Śpiewanie może cię uczynić szczęśliwszym – przekonują na przykład naukowcy z University of East Anglia. Badacze sprawdzili wpływ wspólnego śpiewu na ludzi z problemami psychicznymi, w tym z depresją i zaburzeniami lękowymi. U osób, które wzięły udział w sześciomiesięcznym programie „Sing Your Heart Out” nastąpiła wyraźna poprawa.

Z piosenką po radość

„Odkryliśmy, że śpiewanie w grupie pomaga ludziom wyzdrowieć z psychicznych zaburzeń” – mówi kierujący badaniem prof. Tom Shakespeare.

Szczególnie dobrze, zdaniem naukowców, działało właśnie połączenie śpiewu z kontaktem z innymi ludźmi, co było możliwe dzięki temu, że w programie mógł uczestniczyć prawie każdy, niezależnie od talentu, czy umiejętności. Nie było też presji na efekty – śpiewano dla przyjemności. Dzięki temu, jak podkreślają naukowcy, ochotnicy mogli po prostu wziąć udział w zabawie i poczuć radość.

„Słyszeliśmy, jak mówili o tej inicjatywie, że ratuje im życie i że ocaliła ich psychiczne zdrowie. Inni mówili, że nie byłoby ich tutaj bez niej, po prostu nie daliby rady. Szybko więc zauważyliśmy kolosalny wpływ programu” – opowiada prof. Shakespeare.

„Model programu ‘Sing Your Heart Out’ oferuje nieobciążający, niedrogi sposób poprawy zdrowia psychicznego do zastosowania we wspólnocie ludzi” – podkreśla.

Mniej samotności przy wspólnym śpiewaniu

Pozytywne wyniki przyniosło też badanie zrealizowane przez University of California z San Francisco. Okazało się, że udział w społecznych chórach obniżał poczucie osamotnienia i zwiększał zainteresowanie życiem wśród seniorów.

„Nasze obecne systemy opieki zdrowotnej i funkcjonowania społeczeństwa nie są przygotowane, aby dobrze wspierać szybko rosnącą grupę starszych osób” – przestrzega prof. Julene Johnson, autorka badania.

„Spory odsetek tych ludzi doświadcza samotności i społecznej izolacji. Często pojawia się u nich depresja. Powstała potrzeba opracowania nowych podejść, aby pomóc starszym ludziom w angażowaniu się w życie społeczne i relacje” – podkreśla ekspertka.

W jej badawczym projekcie 12 ośrodków dla seniorów wprowadziło tygodniowe zajęcia w chórze przeznaczone dla osób powyżej 60 roku życia. Poprawę samopoczucia i życiowego zaangażowania naukowcy określili jako „znaczącą”. Zbadali także, czy cotygodniowy śpiew wpłynął na zdolności poznawcze i zdrowie fizyczne. Tutaj niestety nie zauważyli różnic.

Lepsza pamięć i intelekt

Tymczasem zespół z Uniwersytetu w Helsinkach poinformował, że zajęcia muzyczne, a szczególnie śpiew, przyniosły korzyści w sferze działania pamięci oraz poprawiały nastrój osób z wczesną fazą demencji. Śpiewanie usprawniło pamięć roboczą, funkcje wykonawcze (aktywność umysłowa sterującą przebiegiem procesów poznawczych) i orientację, szczególnie u osób z łagodną demencją i poniżej 80. roku życia. Śpiew pomagał też złagodzić depresję.

Co ważne, na korzyści z muzycznych zajęć nie miało wpływu wcześniejsze doświadczenie z instrumentami czy śpiewem.

„Biorąc pod uwagę rosnące globalne obciążenie demencją i ograniczone możliwości systemu opieki zdrowotnej w pomaganiu ludziom z demencją i ich opiekunom, ważne jest poszukiwanie alternatywnych sposobów podtrzymania i stymulowania poznawczych, emocjonalnych i społecznych możliwości osób z tej populacji” – zwraca uwagę dr Teppo Särkämö, autor badania.

„Uzyskane przez nas wyniki sugerują, że organizowane dla przyjemności muzyczne zajęcia można łatwo wprowadzić i wykorzystać przy rehabilitacji osób z demencją. Szczególnie stymulujące i angażujące aktywności, takie jak śpiewanie, wydają się być bardzo obiecujące jako metoda podtrzymania działania pamięci na wczesnych etapach demencji” – podkreśla specjalista.

