Kolejny mechanizm to zasada niejednoznaczności, niedokończenia. To mogłoby wyjaśniać dlaczego Michał Anioł nie dokończył większości swoich dzieł. Niewykluczone, że miał poczucie, iż to co robi dalekie jest od ideału i przerywał pracę. Tym samym ludzie oglądający to mieli znacznie szersze pole do interpretacji. Obserwator potrafi docenić, że dzieło sztuki ma w sobie jakąś zagadkę, którą rozwiązuje, albo że dostrzega wiele różnych możliwości jego analizy. Potrzeba dopełnienia tej niejednoznaczności sprawia, że nasza interpretacja traktowana jest jako w naszym mózgu forma nagrody.

Dlatego też człowiek, który analizuje dzieło i stwierdzi, że jest w nim coś nadnaturalnego lub niejednoznacznego ma większe skłonności ku temu, aby po prostu stwierdzić „to jest piękne”.

- Najpierw więc jest rodzaj odkrycia w odniesieniu do obiektu, które pociąga za sobą pozytywną reakcję afektywną. Ona z kolei jest interpretowana jako doświadczenie przyjemności wynikające z faktu obcowania z czymś. To nazywamy właśnie doświadczeniem estetycznym - wyjaśnia psycholog dr hab. Piotr Francuz. Dodaje on również, że u ekspertów, mających ze sztuką do czynienia na co dzień, ośrodek nagrody pobudzany jest pod wpływem innych bodźców niż u laików.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Właścicielka i główny szkoleniowiec Marki Fashion Brows zaprasza nas do swojego świata – świata piękna, które tworzy własnymi rękami. Jej kreatywność, pasja oraz uśmiech sprawiają, że marzenie o pięknym wyglądzie brwi czy ust klientek się urzeczywistnia – i dzieje się to dokładnie pod osobowość i potrzeby danej pani.

Pani Aleksandro, co Pani najbardziej lubi w swojej pracy?

Aleksandra Wąsik: To, że pracuje ze mną mój partner i ze możemy razem spędzać czas w pracy, zaś udział w międzynarodowych konferencjach daje możliwość poznawania ludzi z całego świata.

Co Panią inspiruje do codziennych obowiązków?

Moje klientki i kursantki są moją inspiracją to dla nich staram się być na bieżąco w branży, poszukuję nowych technik, urządzeń i najlepszych pigmentów.

Gdyby miała Pani wymienić największą motywację do osiągnięcia sukcesu, co by to było?

Rodzina jest moją motywacją i to dla nich staram się być najlepsza.

Jak wyobrażasz sobie swoją zawodową przyszłość za kilka lat?
Obecnie pracuję jako informatyk, między innymi pozycjonuję strony, a moje hobby to mój blog oraz makijaże okolicznościowe. Za kilka lat chciałabym dalej to robić, jeśli zdrowie mi pozwoli. Marzę też o takiej pracy, abym ciągle mogła przebywać z fajnymi ludźmi.

Co starasz się przekazać obserwującym Cię fanom?
Moi fani to głównie kobiety. Pokazuję im jak dbać o siebie, robię też recenzje kosmetyków, o które kiedyś prosiły mnie dziewczyny.

Co sprawia Ci w pracy największą radość?
Pracując jako informatyk cieszę się, że mogę pracować gdziekolwiek jestem, a makijaże to jest to, co uwielbiam robić! Tak samo patrzeć na uśmiech zadowolonej klientki, słyszeć, że chcą wracać do mnie na następne makijaże.

Co chciałabyś przekazać innym kobietom, aby uwierzyły w siebie i w swoje możliwości?
Nieważne czy jest się chudą czy grubą, wysoką czy niską, rudą czy blondynką albo i łysą, z wózkiem czy kulą… Każda z nas ma coś w sobie, co można podkreślić by czuć się pięknie.
I pamiętajmy, że UŚMIECH to najpiękniejsza ozdoba kobiety!

Największe marzenie przed Tobą to?
Aby lek, który już istnieje był refundowany w Polsce – dla mnie, moich trzech braci oraz innych chorych. Chciałabym też mieć mieszkanie z wielkimi oknami na świat!

Jaka jest Twoja definicja sukcesu?
Cieszyć się życiem, każdym dniem, małymi rzeczami i wierzyć, że marzenia są po to by je spełniać! Moich już sporo się spełniło.

Zapraszam na: https://web.facebook.com/Makija%C5%BCe-recenzje-paznokcie-MY-LIFE-Marlena-Kleinschmidt-122364004614642/

Rozmawiała: Agnieszka Słodyczka

Przeprowadziła pani badanie „Męskie spojrzenie na kobiety po mastektomii”. Jakie były jego rezultaty
Do badania wykorzystałam autorski kwestionariusz ankiety, udostępniony wyłącznie drogą internetową. Ankieta była anonimowa, zawierała 21 pytań. W zaledwie 3 dni zebrałam informacje od 438 mężczyzn, które poddałam analizie statystycznej. Najważniejsze wnioski z mojego badania? Przede wszystkim dzięki mediom, badanym mężczyznom znane jest pojęcie mastektomii. Amputacja piersi jest zjawiskiem akceptowalnym, ale poziom atrakcyjności tych kobiet po zabiegu według ankietowanych maleje. Wiek mężczyzn oraz forma pracy, jaką wykonują mają istotny wpływ na postrzeganie kobiet po mastektomii.

