Centrum Dożywiania w Gordhim niesie pomoc niedożywionym dzieciom. Każdego dnia do ośrodka trafiają maluchy wymagające specjalistycznej pomocy. Jednym z nich jest mały Amet, którego widzicie na załączonym zdjęciu.

– Aby pomóc skutecznie w Centrum Dożywiania w Gordhim, musimy kupić minimum 8, a najlepiej ponad 20 ton żywności dla głodujących dzieci i leków – wylicza dr Wojciech Wilk, prezes Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej.

Mieszanka sojowo-kukurydziana, batony wysokoenergetyczne i pasta z orzeszków ziemnych z dodatkiem oleju roślinnego, mleka w proszku, witamin i składników mineralnych (tzw. plumpy’nut) to żywność ratująca życie, ale też najłatwiejsza w transporcie. – Konwój z Nairobi musi ruszyć przed 15 marca, żeby dotrzeć na miejsce na czas – wyjaśnia dr Wilk. – Transport, który planujemy możliwy będzie tylko przed rozpoczęciem pory deszczowej. Później ulewne deszcze rozmyją drogi – dodaje szef PCPM. Dlatego prosimy o każdą wpłatę i udostępnianie zbiórki.

Zbiórka na Facebooku: https://www.facebook.com/donate/296294761046138/2120453281366975/

MOŻESZ PRZEKAZAĆ WPŁATĘ NA KONTO FUNDACJI PCPM:
18 1140 1010 0000 5228 6800 1001 z dopiskiem: Sudan Południowy

Więcej informacji znajdziecie Państwo tutaj: https://pcpm.org.pl/wesprzyj-pcpm/pomoz-ofiarom-glodu-sudan-poludniowy

#SudanGłoduje

- My także nie mogliśmy przejść obok dramatu chłopca i jego rodziny obojętnie. Poprosiliśmy Was o pomoc. Dzięki szczodrości i dobremu sercu naszych darczyńców, udało się zebrać 27 715,60 zł – mówią przedstawiciele Fundacji PCPM.

W namiocie w obozowisku dla uchodźców syryjskich w Libanie mieszka sześcioosobowa rodzina. Ich życie kręci się wokół półtorarocznego Faresa, który choruje na padaczkę i dziecięce porażenie mózgowe. Malec całymi dniami leży bezwładnie na materacu, nie potrafi jeść. Oddycha płytko i niespokojnie, od czasu do czasu wydając jedynie ciche jęki.

Rodzina Faresa na leki i mleko w proszku dla niemowląt (jedyny pokarm, który przyjmuje chłopiec) wydaje miesięcznie 320 dolarów, choć ich przychód dla sześcioosobowej rodzinny wynosi niecałe 200 dolarów. Jednym z „żywicieli rodziny” jest brat Faresa – 8-letni Azam, który codziennie pomaga w sklepie z zasłonami. Niestety stała praca nie pozwala chłopcu na naukę w szkole. Ponadto rodzina popadła w długi w aptece i u właściciela terenu, na którym mieszkają.

Dzięki hojności Polaków, możemy choć odrobinę ulżyć rodzinie chłopca w trudach życia na uchodźstwie. Szczególnie, że mama Faresa spodziewa się kolejnego dziecka. Rodzina dostała kartę płatniczą, na którą przez najbliższy rok będziemy przelewać 320 dolarów miesięcznie na leczenie chłopca i pokarm dla niego. Pierwsza transza już została przekazana Syryjczykom. Za pozostałe pieniądze Fares otrzyma pomoc fizjoterapeuty w klinice w Bire, współprowadzonej przez Fundację PCPM i zostaną pokryte koszty transportu do lekarza. Specjalistyczna rehabilitacja ma „obudzić” mięśnie chłopca. Dzięki temu łatwiej będzie mu chociażby jeść i nabierze sił. Fundacja stara się także zorganizować dla chłopca wizytę lekarza specjalisty z Polski. Choć nie ma szans na całkowite wyzdrowienie, jego codzienne życie stanie się choć odrobinę lżejsze i bardziej godne.

