- Osoby żyjące w pojedynkę posiadają mniejszą wiedzę na temat zachowań w związkach i mają słabszą umiejętność odnalezienia się m.in. w zachowaniach: bliskości fizycznej, pojednawczych, seksualnych – zauważa dr Palus. Na brak partnera życiowego ma również wpływ sposób, w jaki dana osoba przywiązuje się do innych ludzi. Otóż singli charakteryzuje często lęk przed odrzuceniem. Lęk ten jest wśród nich wyższy niż u osób, które spędzają życie w związku.

Większe szanse na znalezienie partnera życiowego mają osoby, które często umawiały się w szkole na randki, w fazie wchodzenia w dorosłe życie miały chłopaka czy dziewczynę, podejmowały kontakty seksualne, czy osoby, które w ramach swoich grup towarzyskich otaczały się znajomymi różnej płci. – Pytani o przyczyny braku partnera, badani najczęściej mówili, że nie spotkali jeszcze właściwej osoby. Wśród popularnych odpowiedzi znalazły się również: brak zainteresowania ze strony potencjalnego partnera, nieśmiałość, czy własna decyzja – mówi Palus.

Ciekawy jest sposób, w jaki określali siebie uczestnicy badania. Mówili o sobie: „nie mający partnera”, „żyjący w pojedynkę”, „poszukujący partnera”. Mało kto nazywał się „singlem”, większości badanych to słowo kojarzyło się negatywnie.

Z danych Powszechnego Spisu Ludności z 2002 r. wynika, że w Polsce w roku 1988 na 100 osób w wieku 20-24 lata przypadało przeciętnie 48 panien oraz 77 kawalerów, a w roku 2002 proporcje te wynosiły odpowiednio 71 oraz 87. W kolejnej grupie wiekowej – 25-29 lat odsetek kawalerów zwiększył się z 34 proc. do 47 proc., a panien – z 16 proc. do 29 proc.

Źródło: PAP Nauka w Polsce

Jak wynika z poprzednich badań, prowadzonych m.in. przez antropologa prof. Bogusława Pawłowskiego czy dr. Bernharda Finka, w naszym kręgu cywilizacyjnym kobietę wyższą od siebie preferuje niecałe pół procenta mężczyzn, w zależności od państwa, w którym prowadzone są badania. „Taki wynik mieści się w zasadzie w okolicach błędu statystycznego” – zaznaczył rozmówca PAP.

Tymczasem badania prowadzone w koczowniczo-pasterskim plemieniu Himba, zamieszkującym północną Namibię, pokazały, że reguła, którą łatwo potwierdzić w społeczeństwach zachodnich wcale nie jest tak uniwersalna. „Wynik, który tam uzyskaliśmy był o tyle zadziwiający, że ponad 20 proc. mężczyzn wybierało kobiety wyższe do siebie. A zatem reguła wyższy mężczyzna – niższa kobieta w tej populacji nadal występuje, ale nie jest tak silna jak w kulturze zachodniej” – powiedział dr Sorokowski.

Badając preferencje tamtejszych mężczyzn i kobiet naukowiec wraz ze swoją grupą badawczą wykorzystał – stosowane już wcześniej przez innych antropologów – wizerunki ośmiu par. Od pary gdzie kobieta jest znacznie niższa od mężczyzny, przez parę, w której kobieta ma wzrost identyczny ze wzrostem partnera, aż do wizerunku pary, w której to mężczyzna jest nieco niższy. Badani przy pomocy tych obrazków wskazywali parę, w której wzrost partnera najbardziej odpowiadałaby ich oczekiwaniom.

„Prawdopodobnie mężczyźni preferują wyższe kobiety, ponieważ sądzą, że są one silniejsze i zdrowsze od tych niższych. Wzrost może być dobrym wskaźnikiem zdrowia. Jak pokazały badania prowadzone w wielu krajach rozwijających, choroby przebyte w dzieciństwie lub w okresie dojrzewania mogą negatywnie wpływać na ostateczną wysokość ciała człowieka” – twierdzi naukowiec.

O ile mężczyźni Himba częściej niż Europejczycy wybierali partnerki wyższe od nich, to tamtejsze kobiety wskazywały bardzo różne sylwetki. Najczęściej za atrakcyjnych uznawały mężczyzn o wzroście takim samym, jak one.

„Możliwe, że wśród kobiet Himba ścierają się dwie różne preferencje. Pierwsza to taka, że lepiej mieć partnera wyższego, bo jest silniejszy, zdrowszy, co powinno mieć ułatwiać mężczyźnie ochronę swojej partnerki czy zdobywanie pożywienia. Z drugiej strony w tego typu populacjach, kobiety mogą uznawać wysokich partnerów za zbyt dominujących fizycznie, takich, którzy mogą być dla nich zagrożeniem na przykład w przypadku sprzeczki rodzinnej” – wyjaśnił badacz.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce