Gdy na świat przyszło pierwsze dziecko państwa Laxton, przez pół godziny po porodzie nie zapytali położnej o jego płeć. Beck Laxton i Kieran Cooper po narodzinach Sashy postanowili, że nie będą ujawniać światu płci swojego dziecka.

Chłopiec czy dziewczynka?
Jak tłumaczą, nie chcieli, żeby jego rozwój ograniczały stereotypy. Dopiero po pięciu latach opublikowali w internecie film, w którym Sasha zdradza, że jest chłopcem. – Jeśli Sasha chce się ubierać w dziewczęce ubrania, to w porządku. Ma samochodziki i klocki lego, ale też lalki. Sukienki zakłada w domu dla zabawy, nie każemy mu w nich wychodzić. Nie zmuszamy go do niczego – tłumaczy matka Sashy.
Beck podkreśla, że ujawniła płeć Sashy tylko dlatego, że chłopiec idzie w tym roku do szkoły. Twierdzi, że „neutralne płciowo” wychowanie miało dobry wpływ na chłopca – mały Sasha jest radosny i bez problemu nawiązuje przyjaźnie.
Ta historia brytyjskiej pary i ich dziecka nie jest odosobniona. Świat co chwilę obiegają podobne, z dziećmi bez płci w rolach głównych. Oto przykład amerykańskiej: Storm ma 4 miesiące, duże niebieskie oczy i słodki uśmiech, ale nie wiadomo, czy to on, czy ona. W tym przypadku rodzice postanowili również wychowywać je bezpłciowo i, aby uniknąć wpadek, nie zdradzili nikomu, poza najbliższą rodziną, jakiej jest płci. – Kiedy pojawia się dziecko, pierwszym pytanie jest zawsze: chłopiec czy dziewczynka? – mówi matka. – Jeśli naprawdę chcesz kogoś poznać, to nie pytasz się, co ma między nogami – dodaje ojciec. Inspiracją dla Amerykanów była książka z 1978 roku „X: A Fabulous Child’s Story” opowiadająca o dziecku imieniem X, które nie ma płci.
Para ze Stanów jest głęboko przekonana, że w ten sposób zwalnia swoje dziecko z ograniczeń, jakie społeczeństwo narzuca na kobiety i mężczyzn. Rodziców, którzy podejmują decyzje za własne dzieci, nazywają odpychającymi. W ich domu każdy ma prawo głosu i sam decyduje o sobie. Dla przykładu 5-letni Jazz i 2-letni Kio – starsi bracia Storm/-a – najlepiej wiedzą, kiedy chcą ściąć włosy, w co się ubierać, jakimi zabawkami bawić. Mama pozwala im na szukanie ubranek zarówno w działach dla chłopców jak i dziewczynek. Starszy syn nosi warkocze. Młodszy natomiast uwielbia kolor różowy.

Kim jestem?
Dzieci wychowywanych w poczuciu wolności w kwestii płci jest coraz więcej. – Tożsamość płciowa zwykle kształtuje się około 3. roku życia, więc maluch nie wie, jak to jest iść jedną czy drugą drogą – twierdzi dr Scott Leibowitz, psychiatra z bostońskiego szpitala dla dzieci. Niektórzy twierdzą, że to nic innego, jak ucieleśnienie poglądów na to, że nie rodzimy się z płcią, a „nabywamy” ją w procesie socjalizacji. Najbardziej znanym nazwiskiem przekonującym do tej teorii jest Judith Butler – jej poglądy przedstawione na początku lat 90′ zapoczątkowały tzw. „queer theory”. Badaczce chodzi o to, że płeć nie jest czymś biologicznym, z czym się rodzimy („sex”), ale tym wytworem kulturowym, który kształtujemy w zależności od kultury właśnie i obyczajów, w których się wychowujemy („gender”) .
Judith Butler zanegowała podział na „sex” i „gender” twierdząc, że kategoria „gender” zawłaszcza całkowicie kategorię sex i zajmuje jej miejsce. Jeżeli zarówno kategoria „sex” jak i „gender” są wynikiem produkcji władzy, to tożsamość płciowa nie zawiera w sobie żadnej prawdy, a kategorie te są jedynie technologią władzy.
Punktem wyjścia dla Judith Butler jest krytyka feminizmu jako ruchu, który próbował ściśle samookreślać się przez wyznaczanie granic własnego głosu. Feministki, definiując się w sposób ograniczający (poprzez klasę, przynależność kulturową itd.) automatycznie wykluczały inne kobiety, które nie realizowały pewnego wprost lub pośrednio zakładanego wzorca (na przykład białe heteroseksualne kobiety wykluczały kobiety homoseksualne czarne itp.). Butler dopatrywała się w tym niepokojącego echa znanych w tradycyjnym społeczeństwie twardych podziałów na płeć (męską i żeńską), które wyznaczały hierarchię. Wniosek z tego płynął taki, że feminizm zamiast podkreślając indywidualizm i otwierać – unifikował i zamykał.
Butler, radykalizując opozycję między płcią kulturową (gender) a płcią biologiczną (sex), stwierdziła, że płeć to konstrukcja, której nie należy traktować wiążąco, ale którą należy rozpatrywać z perspektywy danego czasu i historii. Badaczka zdaje się mówić, że naszą gender definiuje nie to, czym jesteśmy, ale raczej to, co robimy, jak się zachowujemy, co – w sposób performatywny – chcemy pokazać innym.

Fantazja płci
Aby pokazać, jak tworzy się „gender”, Butler wprowadziła koncepcję matrycy heteroseksualnej. Pojęcie to zakłada, że istnieje logiczna ciągłość pomiędzy płcią w sensie biologicznym, płcią w sensie kulturowym i seksualnością, co oznacza, że kategoria „gender” wynika z płci biologicznej lub jest jej konsekwencją, a orientacja heteroseksualna ma tę jedność pomiędzy biologią a kulturą potwierdzać. Butler twierdzi, że są dwa sposoby naturalizowania tej jedności, mianowicie, paradygmat naturalistyczny oraz ekspresywny.
Najważniejsza wydaje się być tutaj teza o performatywności tożsamości, która mówi, że system heteroseksualny, w którym żyjemy, tworzy ideał prawdziwej kobiety i prawdziwego mężczyzny, w którym kobieta jest tym, czym nie jest mężczyzna, a mężczyzna tym, czym nie jest kobieta. Para ta jest oczywiście heteroseksualna. Dziś wielu socjologów mówi o tożsamości płciowej, wyjaśniając niejako zachowania transseksualistów. Według Judith Buler, tożsamość płciowa jest fantazją realizowaną na ciele. Tzw. akt tożsamości płciowej zawiera się w komunikacie „jestem kobietą”, „jestem mężczyzną”, ale ten repertuar zawiera się również w całym repertuarze gestów, póz, zachowań, ubiorów i stylów.
Performatywność jest procesem ledwo uchwytnym i przez to niezauważalnym. Butler na jego trop wpadła obserwując występy drag queens, transwestytów oraz motywy cross – dressingu w kinematografii, które wskazują na to, iż tożsamość płciowa jest rodzajem imitacji, zyskując status rzeczywistości – przede wszystkim przez niezmienne oraz regularne powtarzanie gestów i wywołuje wrażenie naturalności tego zachowania.

Sztuczny ideał?
Ponieważ ideały mężczyzny i kobiety są jedynie ideałami i to bez oryginału (czy ktoś widział prawdziwego mężczyznę i prawdziwą kobietę?), nikt nie jest w stanie ucieleśnić tych ideałów, czyli powtórzyć norm w sposób doskonały.
„Queer” nie oznacza jednak wolności wyboru tożsamości na jaką się ma w danej chwili ochotę. Gdyby to było możliwe, tożsamość płciowa byłaby fikcją, a przecież nie jest. Stawiając tezę o performatywności, Butler nie mówi, że każdy mężczyzna może być kobietą i vice versa lub, że każdy heteroseksualista może stać się homoseksualistą i na odwrót. Pokazuje, że nikt nie jest w stanie powtórzyć ideału mężczyzny lub kobiety dokładnie, że każdy znajdzie u siebie coś „niekobiecego” lub „niemęskiego” .
Ten wątek poruszył Neil Jordan w filmie „Gra pozorów” (1992). W sensacyjną treść filmu (walki i zamachy bojowników IRA) wpleciony został związek dwóch mężczyzn, gdzie jeden nie zdaje sobie sprawy z tego, że jego partner jest homoseksualistą i transseksualistą. Fabuła w skrócie wygląda następująco: Ferguson (terrorysta z ugrupowania IRA) zakochuje się w Dil (dziewczynie mężczyzny, którego wcześniej zamordowali właśnie bojownicy IRA). Kiedy Ferguson dowiaduje się, że Dil jest transwestytą, reaguje obrzydzeniem, później jednak stara się ją ratować przed niebezpieczeństwem. Oswaja się z tą prawdą, nader szokującą, a ich przyjaźń (niektórzy krzykną: o dziwo!) umacnia się. Na koniec trafia do więzienia, tam wyznaje jej miłość i czeka, kiedy będzie mógł z nią być.
Kiedy Neil Jordan przystępował do realizacji „Gry pozorów”, niewiele osób wierzyło, że kolejna produkcja o członku IRA odniesie sukces. Mimo zaangażowania Stephena Rei i Foresta Whitakera wróżono filmowi klęskę. Tymczasem, pomysłowość reżysera przeszła oczekiwania wszystkich – film nie tylko odniósł sukces kasowy, ale i zdobył uznanie krytyków, w tym pięć nominacji i jednego Oscara.

fot. Wikipedia

W latach 30 XX wieku Edward Sapir i Benjamin Lee Whorf stwierdzili, że język, którym posługujemy się od najmłodszych lat w jakiś sposób może wpływać na sposób myślenia. U jednych ten wpływ jest jednak większy, a u innych mniejszy. Wspomnieni badacze uważali też, że to jak spoglądamy na świat zależne jest od naszej kultury i tradycji, a co za tym idzie, języka, który w tej społeczności obowiązuje. Była to tak zwana hipoteza relatywizmu językowego. Zupełnie nie zbiegało się to z teorią Avrama Noami Chomsky’ego. On zauważył, że to w jaki sposób mówimy, nasz język zależy jest od struktury mózgu, a tym samym to także ona decyduje o tym, jak myślimy.

Błąd Lee Whorfa polegał jedynie na tym, że jego pogląd był zbyt skrajny. Uważał on, że to czego nie potrafi wyrazić nasza ojczysta mowa, dla nas nie istnieje. Z najnowszych badań wynika, że język nie jest barierą w poznaniu czegoś, czego on nie wyraża, a człowiek nie jest więźniem mowy ojczystej.

Przykładem jest język chiński. Aby wyrazić w nim jakąś czynność, np. spożywanie posiłku, nie trzeba precyzować czy się ono już odbyło, trwa właśnie lub dopiero będzie miało miejsce. Ale to nie oznacza, że Chińczycy nie rozumieją czym jest upływ czasu.

Polski kulturoznawca dr Jacek Wasilewski twierdzi natomiast, że język stanowi przechowalnię wiedzy, która została już utrwalona. Nie zmienia to jednak faktu, że język stanowi narzędzie, dzięki któremu z łatwością możemy pewne nasze poglądy wyrazić czy wzmocnić poprzez odpowiedni dobór słów.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Badania przeprowadził zespół naukowców z Vassar College w Poughkeepsie w stanie Nowy Jork. Przepytano prawie 150 kobiet i mężczyzn. Mieli oni za zadanie ocenić atrakcyjność głosów nagranych na nośniki. Wpisywali oceny od jednego do pięciu. Najniższy był uważany z bardzo nieatrakcyjny, najwyższy stopień za bardzo atrakcyjny. Każdy z głosów dostał po cześć ocen od przedstawicieli obydwu płci.
Następnie tych, którzy użyczyli głosy do badania, zmierzono i wypytano o szczegóły życia intymnego i dotychczasowych podbojów seksualnych.

Efekt badań dowiódł, że tak panie, jak i panowie, którzy dostali wysokie oceny atrakcyjności głosu, rozpoczynali współżycie seksualne w młodszym wieku, mieli więcej partnerów i przeżyli więcej romansów niż posiadacze mniej atrakcyjnych głosów.

Okazało się również, że w przypadku obydwu płci, atrakcyjność głosu szła w parze z cechami budowy ciała uważanymi ogólnie za atrakcyjne. Czyli seksownie brzmiące kobiety miały większą różnicę między obwodem talii a bioder, a panowie mieli szersze ramiona i węższe biodra.

Naukowcy podsumowują, że „na barwę głosu wpływają te same hormony płciowe, od których zależy też libido, zachowania seksualne i specyficzne dla płci zmiany kształtu ciała zachodzące w trakcie dojrzewania”.

Według seksuologów zajmujących się historią zachowań seksualnych i sposobu doboru partnerów, w trakcie ewolucji człowieka wszystkie wymienione cechy miały prawdopodobnie duże znaczenie przy decyzjach związanych z wyborem partnera. Głos zaś mógł dostarczać cennych informacji na temat ważnych biologicznych cech osobnika płci przeciwnej.

Na ekranach komputerów badani oglądali serię zdjęć, które odpowiadały czterem kategoriom: niskie wartościowanie i niskie pobudzenie (np. fotografia płaczącego dziecka), niskie wartościowanie i wysokie pobudzenie (np. zdjęcia wojenne), wysokie wartościowanie i niskie pobudzenie (np. zdjęcia kotów) oraz wysokie wartościowanie i wysokie pobudzenie (np. zdjęcia o tematyce erotycznej).

W drugiej turze zdjęcia zostały wymieszane z nowymi, a uczestnicy mieli zdecydować, czy już je wcześniej widzieli. Jednocześnie za pomocą elektroencefalografu naukowcy mierzyli aktywność ich mózgów.

Kanadyjczycy doszli do wniosku, że wśród kobiet zdjęcia wywołujące silne emocje utrudniały ich rozpoznanie w kolejnych turach. U pań zaobserwowano także dokładniejszą pamięć doświadczeń pozytywnych. Obrazy wywołujące pobudzenie oraz te związane z nieprzyjemnymi doświadczeniami były z kolei lepiej zapamiętywane przez mężczyzn.

PAP – Nauka w Polsce

Zaoferowali więc własną teorię, bazującą na psychologii i biologii ewolucyjnej, wyjaśniającą, w jaki sposób ewolucyjna historia konfliktu stanowi tło selekcji naturalnej i kształtuje różne kierunki rozwoju zachowań obu płci.

„Dowody historyczne sięgające tysięcy lat wstecz świadczą o tym, że mężczyźni tworzyli grupy, które atakowały i eliminowały inne grupy mężczyzn, a kobiety traktowano jako łup wojenny” – mówi Carlos David Navarrete z Uniwersytetu Stanowego Michigan (USA) zajmujący się psychologią ewolucyjną.

Badania wskazują na większą tendencję do uprzedzeń wśród mężczyzn – zauważają psycholodzy. To oni częściej wywołują wojny, by bronić własnej grupy, czasami w bardzo ryzykowny i wymagający poświęceń sposób. W zamian zyskują dostęp do partnerek, terytorium i zasobów, a także wzrasta ich status społeczny.

U kobiet częściej występuje reakcja opieki i sprzymierzenia z własną grupą wynikająca z chęci zapewnienia bezpieczeństwa sobie i potomstwu. Podłożem takiego zachowania jest obawa przed obcym agresorem.

PAP – Nauka w Polsce

Chłopiec czy dziewczynka?
Jak tłumaczą, nie chcieli, żeby jego rozwój ograniczały stereotypy. Dopiero po pięciu latach opublikowali w internecie film, w którym Sasha zdradza, że jest chłopcem. – Jeśli Sasha chce się ubierać w dziewczęce ubrania, to w porządku. Ma samochodziki i klocki lego, ale też lalki. Sukienki zakłada w domu dla zabawy, nie każemy mu w nich wychodzić. Nie zmuszamy go do niczego – tłumaczy matka Sashy.
Beck podkreśla, że ujawniła płeć Sashy tylko dlatego, że chłopiec idzie w tym roku do szkoły. Twierdzi, że „neutralne płciowo” wychowanie miało dobry wpływ na chłopca – mały Sasha jest radosny i bez problemu nawiązuje przyjaźnie.
Ta historia brytyjskiej pary i ich dziecka nie jest odosobniona. Świat co chwilę obiegają podobne, z dziećmi bez płci w rolach głównych. Oto przykład amerykańskiej: Storm ma 4 miesiące, duże niebieskie oczy i słodki uśmiech, ale nie wiadomo, czy to on, czy ona. W tym przypadku rodzice postanowili również wychowywać je bezpłciowo i, aby uniknąć wpadek, nie zdradzili nikomu, poza najbliższą rodziną, jakiej jest płci. – Kiedy pojawia się dziecko, pierwszym pytanie jest zawsze: chłopiec czy dziewczynka? – mówi matka. – Jeśli naprawdę chcesz kogoś poznać, to nie pytasz się, co ma między nogami – dodaje ojciec. Inspiracją dla Amerykanów była książka z 1978 roku „X: A Fabulous Child’s Story” opowiadająca o dziecku imieniem X, które nie ma płci.
Para ze Stanów jest głęboko przekonana, że w ten sposób zwalnia swoje dziecko z ograniczeń, jakie społeczeństwo narzuca na kobiety i mężczyzn. Rodziców, którzy podejmują decyzje za własne dzieci, nazywają odpychającymi. W ich domu każdy ma prawo głosu i sam decyduje o sobie. Dla przykładu 5-letni Jazz i 2-letni Kio – starsi bracia Storm/-a – najlepiej wiedzą, kiedy chcą ściąć włosy, w co się ubierać, jakimi zabawkami bawić. Mama pozwala im na szukanie ubranek zarówno w działach dla chłopców jak i dziewczynek. Starszy syn nosi warkocze. Młodszy natomiast uwielbia kolor różowy.

Kim jestem?
Dzieci wychowywanych w poczuciu wolności w kwestii płci jest coraz więcej. – Tożsamość płciowa zwykle kształtuje się około 3. roku życia, więc maluch nie wie, jak to jest iść jedną czy drugą drogą – twierdzi dr Scott Leibowitz, psychiatra z bostońskiego szpitala dla dzieci. Niektórzy twierdzą, że to nic innego, jak ucieleśnienie poglądów na to, że nie rodzimy się z płcią, a „nabywamy” ją w procesie socjalizacji. Najbardziej znanym nazwiskiem przekonującym do tej teorii jest Judith Butler – jej poglądy przedstawione na początku lat 90′ zapoczątkowały tzw. „queer theory”. Badaczce chodzi o to, że płeć nie jest czymś biologicznym, z czym się rodzimy („sex”), ale tym wytworem kulturowym, który kształtujemy w zależności od kultury właśnie i obyczajów, w których się wychowujemy („gender”) .
Judith Butler zanegowała podział na „sex” i „gender” twierdząc, że kategoria „gender” zawłaszcza całkowicie kategorię sex i zajmuje jej miejsce. Jeżeli zarówno kategoria „sex” jak i „gender” są wynikiem produkcji władzy, to tożsamość płciowa nie zawiera w sobie żadnej prawdy, a kategorie te są jedynie technologią władzy.
Punktem wyjścia dla Judith Butler jest krytyka feminizmu jako ruchu, który próbował ściśle samookreślać się przez wyznaczanie granic własnego głosu. Feministki, definiując się w sposób ograniczający (poprzez klasę, przynależność kulturową itd.) automatycznie wykluczały inne kobiety, które nie realizowały pewnego wprost lub pośrednio zakładanego wzorca (na przykład białe heteroseksualne kobiety wykluczały kobiety homoseksualne czarne itp.). Butler dopatrywała się w tym niepokojącego echa znanych w tradycyjnym społeczeństwie twardych podziałów na płeć (męską i żeńską), które wyznaczały hierarchię. Wniosek z tego płynął taki, że feminizm zamiast podkreślając indywidualizm i otwierać – unifikował i zamykał.
Butler, radykalizując opozycję między płcią kulturową (gender) a płcią biologiczną (sex), stwierdziła, że płeć to konstrukcja, której nie należy traktować wiążąco, ale którą należy rozpatrywać z perspektywy danego czasu i historii. Badaczka zdaje się mówić, że naszą gender definiuje nie to, czym jesteśmy, ale raczej to, co robimy, jak się zachowujemy, co – w sposób performatywny – chcemy pokazać innym.

„Zespół archeologów z Uniwersytetu Jagiellońskiego przy współpracy z Juliuszem Machulskim dokonał sensacyjnego odkrycia! Po wieloletnich badaniach są niezbite dowody na to, że Kopernik była kobietą!

Grupa naukowców UJ pod przewodnictwem prof. dr hab. Jana Chochorowskiego ogłosiła, że śmiała teza, postawiona wiele lat temu przez twórców filmu „Seksmisja”, jest prawdziwa. Wielki reformator i odkrywca, znany od wieków całemu światu jako Mikołaj Kopernik, to w rzeczywistości kobieta! – Przebadaliśmy wszelkie dostępne nam z tego okresu dokumenty, badania prowadziliśmy w miejscach gdzie Kopernik żyła i pracowała. Nie mamy żadnych wątpliwości, że była kobietą! – twierdzi prof. Chochorowski.

Na konferencji zaprezentowano odnalezione przed miesiącem pamiętniki Kopernik, w których wyznaje, dlaczego ukrywała przez całe życie swoją prawdziwą twarz. – Czasy, w których żyła nasza genialna rodaczka nie były okresem sprzyjającym zawodowemu rozwojowi kobiet. Zupełnie nie dziwi mnie, że Kopernik wybrała karierę, poświęcając życie osobiste – twierdzi Juliusz Machulski, reżyser filmowy i archeolog z zamiłowania. To on kilka lat temu nakłonił prof. Chochorowskiego do zbadania tej sprawy, odważnie prezentując swoje podejrzenia w „Seksmisji”.

Odkrycie profesora UJ wywołało natychmiastową reakcję ze strony świata polityki. Przedstawiciele opozycji na nadzwyczajnym posiedzeniu Sejmu, zwołanym zaraz po ogłoszeniu odkrycia, zapowiedzieli wniosek o natychmiastowe powołanie Komisji Śledczej ds. „afery Kopernik”. Opozycja twierdzi, że prawda o Kopernik znana była władzom PRL od wielu lat, ale z polecenia zwierzchników z Moskwy, skrzętnie ją ukrywano. Juliusz Machulski zaś od dawna był szpiegiem Związku Radzieckiego i powinien za to odpowiedzieć. Reżyser odpiera zarzuty, mówiąc, że nigdy nie był agentem. Zapowiada też, że wraz z historykami UJ zamierza udowodnić prawdziwość kolejnych dwóch kontrowersyjnych twierdzeń sprzed kilkunastu lat, a mianowicie, że niejakie Einstein i Skłodowska – Curie też były kobietami.”

***

Wyobraźcie sobie, drogie czytelniczki, takie oto odkrycie. W czasach, kiedy żył (bądź żyła – w sumie, po „Seksmisji” stuprocentowej pewności nie ma nikt) Kopernik, kobiety raczej nie zabierały się za „poważne sprawy”. Były zbyt głupie, zbyt lekkomyślne, pozbawione wyobraźni i niezdolne do abstrakcyjnego myślenia. A nawet, jeśli takie nie były, za takie je uważano. Zabawne, że przez pół tysiąclecia w sumie niewiele się zmieniło. Gdyby Kopernik (w wersji męskiej) żył dziś i umiał zrobić użytek ze swoich zdolności, pracowałby zapewne w jakiejś prężnie rozwijającej się firmie, jako szef działu badań i analiz. Zarabiając przyzwoite pieniądze.

Gdyby Kopernik była kobietą, być może zajmowałaby takie same stanowisko, jak Pan Kopernik, tyle, że za pensję o 1/3 niższą, niż on. Jaki z tego wniosek? Kopernik doskonale wiedziała, co robi i gdyby przyszło jej egzystować w dzisiejszych czasach, nie jestem taka pewna, że nie ukryłaby swojej płci po raz drugi. Ponieważ, odkładając wszelkie żarty i dowcipy na bok, w Polsce bycie kobietą z zawodowego i finansowego punktu widzenia po prostu się nie opłaca.