Dlatego paryska Mona Lisa dziś dostępna jest nie tylko na płótnie, a nawet nie tylko w Paryżu. Muzeum w Luwrze podjęło się współpracy z HTC Vive Arts, by ożywić sam obraz i jego bohaterkę, odsłonić kontekst przestrzenny i urzeczywistnić całość.

– Ogólne wrażenie dosłownie otworzy oczy zwiedzających na Giocondę, na Mona Lisę. I może też otworzy umysły. Trudno przecież oglądać najsłynniejszy obraz świata. Co widzę, gdy patrzę na Mona Lisę? Wirtualna rzeczywistość pomoże zrozumieć, co kryje się za szkłem – tłumaczy Dominique de Font-Reaulx, dyrektorka interpretacji i programowania kulturowego Muzeum w Luwrze.

Dzięki wirtualnej rzeczywistości znikają tłumy dookoła, jest tylko odbiorca i dzieło sztuki. Z dzieła, dzięki podczerwieni, promieniom rentgena i analizie kątów załamania światła, wyłania się trójwymiarowa postać legendarnej modelki, która porusza się i nabiera kształtu. Podobnie jest z tłem, a także nieznanym powszechnie bliskim planem, miejscem pozowania. Oczywiście taka wizualizacja ogranicza pole interpretacji obrazu, jednak z drugiej strony pomaga go wytłumaczyć, nawet jeśli wiele elementów opiera się na dedukcji.

Zwiedzający mają do wyboru dwa sposoby cieszenia się nowym, wirtualnym odbiorem Mona Lisy. Pierwszy to skorzystanie z gogli VR w specjalnie wydzielonej sali muzeum, gdzie zainstalowano 12 zestawów. Będą dostępne do 24 lutego. Drugi to pobranie ekspozycji „Mona Lisa – za szkłem” za darmo z Viveportu. Warunkiem skorzystania z trójwymiarowej ekspozycji jest posiadanie gogli VR.

To temat o tyle wdzięczny, że doskonale wpisuje się w tworzywa i techniki, z których holenderska kreatorka korzysta w ostatnich latach. Mamy więc bardzo wiele przezroczystych lub prawie przezroczystych tkanin, które mieszają się z wyrazistymi, choć lekkimi wizualnie elementami drukowanymi w 3D. Całość oplata modelki w powłokę, która majaczy gdzieś między jawą a snem, między rzeczywistością a stanem zawieszenia.

Wizualnie niemal pozbawione realnego wymiaru, suknie w większości są dość ciężkie do noszenia – ot, uroki wielu warstw i filamentów do druku. Ponieważ jednak to haute couture, zasady stosowane w codziennym ubiorze zostają za drzwiami. Nie tylko nie zakłada się takich rzeczy na co dzień, ale też nie widuje się Celine Dion na co dzień, a właśnie kanadyjska diwa wystąpiła jako jedna z modelek!

19 zaprezentowanych kreacji ma bawić się z naszymi zmysłami i trzeba powiedzieć, że nieźle im to idzie. Choć wydają się frywolne, to tworzone były z niebywałą dyscypliną przestrzenną i nieodłącznym poszanowaniem królowej – symetrii. Koniecznie trzeba zobaczyć to w ruchu na filmie poniżej.

Zdjęcia i film: Iris van Herpen

Już od pierwszego kursu, który odbył Orient Express, mówiło się o nim jako o pociągu pełnym przepychu i luksusu. Pomimo iż przez lata zdążył się on zmienić, po dziś dzień dba się, aby pasażerowie nie mogli narzekać na najmniejsze choćby detale. Przedziały są niezwykle luksusowe i przestronne, z możliwością wygodnego i komfortowego wyspania się. Na podobnym poziomie działa wagon restauracyjny. Tam można znaleźć naprawdę wyszukane dania, które są w stanie zadowolić nawet najbardziej wrażliwe podniebienie. Z tego typu podróży chętnie korzystają też znane osobistości. Nie jest już tajemnicą, że to właśnie ten pociąg był dla Agathy Christie pewną iskra do napisania powieści kryminalnej pt. „Morderstwo w Orient Expressie”. Jean Michel Jarre, oczarowany pociągiem, poświęcił mu z kolei jeden ze swoich utworów muzycznych.

Pierwsza z tras Orient Expressu miała swój początek w Paryżu i kończyła w Stambule. Trwała blisko 70 godzin. W tym momencie, oprócz dawnej trasy jest jeszcze wiele innych. Można dzięki niemu zwiedzać na przykład tereny Azji Południowo-Wschodniej czy Szkocji.

Wybór tej formy transportu z pewnością nie może być przypadkowy. Jednak stanie się częścią takiej wycieczki może być jedną znajlepszych przygód życia. Pytanie tylko, czy mamy obawy co do tego, by wsiąść do pociągu z duszą?

Źródło: www.prasoweinfo.pl

Odwiedzając Barcelonę świetną atrakcją dla dzieci będzie Muzeum Techniki CosmoCaixa, gdzie można samodzielnie przeprowadzać eksperymenty pozwalające zrozumieć, jak funkcjonuje świat. Fanów piłki nożnej warto zabrać na stadion jednego z czołowych światowych klubów – FC Barcelony. Dobrą opcją dla podróżujących do Lizbony będzie Park Narodów (Expo). To doskonałe miejsce do spacerów nawet z wózkami oraz na wycieczki rowerowe. Natomiast rodziny udające się do Paryża powinny zajrzeć do położonego niedaleko stolicy Francji Disneylandu. To spełnienie marzeń każdego dziecka i niejednego dorosłego.

Co właściwie oznacza taka rodzinna wyprawa? W skład tej ekipy podróżniczej wchodzą najczęściej dwie osoby dorosłe i jedno dziecko. Tego typu rezerwacje robi co trzecia rodzina. Nie oznacza to jednak, że mało jest rodzin, które wyjeżdżają z większą liczbą dzieci. Jeśli pod uwagę weźmiemy rezerwacje rodzinne, to wśród pasażerów bardzo często możemy odnaleźć też dwie dorosłe osoby z dwójką dzieci.

Choć podróże z małymi pociechami mogą być sporym wyzwaniem, bez względu na ich wiek, to Polacy nie unikają wypraw nawet z tymi najmłodszymi dziećmi. Nie da się ukryć, że takie wyprawy to znaczne przedsięwzięcie logistyczne. Najliczniejsza grupa podróżujących dzieci, jeśli pod uwagę weźmiemy wyjazdy rodzinne – ponad połowa młodych podróżnych to dzieci pomiędzy 2 a 11 rokiem życia. Co dziesiąte dziecko ma natomiast poniżej 2 lat.

Aby podróż mogła minąć komfortowo warto zaplanować ją z odpowiednim wyprzedzeniem, zwłaszcza jeśli wybieramy się poza granice Unii Europejskiej. Wyrobienie paszportu, czy też uzyskanie wizy do danego kraju może zająć od kilku do kilkunastu tygodni. Oprócz kwestii formalnych warto mieć na względzie, że wcześniejsze planowanie wyjazdu pozwala także obniżyć wydatki z nim związane.

Źródło: www.prasoweinfo.pl

Paryż kojarzy mi się ze stolicą mody, zabytkami, wieżą Eiffla, dobrą kuchnią i pięknymi kobietami. O tym właśnie jest książka: „Bądź paryżanką gdziekolwiek jesteś”. O modzie, kuchni, kinie i spędzaniu wolnego czasu we Francji. Autorki, cztery przyjaciółki ze szkolnej ławki, zdradzają jak mieszkanki Paryża zachowują się na pierwszej randce, gdzie całują się ze swoimi kochankami, jak wychowują dzieci, co przyrządzają znajomym na kolację, oraz jak i gdzie spędzają niedzielę.

Książkę czyta się lekko i przyjemnie. Towarzyszyła mi w drodze do pracy, na uczelni w sali wykładowej i tramwaju. Nie nazwałabym jej poradnikiem typu „jak żyć, spełniać marzenia i dążyć do doskonałości”. To zbiór frywolnych notatek i pełnych humoru opowieści. Zawiera przepisy kulinarne i lekcje nakrycia stołu. Porady jak wyglądać naturalnie i co zrobić, by wzbudzić zazdrość w swoim mężczyźnie. Jak spędzić czas po parysku i gdzie robić zakupy. Wbrew pozorom paryżanki nie ubierają się u Prady. Mają swój indywidualny styl, który wypracowują na przestrzeni lat i jemu pozostają wierne. Uwielbiają czerń, długie płaszcze, trencze – to czyni ich styl eleganckim i kunsztownym. Autorki książki nie odpowiadają, więc na pytanie jak żyć, ale jak cieszyć się życiem!
W książce znajdziemy adresy, które warto zapamiętać, filmy, jakie warto obejrzeć i spis książek, jakie warto posiadać. W biblioteczce paryżanki jest dużo książek, o których mówi, że je przeczytała. Powtarza to tak często, że w końcu sama jest w stanie w to uwierzyć.

Autorki swoimi doświadczeniami udowadniają, że paryżanką można być gdziekolwiek się jest. Wbrew pozorom paryżanki nie są rodowitymi Francuzkami, pochodzą często z innych stron świata. Najsłynniejsze paryżanki to cudzoziemki, jak np. Maria Antonina, Jasephie Baker, czy aktorka znana z filmu „Sisi – młoda cesarzowa”, Romy Schneider. Paryżanka to styl życia, kobieta silna i niezależna, ceniąca sobie naturalność. Jak każda ma swoje wady i sekrety. Jest skomplikowana, boryka się ze sprzecznymi uczuciami. Jest szalona i nieprzewidywalna, momentami melancholiczna. Wie, co to niewytłumaczalny smutek i absurdalna nadzieja. Potrafi sama siedzieć w restauracji z nikim nie rozmawiając, po prostu umówić się sama ze sobą. Największą wadą paryżanek jest ich snobizm znany na całym świecie. Potrafią wyjść w samym środku imprezy, nawet, gdy są jej gospodyniami.  Nie znaczy to jednak, że nie można na nich polegać. Paryżanki szczególnie cenią sobie kobiecą przyjaźń. Liczą się ze swoimi siostrami, przyjaciółkami, matkami. Uwielbiają słuchać babcinych rad, szczególnie tych przekazywanych z pokolenia na pokolenie.

Jestem pewna, że każda kobieta znajdzie w sobie coś z zadufanej paryżanki o czułym i romantycznym sercu. Polecam książkę wszystkim kobietom, każda z pewnością znajdzie w niej coś dla siebie. Ja przeczytałam ją jednym tchem zafascynowana życiem w Paryżu.

Bogumiła Chojnowska

Absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Swoja pracę magisterską poświęciła roli kobiet na polskim rynku pracy. Prywatnie miłośniczka mody czerpiąca inspiracje od Anny Dello Rusoo. Kanonem kobiecego piękna jest dla niej Grace Coddington, kobieta, która potrafi godnie się zestarzeć. W Eksmagazynie poruszać będzie tematy związane z kulturą masową.

Na śniadanie jest…
… słodko i niezbyt dietetycznie. W kwestii pierwszego i najważniejszego posiłku dnia, we Francji niewiele się zmieniło. Francuzi nadal uwielbiają zaczynać dzień od croissanta w towarzystwie kawy. Najlepiej, aby był posmarowany masłem i dżemem. Rogalika zastępują ewentualnie bagietką lub tostami. Niektóre wariacje francuskiego śniadania obejmują croissanta z czekoladą lub z innym nadzieniem. Wielbiciele jajecznicy, bekonu i kiełbasek również się nie zawiodą, taka opcja śniadania dostępna jest w każdym hotelu. W Dream Castle Hotel**** goście mają do dyspozycji również zdrową opcję pierwszego posiłku dnia, do wyboru są np. chude wędliny, smakowe twarożki, owoce czy jogurt naturalny. Brak jednak pełnoziarnistego pieczywa, co może stanowić problem dla osób, które właśnie od pieczywa lubią rozpoczynać dzień.

Uczta na kolację
Po śniadaniu, aż do wieczora, w kuchni typowego obywatela Francji niewiele się dzieje. W ciągu dnia Francuzi jedzą lunch, w postaci sałatki czy kanapki, ewentualnie hamburgera. Trochę tak, jakby chcieli przygotować żołądek na to, co ma nastąpić wieczorem. A wieczorem we francuskiej kuchni dzieje się najwięcej! Od około 19 do 23 trwa pora kolacji. I tu, już w zależności od upodobań, każdy znajdzie coś dla siebie. W Dream Castle Hotel**** potrawy podawane są na słodko i słono, na zimno lub ciepło. Obfitą kolację obowiązkowo należy zakończyć deserem w postaci np. tarty ze świeżymi jagodami czy lekkim torcikiem z musem czekoladowym. Na przystawkę Francuzi proponują zupę, np. rybną lub krem warzywny. Podniebienie można nacieszyć różnymi gatunkami serów, które wyśmienicie smakują z kieliszkiem wina, suszonym morelami i daktylami, podane z rukolą, polaną lekkim dressingiem na bazie musztardy. Nie będą rozczarowani smakosze owoców morza. Mule, krewetki i ostrygi to stali goście na francuskiej kolacji. Mięsa, tj. wołowina, kaczka, wieprzowina czy łosoś podawane są zwykle na ciepło.  Jako dodatki można do nich dobrać np. ziemniaczki a’la carbonara czy duszone warzywa.  Na francuskiej kolacji nie brakuje też makaronu i ryżu, sosów np. serowego czy bolognese, gotowanych i podawanych na zimno warzyw, np. brokułów czy kalafiora. Każdą z potraw można wzbogacić akcentem z musztardy Dijon czy smakową lub tradycyjną oliwą.

Tradycja vs. współczesność
Uwielbiających siedzenie w klimatycznych knajpkach do późnych godzin nocnych Francuzów spotkamy tam dziś równie często jak kiedyś. Różnica będzie polegać na tym, że kieliszkowi wina, który dzierżą w ręce będzie dziś częściej towarzyszyła porcja frytek z ketchupem niż pokrojonego w trójkąciki camemberta, w towarzystwie orzechów czy suszonych śliwek. Fastfoodyzacja i globalizacji kuchni nie ominęła i Francuzów. Popularne kiedyś urocze „patisseries” i „boulangeries” dzielą uwagę konsumentów z sieciami typu McDonald’s, „chińczykami” czy kebabami. Uliczne food trucki z naleśnikami, na słodko i słono, oraz grzanym winem przypominają jednak wyraźnie turystom, że znajdują się we Francji.

Kuchnia francuska na przykładach
Aby przybliżyć Jackowi Bilczyńskiemu istotę kuchni francuskiej kucharze z Dream Castle Hotel**** przygotowali dla niego do spróbowania trzy potrawy: pikantny filet z kaczki z kolorowymi warzywami oraz pure ziemniaczano – brokułowym, duszony łosoś z pasztecikiem z łososia i duszonymi warzywami oraz zupę na bazie cielęciny z warzywami. Ten ostatni najpełniej oddaje ducha kuchni francuskiej. Jak stwierdził Jacek Bilczyński każdą z propozycji hotelu bez obaw poleciłby osobom, które dbają o zdrową dietę.

Dream Castle Hotel**** managed by Vienna International Hotels & Resorts
To rodzinny hotel ulokowany w okolicach paryskiego Disneylandu. Jego gośćmi są głównie rodziny z dziećmi, których celem jest relaks i zabawa w pobliskim parku rozrywki. Hotel jest niezwykle imponujący, a duża przestrzeń, strefa SPA czy rozległy ogród to nie jedyne jego zalety. Zbudowany w stylu zabytkowego zamku hotel jest położony nad urokliwym jeziorem. Personel, niezwykle pomocny w kryzysowych sytuacjach, ubrany jest w stroje z epoki. Musketeers Restaurant przygotowuje dla gości zarówno specjały kuchni międzynarodowej, jak i francuskiej. Niezwykle klimatycznym i chętnie odwiedzanym przez gości miejscem jest Excalibur Bar, w którym bardzo przyjemnie jest się zrelaksować przy lampce dobrego wina.

W 1871 r. budynek spalił się. W 1882 r. został odbudowany w oryginalnym stylu. Prace trwały do 1844 r., a ich efektem była imponująca budowla w stylu neorenesansowym, która stała się wzorem dla wielu budynków ratuszy i merostw w całej Francji. Istniejący do dziś budynek nawiązuje stylistycznie do ratusza z czasów Franciszka I, znacznie szerzej niż poprzednio traktując kwestię zdobień i wystroju wnętrz. W fasadzie głównej znalazły się kolumny i filary, a także nisze, w których pomieszczono 136 posągów najważniejszych osobistości paryskich. Na dachu znajduje się 30 posągów reprezentujących 30 miast francuskich (oprócz Strasbourga i Metzu).

Źródło: www.paryz.pl

Została poświęcona Najświętszemu Sercu Jezusowemu. Budowa zaczęła się w 1875 r. ale kościół został poświęcony dopiero po zakończeniu I wojny światowej. Bazylika jest miejscem pielgrzymek. Przyległy do Bazyliki hotel Ephrem jest otwarty dla pielgrzymów, którzy wcześniej zarezerwowali miejsca.

Pod kościołem jest znajduje się krypta neoromańska, w której znajduje się m.in. urna z sercem inicjatora budowy A.Legentila. Wyświetlane są tu także filmy, przedstawiające historię bazyliki. Budowa bazyliki, podobnie jak to było z wieżą Eiffla, wywołała wiele dyskusji estetycznych, a niemniej politycznych. Dziś kościół jest jednym z najczęściej zwiedzanych obiektów Paryża, głównie ze względu na swoje atrakcyjne położenie w centrum Montmartru, a niemniej ze względu na swą fotogeniczność. Na wzgórze można także wjechać kolejką linowo-terenową.

Źródło: www.paryz.pl

Panie pokazują nogi
Wygląd i nazwa tego kabaretu jest często kopiowana przez inne kluby na świecie. Nazwę tego kabaretu wykorzystano w filmie Hallo! Szpicbródka (Akcja filmu toczy się w warszawskiej rewii Czerwony Młyn). Najbardziej znani wykonawcy z Moulin Rouge to między innymi La Goulue, Yvette Guilbert, Jane Avril, Mistinguett i Le Pétomane.
Już samo miejsce, w pobliżu Montmartru i dzielnicy czerwonych latarń było znamienne. Z jednej strony skupisko artystów, z drugiej miejsce gromadzące córy Koryntu, gwarantowało interesującą klientelę. Bardzo szybko zresztą Moulin Rouge zaczęło przyciągać środowisko francuskiej bohemy.
Najsłynniejszy kabaret czy też rewia świata, podobnie jak wieża Eiffla jest jedną z wizytówek Paryża, bo któż nie słyszał o francuskim kankanie… Swą sławę zawdzięcza między innymi artystom, którzy tu bywali. Jednym z nich był Henri de Toulouse-Lautrec.
W 1891 roku właśnie Toulouse-Lautrec stworzył pierwszy plakat reklamowy Moulin Rouge, który wzbudził w Paryżu wiele sensacji za sprawą widocznych nóg oraz bielizny tancerki, co w tamtych czasach było nie do pomyślenia. Kabaret szybko zdobywał popularność, oczywiście przede wszystkim wśród męskiej części Paryża.
Cechą, która wyróżniała wieczory w Moulin Rouge były występy kobiet, tańczących francuskiego Kankana. Taniec ten, początkowo kojarzony z niższymi sferami społecznymi, został zaadoptowany przez kobiety lekkich obyczajów, które pragnęły w ten sposób kusić męską klientelę.

Panie zdejmują ubrania
Francuski kankan, w przeciwieństwie do wersji anglosaskiej, był tańczony indywidualnie. Tancerki starały się go wykonywać w maksymalnie prowokacyjny sposób, między innymi podnosząc spódnicę w taki sposób, że można było zobaczyć bieliznę (bądź jej brak). Oprócz tańca, Moulin Rouge był także jednym z pionierów rozwijającego się striptizu. Za punkt zwrotny można uznać występ w 1907, francuskiej aktorki, Germaine Aymos, której jedyne odzienie stanowiły trzy muszle.
Kabaret działa do dziś, z tym, że obecnie jest ekskluzywną rozrywką. Czym jest rewia w Moulin Rouge i czy warto ją zobaczyć? To na pewno wielkie widowisko, niezwykle barwne i dość zróżnicowane. Charakteryzuje się ogromnym przepychem. Na przykład choreografia rewii „Féerie” powstawała przez prawie 20 lat. Kostiumy do tego musicalu kosztowały 2 mln euro a cały budżet wyniósł 8 mln euro…
Pierwsze co przychodzi do głowy myśląc o Moulin Rouge, to oczywiście kankan, ale kankan to zaledwie parę minut całego widowiska! Jest to element obowiązkowy, ale nie podstawowy (w końcu to znak firmowy każdej rewii Moulin Rouge). Kankana tańczą wyspecjalizowane tancerki. Występ wymaga od artystki pięciu tygodni ciężkich, specjalnych treningów po dwie, trzy godziny dziennie. Jest to program szkoleń, który ułożono wyłącznie pod kątem tego tańca.

Cały materiał znajdziecie w XIII numerze EksMagazynu.