To wielka ulga dla całej rodziny. Gdy w progu ich namiotu pojawili się pracownicy PCPM, rodzice i babcia byli zaskoczeni. Po chwili trudno im było ukryć wzruszenie. Przynajmniej jedna z ich trosk, o pieniądze, jest trochę mniejsza. Mama chłopca musi teraz również zadbać o własne zdrowie. Jest w siódmym miesiącu ciąży. Poprzez regularne wizyty będziemy sprawdzać, jak idą postępy w leczeniu Faresa i jak samopoczucie jego mamy. Dokładamy wszelkich starań, żeby następne dziecko urodziło się w bezpiecznych i godnych warunkach, całe i zdrowe.

Praca nad dystrybucją każdego dnia rozpoczyna się w magazynie. Nad ranem drewniane kolumny, plastikowe płachty, kartony z narzędziami trafiają na ciężarówki, które wyjeżdżają z magazynu w libańskim Arsalu.

Droga nie trwa długo, a wypełnione materiałami samochody dostawcze trafiają do poszczególnych obozów. Tych jest w tym rejonie ponad 155. Krajobraz górzystego i surowego Arsalu, gdzie zima zaczyna się szybciej i trwa dłużej, stanowią właśnie namioty. Żyje w nich ponad 31, 5 tysiąca syryjskich uchodźców, których nie było stać na to, żeby przetrwać najcięższe miesiące zimowe w łagodniejszej części Libanu. Od sierpnia do października sprawdzaliśmy, w jakich warunkach żyją uchodźcy, mieszkający w tym rejonie i wracamy z pomocą do tych najbardziej potrzebujących.

Za nami pierwsze dni dystrybucji, a już dotarliśmy do 10 obozów i przekazaliśmy 200 zestawów, dzięki którym zima w namiocie będzie bezpieczniejsza. Choć wciąż trudna. Pracownicy PCPM do końca października, przez cały listopad, a także w grudniu będą odwiedzać kolejne obozy. Sytuacja jest wyjątkowo trudna, bo każde odwiedziny uświadamiają nam, że pomocy potrzeba jeszcze więcej.

Wojna domowa w Syrii trwa już siódmy rok. Siódmy rok życia w warunkach niegodnych, trudnych i niebezpiecznych. Najbliższe miesiące dla wielu Syryjczyków będą prawdziwą szkołą przetrwania. Dzięki Państwa pomocy będziemy mogli więcej.

Dlatego prosimy o pomoc.
Przekaż dowolną kwotę na konto Fundacji PCPM:
18 1140 1010 0000 5228 6800 1001 z dopiskiem: Syria

Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej: www.pcpm.org.pl
PCPM na Instagramie: @fundacjapcpm
PCPM na Facebooku: Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej (PCPM)

Podstawowym założeniem współpracy Fundacji PCPM z archeologami jest tworzenie miejsc pracy na wykopaliskach archeologicznych dla osób objętych programem pomocy. Zatrudnienie Syryjczyków, którym bardzo trudno znaleźć pracę i mieć regularny dochód, jest możliwe dzięki programowi Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej „Cash for work” („Pieniądze za pracę”), finansowanemu z rządowego funduszu Polska Pomoc MSZ.

TWORZENIE NOWYCH MIEJSC PRACY DLA SYRYJSKICH UCHODŹCÓW

Choć libański region Akkar bogaty jest w zabytkowe budowle i piękne krajobrazy, mieszkający tam Libańczycy i syryjscy uchodźcy żyją raczej ubogo. Polscy archeolodzy badając pałac w Bire i kulturową wartość regionu, jednocześnie dają pracę jego mieszkańcom. W pracach, które prowadzili w sierpniu, pomagali im zatrudnieni przez PCPM Syryjczycy.

W dalszej perspektywie jest doprowadzenie do tego, aby wiedza o dziedzictwie kulturowym regionu oraz odpowiednie nim zarządzanie stało się jednym z filarów miejscowej gospodarki – twierdzi Karol Juchniewicz. – Działania archeologów mają na celu rozpoznanie całego regionu pod kątem wartości kulturowej i turystycznej oraz przygotowanie planu zarządzania dziedzictwem kulturowym we współpracy z Departamentem Starożytności Libanu (DGA).