Dzieci lubią piosenki

Badacze z University of Montreal zbadali z kolei wpływ śpiewu na niemowlęta. W przeprowadzonych eksperymentach niemowlęta pozostawały spokojne dwa razy dłużej, gdy słuchały piosenek, niż gdy uspokajane były mową.

„Wiele badań sprawdzało, jak śpiew i mowa wpływają na uwagę niemowlaków, ale my chcieliśmy się dowiedzieć, jak wpływa on na ich samokontrolę emocjonalną” – opowiada prof. Isabelle Peretz z należącego do uniwersytetu Center for Research on Brain, Music and Language.

„Samokontrola emocjonalna naturalnie nie jest u niemowląt wykształcona i wierzymy, że śpiewanie pomaga dzieciom ją rozwinąć” – dodaje badaczka.

Na dzieci pozytywnie działało nawet odtwarzanie piosenek im nieznanych i śpiewanych w innym języku – po turecku.

„Nawet w relatywnie sterylnym środowisku, bez bodźców wizualnych czy dotykowych, głos śpiewającej kobiety wydłużał pozytywny lub neutralny stan dziecka i zmniejszał jego stres” – opowiada prof. Peretz.

Zdaniem naukowców wyniki te mają szczególne znaczenie w obecnych czasach, a szczególnie w krajach zachodnich, ponieważ matki zwykle mówią do dzieci dużo częściej niż im śpiewają. W ten sposób tracą korzyści, jakie śpiew daje dzieciom w regulowaniu emocji.

Warto też dzieciom śpiewać zaraz po urodzeniu – wskazuje badanie przeprowadzone na Uniwersytecie w Tel Awiwie. Jego autorzy przyjrzeli się noworodkom i ich matkom, kiedy miały z dziećmi bliski kontakt typu skóra do skóry. Część kobiet dodatkowo dzieciom śpiewała. W tej drugiej grupie noworodki miały zdrowszy rytm serca, a matki odczuwały mniej stresu.

„Zalecamy łączenie kangurowania i matczynego śpiewu u stabilnych wcześniaków. Te bezpiecznie, niedrogie i łatwe do zastosowania terapie można wykorzystać w dziennych oddziałach neonatologiczncyh” – doradza kierujący pracami dr Shmuel Arnon.

Śpiewanie w dobie COVID-19

Badacze z Uniwersytetu w Lund zalecają jednak ostrożność jeśli chodzi o śpiewanie w czasie pandemii. Szwedzki zespół naukowców sprawdził, jak wygląda emisja aerozoli śliny wyrzucanych z ust i ryzyko przekazania wirusa.

„Istnieje wiele doniesień o rozprzestrzenianiu się COVID-19 w związku ze śpiewaniem w chórach. Z tego powodu wprowadzano różne ograniczenia na całym świecie, aby uczynić śpiewanie bezpieczniejszym. Jak dotąd nie było jednak naukowych badań odnośnie ilości cząstek aerozolu i większych kropelek wyrzucanych, kiedy ktoś śpiewa” – informuje prof. Jakob Löndahl.

W badaniu tym wzięło udział 12 zdrowych śpiewaków i dwie osoby z COVID-19. Siedmiu z ochotników było przy tym profesjonalnymi śpiewakami operowymi. Według badań śpiewanie, szczególnie głośne i bogate w spółgłoski powoduje emisję dużych ilości cząstek aerozolu i kropel!

„Niektóre krople są na tyle duże, że przemieszają się tylko kilka decymetrów, zanim spadną na podłogę, inne są mniejsze i mogą unosić się nawet kilka minut. Szczególnie artykulacja spółgłosek powoduje wyrzucanie dużych kropel, przy czym najwięcej ich powstaje przy spółgłoskach B i P” – wyjaśnia Malin Alsved współautorka badania.

Naukowcy zmierzyli także ilość wirusa w pobliżu śpiewających osób z COVID-19. Co ciekawe,  próbki powietrza nie zawierały możliwych do wykrycia, aktywnych cząstek wirusowych. Badacze zwracają jednak uwagę, że liczba wirusów może być inna w różnych częściach dróg oddechowych i u różnych ludzi. Jeśli ktoś chce śpiewać wspólnie z innymi, badacze zalecają więc zachowanie dystansu, higieny i śpiew w dobrze wentylowanych pomieszczeniach.

„Kiedy śpiewacy nosili proste maseczki, wychwytywały one większość aerozolu i kropel. Ich ilość była wtedy porównywalna do tej, jaka powstaje przy zwykłej mowie” – mówi prof. Löndahl.

