10 dni w parkach Kalifornii

Moja kolejna przygoda z USA rozpoczyna się od lotu do Chicago. Dzień, jak co dzień, lot jak każdy inny. Miła pogawędka z nowo poznanym profesorem. Odrobina wina w podróży i każdy zmysł wyostrza się dwukrotnie. Chicago wita mnie późną nocą. Docieram tam po kilkunastu godzinach lotu. Nawet kilka przesiadek w Europie i w USA nie jest w stanie popsuć mi radości na myśl o podróży ze wschodniego na zachodnie wybrzeże, podczas której zobaczę najpiękniejsze miejsca i parki narodowe USA.

Nie mijają nawet 24 godziny od przylotu, a ja już wyruszam w podróż. Celem jest wymarzona Kalifornia. A wszystko to autobusem w 10 dni! Przede mną kilkanaście godzin jazdy autokarem. Nocą przejeżdżam przez stany Illinois, Wisconsin, Minnesota i Południową Dakotę. Zaczyna się! Jest ranek, co znaczy, że przespałam całą drogę. Po śniadaniu zwiedzam Park Narodowy Badlands oraz farmę Piesków Preriowych. Te małe stworzonka są bardzo fotogeniczne. Pierwszym istotnym punktem wyprawy, uwzględnionym w każdym przewodniku, są Góry Black Hills, gdzie w skalnym zboczu Mt Rushmore wykuto słynną, gigantyczną rzeźbę, która przedstawia popiersia czterech prezydentów amerykańskich, szczególnie znaczących dla historii tego kraju. Każde popiersie ma wysokość ok. 18 metrów. Przedstawieni tam prezydenci to (od lewej): George Washington (początek budowy 1930), Thomas Jefferson (1936), Theodore Roosevelt (1939) oraz Abraham Lincoln (1937). Tak dobrze mi znany z wielu hollywoodzkich filmów obraz mam teraz na wyciągniecie dłoni. No cóż, nie robi on na mnie tak dużego wrażenia, jak się spodziewałam. Może to zmęczenie po długiej podróży w autokarze daje o sobie znać? A może po prostu komercyjny aspekt tego miejsca przyćmiewa ogrom pracy i kunszt artysty. Ruszam w dalszą drogę przez malownicze góry i stan Wyoming. Tym razem zasnę w prawdziwym łóżku! Zmierzam więc do małego motelu położonego u podnóża Gór Skalistych.

Park Misia Yogi

Kolejnym celem na mojej liście jest Yellowstone. Aby się do niego dostać, należy pokonać Góry Skaliste. Droga w kierunku Parku Narodowego Yellowstone wije się niezwykle malowniczą widokową trasą przez pasmo Big Horn. Park Yellowstone to najstarszy park narodowy na świecie, położony w amerykańskim stanie Wyoming. Mogę w nim spędzić tylko jeden dzień, w przeciwnym wypadku cały misterny plan wycieczki legnie w gruzach. Decyduję się zobaczyć najważniejsze jego części, ale jak tu nie zatrzymać się przy tętniących kolorem licznych gejzerach? Odgłos bulgoczącego błota, kolorowe oczka wodne przyciągają jak magnes. Stado bizonów, majestatycznie przemierzając główną drogę w nikomu nieznanym kierunku, nieumyślnie powoduje drobne opóźnienie. Wreszcie docieram do wodospadu, przede mną otchłań, w której ginie woda, a w niej gra światła i kolorów. W takich momentach uświadamiam sobie, że natura nigdy nie przestanie mnie zaskakiwać. Chciałabym tutaj usiąść sama, pomyśleć, nacieszyć się widokiem. Niestety tłum Japończyków przypomina mi o tym, że jest to popularna turystyczna destynacja. Posłusznie więc zmierzam do kolejnego punktu widokowego. Tym razem będzie to gejzer Old Faithful – jeden z najpopularniejszych, ponieważ wybucha regularnie i najczęściej ze wszystkich dużych gejzerów w parku. Jego nazwa, która dosłownie oznacza „stary, wierny” odzwierciedla fakt, że erupcje gejzera są dość dokładnie przewidywalne. Gejzer wybucha przeciętnie 17 razy na dobę. Ze względu na trzęsienia ziemi na przestrzeni kilku ostatnich dekad średni odstęp czasu pomiędzy erupcjami uległ stopniowemu wydłużeniu. Po trzęsieniu ziemi z 1998 roku najczęściej mają miejsce dłuższe erupcje z długą przerwą.

Tekst i zdjęcia: Justyna Szczurek

Materiał pochodzi z 19. numeru EksMagazynu.

***

Justyna Szczurek - rodowita Krakowianka, włóczykij, który jest ciągle w biegu i planuje kolejne wyprawy.  Nie wyobraża sobie życia bez walizki, dobrej książki, aparatu, pisania i jedzenia. Nieustannie fotografuje otaczający ją świat i  przelewa na papier wszystko to, czego doświadcza podczas podróży. Instynkt podróżnika ponownie zaprowadził ją na inny koniec globu, tym razem do Meksyku, gdzie mieszka i pracuje. Co ją do tego pchnęło – ciekawość, miłość do TACOS i Mariachi czy może praca? Ciągle szuka odpowiedzi.  Jaki jest jej przepis na życie? Szczypta szaleństwa, intuicja, upór godny największego osła, wielki uśmiech i pozytywne myśli – tylko tyle i aż tyle.

„Złoty Stan”

Kalifornia została odkryta przez Hiszpanów w połowie XVI wieku. Po uzyskaniu niepodległości przez Meksyk w 1821 roku, stała się prowincją tego kraju. W wyniku  przegranej wojny ze Stanami Zjednoczonymi w 1848 roku, Meksyk utracił Kalifornię na rzecz zwycięzców. Pomimo zwycięstwa, Stany Zjednoczone wypłaciły Meksykowi lekką ręką 15 mln a następnie jeszcze 10 mln dolarów za utracone tereny. Sprawę wyjaśnić może fakt, że zaraz po przejęciu Kalifornii odkryto tam ogromne pokłady złota. Wydaję się, że Amerykanie musieli wiedzieć o tym nieco wcześniej i dziwne jest, że ani Hiszpanie, ani Meksykanie nie dokonali tego odkrycia mimo administrowania regionem przez ponad 300 lat. Od momentu przejęcia Kalifornii, nastąpił gwałtowny rozwój całego regionu do czego wydatnie przyczynił się wybuch „gorączki złota”. Roczne wydobycie szlachetnego kruszcu pokryło wartość wypłaconego Meksykowi odszkodowania. Dzisiejsza Kalifornia jest trzecim co do wielkości stanem USA zamieszkałym przez 35 mln ludzi. Gdyby była samodzielnym państwem byłaby piątą potęgą przemysłową świata. Nazywana „Złotym Stanem” swe bogactwo zawdzięcza jednak nie tylko wydobyciu złota ale przede wszystkim dzięki zróżnicowanej i bardzo wydajnej produkcji rolnej oraz rozwiniętemu przemysłowi. To właśnie tu znajduje się „Krzemowa Dolinie” gdzie powstają najnowsze technologie dla przemysłu elektronicznego. Mało kto natomiast mówi o równie ważnej i bogatej Dolinie Kalifornijskiej, która jest zagłębiem rolniczym Kalifornii. Los Angeles jest drugim co do wielkości amerykańskim miastem, a Hollywood to doskonale znane, światowe centrum przemysłu filmowego. Jest położone nad zatoką San Francisco to jedno z najpiękniejszych miast USA.

Kalifornijska przyroda

To co najpiękniejsze w Kalifornii to jednak nie miasta a przepiękne i zróżnicowane krajobrazy. Do najwspanialszych  tego miejsc należy z pewnością polodowcowa dolina Yosemite z najwyższymi w USA wodospadami, spływającymi z gigantycznych, jednolitych granitowych formacji skalnych. Kalifornia jest także miejscem gdzie rosną sekwoje, drzewa uznane za największe rośliny na ziemi. Kolosy te, osiągają wysokość ponad 100 metrów i występują jeszcze sporadycznie jedynie w Brazylii i Meksyku. Ich karłowaci kuzyni spotykani w Chinach osiągają tylko 50 metrów wysokości. Inną ciekawą rośliną są rosnące na pustyni Mojave Drzewa Jozuego (Joshua Trees) charakteryzujące się niezwykle oryginalnym kształtem. Pustynia Mojave to jedno z najgorętszych miejsc w USA. Rekordy gorąca należą jednak do Doliny Śmierci będącej jednocześnie największą depresją (- 86 m) na całej Półkuli Zachodniej. Kalifornia to jeden z najbardziej górzystych stanów z głównym pasmem górskim Sierra Nevada. W górach tych znajduje się Mount Whitney (4420 m n.p.m.), który jest  najwyższym szczytem w Stanach Zjednoczonych nie uwzględniając Alaski. Wzdłuż oceanu ciągną się Góry Nadbrzeżne, których wysokość dochodzi do wysokości 3500 m n.p.m. Oprócz wspaniałych cedrowych i sekwojowych lasów obfitują one w pokłady złota, srebra, miedzi, rtęci i ołowiu. Wybrzeże Kalifornii w przeważającej części jest strome i skaliste, i dlatego wyjątkową atrakcją jest przejażdżka po słynnej drodze nr 1. poprowadzonej niezwykle urozmaiconą widokową trasą nad nadbrzeżnymi urwiskami. Mimo wyjątkowego piękna, miejsc o wspaniałym klimacie i zasobności w bogactwa naturalne, Kalifornia wcale nie jest rajem na ziemi. Ze względu na swoje położenie przy uskoku tektonicznym San Andreas zdarzają się tutaj potężne trzęsienia ziemi. Ostatnie miało miejsce w 1994 roku kiedy to częściowo zostało zniszczone San Francisco.

Tekst i zdjęcia: Justyna Szczurek

***

Justyna Szczurek - rodowita Krakowianka, włóczykij, który jest ciągle w biegu i planuje kolejne wyprawy.  Nie wyobraża sobie życia bez walizki, dobrej książki, aparatu, pisania i jedzenia. Nieustannie fotografuje otaczający ją świat i  przelewa na papier wszystko to, czego doświadcza podczas podróży. Instynkt podróżnika ponownie zaprowadził ją na inny koniec globu, tym razem do Meksyku, gdzie mieszka i pracuje. Co ją do tego pchnęło – ciekawość, miłość do TACOS i Mariachi czy może praca? Ciągle szuka odpowiedzi.  Jaki jest jej przepis na życie? Szczypta szaleństwa, intuicja, upór godny największego osła, wielki uśmiech i pozytywne myśli – tylko tyle i aż tyle.