Europejscy prawicowi populiści robią dla kobiet więcej niż Trump, jak wynika z badań Fundacji im. Friedricha Eberta. Raport tej socjaldemokratycznej organizacji nie obejmuje wprawdzie USA, ale jasno pokazuje dysonans między polityką uprawianą w Polsce czy Niemczech a tą ze Stanów. Dlaczego?

Choć we wszystkich wymienionych krajach kobiety są szczególnie straszone imigrantami – przedstawianymi jako gwałciciele i sprawcy przemocy zwłaszcza wobec kobiet – to w USA przekaz skierowany do obywatelek na tym się kończy. A w Polsce czy Niemczech partie o silnie prawicowych poglądach dają coś jeszcze i tym właśnie zjednują sobie kobiety: bezpieczeństwo socjalne.

W Polsce mamy przecież program 500+, który dla wielu rodzin stał się nieodczuwalnym od wielu lat oddechem ulgi w codziennym łataniu rodzinnego budżetu. Od 2018 roku dzieci idące do szkoły otrzymają wyprawki po 300 zł, a to dla każdej matki kolejny powiew świeżości w okresie zwiększonych wydatków.

Podobnie jest w Niemczech, gdzie AfD staje w opozycji do polityki rządu i chce witać nowonarodzone niemieckie dzieci podobnie, jak kraj wita dziś osoby uciekające przed wojną i ubóstwem.

– W wielu badanych krajach prawicowi populiści starają się punktować u kobiet poprzez ustawodawstwo socjalne – mówi Elisa Gutsche, wydawca analizy zatytułowanej „Triumf kobiet”. – Chodzi o podwyższenie zasiłku rodzinnego, świadczeń dla nowonarodzonych dzieci i inne aspekty polityki demograficznej – wyjaśnia ekspertka.

Jednocześnie warto zauważyć, że silnie prawicowe partie propagują bardzo tradycyjny, dla niektórych uwsteczniony, obraz kobiety jako opiekunki domowego ogniska, a nie osoby realizującej również indywidualne ambicje. Choć dla wielu kobiet taka wizja stoi w opozycji do osobistych ambicji, dla innych może być elementem strefy komfortu.

„Byłem i jestem człowiekiem o lewicowej wrażliwości” – mówi pan o sobie. Co to jest ta lewicowa wrażliwość?
Dla mnie oznacza to zupełnie naturalny szacunek dla drugiego człowieka, dla prostej pracy, dla tego, który zbiera pieniądze bądź złom na ulicy, szacunek dla białego kołnierzyka pracującego w banku i dziewczyny ze szpitalnej recepcji wysłuchującej codziennie narzekań, którym nie jest winna. Lubię rozmawiać z takimi ludźmi, również z menelami warszawskimi, że się tak kolokwialnie wyrażę.

I o czym pan z nimi rozmawia?
Zdziwiłaby się pani… O wielu sprawach, to niejednokrotnie bardzo inteligentni ludzie. Jeden z moich zaprzyjaźnionych meneli z Żoliborza, jak już go zamknęli za jakąś drobną kradzież, napisał do mnie list: „Jestem tym, z którym tak często prowadził pan intelektualne dyskusje.” A jednocześnie mam to szczęście, że znam najważniejsze osoby w Polsce i na świecie. Jeśli chodzi o moje rozmowy z ludźmi, mam dużą rozpiętość możliwości.

Jakie są tak naprawdę relacje między posłami? Na ekranach okładacie się po głowach, a w kuluarach podajecie sobie ręce? Ma pan przyjaciół z PiSu?
Tak, mam trochę przyjaciół w PiSie, ale odeszli do PJN. To była grupa, z którą potrafiłem rozmawiać. Mam znajomych w PO. Doskonale rozumiem się z feministkami…

A z „moherami” też by się pan dogadał?
Oczywiście! Prowadziłem miłe pogawędki z paniami pod Pałacem Prezydenckim, ale tylko, jeśli stały w dwu, trzyosobowych grupach. Kiedy pojawia się większy tłum, zawsze ktoś z czymś wyskoczy.

Skąd wzięła się pana niebywała otwartość?
To zdecydowanie kwestia charakteru. Najpierw u ludzi widzę dobro, dopiero potem zmieniam zdanie. Uważam, że każdy niesie w sobie jakąś wartość. Trzeba się dowiedzieć, dlaczego tak myśli, jak myśli.

Lubi pan też dać popalić swoim rozmówcom. Iść pod prąd, zrobić małą, intelektualną prowokację…
Ale oczywiście! Mam to po mamie. Lubię czasem pożartować, ponabijać się z ludzi. Zrobić gest, który zmusi kogoś do głębszej refleksji nad swoim postępowaniem… A jeśli mają się zmienić, muszą najpierw posiadać wiedzę, że w ich zachowaniu, bądź postrzeganiu świata jest coś niewłaściwego.