W co kto wierzy, czy też chce wierzyć, każdy musi rozstrzygnąć sam. Dobrze jednak wiedzieć, że duchowe praktyki, jak pokazują rezultaty szeregu badań, pomagają dłużej i zdrowiej żyć.

Religijni żyją dłużej

Jak na przykład pokazało badanie przeprowadzone przez zespół z Harvard T.H. Chan School of Public Health, kobiety uczestniczące częściej niż raz w tygodniu w nabożeństwach, mają mniejsze ryzyko przedwczesnej śmierci.

W trakcie obejmującej 16 lat obserwacji, panie o wysokiej religijności umierały o 33 proc. rzadziej niż ich koleżanki w ogóle nieuczestniczące w nabożeństwach. Cotygodniowy udział wiązał się z 26 proc. redukcją śmiertelności: malała m.in. liczba zgonów z powodu chorób układu krążenia i nowotworów.

- Nasze wyniki wskazują, że może się kryć coś ważnego w udziale w religijnych nabożeństwach – mówi autor badania dr Tyler VanderWeele.

Zdrowotne zyski naukowcy próbują wytłumaczyć na kilka sposobów, choć pewnych odpowiedzi brakuje.

- Część korzyści wydaje się wynikać z tego, iż udział w nabożeństwach oferuje wsparcie społeczne, zniechęca do palenia, redukuje depresję i pomaga ludziom rozwinąć bardziej optymistyczne nastawienie do życia – wyjaśnia dr VanderWeele.

Naukowcy zwracają uwagę, że już wcześniejsze badania wskazywały na podobną zależność. Jednak niektórzy twierdzili, że być może, to po prostu zdrowsi ludzie częściej prowadzą aktywne życie religijne. Aby sprawdzić taką ewentualność, na grupie ponad 74 tys. uczestniczek (głównie chrześcijanek) naukowcy zastosowali rygorystyczną analizę uwzględniającą różne czynniki wpływające zarówno na udział w nabożeństwach, jak i na śmiertelność. Wynik – to religia pomagała w zachowaniu zdrowia.

Nagroda dla mózgu

Badacze z Baylor University zauważyli z kolei, że Izraelczycy, którzy regularnie chodzą do synagogi i często się modlą, mają znacząco lepsze zdrowie fizyczne i psychiczne niż nieuczestniczący w tego rodzaju praktykach religijnych. Są przy tym szczęśliwsi, niż ich niewierzący sąsiedzi i odczuwają większą satysfakcję z życia.

- Wyniki te dobrze odzwierciedlają tradycyjną mądrość żydowską, według której chodzenie do synagogi jest „dobre dla człowieka” – podkreśla autor odkrycia prof. Jeff Levin.

Jak to się dzieje, mogą natomiast, przynajmniej po części tłumaczyć wyniki uzyskane przez grupę naukowców z University of Utah School of Medicine. Otóż twierdzą oni, że duchowe i religijne doświadczenia aktywują w mózgu tzw. układ nagrody – ten sam, który pozwala odczuwać przyjemność np. z miłości, seksu, ale także z hazardu czy narkotyków.

- Dopiero zaczynamy rozumieć sposób, w jaki mózg uczestniczy w doświadczeniach interpretowanych przez wierzące osoby jako duchowe, boskie czy transcendentne – zaznacza neuroradiolog dr Jeff Anderson, autor badania.  - W czasie ostatnich kilku lat metody obrazowania mózgu zostały udoskonalone do stopnia pozwalającego nam zbliżyć się do odpowiedzi na pytania zadawane od tysiącleci – podkreśla naukowiec.

Jego zespół obserwował pracę mózgów 19 młodych mormonów w czasie ich duchowych przeżyć stymulowanych m.in. przemowami liderów ich kościoła, cytatami z „Księgi Mormona” czy filmami prezentującymi sceny z Biblii.

- Kiedy uczestnicy zostali poinstruowani, aby myśleli o zbawcy, o wiecznym życiu z ich rodzinami, o nagrodzie w niebie, ich ciała, a przede wszystkim mózgi fizycznie zareagowały – opowiada jeden z naukowców, dr Michael Ferguson.

Oprócz tzw. układu nagrody, duchowe przeżycia aktywowały w mózgach ochotników także rejony odpowiedzialne za dostrzeganie wartości, moralne oceny i koncentrację.

Źródło: Zdrowie.PAP.pl

- Największa liczba kradzieży jest notowana w sezonach turystycznych, w Polsce mówimy tutaj o okresie od wiosny do końca lata, ale wybierając się na zagraniczną wycieczkę, warto zwrócić uwagę kiedy tam odbywa się szczyt sezonu turystycznego. Polacy jako naród, nie odbiega od średniej liczby kradzieży – generalnie kradnie się wszędzie na świecie tak samo i te kradzieże skupione są głównie wokół dużych ośrodków turystycznych: polskiego Wybrzeża, Warszawy, Krakowa, czy Tatr – dla Newsrm.tv wyjaśnia Arkadiusz Majewski.

Według oficjalnych danych udostępnionych przez polską policję, W Polsce w roku 2018 popełniono 795.976 przestępstw, a ich wykrywalność wzrosła w porównaniu z 2017 rokiem o 1,6 proc. i wynosi 74,1 proc. Jedną siódmą wszystkich wykroczeń stanowią kradzieże, jednak ich liczba wciąż spada. Niemal pięcioprocentowy spadek (-4,8%) odnotowano w kategorii siedmiu najważniejszych przestępstw, najbardziej dokuczliwych dla obywateli. W roku 2017 popełniono ich 243.102 zaś w roku 2018 takich przestępstw popełniono 231.403. Jednocześnie wykrywalność tych przestępstw wzrosła o 1,2% w porównaniu do roku 2017. W Polsce najczęściej kradnie się telefony, portfele lub całe bagaże i plecaki, pozostawione często bez opieki.

Czy jakieś grupy społeczne są najbardziej narażone na zainteresowanie kieszonkowców? Nasz rozmówca przyznaje, że nie da się jednoznacznie wyodrębnić jednej, określonej grupy, bo wszystko zależy od indywidualnych przypadków:

-  Podczas swoich badań, podzieliłem kradzieże na dwie grupy: okazjonalne oraz wybrane. Osoby okradzione „okazjonalnie”, często w wyniku swojej niefrasobliwości padają ofiarą kieszonkowców. Zostawiony plecak w metrze, rozpięta i niepilnowana torebka na uczelni, to tylko dwa przykłady sytuacji, obok której złodziej nie przejdzie obojętnie. Wybrane osoby zaś często epatują swoim bogactwem na zewnątrz: markowa torebka z wielkim logiem, wypchany portfel, czy sprzęt elektroniczny używany w miejscach publicznych, sprawiają, że złodzieje łatwiej wyszukują swoje następne ofiary – informuje nasz ekspert.

Kieszonkowcy używają cały gamy zmyślnych metod, które pomagają im w dokonaniu sukcesywnej kradzieży. Nasz ekspert znów dzieli je na kilka grup. Pierwsza metoda to zupełny, okazjonalny przypadek – pozostawiony bez opieki komputer czy telefon, szybko zmienia właściciela. Niektórzy złodzieje to tzw. manipulatorzy – otwierają nasz bagaż czy torebki w sposób profesjonalny, tak delikatnie i dyskretnie, że właściciele nawet tego nie odczuwają. Manipulatorzy są w stanie wyjąć portfel z wewnętrznej kieszeni kurtki.

Kolejna grupa kieszonkowców mechanicznie forsuje nasz bagaż, najczęściej go przecina – z takiego bagażu wypada wtedy najcięższy przedmiot, jak telefon czy portfel, które trafiają w ręce złodzieja. Część kieszonkowców stosuje metodę „na wyrwanie” – podbiegając do ofiary, wyrywają jej całą torebkę czy plecak i uciekają, aby gdzieś w spokoju przejrzeć swoje łupy. Niektórzy złodzieje działają w grupach, stosując tzw. sztuczny tłum. W środkach komunikacji miejskiej czy pociągach, grupa kieszonkowców otacza swoją ofiarę, odcinając ją od widoku innych pasażerów i jeden z nich wyciąga lub przecina bagaż.

Jakie czynniki powinny zwracać naszą uwagę podczas poruszania się po mieście, tak, abyśmy nie padli ofiarą kieszonkowca? Nasz rozmówca ma kilka porad:

- Kiedy podróżujemy pustym autobusem czy pociągiem, a ktoś, jakaś grupka lub para, postanawia usiąść właśnie obok nas, to powinno zwrócić naszą uwagę. Podczas spaceru na ulicy, zwracajmy uwagę na dziwne tłumy, próby ocierania się o nasze ramiona, szturchania czy blokowania – to mogą być osoby, które chcą przywłaszczyć sobie nasze mienie. Jeśli chodzi o uniwersalne porady, o których każdy podróżny powinien pamiętać, to ja rekomenduję trzy: zabierać ze sobą na wyjazd tylko tyle rzeczy, ile rzeczywiście potrzebujemy. Zawsze i wszędzie być uważnym i mieć na oku swój bagaż i swoje rzeczy. W miarę możliwości zaopatrzyć się w rzeczy, które mogą ochronić nas przed kradzieżą, np. paski ze stalową linką chroniącą przed przecięciem czy karabińczyki, zabezpieczające zamki, torebek i plecaków, przed niepożądanym otwarciem – doradza Arkadiusz Majewski.