Paradoksalnie, ze względu na złą sytuację ekonomiczną, Akkar ma dużą szansę na rozwój w oparciu o turystykę. – tłumaczy archeolog. – Prowincja jest niezwykle bogata w stanowiska archeologiczne i zabytkowe budowle. Jednocześnie jest jednym z najmniej zurbanizowanych regionów Libanu, dzięki czemu zachwyca pięknem krajobrazu.

PAŁAC Z CZASÓW IMPERIUM OSMAŃSKIEGO

Chcąc połączyć zdobywanie wiedzy o archeologii prowincji z pomocą dla najbardziej potrzebujących mieszkańców Akkaru oraz uchodźców syryjskich, archeolodzy wraz z PCPM rozpoczęli program prospekcji terenowej oraz badań wykopaliskowych w pałacu emirów Akkaru z czasów Imperium Osmańskiego – w Serai Merheb w Bire.

Pałac jest prywatną własnością i wciąż należy do rodziny Merheb, która doprowadziła do wpisania go na listę zabytków narodowych Libanu. Do lat 60- tych używany był w całości jako siedziba mieszkalna. Obecnie jego środkowa cześć jest zrujnowana. Dzięki życzliwości właściciela, Mohamada Merheba, archeolodzy mogli rozpocząć badania budowli właśnie tutaj, zapoczątkowując projekt archeologiczno-humanitarno-rozwojowy.

OCHRONA DÓBR KULTURY

Projekt jest wyjątkowy nie tylko ze względu na szanse, jakie stwarza mieszkającym w Akkar syryjskim uchodźcom, ale też z uwagi na jego naukową wartość. Choć stojące obiekty architektury z okresu osmańskiego doczekały się opracowań historycznych, to archeologia tego okresu jest w Libanie bardzo słabo znana. Jak dotąd nie przeprowadzono żadnych regularnych badań wykopaliskowych poświęconych tej części historii kraju. Okres osmański jest najmniej rozpoznanym archeologicznie okresem na Bliskim Wschodzie – twierdzi Karol Juchniewicz. – Tym większe znaczenie mają zatem nasze badania w Bire.

Dzięki współpracy z rodziną Merheb oraz całą miejscową społecznością promujemy nie tylko wiedzę o historii i kulturze regionu, ale także świadomość potrzeby ochrony dóbr kultury. Zabytki wydobyte nielegalnie podczas rabunkowych wykopalisk mają o wiele mniejszą wartość niż te same obiekty odpowiednio wyeksponowane i przyciągające turystów – tłumaczy archeolog.

SUKCESY POLSKICH ARCHEOLOGÓW

Jak dotąd w ramach prospekcji terenowej namierzono kilkadziesiąt nowych stanowisk archeologicznych, większość o bardzo wysokiej wartości naukowej i edukacyjno-turystycznej. Wśród nich są m.in. dwa zamki z epoki krucjat. Inny zamek, Gibelakar, znany wcześniej, został dzięki działaniom archeologów objęty specjalna ochroną DGA.

Poza tym prace archeologiczne odsłoniły pozostałości pierwszego pałacu rodziny Merheb, najprawdopodobniej z początku XVIII wieku. Prawdziwym odkryciem są jednak mury jeszcze wcześniejsze. Ze względu na niewielkie rozmiary wykopów, ich datowanie nie jest jeszcze znane, ale archeolodzy są przekonani, że należą do budowli, która stała w tym miejscu przed przybyciem klanu Merheb do Akkaru. Częściowo potwierdzona więc została miejscowa legenda mówiąca o „zamku” lub „forcie” pod pałacem. Dalsze prace z pewnością pozwolą na rozwiązanie tej zagadki.

Prace archeologiczne w Bire są kontynuacją projektu, który rozpoczął się w 2017. Ideą przewodnią naszych działań jest połączenie badań archeologicznych oraz pomocy rozwojowej świadczonej przez PCPM – opowiada archeolog Karol Juchniewicz.

Badania archeologiczne w Bire od początku są elementem planu pomocy rozwojowej opartej na najbardziej wartościowym zasobie prowincji Akkar – dziedzictwie kulturowym.

Fundacja PCPM
media@pcpm.org.pl ,
tel. +48 690 900 887

Facebook: PCPM.NGO
Twitter: @FundacjaPCPM
Instagram: fundacjapcpm

–  W etiopskim mieście Hawassa strażacy nie mogą skutecznie gasić pożarów bez zbliżania się do ognia na niebezpieczną dla nich odległość. Nie mają specjalistycznej odzieży, ani profesjonalnego strażackiego wyposażenia. Jedyne, co posiadają to puste aparaty oddechowe, około 100 metrów węży i dwie prądownice. To musi wystarczyć na 300 tysięcy mieszkańców – podkreśla Wojciech Wilk, prezes Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej – Zarówno w Kenii, jak i Etiopii strażacy nie są przygotowani ani do gaszenia pożarów, ani ratowania ofiar katastrof, nie mówiąc o zorganizowaniu akcji poszukiwawczo-ratowniczej – ocenia.

Z pewnością sami nie są sobie w stanie poradzić z tak dużym obszarem i deficytem sprzętowym. Jest jednak w Polsce ktoś, kto wyciąga do nich rękę. Specjaliści PCPM, instruktorzy ratownictwa i pożarnictwa – przeszkolą i wyposażą jednostki ochotniczej oraz zawodowej straży pożarnej w najbiedniejszych regionach tych krajów.

Nie jest to jedyna taka akcja naszych rodaków. Zespół ratunkowy Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej ma już podobne doświadczenia m.in z Libanu, Gruzji, Tadżykistanu czy Sudanu Południowego, w którym to ze względu na niski poziom kwalifikacji i wyposażenia jednostek straży pożarnej, w przypadku powodzi ich działalność ograniczała się jedynie do ewakuacji ludności z zalanych terenów. PCPM przeszkoliło 150 strażaków, przekazało im profesjonalne wyposażenie, w tym samochód z 400-litrowym zbiornikiem na wodę, przystosowany do operacji gaśniczych i ewakuacji osób dotkniętych powodziami. Nadszedł teraz czas na nowe państwa i kolejnych strażaków, którzy chcą nieść pomoc drugiemu człowiekowi.

Źródło: Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej

– Mamy realne możliwości zwiększenia pomocy dla uchodźców syryjskich na Bliskim Wschodzie. Jedyne, czego potrzebujemy, to większe środki finansowe – mówi Wojciech Wilk, prezes fundacji Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej (PCPM). Dodaje też, że koszty te nie przekraczają jednak kwoty, którą trzeba przeznaczyć na utrzymanie każdego z uchodźców w Europie. Warto zaznaczyć, że wspomniana fundacja pomaga uchodźcom syryjskim w Libanie nieprzerwanie od 2012 roku.

Niewiele lepiej ma się sprawa w sąsiedniej Ukrainie. Tam uchodźcy nie zawsze porzucają swój kraj. Często przenoszą się jednak do innej części kraju, a to sprawia, że nie mogą podjąć pracy, wynająć mieszkania czy zwyczajnie zaplanować swojej przyszłości. Wojna odbiera im prawo do normalnego życia. Tam również działa Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej, które wspomaga uchodźców wewnętrznych m.in. w opłacaniu kosztów wynajmu mieszkań.

Pracownicy PCPM zawsze starają się być jak najbliżej problemu. Nie pracują w stolicach państw. Zazwyczaj można ich znaleźć na dalekiej prowincji, najbliżej potrzebujących. Na Ukrainie fundacja działa w największych skupiskach uciekinierów z Donbasu, pozostających bez domu i środków do życia. Podobnie rzecz się ma w Libanie. Są zatem wszędzie tam, gdzie ktoś woła o ratunek.

Źródło: Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej

W takich sytuacjach poszkodowani muszą liczyć na ludzi, którzy mimo wszystko zdecydują się poświęcić im swój czas i doświadczenie. A takich nie brakuje! Wśród nich są również Polacy. Jadąc do osób dotkniętych konfliktami bądź katastrofami naturalnymi zupełnie się otwierają i walczą z przeciwnościami na równi z tubylcami.
Tak było chociażby po trzęsieniu ziemi w Nepalu, które poderwało do działania grupy ratunkowe oraz organizacje pomocowe z całego świata. W Polsce jako pierwszy zareagował Zespół Ratunkowy działający przy fundacji Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej (PCPM). To on wyruszył dzień po katastrofie z zamiarem udzielania pomocy medycznej najbardziej poszkodowanym.

Kiedy jednak zmniejsza się liczba osób, którym można pomóc medycznie, ważne jest, by nie pozostawiać w potrzebie tych, którzy wprawdzie uszli z życiem, ale poza tym, nie mają niczego więcej. Pozostali bez środków do życia, jedzenia, dachu nad głową, perspektyw. To właśnie wtedy lokalna społeczność najbardziej potrzebuje pomocy. Długotrwałego wsparcia w drodze do ponownej stabilizacji.

Sposobem na powolny, ale i skuteczny powrót mieszkańców do utraconego porządku staje się wtedy m.in. odbudowa domów. Tymczasowe schronienia, których postawienia podjęła się fundacja PCPM powstały już na początku czerwca.  Dzięki pomocy Polaków, którzy wsparli działania fundacji, w dwóch wioskach stanęło również ponad 30 tymczasowych schronień.

To nie jedyne działania podjęte przez powstałe w 2006 roku Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej, które specjalizuje się w dziedzinie pomocy humanitarnej, rozwojowej i ratunkowej. Od początku swojej działalności fundacja zrealizowała wiele projektów mi.n. w Libanie, Autonomii Palestyńskiej, Tadżykistanie, Gruzji, Sudanie Południowym, Etiopii, Kenii, Zambii, Bośni i Hercegowinie czy Ukrainie. Stała się tym samym jedną z największych organizacji pożytku publicznego działających poza granicami Polski. Pracownicy PCPM pomogli przez ten czas tysiącom osób i są świetnym przykładem na to, że razem można osiągnąć o wiele więcej niż w pojedynkę.

Źródło: Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej

Nie zostały same

Za Manar Mostafa Sha’ban poszły także inne kobiety, których samodzielność docenił instytut ARIJ (The Applied Research Institute – Jerusalem). To właśnie on wybrał mieszkanki północnej Palestyny do uczestnictwa w projekcie finansowanym w ramach polskiej pomocy rozwojowej. Dzięki szkoleniom m.in. z ekologii i higieny zorganizowanym przez ARIJ oraz sprzętowi zakupionemu przez Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej (PCPM) kobiety robią dżemy z dyni, suszą tymianek i szafran, szyją myjki do ciała z wysuszonej trukwy.
Dzięki szkoleniom zaczęły również zwracać uwagę na techniki marketingowe. Dbają o odpowiednią promocję i opakowania swoich produktów. Dzięki polskim środkom udało im się także utworzyć sklep przy jednej z głównych dróg łączących Autonomię Palestyńską z Izraelem. Co ciekawe, przysmaki z Al-Jalamy można znaleźć również w Polsce.

Stawiają na ciągły rozwój

Kobiety w dalszym ciągu produkują charakterystyczne bliskowschodnie przedmioty, a także angażują się w uprawę. Z roku na rok Spółdzielnia zatrudnia do pracy coraz więcej kobiet, chcących polepszać warunki swojego życia i zarabiać więcej niż dotychczasowe 400 dolarów, które nie wystarcza na wszystkie potrzeby. Manar organizuje nowe szkolenia i kursy, a co więcej sprawiła, że kobiety czują się silne i znają swoją wartość. Co robią w wolnych chwilach? Plotkują, spotykają się i… ćwiczą w siłowni, o którą również zatroszczyła się ich mentorka.

Źródło: Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej