Na początku nic nie zwiastuje katastrofy. Facet robi z siebie idiotę w towarzystwie owej niewiasty (przypadłość 99 proc. mężczyzn, którzy starają się zrobić na kobiecie wrażenie), chce jej zaimponować i zwykle – zaciągnąć do łóżka. Jeśli jednak trafi, na przykład na harpię, która zauważy w nim dobrego reproduktora i materiał na „pantofel”, to początek jego końca jako mężczyzny.

Pan taki zaczyna powolną, acz nieuniknioną przemianę w to, co kiedyś zwane było „pantoflarzem”, a dziś, w dobie skracania słów, zmieniło się po prostu w „pantofla”. Tutaj ewolucja wyróżnia trzy końcowe etapy owego rozwoju.

Pierwszy to szpilka, czyli pan, który stara się zafundować sobie choć namiastkę dawnego „męstwa”. Wyrywa się z uwitego przez swą „trzy-czwartą” gniazdka na piwo z kolegami, pozwala sobie na spojrzenie na ulicy na inną kobietę, a przy nadarzającej się okazji, nawet flirtuje z kimś innym. Później jednak potulnie wraca do swej władczyni, jeśli trzeba, przepraszając za zbyt długą nieobecność.

Drugi rodzaj „pantofla” to półbut. Niby nie jest do końca zdominowany, w jego głowie świta czasem myśl, żeby wyrwać się na chwilę do normalnego życia, ale z czasem myśli przekuwa w czyny z coraz większym trudem. „Tak kochanie, dobrze kochanie, oczywiście misiaczku”… Po pewnym czasie zapomina, co to jest własne zdanie i własne życie.

Trzeci, najbardziej stracony dla ludzkości przypadek, to kapeć. Nie do uratowania. Osobnik taki przypomina wytrenowanego pudla, która siada, waruje, przynosi rzuconą piłeczkę i merda ogonem na każde słowo swojej pani. Bez własnego zdania, osobowości, zainteresowań. Jeśli nawet wcześniej miał jakikolwiek poglądy, szybko o tym zapomina. I tylko jedno mnie zastanawia. Jak można być z mężczyzną bez jakichkolwiek właściwości? Czy ktoś umie mi to wytłumaczyć? Jak pięcioletniemu dziecku?

Jaki miałyby mieć w tym interes?
Na przykład swoją wygodę lub bezpieczeństwo swoje i potomstwa. Bo przecież, jeśli mit męstwa całkiem by upadł, to faceci, uznając ostatecznie wyższość i siłę płci pięknej, nie musieliby się już tak starać i prężyć muskułów, podejmując heroiczny trud utrzymania rodziny. Od kilkudziesięciu lat panie również pracują i często szefują, już nie tylko w domu. Efektem tego jest to, że mężczyźni już od najmłodszych lat spotykają na swojej drodze silne kobiety: swoje matki, nauczycielki, urzędniczki, a wreszcie dziewczyny, narzeczone i żony. Dawniej to mężczyzna polował (dzisiaj czytaj: zarabiał), zapewniając byt rodzinie. Kobieta zajmowała się domem i dziećmi, wyścig o siłę i władzę oddając partnerowi. Teraz kobiety są myśliwymi, gospodyniami i matkami.

Więc po co na tym świecie są faceci i jak oni sobie z taką sytuacją radzą?
Uznanie dominacji kobiet jest – z jednej strony – przyznaniem się do pewnej słabości, ale z drugiej – bywa to też sprytny wybieg lub pójście na łatwiznę. Bo ten, kto dominuje, bierze większą część odpowiedzialności, a – co często za tym idzie – również obowiązków. Stąd my, mężczyźni, już nie tak pewni swej dominacji i omnipotencji, wiemy, że kobiety bez nas radzą sobie równie dobrze, jak z nami. Nie jesteśmy już niezastąpieni, bo niezależne i silne kobiety coraz częściej decydują się na tzw. lepszy model. W takim układzie wydaje się, że drogi radzenia sobie z tą sytuacją mogą być dwie: możemy jeszcze bardziej się starać, wpisując się – czasem trochę na siłę – w tzw. model partnerski, albo odpuścić sobie walkę, oddając berło i koronę prawowitej ich właścicielce.

Cały artykuł do przeczytania w VIII numerze EksMagazynu. Już w Empikach w całej Polsce!