Zatem, jeżeli możemy i lubimy – śpiewajmy!

Marek Matacz dla zdrowie.pap.pl

Dzieciństwo okularnicy

Dalida, która naprawdę nazywała się Iolanda Cristina Gigliotti urodziła się w 1933 r. w Kairze. Z pochodzenia była Włoszką, a jej rodzina postanowiła przeprowadzić się do Egiptu jeszcze przed urodzeniem córki.

Niemal od początku Iolanda miała problemy ze wzrokiem, przeszła kilka poważnych operacji, ale nie przyniosły one oczekiwanych skutków, dlatego nosiła później okulary. Dopiero po ukończeniu 18. roku życia ufundowała sobie jeszcze jedną operację, dzięki której jej wzrok się poprawił.

Muzyczna ścieżka Dalidy została zainicjowana już w dzieciństwie. Pietro Gigliotti, ojciec artystki, był bowiem skrzypkiem Opery Kairskiej. Niejednokrotnie zabierał on córkę na próby czy występy, a ona, jako mała dziewczynka, chłonęła świat muzyki i czerpała z doświadczenia oraz wiedzy tamtejszych artystów. Jej miłość do ojca została jednak narażona na poważną próbę. Gdy dziewczynka miała 7 lat, Pietro Gigliotti został internowany. Był to częsty proceder wśród włoskich imigrantów. Podejrzewano ich bowiem o konotację z faszystami. To internowanie znacznie zmieniło Giglottiego, nie był już tym samym człowiekiem. Niedługo później mężczyzna umiera na udar. Mając 12 lat Iolanda zostaje bez ojca.

Miss, która wybrała marzenia

Choć mama Dalidy liczyła, że jej córka zostanie np. sekretarką, to ta miała na siebie zupełnie inny pomysł. Początkowo jednak próbowała sprawdzić się w roli przypisanej jej przez matkę. W wieku 18 lat została wybrana Miss Egiptu i zauważona przez filmowców. Postanowiła zatem spróbować swoich sił w aktorstwie. Egipskie kino nie było jednak szczytem jej pragnień. Marzył jej się Paryż i filmy nieco innego kalibru. Kupiła więc bilet i 24 grudnia 1954 r. poleciała do Paryża. Początki były jednak trudne. Castingi, z których nic nie wychodziło, brak pieniędzy i niepowodzenia sprawiały, że Iolandzie, która wtedy postanowiła przyjąć pseudonim Dalila, było naprawdę ciężko. Na jednym z przesłuchań doradzono jej jednak zmianę pseudonimu artystycznego na Dalida.

Manager, przyjaciel, mąż – Lucien Morisse

Choć kolejne przesłuchania nie przynosiły większych sukcesów, a młoda artystka musiała zacząć śpiewać w kabaretach, aby mieć się z czego utrzymywać, to w końcu trafiła na ludzi, którzy docenili jej talent. Na jednym z castingów pojawił się właściciel wytwórni Barclay Records, a także Lucien Morisse – dyrektor radia Europe 1. Wytwórnia wydawała jej kolejne piosenki, Lucien promował Dalidę, a z czasem zakochał się w niej bez pamięci. Po kilku latach para zdecydowała się zalegalizować związek, ale ten rozpadł się po paru miesiącach. Jedną z przyczyn był podobno fakt, iż dla Dalidy sama praca przestała być wystarczająca. Chciała życia, w którym pojawi się coś, a może ktoś, więcej niż tylko kolejna świetna piosenka. To jednak trudno było zrozumieć Lucienowi.

Czy to koniec kariery Dalidy? Wiele osób było przekonanych, że koniec związku i współpracy z Morissem sprawi, iż artystka sobie nie poradzi. Pomimo różnych doniesień i przykrości, jakich w tym czasie doświadczyła Dalida, wyszła na scenę i pokazała, że talent to coś, co nie zmienia się w zależności od współpracowników.

Dramat w San Remo

Krótko trwał kolejny związek artystki. Jej partnerem był młody malarz – Jean Sobieski. Następną jej miłością był natomiast Luigi Tenco, którego miała okazję poznać w 1966 r. Zrodziła się pomiędzy nimi wielka i bardzo ważna dla Dalidy miłość. Przełomowy był jednak występ w San Remo, podczas którego każde z nich miało wystąpić osobno. Dalida okazała się być wielką docenioną, Tenco natomiast nie otrzymał tyle zainteresowania. Decyzje jury, a także fakt, że jego piosenka nie spodobała się jury tak jak tego oczekiwał bardzo go zdenerwowała. W nocy Dalida odnajduje go postrzelonego w pokoju hotelowym. Popełnił samobójstwo na znak protestu i braku zgody na takie werdykty komisji konkursowych.