Jeśli jednak padniemy ofiarą kradzieży, czy to w Polsce, czy za granicą, jest kilka kroków, które powinniśmy wykonać. Niezwłocznie należy zastrzec numer telefonu, karty kredytowe w banku oraz nasze dokumenty. Na posterunku policyjnym należy podać domniemane miejsce kradzieży, co pomoże funkcjonariuszowi w zdobyciu nagrania z monitoringu. Przebywając na zagranicznym wyjeździe, należy powiadomić polską ambasadę o zaistniałej sytuacji. Pracownicy ambasady udzielą wszelkich wskazówek, czym dalej powinniśmy się zająć. Jeśli nie chcemy stracić wszelkich informacji na nośnikach elektronicznych, dobrym sposobem jest trzymanie danych w chmurze.

Źródło: Newsrm.tv

Tak twierdzą naukowcy z Baylor University, którzy przeprowadzili szereg badań z udziałem ponad 1200 osób, aby sprawdzić, jakie cechy decydują o podatności na tego rodzaju mechanizm przy dawaniu innym prezentów.

Jak pokazały te badania, decyduje to, jak bezpiecznie dana osoba czuje się w relacjach z innymi. Ludzie o wysokim stopniu bezpieczeństwa najczęściej bowiem postrzegają innych przez pryzmat własnych upodobań.

Z kolei osoby o dużym poczuciu zagrożenia, które czują, że muszą zabiegać o relacje, w większym stopniu zastanawiają się, czego tak naprawdę chciałaby druga osoba.

– Mogłoby się wydawać, że ludzie czujący się bezpiecznie, z dużą liczbą przyjaciół i zdrowymi relacjami osobistymi lepiej zdawałyby sobie sprawę z tego, co ktoś inny życzyłby sobie dostać jako prezent, ale tak nie jest – mówi kierująca projektem prof. Meredith David.

– To badanie pokazuje, że osoby ze skłonnością do lęku w relacjach interpersonalnych, które mają mniej bliskich, osobistych relacji, lepiej radzą sobie z przewidywaniem, czego druga osoba by sobie życzyła – dodaje autorka publikacji, która ukazała się w piśmie „Psychology & Marketing”.

Odkrycie stanowi pewne wyzwanie dla obecnych teorii psychologicznych. – Wyniki tego badania są sprzeczne z większością literatury, według której bezpieczne relacje są najbardziej pożądane, a lęk i zdenerwowanie wiążą się z negatywnymi zachowaniami – opowiada prof. David.

– Moje badania sugerują, że relacja oparta na poczucie bezpieczeństwa nie zawsze jest najlepsza i najbardziej optymalna – mówi badaczka.

Jak można określić relacje lękowe i bezpieczne? Osoby związane z innymi w relacji pełnej poczucia bezpieczeństwa to ludzie, którzy np. oczekują, że bliskie im osoby będą dla nich dostępne i w razie potrzeby udzielą im wsparcia. Z kolei relacje oparte na lęku wiążą się z mniej pozytywnymi oczekiwaniami i żyjące w nich osoby nieustannie się o te relacje martwią.

– Warto więc zapamiętać, że jeśli ktoś czuje się bezpiecznie (osoby, mające zdrowe relacje i czują się komfortowo w interakcjach z innymi), warto, aby zdawał sobie sprawę ze swojej skłonności do zakładania, że inni lubią to samo, co on – mówi prof. David.

– Prezenty powinny być przemyślane i bezpiecznie czujące się osoby powinny być bardziej ostrożne, przy wybieraniu podarunków. Co ważne, powinny odsunąć na bok własne preferencje, kiedy zastanawiają się, co chcieliby dostać inni – wyjaśnia autorka badania.

Jej zdaniem uzyskane wyniki są brzemienne w konsekwencje dla marketingu. Jeśli np. jakiś sklep internetowy prowadzi dział z „dobrymi prezentami”, powinien skierować swoją ofertę do osób o wysokim poczuciu bezpieczeństwa. Jeśli dany produkt im się spodoba, szybciej założą, że wybrałaby go także odbiorca prezentu.

Z ukazanego w badaniu zjawiska mogą też skorzystać rekruterzy. – Nierzadko zdarza się na przykład, że specjaliści od marketingu czy sprzedawcy muszą przewidzieć preferencje innych ludzi, chociażby w przypadku nowych produktów czy promocji – przypomina prof. David.

– Zatem stanowiska związane ze sprzedażą czy rozwojem produktu mogą być lepsze dla osób z lękowym nastawieniem; a np. praca związana z finansami, badaniami rynku czy stanowiska związane z rozwojem technologii lepiej nadawałaby się dla osób z dużym poczuciem bezpieczeństwa – dodaje.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce