„Za umiejętność podjęcia dialogu z każdym niemal odbiorcą” – uzasadniał wybór Smolar Witold Mrozek. Bazą „Aktorów żydowskich” (dramaturgia Michał Buszewicz) były rozmowy z aktorami warszawskiego Teatru Żydowskiego. „Dybuk” z Teatru Polskiego w Bydgoszczy sprawnie łączył sztukę An-skiego sprzed stulecia z dopisaną przez Ignacego Karpowicza współczesną historią o gimnazjaliście – ofierze internetowego hejtu. „Wrażliwy spektakl, który z uczuciem i ostrością opowiada o świecie nastolatków” – opisywała go Izabela Szymańska. Zaś zrealizowana w Centrum Nauki Kopernik „Henrietta Lacks” to połączenie teatru i wykładu performatywnego przypominające postać dawczyni komórek HeLa ratujących życie milionom ludzi.

„Teatr Smolar jest kameralny i empatyczny, z polotem i humorem podejmuje tematy zepchnięte na margines” – tak posumował nominację Anny Smolar Paweł Soszyński. Laureatka ma na swoim koncie również spektakl powstały według głośnej autobiograficznej książki Małgorzaty Halber o alkoholizmie „Najgorszy człowiek na świecie” (Teatr im. Wojciecha Bogusławskiego w Kaliszu).

To jednak nie koniec jej poczynań. Ciągle się rozwija i planuje kolejne spektakle, m.in. mroczną wersję „Kopciuszka” według tekstu Joëla Pommerata (Stary Teatr w Krakowie). „Dynamika w Polsce jest niezwykła. Jest tu, co prawda, większy chaos, większe poczucie absurdu na co dzień, ale jest za to dużo ożywczego ruchu w wielu dziedzinach” – tak Smolar, urodzona (w 1980 r.) i wychowana w Paryżu tłumaczyła dekadę temu powrót do kraju rodziców (jest córką Aleksandra Smolara).

Zanim jednak Anna Smolar na dobre powróciła do Polski wyreżyserowała również (wspólnie z Agnieszką Holland) głośny spektakl „Aktorzy prowincjonalni”. Związki z Francją, gdzie studiowała,  kultywuje, wystawiając francuskich autorów: Claudela, Camusa, Giraudoux, Pommerata. Przełożyła na francuski „Miłość z kamienia” Grażyny Jagielskiej.

Obok Anny Smolar w kategorii „Teatr” nominowani byli również: Agata Duda-Gracz i Paweł Sakowicz.

Marzena Diakun ma swoim koncie wiele konkursów dyrygenckich m.in. u Jerzego Salwarowskiego, Gabriela Chmury, Howarda Griffithsa, Davida Zinmana, Pierre’a Bouleza czy Kurta Masura. Zdobyła II nagrodę na 59. Konkursie Dyrygenckim w ramach Festiwalu Praska Wiosna (2007 r.) oraz Srebrną Batutę na IX Międzynarodowym Konkursie im. G. Fitelberga w Katowicach (2012 r.).

W 2003 r. miała okazję współpracować z Jerzym Maksymiukiem – pełniła bowiem rolę asystenta w Filharmonii Koszalińskiej. W 2006 r. – Andrzeja Boreyki w Bernie w Szwajcarii, w 2012 r. – Richarda Rosenberga w Chestertown (USA).

Kolejnym etapem rozwoju jej kariery był staż dyrygenta-asystenta podczas Tanglewood Music Festival. Staż ten otrzymała ona w 2012 r. od Boston Symphony Orchestra. Co ciekawe, współpracowała również m.in. z Orkiestrą Czeskiego Radia w Pradze, Orchestre Philharmonique de Paris, Orchestre National de Lyon, Orquestra Sinfónica do Estado de São Paulo, Bournemouth Symphony Orchestra, Nordiskakammarorkestern, Orquesta Sinfonica del Principado de Asturias, Göteborg Opera, NOSPR w Katowicach, Filharmonią Narodową.

W latach 2009-2012 była pierwszym dyrygentem hiszpańskiego zespołu Smash Ensemble, z którym dokonała wielu prawykonań dzieł hiszpańskich twórców. W 2010 r. uzyskała doktorat w Akademii Muzycznej w Krakowie; od 2011 r. prowadzi klasę dyrygentury w Akademii Muzycznej we Wrocławiu. W 2015 r. otrzymała Marin Alsop Taki Concordia Fellowship, stypendium promujące najlepsze dyrygentki na świecie. Od września 2015 r. jest natomiast dyrygentem asystentem w Orchestre Philharmonique de Radio France; zyskała sławę koncertowym wykonaniem „Umarłego miasta” Korngolda transmitowanym we francuskim radiu i medici.tv.

Jakub Puchalski nominował Marzenę Diakun „za konsekwentny rozwój kapelmistrzowskiej osobowości i kariery, mimo braku wsparcia albo wręcz jakby wbrew woli polskiego środowiska”. Dorota Kozińska docenia natomiast jej zrozumienie partytury „Zagubionej autostrady” Olgi Neuwirth wykonanej we Wrocławiu. Dla Jacka Marczyńskiego to z kolei jedna z ciekawszych postaci nowego pokolenia europejskich dyrygentów.

Szansę na zdobycie Paszportu POLITYKI w kategorii „Muzyka poważna” mieli też Krzysztof Bączyk i Łukasz Dyczko.

Michał Staniszewski, urodzony w 1981 r., absolwent Wydziału Matematyki Uniwersytetu Łódzkiego, jest z demosceną związany od niemal 20 lat. Jednak wydana w 2016 r. gra „Bound” pokazuje, że dziś działa w zupełnie innej skali niż wcześniej. Przygotowana z myślą o konsoli PlayStation 4 gra – o kobiecie, która wraca do wspomnień z dzieciństwa, przechodząc zarazem w fantastyczny świat kolorów i tańca. Pochwały za jej walory wizualne spłynęły niemal z całego świata. Dziś Staniszewski wraz z grupą Plastic zajmuje się rozwijaniem technologii wirtualnej rzeczywistości na platformie Sony PlayStation.

Paweł Olszewski, nominując Michała Staniszewskiego do nagrody, podkreślał, że jako jeden z nielicznych twórców gier wideo na świecie potrafi łączyć odważne autorskie pomysły z działaniami na rynku komercyjnym: „Jego gry ukazują się na konsolach PlayStation, czyli w samym środku mainstreamu. Mimo wsparcia produkcyjnego Sony, ciężko je jednak nazwać mainstreamowymi”.

Paszportowe jury skupiało się w swoich ocenach głównie na estetycznych walorach „Bound”. Michał Radomił Wiśniewski nominował tę grę za „poetyckie podejście i zbudowanie emocjonalnego przekazu”. Maria B. Garda – za „ambitne wykorzystanie estetyki sztuki nowoczesnej”. Doceniła również niebanalną, wielopłaszczyznową opowieść, której próżno szukać w grach głównego nurtu. Paweł Schreiber nominował Staniszewskiego za „udane połączenie estetyk demosceny, gry platformowej, sztuki modernistycznej i teatru tańca, a wszystko to w celu opowiedzenia skomplikowanej, niejednoznacznej historii o rozpadzie rodziny i próbie jej odbudowania”.

Poza Michałem Staniszewskim nominowano również Piotra Iwanickiego i 11 BIT Studios.