Po tych wydarzeniach Dalida sama próbuje popełnić samobójstwo, zażywając tabletki nasenne. Zostaje jednak uratowana i po rekonwalescencji powraca do zdrowia. Poddaje się później wpływowi znawcy hinduizmu i buddyzmu tybetańskiego, lecz ta znajomość sprawia, że Dalida decyduje się wrócić do muzyki.

W poszukiwaniu szczęścia

To nie był łatwy czas dla Dalidy, śmierć Tenco, a także późniejsza wiadomość o samobójstwie jej pierwszego męża znacznie odbiły się na artystce. Ona nadal szukała jednak miłości. Jej kolejnym wybrankiem był Lucio Battisti. Młody student, z którym zaszła w ciążę. Postanowiła jednak dokonać aborcji, co sprawiło, że później nie mogła już mieć dzieci. Ten związek również nie przetrwał.

Trudna miłość

Później Dalidzie udało się stworzyć jeszcze jeden związek. Przez prawie dziesięć lat jej partnerem był Richard Chanfray. Człowiek, który pozornie zajmuje się wieloma różnymi dziedzinami sztuki, ale nie odnosi większych sukcesów. Żyje poniekąd w swoim świecie i nie w każdej kwestii może porozumieć się z Dalidą. W końcu rozstają się, a mężczyzna popełnia później samobójstwo.

Odchodzi, bo „życie jest nie do zniesienia”

Taką wiadomość, wraz z prośbą o wybaczenie pozostawiła artystka swoim bliskim. Napisała wiadomość, zażyła tabletki nasenne, popiła whisky i zasnęła na zawsze.

Wiele historii z jej życia znalazło odzwierciedlenie w wykonywanych przez nią utworach. Nie brakuje tam wspomnień o ojcu czy kolejnych miłościach artystki. Jej życie to nie tylko setki piosenek nuconych przez cały świat, to też wiele dramatów, które do dzisiaj wiszą nad jej spuścizną i wpływają na postrzeganie Dalidy – divy, kobiety sukcesu, ale i człowieka, który po prostu szukał miłości.

Z kolei NYLON przepowiedział, iż „to tylko kwestia czasu, kiedy damy się porwać pięknej muzyce brytyjskiej artystki”. Album Careless People promuje singiel „Darkest Hour”, który zaliczył do tej pory łącznie ponad milion odtworzeń w serwisach cyfrowych! Magazyn FADER okrzyknął teledysk do singla jako „zachwycający”, zaś portal The Line of Best Fit napisał: „Geniusz utworu tkwi w kontrastach; przestrzenne harmonie fortepianowe ustępują szybującym wokalom refrenu. Lirycznie album w pełni zaspokaja oczekiwania magicznych emocji, jakich mogliśmy się spodziewać po tej wschodzącej gwieździe”.

Typowe dla utworów artystki jest z pewnością połączenie intensywności muzyki z odważnie intymnymi tekstami. „Dużo pisałam o problemach rodzinnych, rzeczach, z którymi dorastałam i które mnie ukształtowały, ale też o miłości i emocjach związanych z zakochiwaniem się po raz pierwszy” opowiada Charlotte OC, która dorastała w pofabrycznym mieście Blackburn. Surowy, mrocznie romantyczny album jest w znacznej mierze zainspirowany rodzinnymi stronami artystki. „Północna Anglia jest dość posępna i industrialna, chociaż żywy jest wciąż folklor i zainteresowanie wiedźmami” – tłumaczy piosenkarka. „Pracując nad albumem próbowałam połączyć to co realne i magiczne. Chciałam być możliwie jak najbardziej autentyczna, jednocześnie wplatając mistyczną aurę okolic, z których pochodzę.”

