Paryż kojarzy mi się ze stolicą mody, zabytkami, wieżą Eiffla, dobrą kuchnią i pięknymi kobietami. O tym właśnie jest książka: „Bądź paryżanką gdziekolwiek jesteś”. O modzie, kuchni, kinie i spędzaniu wolnego czasu we Francji. Autorki, cztery przyjaciółki ze szkolnej ławki, zdradzają jak mieszkanki Paryża zachowują się na pierwszej randce, gdzie całują się ze swoimi kochankami, jak wychowują dzieci, co przyrządzają znajomym na kolację, oraz jak i gdzie spędzają niedzielę.

Książkę czyta się lekko i przyjemnie. Towarzyszyła mi w drodze do pracy, na uczelni w sali wykładowej i tramwaju. Nie nazwałabym jej poradnikiem typu „jak żyć, spełniać marzenia i dążyć do doskonałości”. To zbiór frywolnych notatek i pełnych humoru opowieści. Zawiera przepisy kulinarne i lekcje nakrycia stołu. Porady jak wyglądać naturalnie i co zrobić, by wzbudzić zazdrość w swoim mężczyźnie. Jak spędzić czas po parysku i gdzie robić zakupy. Wbrew pozorom paryżanki nie ubierają się u Prady. Mają swój indywidualny styl, który wypracowują na przestrzeni lat i jemu pozostają wierne. Uwielbiają czerń, długie płaszcze, trencze – to czyni ich styl eleganckim i kunsztownym. Autorki książki nie odpowiadają, więc na pytanie jak żyć, ale jak cieszyć się życiem!
W książce znajdziemy adresy, które warto zapamiętać, filmy, jakie warto obejrzeć i spis książek, jakie warto posiadać. W biblioteczce paryżanki jest dużo książek, o których mówi, że je przeczytała. Powtarza to tak często, że w końcu sama jest w stanie w to uwierzyć.

Autorki swoimi doświadczeniami udowadniają, że paryżanką można być gdziekolwiek się jest. Wbrew pozorom paryżanki nie są rodowitymi Francuzkami, pochodzą często z innych stron świata. Najsłynniejsze paryżanki to cudzoziemki, jak np. Maria Antonina, Jasephie Baker, czy aktorka znana z filmu „Sisi – młoda cesarzowa”, Romy Schneider. Paryżanka to styl życia, kobieta silna i niezależna, ceniąca sobie naturalność. Jak każda ma swoje wady i sekrety. Jest skomplikowana, boryka się ze sprzecznymi uczuciami. Jest szalona i nieprzewidywalna, momentami melancholiczna. Wie, co to niewytłumaczalny smutek i absurdalna nadzieja. Potrafi sama siedzieć w restauracji z nikim nie rozmawiając, po prostu umówić się sama ze sobą. Największą wadą paryżanek jest ich snobizm znany na całym świecie. Potrafią wyjść w samym środku imprezy, nawet, gdy są jej gospodyniami.  Nie znaczy to jednak, że nie można na nich polegać. Paryżanki szczególnie cenią sobie kobiecą przyjaźń. Liczą się ze swoimi siostrami, przyjaciółkami, matkami. Uwielbiają słuchać babcinych rad, szczególnie tych przekazywanych z pokolenia na pokolenie.

Jestem pewna, że każda kobieta znajdzie w sobie coś z zadufanej paryżanki o czułym i romantycznym sercu. Polecam książkę wszystkim kobietom, każda z pewnością znajdzie w niej coś dla siebie. Ja przeczytałam ją jednym tchem zafascynowana życiem w Paryżu.

Bogumiła Chojnowska

Absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Swoja pracę magisterską poświęciła roli kobiet na polskim rynku pracy. Prywatnie miłośniczka mody czerpiąca inspiracje od Anny Dello Rusoo. Kanonem kobiecego piękna jest dla niej Grace Coddington, kobieta, która potrafi godnie się zestarzeć. W Eksmagazynie poruszać będzie tematy związane z kulturą masową.

Nasza przygoda zaczęła się bardzo niewinnie. Poznaliśmy się, jakieś dwa lata temu. Byłam wtedy jeszcze na studiach, całkiem podobnie jak Panna Stelle. Niestety, nie przeprowadziłam z Panem wywiady i nie zjawił się Pan następnego dnia w mojej pracy. Dostałam Pana Greya w prezencie. Wcześniej zbyt dużo zła na Jego temat słyszałam. Poznałam go od ciemniejszej strony, czyli drugiej części historii. Przyznam, że zaczytywałam się w Nim, już od pierwszej strony. Zdarzyło mi się nie wysiąść z tramwaju na czas, dojechać na pętlę, pomylić przystanki, zgubić drogę, a w konsekwencji spóźnić się na uczelnie. Czy było warto?
Zauroczyłam się. Pomyślałam nawet, że moglibyśmy się zaprzyjaźnić. Jestem przecież całkowicie w Pana typie.
Oj nie, nic bardziej mylnego. Podobnie jak w Pannie Steele, wzbudza Pan we mnie skrajne emocje, fascynację, onieśmielenie, a momentami nawet strach. Nie chciałam zostać  Pana kochanką. Nie  zakochałam się i nie polubiłam Pana, wręcz przeciwnie, znienawidziłam. Pan źle interpretuje przyjaźń! Oburzyło mnie to przedmiotowe traktowanie kobiet. Oburzyło mnie Pana twarde serce. Oj…Panie Grey, na tym etapie, po ciemniejszej stronie Greya, zawiódł mnie Pan.
Oczywiście jest Pan tylko mężczyzną i jak każdy, zasługuje na kolejną szansę. Przyznaję, moja wyobraźnia wygrała. Sięgnęłam po kolejne części, nie mogłam tak po prostu Pana zostawić. Zapomnieć. Chciałam poznać całą historię. Zaczęłam od początku, od Pięćdziesięciu Twarzy Greya, a zaraz potem ukazało się Pana Nowe Oblicze.
Każda czytelniczka wyobraża sobie Greya na swój sposób, ja także…. Jest Pan szarmancki i niesamowicie przystojny. Jednak istniały tylko dwie kobiety, które naprawdę mogły Pana poznać. Pani Robinson i Panna Steele, ale która poznała Cię lepiej?
Wyobrażałam  sobie zakończenie całej historii. Wyobrażałam sobie Pana duże, szare, błyszczące oczy. Wierzyłam, że jak w każdej bajce wszyscy będą żyli długo i szczęśliwie. Także u Pana, zakończenie nie mogłoby być inne. Pan Grey to przecież bajka, tylko dla większych dziewczynek.
Panie Grey nie mogę doczekać się naszego kolejnego spotkania. Ufam, że mnie Pan nie zawiedzie. Zapraszam na randkę, do kina. Kupię bilety, proszę tylko mnie nie rozczarować. Do zobaczenia!

Bogusia Chojnowska – absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Swoja pracę magisterską poświęciła roli kobiet na polskim rynku pracy. Prywatnie miłośniczka mody czerpiąca inspiracje od Anny Dello Rusoo. Kanonem kobiecego piękna jest dla niej Grace Coddington, kobieta, która potrafi godnie się zestarzeć. W Eksmagazynie poruszać będzie tematy związane z kulturą masową.