- Ewa Szymańska, Mecenaska tegorocznej edycji książki,
- Alina Szynaka, Patronka Honorowa 10. edycji książki,
- Beata Nadzieja-Szpila, Honorowa Patronka kampanii #JestemPewna,
- Paulina Piliszek,
- Agnieszka Król,
- Dr Monika Mucha,
- Edyta Młynarczyk,
- Bożena Chrzanowska,
- Joanna Nogaj-Ossowska,
- Barbara Stelmach,
- Lucyna Janik,
- Maria Kłosiewicz,
- Ewelina Bożacka.

Jest to kolejne już miejsce, na krakowskiej mapie naszych Partnerskich Obiektów, które działaniami takimi jak to dzisiejsze pokazuje siłę, sprawczość i decyzyjność kobiet. Sesje zdjęciowe do tych kampanii miały miejsce w Warszawie, w Krakowie i na Sycylii.

Dziękujemy za miłe przyjęcie Dyrektor Operacyjnej Hotelu Swing, Anecie Dydzie i zapraszamy bardzo serdecznie do oglądania wystawy.
Wystawę można oglądać przez dwa tygodnie.

Do tej pory, obrazy formatu A1, po miesięcznym pobycie w Muzeum Gazowni Warszawskiej po uroczystej premierze 10. edycji książki #SukcesJestKobietą były w 1891 Garni Hotel, po Gali modowej a teraz są do oglądania w Swingu!

Zapraszamy!

Fot. Grupa Medialna Lifestyle
#SukcesJestKobietą, #Partner, #kampaniespołeczne, #JestemPewna, #SztukaSukcesu, #DolceVita

Naukowcy postanowili sprawdzić, w jaki sposób działa na kobiety zapach bliskich i obcych mężczyzn. Do roli osób wąchających wybrano panie, ponieważ generalnie mają one lepszy zmysł powonienia niż panowie.

Do eksperymentu zrekrutowano 96 par damsko-męskich. Mężczyźni dostali czystą koszulkę, którą mieli nosić przez 24 godziny powstrzymując się przy tym od używania dezodorantów i perfumowanych żeli pod prysznic, nie paląc i nie jedząc określonych pokarmów mogących wpłynąć na ich naturalny zapach ciała. Następnie koszulki zostały zamrożone, by zachować woń użytkowników.

Później, panie dostawały do wąchania losowo przydzieloną koszulkę: czystą, noszoną przez ich partnera lub obcego mężczyznę. Nie wiedziały, co wąchają. Następnie wywoływano u nich stres, symulując udawaną rozmowę o pracę i każąc rozwiązywać trudne zadanie matematyczne. Przed i po tym zdarzeniu u ochotniczek mierzono poziom stresu zarówno za pomocą kwestionariuszy jak i analizy poziomu hormonu stresu – kortyzolu.

Okazało się, że kobiety, które wąchały koszulki swoich ukochanych były mniej zdenerwowane, zarówno przed jak i po stresujących zadaniach. Te, które wdychały woń swojego partnera i poprawnie zidentyfikowały należącą do niego koszulkę, miały również niższy poziom kortyzolu. Według naukowców oznacza to, że uspokajająca moc zapachu ukochanego jest większa, kiedy kobieta wie, co wącha.

Z kolei u pań, które miały do czynienia z zapachem obcego mężczyzny, odnotowano podwyższony poziom kortyzolu.

Uczeni sądzą, że zjawisko to ma podłoże ewolucyjne. – Od najmłodszych lat, ludzie boją się obcych, szczególnie płci męskiej, stąd jest możliwe, że obcy męski zapach wywołuje odpowiedź „walcz lub uciekaj”, prowadzącą do podwyższenia poziomu tego hormonu – mówi Marlise Hofer, główna autorka badań. Według niej, dzieje się to kompletnie bez naszej świadomości.

Podobnie zresztą jak obniżenie napięcia poprzez noszenie koszulki partnera. – Wiele osób zakłada koszulkę ukochanej osoby lub śpi na jej stronie łóżka, kiedy jest ona daleko, nie zdając sobie sprawy dlaczego to robi. Nasze badania dowodzą, że sam zapach partnera, nawet bez jego fizycznej obecności, jest potężnym narzędziem pomagającym zmniejszyć poziom stresu – dodaje Hofer.

Według dr Frances Chen, która nadzorowała badania Hofer, ich wyniki mają wiele praktycznych implikacji. – W czasach globalizacji, ludzie coraz częściej podróżują w sprawie  pracy i przenoszą się do nowych miejsc. W świetle naszych ustaleń, nawet coś takiego prostego jak zabranie jednej sztuki ubrania noszonej przez ukochana osobę, pomoże obniżyć stres, kiedy jesteśmy z dala od domu – mówi Chen.    

Anna Piotrowska, zdrowie.pap.pl

Źródło:
Journal of Personality and Social Psychology (American Psychological Association)

Gdy już ubrani, zwarci i gotowi pojawimy się na miejscu może się pojawić problem z tym, jak się właściwie zachować. Przede wszystkim warto być sobą. To jednak nieuniknione, że przed spotkaniem będziemy się zastanawiać, jaki będzie jego przebieg. Wiele zależy od sposobu przywitania, pierwszych zadanych pytań oraz padających odpowiedzi. Jednak nie warto za wszelką cenę trzymać się ułożonego w głowie scenariusza, bo randka to przede wszystkim spotkanie z drugim człowiekiem, któremu także towarzyszą podobne i równie duże emocje. To sytuacja, w której nie tylko sami oceniamy, ale także zostajemy poddani ocenie.

- Pierwsza randka to pierwsze wrażenie. Wygląd, tembr głosu, mowa ciała… nasz instynkt w kilka sekund oceni podobieństwo, poziom poczucia bezpieczeństwa. Uruchomią się emocje, które te doznania wzmocnią. Dobierając miejsce, czas, strój możemy wiele o sobie powiedzieć. Przez kolejne minuty randki weryfikujemy nasze wyobrażenia. Umiejętność słuchania, empatia to warunki dobrej komunikacji. Jednak najważniejszą zasadą jest wysyłanie spójnych z rzeczywistością komunikatów, bo bajkę, prędzej czy później, zweryfikuje życie – mówi dr n. med. Robert Kowalczyk, psycholog i seksuolog kliniczny.

Choć do każdej randki warto się przygotować, zadbać o odpowiedni strój i przebieg spotkania, to nie jesteśmy w stanie przewidzieć, co może przypaść do gustu tej drugiej osobie. Między randkowiczami nie musi od razu wytworzyć się magia, chemia i nić porozumienia, by dali sobie szansę na kolejne spotkanie. Czasem potrzeba więcej czasu, by dostrzec w drugiej osobie „to coś”, co sprawia, że to właśnie z nią chcemy budować swoją przyszłość.

Źródło: 38 PR & Content Communication

Tak jak zostało już wspomniane, ta uciążliwa przypadłość jest problematyczna także dla osób, które śpią obok. Osoby chrapiące czasami w ogóle nie zdają sobie sprawy z tego, jak uciążliwa dla innych jest ich przypadłość. Przegapiłaś swój przystanek, bo przysnęłaś w tramwaju, zapomniałaś o wizycie u fryzjerki, na którą czekałaś ponad miesiąc, w pracy nie możesz się skoncentrować albo jesteś wyjątkowo nerwowa, a podczas urlopu nie masz sił na aktywny wypoczynek, bo twoim jedynym marzeniem jest, by wreszcie się wyspać? Nic w tym dziwnego – według obliczeń naukowców osoby, które mają chrapiącego partnera, w ciągu nocy śpią nawet półtorej godziny krócej niż inni. Jeśli jednak takie wyliczenia i argumenty nie działają, a twój mężczyzna nadal twierdzi, że przesadzasz, może pomyśl o bardziej drastycznym uświadomieniu mu problemu i kiedy zaśnie, włącz z głośników dźwięk rozpędzonego motoru lub kolejki metra? Pewnie taka pobudka go nie ucieszy, ale może dzięki niej zrozumie, co przeżywasz każdej nocy, bo odgłosy chrapania są z takim hałasem porównywalne i mogą dochodzić nawet do 80-90 decybeli.

Chrapanie nie jest czymś, na co musimy być skazani przez całe życie. Osobne sypialnie to nie jedyne rozwiązanie w tej sytuacji. Istnieją bowiem proste i szybkie sposoby na pokonanie tego zaburzenia. Pierwszy krok w tym kierunku to wybranie się do lekarza i poddanie się badaniom, które pozwolą ustalić dokładną przyczynę tej dolegliwości i dobrać odpowiedni sposób leczenia. Jednym z najczęściej występujących powodów chrapania jest wiotczenie mięśni podniebienia miękkiego. Powietrze, które dostaje się do środka wprawia je w drgania i tak rodzi się chrapanie. W tej sytuacji można m.in. usztywnić podniebienie dzięki chirurgii radiofalowej albo wszczepieniu niewielkich rozmiarów implantów. Takie zabiegi nie trwają zbyt długo (około pół godziny) i są małoinwazyjne. Po około czterech tygodniach można się już jednak przestać się przejmować chrapaniem.

Zaburzenie przepływu powietrza przez górne drogi oddechowe może być też skutkiem przerostu migdałków, skrzywienia przegrody nosowej lub zmian chorobowych w obrębie nosa i zatok przynosowych, na przykład polipów. W takich przypadkach konieczne jest wyeliminowanie przyczyny problemu i przeprowadzenie w tym celu operacji, ale i wówczas pobyt w szpitalu zwykle ogranicza się do dwóch dób.

Źródło: Wizerunkowo.com

Czułość i bliskość są niezwykle ważne nawet w trakcie ciężkiego przebiegu choroby. Jednak utrata zainteresowania seksem w trakcie leczenia nowotworu jest czymś normalnym. Na początku obawy o własne życie mogą być tak wielkie, że seks zdaje się ostatnią rzeczą jakiej potrzebujemy. Rak sprawia też, że zostaje zaburzona gospodarka hormonalna, a to z kolei ma wpływ na poziom libido. Jednym ze skutków ubocznych leczenia może być także przedwczesna menopauza. Symptomy takie jak uderzenia gorąca, wahania nastroju, nadmierne wysuszenie skóry, w tym tej z okolic intymnych, są przy niej dużo bardziej uciążliwe, niż przy naturalnej menopauzie.

Chorobie towarzyszy również dotyczy ogólny niepokój, negatywne i rozpraszające myśli, a także poczucie utraty atrakcyjności lub obawy, że objawy choroby odstraszą partnera. Wszystkie te czynniki mogą znacznie blokować podniecenie. Pochwa pozostaje wtedy ściśnięta i sucha co powoduje, że stosunki są bolesne.

Jak zatem na nowo rozpocząć życie seksualne? Warto zacząć od konsultacji z lekarzem. Jednak uprawianie seksu w trakcie choroby nowotworowej często jest wręcz wskazane. Dobrze jest jednak otwarcie rozmawiać z partnerem, a w momencie gdy przyjdzie ochota na seks rozpocząć najpierw od pieszczot. Wyznaczcie na początek konkretne granice, nie skupiajcie się od samego początku na podnieceniu – wystarczy zmysłowa przyjemność. Dopiero później włączcie w pieszczoty okolice intymne. Pełne współżycie rozpocznijcie dopiero, gdy oboje będziecie na to gotowi.

Źródło: Profile

Aby jednak faktycznie sobie z tym radzić warto zwrócić uwagę na to, jak ważna w związku będzie nasza postawa. To od nas i naszych zachowań będzie zależała jego przyszłość. Lerner zauważa dodatkowo, że szczęśliwymi parami nie są te, które się nie kłócą, a konstruktywna krytyka partnera powinna dotyczyć tylko i wyłącznie jego czynów.

Czym natomiast są negocjacje? To jasne, spokojne, pozbawione oskarżeń i wykłócania się określenie, co powinno się zmienić w danym układzie.

Harriet Lerner to jedna z najbardziej popularnych i uznanych amerykańskich terapeutek małżeńskich. Jest szanowanym naukowcem w dziedzinie psychologii kobiety i rodziny, autorką bestsellerowych poradników i wielu innych poczytnych książek, które wyszły w łącznym nakładzie ponad pięciu milionów egzemplarzy. Jako psycholog kliniczny prowadzi prywatną praktykę, jest też cenioną mówczynią, konsultantką i organizatorką warsztatów.

Źródło: Burda Media

Jak wynika z badań dla 66% kobiet twierdzi, że suchość pochwy jest niezwykle trudnym tematem rozmów. Ponad połowa uważa to z kolei za temat tabu, o którym nie da się właściwie mówić. Kobiety wstydzą się o tym mówić zarówno swojemu lekarzowi, jak i partnerowi. Wszystko to rzutuje na ogólny stan psychiczny i fizyczny pań. Zamknięcie się z własnymi problemami rodzi stres i jeszcze większy dyskomfort, gdyż suchość pochwy bywa bardzo nieprzyjemna.

Przyczyną suchości pochwy jest zazwyczaj niski poziom estrogenów, który przekłada się na strukturę ściany pochwy. Staje się ona wtedy zazwyczaj cieńsza, bardziej sucha i mało elastyczna.

– Wagina staje się bardziej czuła, co może powodować pieczenie i ból podczas stosunku. Czasami dochodzi nawet do krwawienia, gdyż cienką ściankę pochwy łatwo można zranić. Malejąca produkcja żeńskich hormonów płciowych to zupełnie normalny proces, który może jednak powodować poważne dolegliwości i dyskomfort nie tylko podczas stosunku, lecz również w codziennym życiu – mówi specjalista w dziedzinie endokrynologii ginekologicznej dr med. hab. Petra Stute.

Sposobem na radzenie sobie z problemem może być przede wszystkim terapia, która stanowi dla kobiety nie tylko pomoc fizyczną, ale i psychiczną. Terapia ta musi odnosić się jednak do tego, co wskaże nam lekarz. Wymaga to oczywiście szczerej rozmowy. Od rozmowy z obcym lekarzem już całkiem niedaleko do dyskusji z najbliższą nam osobą. Warto opowiedzieć o swojej dolegliwości także partnerowi. Dzięki temu łatwiej nam będzie podjąć leczenie oraz zmniejszyć stres, który jest także jedną z przyczyn suchości pochwy. Nawet, gdy jest się w okresie menopauzy. Istnieje bowiem mylne przekonanie, że zmiany hormonalne odbierają ochotę na seks. Prawdą jest jednak to, że niezależnie od tych zmian i powziętej terapii warto zachowywać aktywność seksualną.

Źródło: Profile