Tytuł Careless People zaczerpnięty z Wielkiego Gatsby’ego („They were careless people, Tom and Daisy—they smashed up things and creatures and then retreated back into their money or their vast carelessness”) nawiązuje do fascynacji artystki tematem szaleństwa. Powoli rozkręcający się kawałek „Blackout” z kolei miesza intensywne bity z mrocznymi partiami gitarowymi, podczas gdy tekst piosenki opowiada o odosobnieniu wynikającym z niepewności i pięknie wyzwolenia. Pozostałe kawałki przepełnia radość. W napędzanym mocnymi rytmami i eterycznymi efektami dźwiękowymi kawałku „Medicine Man” Charlotte OC idealnie uchwyciła uczucie zakochiwania się, podczas gdy w „Running Back to You” obrazuje tęsknotę towarzyszącą kochaniu na odległość.

Źródło: Universal Music Polska

Ci, którzy lubią muzykę powinni natomiast robić sobie prywatne mini-karaoke. Jeśli wolisz słuchać piosenek, skup się na przyswajaniu słówek jednego utworu dziennie. Warto nie tylko tłumaczyć tekst, ale również pobawić się w karaoke i śpiewać piosenkę razem z artystą. To pomaga natomiast zyskać później śmiałość w rozmowach z innymi. Dzięki słuchaniu piosenek zyskujemy również zdolność rozumienia ze słuchu.

Piosenki to jednak nie wszystko. Równie ważne może się okazać oglądanie filmów i seriali bez lektora. Warto jednak zamiast tego postawić na napisy w języku angielskim. Większość telewizorów obecnych na rynku posiada opcję wyłączenia lektora i ustawienia napisów po polsku albo angielsku.

Podobnie może nam pomóc oglądanie anglojęzycznych YouTuberów. Warto znaleźć tych, którzy będą opowiadali o tym, co aktualnie nas interesuje. Jeśli zatem interesuje nas make up to postawmy na kanał Lisy Eldridge. Wolimy vintage vlog? Wybierzmy Lilly Jarlsson, a jeśli ćwiczenia jogi to Boho Beautiful. Dzięki temu będziemy łączyli przyjemne z pożytecznym. Na początku często pojawiają się problemy z rozumieniem niektórych akcentów, ale później już się z tym oswajamy, a do tego czasu jesteśmy w stanie przyswoić wiele słownictwa.

Przestawienie języka systemu w telefonie lub konkretnej aplikacji również pomoże ci w oswojeniu się z językiem w naturalny sposób. Warto rozpocząć od intuicyjnego Facebooka, gdzie możesz wybrać aż cztery wersje języka angielskiego: brytyjską i amerykańską, a w formie żartu, wersję piracką i do góry nogami.

Jeśli czujesz, że postępy językowe nie przychodzą tak szybko, jakbyś tego oczekiwał, co zdarza się wszystkim, nie wmawiaj sobie, że nigdy się nie uda. Najlepiej usuń słowo „nigdy” ze swojego słownika. W gruncie rzeczy proces nauki języka jest bardzo subtelny, a załamywanie rąk tylko odwraca twoją uwagę od małych sukcesów, które cały czas robisz!

Źródło: CluePR

W książce nie brakuje błyskotliwych puent, dowcipnych anegdot, historii o słynnych ludziach, z którymi Osieckiej dane się było zetknąć (m.in. Hłasko, Ważyk, Kobiela, Cybulski, Czyżewska, Przybora i Wasowski). „Lubię farbować wróble” to niezwykle ciekawy portret fascynującej postaci, która do dziś silnie oddziałuje na polską kulturę.

Wspomniana książka została spisana przez Violettę Ozminkowski, która połączyła w jedno udzielone przez artystkę wywiady, nadając im spójną, współczesną formę. Lektura udzielonych przez nią wywiadów okazuje się równie inspirująca. Celne podsumowania, poetyckie widzenie świata i ciekawe przemyślenia. Każde słowo wiernie spisane z rozmowy, bez przeinaczeń i nadinterpretacji.

To nie jest rozmowa o tym, kto kogo znał albo kto kogo kochał, a kto kochać nie chciał. To nie jest rozmowa o tym, kto z kim przeciwko komu. To nie jest rozmowa o tym, jak żyć i czego nie jeść.

To jest rozmowa o tym, że życia nie da się ułożyć w chronologiczną całość, bo czas wcale nie pędzi do przodu. Dlatego jedne okruchy codzienności zapadają nam w pamięci na zawsze, a inne giną bezpowrotnie. To jest rozmowa o tym, że być może czas jest podobny do wiatru. To jest rozmowa o tym, że życie jest czymś innym, niż myśleliśmy, że jest.

