dr Phil był producentem i które sygnował swoim nazwiskiem. W 2003 roku wprowadził na rynek serię „odchudzających” koktajli, batoników i suplementów diety. Produkty promował w swoim show, w towarzystwie sióstr i bratanka, którzy „zeznawali” jak bardzo te produkty pomogły im w odchudzaniu. Te działania spotkały się z krytyką środowiska lekarskiego. Lekarze uważali, że skoro McGraw jest psychiatrą, a nie np. lekarzem pierwszego kontaktu, nie ma prawa wprowadzać pacjentów w błąd. Działaniom Dra Phila przyjrzała się wówczas Federal Trade Commission. W marcu 2004 roku wycofał produkty odchudzające z rynku, a organizacja zarzuciła „śledztwo”. W 2005 roku kilka osób zdecydowało się pozwać medialnego psychiatrę w związku z brakiem rezultatów odchudzających po zastosowaniu jego produktów. Na razie nic nie wskórali.

Materiał pochodzi z 14. numeru EksMagazynu. Całość znajdziecie w papierowym wydaniu.

Co zrobi „Ms. O”?

Pisząc o Oprah trudno powiedzieć coś, czego jeszcze o niej nie wiadomo i nie popaść w banał. Oprah to kobieta instytucja: właścicielka imperium mediowego, pierwsza czarnoskóra miliarderka, ikona telewizji. Amerykanie ją kochają i cenią sobie jej opinię, można zaryzykować stwierdzenie, że bardziej niż jakiegokolwiek innego autorytetu. Przy czym, kochają ją bardziej, kiedy jej ciało jest bogatsze o kilka (kilkanaście) nadprogramowych kilogramów. Tylko ona potrafi rozdać wszystkim goszczącym w studio samochody, ugościć parę prezydencką, zrobić program o BSE i doprowadzić do lesbijskiego coming outu jednej z najpopularniejszych prezenterek TV (Ellen DeGeneres).

W sferze domysłów pozostawać może przede wszystkim, na czym królowa telewizyjnego show zechce się skupić po zakończeniu prowadzenia programu, który wyniósł ją na szczyt popularności. Jedno jest pewne – to, że znika z show nie oznacza, że znika z TV w ogóle, a tym bardziej z amerykańskich domów. Poza domysłami o jej prezydenckiej kandydaturze (z pewnością miałaby w tym momencie większe szanse, niż – mający chrapkę na reelekcję – Barrack Obama) typuje się przede wszystkim jej większe zaangażowanie w telewizję OWN (Oprah Winfrey Network), która ruszyła z początkiem 2011 roku.

Amerykańskie media zastanawiają się również, kto mógłby zastąpić Winfrey na podium najpopularniejszej telewizyjnej prezenterki. Specjaliści najczęściej wymieniają wspomnianą już Ellen DeGeneres, która z powodzeniem prowadzi popularny „Ellen Show”. Oponenci wskazują, że DeGeneres, mimo, że utalentowana, przezabawna i charyzmatyczna, nie da rady zająć miejsca Oprah z prostego powodu – jest lesbijką, a amerykańska klasa średnia nie jest na to gotowa. Taki argument wydaje się nieco bezpodstawny, jeśli uświadomimy sobie, że Oprah zaczęła prowadzić swój program zaledwie 20 lat po działalności Ruchu Praw Obywatelskich, który walczył o równe prawa dla czarnoskórych mieszkańców Ameryki. Skoro w 1986 roku amerykańska klasa średnia była gotowa na przyjęcie do swoich domów afroamerykańskiej prezenterki, to dlaczego dziś nie chciałaby zaprosić do siebie prezenterki-lesbijki?

Cały materiał w najnowszym, V numerze EksMagazynu, do kupienia w salonach EMPiK i tutaj.