Właściwie co czwarta rozmowa skażona jest kłamstwem. Wiele z tych kłamstw nazywanych jest zresztą pomijaniem prawdy w dobrej wierze. Skąd jednak wiadomo, kiedy kłamiemy? Sprawę w 2014 roku zbadała psycholog Katarzyna Cantarero. Poprosiła ona 80 Polaków, aby spisywali oni swoje interakcje z innymi ludźmi. Nie pomijając oczywiście pojawiających się w nich kłamstw. Miały być one przez nich dokładnie opisywane.

Dzięki eksperymentowi polskim psychologom udało się zebrać w sumie ok. 400 kłamstw. Wychodzi więc na to, że badani wypowiadali średnio ok. 0,75 kłamstwa dziennie (w ciągu 4 dni kłamali więc mniej więcej 3 razy). W amerykańskich badaniach średnia ta była wyższa – kłamstwa zdarzały się – w zależności od grupy badanych 1 – 2 razy dziennie. To, że Polacy rzadziej kłamią wynikać może jednak nie z naszej prawdomówności, ale z liczby interakcji w ciągu dnia. O ile bowiem amerykańscy badani odnotowywali średnio sześć interakcji na dobę, w Polsce takich interakcji było tylko około czterech na dobę. Jeśli więc wziąć pod uwagę stosunek kłamstw do liczby konwersacji, w obu krajach sytuacja wyglądała podobnie – kłamstwa dopuszczano się średnio w co czwartej rozmowie.

Czym jest jednak kłamstwo? Badacze przyjęli, że jest to intencjonalne wprowadzenie kogoś w błąd bez uprzedzenia go o zamiarze takiego zachowania. Oznacza to, że jeżeli uznajemy coś za prawdę, nawet jeżeli nią nie jest to nie kłamiemy. Kłamstwem w świetle tej definicji nie jest więc też ironia (jest ona sygnalizowana np. tonem głosu) czy opowiadanie bajki (bo to odbywa się w ramach pewnej konwencji).

Większość odnotowanych kłamstw stanowiły kłamstwa egoistyczne (60%). Zdarzają się jednak przypadki, w których pojawia się kłamstwo altruistyczne. Oznacza to, że kłamiemy po to, aby uchronić kogoś innego. Warto jednak pamiętać, że nie dla każdego kłamstwo w dobrej wierze ma w ogóle charakter kłamstwa.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Odmowę wykonania ponadplanowych zadań, nienależących do stałych obowiązków, ocenia źle 37 proc. Polaków. Ponad połowa z nas za nieodpowiednie uważa dodatkowe wynagrodzenie za wykonanie zadania, które należy do naszych obowiązków.

Z badania CBOS wynika jednak, że deklaracje to jedno, a faktyczne zachowania to drugie. Bardzo źle oceniane spóźnienia zdarzyły się 37 proc. pracujących Polaków. Niemal co czwarty badany załatwiał w godzinach pracy prywatne sprawy.

7 proc. ankietowanych przynajmniej raz pojawiło się w pracy po spożyciu alkoholu, a 9 proc. „wyprosiło” u lekarza zwolnienie lekarskie. Do walki z ostatnim procederem włączyły się zresztą instytucje państwowe. W 2009 roku ZUS wziął pod lupę „wątpliwe” L-4. Wzmożonej kontroli poddano osoby korzystające często z krótkich zwolnień lub zwolnień na różne choroby i wystawianych przez wielu lekarzy. Rezultat: co ósma osoba na L-4 nie miała do niego prawa.

Drobne przewinienia mogą torować drogę większym nadużyciom. Według raportu firmy Euler Hermes z 2009 roku, w blisko 90 proc. firm w Polsce w ciągu ostatnich dwóch lat zdarzyły się pracownicze sprzeniewierzenia. Z raportu wynika, że najczęstszym nadużyciem jest kradzież (45 proc.). Na kolejnych miejscach znalazły się przywłaszczenia (21 proc.) i oszustwa (18 proc.). Mniej powszechne były: kradzież danych osobowych, fałszerstwo i oszustwo komputerowe.