Źródło: Prószyński Media

Jak powstał jeden z najbardziej znanych pana utworów „To nie ja byłam Ewą”?
Edyta Górniak nie przyznała się, że to piosenka, którą zaśpiewa na Eurowizji, żeby mnie nie stresować. Powiedziała tylko, że będzie jej słuchać publiczność, która nie zna języka polskiego, wiec słowa mają „płynąć, nie szeleścić.”

Jak się kiedyś pisało piosenki?
Nie było maili, więc dostawałem piosenki na taśmach, na których linię melodyczną śpiewali kompozytorzy. Oni najlepiej znali utwory, frazowanie, oczywiście nie wszyscy mieli dobre głosy (śmiech). Nie było słów, więc albo śpiewali wierszyki w stylu „Wlazł kotek na płotek” albo, jak to nazywaliśmy, śpiewali po norwesku, czyli różne sylaby nie układające się w żadne logiczne słowa. Ile ja mam takich taśm w szufladzie!

Stworzył pan największe przeboje dla Edyty Górniak, Edyty Geppert, Majki Jeżowskiej, ale zawsze podkreśla pan wieloletnią przyjaźń z Ryszardem Rynkowskim.
25 lat temu narodziła się piosenka „Wypijmy za błędy”. Była to pierwsza piosenka, którą Ryszard Rynkowski śpiewał po odejściu z zespołu VOX. Przyszedł do mnie z prośbą, żebyśmy rozpoczęli nową drogę i tę drogę rozpoczęły pierwsze słowa tej piosenki, a brzmią one tak: „Czego może chcieć od życia, taki gość jak ja”. Stworzyły one nowego Rynkowskiego, ale również zbudowały naszą przyjaźń i dlatego te urodziny są dla mnie takie ważne.

Cały materiał jest do przeczytania w 23. numerze EksMagazynu.

Rozmawiała: Dagna Starowieyska

Po zebraniu danych, profesor, najpierw przeanalizował ankiety wypełnione przez uczniów, a następnie zabrał się za odsłuchiwanie wskazanych przez nich piosenek. Okazało się, że wśród tych uczniów, którzy przynajmniej przez 14 godzin w tygodniu słuchali piosenek, w których często pojawiały się poniżające opisy seksu oraz słowa wulgarne, jedna trzecia – niezależnie od płci – była już aktywna seksualnie.

W Stanach Zjednoczonych rocznie ok. 750 tys. nastolatek zachodzi w ciążę, a według niektórych informacji, co czwarta przechodziła infekcję przenoszoną drogą płciową. Badania dr. Primacka miały za zadanie pokazać, jakie czynniki mogą przyspieszać seksualną inicjację młodzieży.

źródło: PAP Nauka w Polsce

Jak cię odebrała publiczność w Rosji?
Bardzo dobrze (śmiech). Koncertując w Polsce nabrałam przeświadczenia, że moja muzyka jest dla osób młodych lub bardzo młodych. Zawsze zresztą twierdziłam, że moja muzyka nie jest dla wszystkich. Taki pogląd wyrobiłam sobie na podstawie obserwacji. W ogóle myślę, że możliwe są tylko dwie sytuacje: albo dostaję sygnały o jakimś totalnym uwielbieniu i wręcz uzależnieniu się od mojego śpiewania, albo to. co tworzę zostaje zupełnie niezrozumiane. W Moskwie trochę zaskoczyło mnie, że do klubów na moje koncerty przychodzili wszyscy, młodzi i starsi, i razem bawili się na parkiecie.

Wracając do fanów. Ponad połowa z nich to geje.
Powiedziałabym, że nawet dwie trzecie (śmiech). Choć z drugiej strony niekoniecznie musi tak być. Może geje po prostu mają więcej odwagi, śmiałości, żeby wyrażać to, co czują w stosunku do mojej muzyki. To są w ogóle bardzo oddani fani, mają bardzo fajną energię. Jak widzę na koncertach ich uśmiechnięte twarze i to, jak się bawią, to po prostu chce mi się wyjść na scenę i dawać z siebie jeszcze więcej. Nie chcę też, żeby to zabrzmiało jakby na moje koncerty przychodzili sami geje. Przychodzą też mężczyźni heteroseksualni. Mam również dość spore grono fanów wśród małych, 9 – 12 letnich dziewczynek. To też jest miłe.

Fot.: Matthew Lenartowicz

Cały materiał w najnowszym, V numerze EksMagazynu, do kupienia w salonach EMPiK i tutaj.