- Wiesz, ja tylko w kiblu mam spokój. Tak to ciągle ktoś krzyczy, czegoś chce, telefon dzwoni, a dzieci wyją.

- Spoko. Mogę też muzykę wyłączyć, jak ci przeszkadza.

- Nie. Tak może być. Tylko ty mów tak jak mówisz. Nie głośniej.

Zorientowałem się, że tolerancja Anety na krzyk jest na wyczerpaniu. Że najmniejszy dźwięk może doprowadzić ją do furii.

- Słuchaj, ty nigdy nie krzyczysz? – moja ciekawość wygrywała

- Krzyczę. Drę się. Ale potem mam mega poczucie winy i głupio mi potwornie. Robię się wtedy agresywna i boję się, że zaraz zrobię krzywdę dzieciom. Choć nigdy ich nie uderzyłam.

W tym momencie na raczej mało ruchliwej ulicy zatrąbiło nagle kilka klaksonów. Musiało to zdarzyć się blisko wejścia do salonu, bo Aneta, której akurat myłem włosy, zamarła.

- Oskar, ale co się dzieje?

- Nic. Pewnie śmieciarka zastawiła przejazd.

- Ale dlaczego oni trąbią – odniosłem wrażenie, że Aneta zaraz wpadnie w jakąś panikę – czemu nie poczekają? Zaraz ten koleś ze śmieciarki się wkurzy i będzie afera.

- Ej, ale to nie jest nasza sprawa. Wyluzuj.

Zacząłem nakładać farbę, ale ręce Anety trzęsły się dalej. Cała się trzęsła jak galareta.

- Patrz, chcesz dzisiaj wszystko zmienić: i długość, i kolor. Ale stare historie i tak z nas wychodzą. To może ze zmianą fryzury, zmienimy też ciebie?

- Ale że jak?

- No czyjego krzyku się boisz?

- Każdego.

- Kto krzyczał?

- Mama. Tata. Gdy wracałam z randki i czułam się zajebiście.

- Czyli jak teraz też się możesz tak poczuć jak cię zrobię na bóstwo, to czekasz na karę.

- Żebyś kurde wiedział. Nawet jak się ma drzeć na mnie klakson na ulicy.

Oskar Bachoń
www.oskarbachon.pl

- Część – stukot szpilek słuchać było od wejścia

- Hej, co ja widzę? Wróciłaś do noszenia obcasów? – problemy kręgosłupowe Patrycji były głównym tematem naszych rozmów

- Oskar, Oskar. Wreszcie trafiłam na specjalistę. Okazało się, że w moim przypadku trzeba bylo sięgnąć po metody niekonwencjonalne.

Zapowiadała się dłuższa tyrada na temat technik leczenia wypadniętego dysku. Ale Patrycja użyła słowa, którego akurat po niej się nie spodziewałem:

- Oskar, trzeba było podejść do tematu całościowo, psychosomatycznie. Psychosomatycznie.

- Czyżbyś poszła na terapię i przepracowała swoje emocje? – chyba słychać było ironiczność mojego pytania

- Nie, trafiłam na fizjoterapeutę, który dostrzegł we mnie zablokowaną wrażliwość. Jego zdaniem, blokada moich głębokich emocji powodowała blokadę kręgu szyjnego.

- Zaproponował nową technikę?

- Tak, masażu odśrodkowego – powiedziała to z taką powagą, że głupio mi było się dopytywać. Ale w końcu nie wytrzymałem

- O jakim środku mówisz, na miłość boską?

- Moim środku? Ej, to nie jest tak, jak myślisz. Owszem masuje mnie tam w środku ale wyłącznie w celach rehabilitacyjnych. Tylko wiesz, przy moim poziomie wrażliwości, to jeszcze dużo pracy przed nami.

- Patrycja, on zwyczajnie seks z Tobą uprawia.

- No wiesz – obruszyła się – to, że jestem naga, to nie znaczy, że od razu takie zbereźne rzeczy mają się dziać. To bardzo porządny i uczciwy człowiek. Zobaczył, że potrzebuję wielu zabiegów i zaproponował, żeby trochę oszczędzić na kosztach, że zamiast w klinice, będzie mnie przyjmował w swoim gabinecie prywatnie.

Źródło: www.oskarbachon.pl

- Jak to opowiadasz, to na zachwyconą nie wyglądasz?

- Cały zachwyt przeszedł na moją mamę. Ale czekaj, wszystko ci od początku opowiem. Siedzimy z Pawłem w Zakopcu w hotelu, alkohol z wczorajszej kolacji jeszcze szumi mi w głowie. I dzwoni mama: córeczko, ale ty nowoczesna jesteś. Tyle edukacyjnych zabawek dla Hubercika masz i jeszcze taka mądra jesteś, że mu ich wszystkich od razu nie dajesz, tylko chowasz w szafie. Mądre z ciebie dziecko. Hubertowi się nie znudzą.

- Mamo, na miłość boską o czym ty mówisz? – szumy wczorajszej whiskey staczały dramatyczną walkę ze zdrowym rozsądkiem. Szafa? Zabawki edukacyjne? Powoli puzzelki zaczynały sie składać. Ja pierdolę – pomyślałam filozoficznie – i popatrzyłam na Pawła. Ten wiedział od razu: znalazła? – zapytał

- Ej możesz jakoś jaśniej mówić? Nic nie rozumiem – próbowałem się połapać w całej opowieści.

- Na szczęście mama też nie rozumiała, że to, co brała za zabawki edukacyjne, owszem było zabawkami, tylko dla dorosłych. Paweł uwielbia, jak się bawię wibratorami i zawsze mi kolejny przywoził z delegacji.

- Żartujesz? Matka nie zorientowała się, że to dildo?

- Znasz takie powiedzenie, że dobrymi chęciami piekło wybrukowane? No więc chciałam ratować sytuację i mówię: mamo to zabawki nie dla Huberta, tylko dla naszych psiaków. Wiesz, jak Paweł za nimi szaleje i kupuje im takie psie bumerangi.

Mama się rozczuliła – Ale ten twój mąż jest cudowny. Pa, pa idę na spacer. Wypocznijcie dzieci. Skorzystajcie póki jestem.
Zaczęliśmy się z Pawłem śmiać z maminej nieporadności. Do momentu, gdy nie zadzwonił sąsiad.

- Słuchajcie, ja wiem, że jesteście na weekendzie, ale babcia chyba oszalała. Małego uśpiła w wózku, a sama biega z kolorowymi wibratorami i rzuca psom: Punia, aport, przynieś twardy patyczek do pańci, bądź dobrą suczką.

Źródło: Oskar Bachoń

- Stara, ale co cię obchodzi jej bieganie? – wrzuciłem nieśmiało

- Bieganie? No proszę cię, nie nazywaj tego bieganiem. Lansing na błoningu.

Miesiąc po.
- Oskar, Zrób no mi jakiś mocniejszy kolorek, żebym na niunię na wyglądała. Ja jestem myśląca baba, a nie jakaś tam bezmóżdżowa ameba.

- A jak Twoja szwagierka? – dokończyłeś ironicznie

- Nawet mnie nie denerwuj. Wiesz, jak ten bezmózg schudł? Brzuch ma ładniejszy niż Chodakowska. Może to i głupie, ale franca tak pierońsko konsekwentna jest, że niech ją szlag trafi. I wiesz co jeszcze, ona co rano wpiernicza taką kaszową mamałygę. Obrzydliwe. Jak można takie świństwo jeść?

Dwa miesiące po.
- Oskarynko, weźno jakąś odżyweczkę mi wrzuć. Zapuścilibyśmy trochę, nie? A poza tym takie są teraz wysuszone, jak dużo biegamy z Asią. Mówiłam ci o Asi, mojej szwagierce?

- noo, mówiłaś – Monika weszła w półsłowa – Oskar, ty też powinieneś więcej kaszy jaglanej jeść, bo jak tak patrzę na twoją cerę, to wyraźnie zaśluzowany organizm masz. Asia ma taki świetny przepis na kaszę z daktylami. No i regularne bieganie to jest to.

- Monika, kurwa, co ci się podziało? – nie wytrzymałem tej huśtawki emocji

Ściszyła głos – wiesz, czasem tak trudno się przed sobą przyznać, że w innych wkurza nas to, czego nam kiedyś zabraniano. Jak nas z bratem ojciec zostawił, to matka co rano mi powtarzała: myśl głową, a nie dupą. I tak mi zabrała to prawo do dumy z własnej dupy aż do teraz. Teraz, gdy zobaczyłam że złości mnie własna zabrana dupa, a nie ta ujędrniona mojej szwagierki.

Źródło: www.oskarbachon.pl

Edyta należy do porządnej krakowskiej rodziny prawników i notariuszy, osiadłej w Małopolsce od pokoleń. Pół Cmentarza Rakowickiego to prochy jej szlachetnych przodków. Była moją klientką jako nastolatka, a teraz po powrocie do Polski, znowu wróciła do mojego salonu.

W mojej rodzinie było wiele tematów tabu. Cholernie mnie to wkurzało. Matce nigdy słowo “mentruacja” czy “piersi” nie przeszło przez gardło. Więc nie dziw się, że zakochałam się w facecie, z którym mogłam gadać całymi nocami o wszystkim. To było takie inne od tego, co znałam w domu. Marcin pracował w agencji reklamowej i potrafił mówić o najintymniejszych sprawach. Chajtneliśmy się i na świecie pojawiła się Magdulka. Moi rodzice przylecieli do nas, do Stanów na ślub, ale byli krótko, bo tata musiał być pod opieką lekarską. Więc Marcina prawie nie znali. No i teraz wróciliśmy do korzeni. To miały być pierwsze święta z rodzicami i rodziną. Zjechały się ciotki, babcie i szacowne kuzynki. No i my z pierwszą wnuczką.

- To fajnie.

- No miało być fajnie ale … aż mi się słabo robi, jak sobie pomyśle.

- Dawaj Edyta – już nie mogłem doczekać się puenty.

- No to sobie wyobraź. Przy stole rodzinnym z czterdzieści osób. Kielichy jeszcze sprzed wojny. I mój tato pyta Marcina, czy jest ze mną szczęśliwy. A Marcin wstaje, wznosi toast i mówi, że chciałby prosić wszystkich, by wypili za szczęście, jakie go spotkało. Ja byłam pewna, że powie coś o nas jako rodzinie, o tym, jak fajnie być ojcem.

- A nie powiedział?

- Wstał i mówi, że chciałby prosić wszystkich, by wypili toast fantastycznych amerykańskich lekarzy, którzy po porodzie Magdusi tak ciasno mi zszyli, że teraz on może czuć porządne tarcie, a nie latanie po hangarze. I że teraz się cieszy z powrotu do Krakowa, bo i ciasne uliczki, i ciasna cipka. A w Nowym Jorku to wszystko takie ogromne.

źródło:  www.oskarbachon.pl

Pamiętasz Stefan, jak jej ojciec się na ślub ubrał? Zielony garnitur na ślub w mieście. Co to my wsioki jakieś jesteśmy? Dobrze że gumiaków nie włożył. Dobra, Maciuś, Julka już modlimy się za babcię Zdzichę, bo przecież nie za tego huncwota Józusia, co całe pieniądze w karciochy przerżnął. Julka, a Tobie to Bozia chyba zapomniała, jak damskie rozmiary buta rozdawała. Kto to widział, żeby dziewczyna w takich kajakach chodziła. Gdzie to sobie chłopaka znajdziesz? Stefan, no człowiek przez ciebie to w spokoju się pomodlić nie może, gdzieżeś ten wieniec ułożył? W ogóle napisu nie widać. Jeszcze pomyślą, że to od rodziny twojego brata takie zacne kwiaty. Ten to by kwiaty kupił! Na samochody i nowe zegarki to zawsze ma, a matce na grób porządny znicz kupić to już nie łaska. Julka, jaka to modlitwa za zmarłych? No już „wieczny odpoczynek…” no co dalej?