Dlaczego kobiety po mastektomii stają się nieatrakcyjne dla swoich partnerów?
Dla większości ankietowanych (ponad 90 proc.) partnerki po zabiegu, jakim jest mastektomia, nie tracą w ich oczach fizycznej atrakcyjności! Partnerzy deklarują natomiast chęć wsparcia i pomocy w trudnym czasie rekonwalescencji. Sytuacja komplikuje się, gdy zadałam pytanie czy badany związałby się z taką kobietą. Tutaj ankietowani obronnie odpowiadali: to zależy od wielu czynników. Zasmucające jest jednak to, że ponad połowa badanych twierdzi, iż dla współczesnych mężczyzn kobieta po mastektomii jest nieatrakcyjna. Zastanawiam się czy to wewnętrzny konflikt interesów czy zrzucanie odpowiedzialności na karb ogółu.

Czym dokładnie zajmuje się fizjoterapeuta uroginekologiczny?
Ma szerokie pole do popisu, ponieważ zajmuje się problemami z zakresu urologii, ginekologii i proktologii; zarówno u kobiet, i u mężczyzn. Proponuje np. terapie w nietrzymaniu moczu czy stolca, uczy prawidłowego napięcia i rozluźnienia mięśni dna miednicy. Wprowadza wiele metod pomocy przy obniżeniu narządów rodnych, po prostatektomii radykalnej i wielu innych zabiegach chirurgicznych.

Dlaczego zdecydowała się pani poruszyć problem kobiet po mastektomii?
Temat onkologii nie jest mi obcy. Pojawił się gdy byłam nastolatką, a potem przewijał się podczas akademickiej edukacji. Kobiety z rakiem piersi poznałam podczas praktyk. To oczywiście jedna składowa pomysłu na projekt. Iskrą do działania stały wieczorne dyskusje z kolegami na temat kobiet. Czcze męskie gadanie o nieistniejącym ideale, problemy z dostępnością do rehabilitacji onkologicznej ostatecznie doprowadziły do stworzenia akcji w walce o kobiecość i dostęp do terapii pochirurgicznej.

Jak czuje się (zarówno psychicznie jaki fizycznie) kobieta po amputacji piersi?
Po rozmowach z pacjentkami mam wiele obrazów, które w większości przeszyte są smutkiem i strachem przed otaczającą rzeczywistością. W dzisiejszym świecie, gdzie panuje kult ciała, brak piersi utrudnia relacje damsko-męskie, a w pozostałych strefach zazwyczaj pojawia się litość, której Amazonki nie cierpią. Jako fizjoterapeutka, w swojej pracy z Amazonkami, skupiam się przede wszystkim na problemach fizycznych, ograniczeniach funkcjonalnych, ciągnących się nawet latami.

Co wystawa miała na celu?
Projekt, był połączeniem konferencji naukowej i wystawy fotograficznej. Jego tytuł to  to „Fizjoterapia w procesie leczenia raka piersi”, natomiast sama wystawa nosi tytuł „Po obu stronach zwierciadła. Oblicza Amazonek.”Co miał na celu? Walkę ze stereotypami. Wystawa jest dowodem na to, że zabieg jakim jest mastektomia i samo leczenia raka piersi nie odbiera kobiecości. Ma działać budująco na kobiety po zabiegu, ma być wskazówką dla ich rodzin i otaczającego środowiska. To niezwykłe spotkanie otwarło serca na problemy płci pięknej oraz głowę na możliwości leczenia i działania profilaktyczne.

Czy takie akcje są istotne z punktu widzenia kobiet po amputacji piersi?
Oczywiście. Społeczeństwo nieświadome jest okrutne. Z jednej strony nie mam pretensji o brak zainteresowania mastektomią- dopiero gdy dotknie nas jakiś problem, to się nim interesujemy- natomiast degradacji i hierarchizacji ze względu na ubytki nie znoszę. Często dystansujemy się wobec inności, ale kobiety po mastektomii nie są inne, one są tylko bez piersi. Niestety, w ich doświadczeniach doszukamy się ogromnego dystansu ze strony innych.

Dlaczego pani zdaniem kobiety nie decydują się na rekonstrukcję piersi po mastektomii?
Większość kobiet jednak decyduje się na rekonstrukcję. Przy braku jednej piersi to wręcz wskazanie zdrowotne, zabezpieczające przed innymi negatywnymi skutkami jak np. wadami postawy. Przy podwójnej mastektomii- rekonstrukcja w dużej mierze przynosi ulgę i komfort psychiczny.

Czy tatuaże w miejscu amputacji zamiast rekonstrukcji to dobry pomysł w pani opinii?
W Polsce tatuaże w dalszym ciągu kojarzą się z „ciemną” stroną życia, zresztą to kolejny stereotyp, który należy zwalczać. Moim zdaniem tatuaż jest idealnym sposobem na wyrażanie siebie. Szczególnie jeśli pojawi się w miejscu blizny, tworzy to taki magiczny charakter. Bliznę ma się do końca życia, często nieładną. Dlaczego więc nie zakryć jej czymś co sprawi nam przyjemność?

Rozmawiała: Kalina Samek

Fot. Grzegorz Czerwiński

*Agnieszka Badura – fizjoterapeutka uroginekologiczna, pomysłodawczyni projektu, który stanowi kombinację konferencji i wystawy fotograficznej „Fizjoterapia w procesie leczenia raka piersi”, na rzecz szerzenia świadomości o sytuacji kobiet po amputacji piersi. Tegoroczna magistrantka fizjoterapii na Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie. Na co dzień zajmuje się również kobietami w ciąży i połogu. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Uroginekologicznego.