Rany Boskie, nawet tej modlitwy cię nie nauczyli? Ja mówiłam twojemu ojcu, ja go przestrzegałam, w jaką rodzinę wchodzi, ale on ślepy. Matka mu w głowie całkiem zawróciła. A teraz wyszło szydło z worka, że nic was nie nauczyła. A przykazania? Znasz jakieś? To jak ty dziecko masz szanować matkę i ojca swego, jak tyś przykazań nie nauczona? Stefan, no co za durny, przecież ta wstążka się zaraz od znicza zajmie. O patrz Stefan, twój brat z rodziną. Oczywiście w nowym płaszczu ta jego kroczy z tapirem na pół metra, jak dama jakaś. Wyfiolkowana paniusia. Maciek, Julka poprawić koszule. Rodzina idzie. Julka włosy zepnij, bo rozczochrane takie dziewuszysko z ciebie. Henryk, halo, Heniu, jakżeśmy się dawno nie widzieli. Chyba ostatnio na imieninach Zosieńki. A Zosieńka jak zwykle cudownie wygląda i te włosy piękne takie. No Maciuś, Julcia przywitajcie się. W końcu jesteśmy rodziną. A Józusia to naprawdę szkoda, taki dobry był z niego chłop.

źródło: Oskar Bachoń

-  Nooo. Pewnego razu Krzysiek wstał rano, by popracować na Skype z handlowcem z Chin. Wiesz, tam jest różnica czasu, więc musiał wstać o jakiejś tam chorej porze. Wszedł do kuchni i zobaczył, że do resztek z kolacji dołączyła się mysz. Na jego widok dyskretnie schowała się między szafkami. Krzysiek zarządził w domu stan wyjątkowy. Obstawił kuchnię łapkami na myszy i czekał. Muszę dodać, że małżonek mój, podobnie jak jego szacowna mamusia, nie tolerują żadnych zwierząt w pobliżu kilometra, gdyż postrzegają je jako siedlisko śmiertelnych wirusów i bakterii.

- I co złapała się?

- Chyba złapał.

- A skąd wiesz, że to był on, a nie ona? Poznajesz płeć myszy?

- Nie mysz, tylko Krzysiek. Zostawił w kuchni komórkę, ktora zadzwoniła w południe. Tyle tylko, że chińskiego czasu. Więc półprzytomny pobiegł do kuchni i …

-  I rozumiem, że słowem, które padło, nie była afirmacja „uwielbiam ten świat”?

-  Żebyś ty widział, jak rzucał „kurwami”. Łapka złapała jego duży palec tak, że paznokieć był koloru brunatnego. W końcu wykrzyknął: „KOTA. Załatw kota. Kot załatwi mysz. A my mu potem jakiś dom znajdziemy. Zresztą sam przyniosę tego kota. Koleżance z pracy kotka się okociła z dwa miesiące temu”.

- Ty, ale taki kotek to nie złapie myszy – rzuciłem niepewnie.

- Czekaj. Więc Krzysiek przyniósł tego kota do domu w dniu, w którym wyjeżdzałam z chłopakami w góry. Bałam się trochę, że zapomni go nakarmić. Wracam po tygodniu. Małżonek w domu o dziesiątej rano. Nigdy go ściany o tej porze nie widziały. Chłopaki zresztą też. Wchodzę i widzę, że coś się w nim zmieniło.

- Może sobie babę znalazł?

- Też o tym pomyślałam. Sprawdziłam smsy i mejle, ale nic podejrzanego nie zauważyłam. Kota oddałeś? – pytam

- Jeszcze nie – odparł – ta mysz to twarda sztuka.

Zmęczona, wpakowałam chłopaków do łóżka i sama też padłam. Obudziłam się w nocy. Słyszę, że Krzysiek z kimś gada. „Mam – myślę – pewnie gada z tą swoją lafiryndą”. Nadsłuchuje:

- Kiteczku, dobrze ci? Mru mru wiesz, że uwielbiam twoje futerko.

Wpadam do salonu a tu na dywanie siedzi mój rozanielony mąż z kotem na klacie, a obok pokrojona w cienkie paseczki szynka parmeńska.

- Oj nie, tłuszczyk dla koteczka to nie, może koteczkowi zaszkodzić.

- Krzysiek – wrzasnęłam. – Porąbało cię? Już sama nie wiedziałam, czy cieszyć się, czy martwić z odkrycia, że domniemana kochanka jest zwykłym dachowcem. Podeszłam i wzięłam kota na ręce.

- Chyba ciebie porąbało – odpalił. Chcesz, żeby Kicia miała lęk separacyjny?

- Czyli Magda mam Cię zrobić na kicię? – chciałem być dowcipny.

- Porąbało cię? To wcale nie było śmieszne.

źródło: oskarbachon.pl