Ale czy zawsze jest tak, jak się nam wydaje, a otaczający nas ludzie są tacy, jakimi ich postrzegamy? Powieść o tym, że czasem po prostu trzeba „zobaczyć gdzie indziej”, czyli spojrzeć na wydarzenia i osoby pojawiające się w naszym życiu z innej perspektywy. Wówczas wszystko może zyskać zupełnie nieznany dotąd wymiar, a bezładnie rozsypane okruchy przeszłości nagle zaczną doskonale do siebie pasować i życie stanie się o wiele szczęśliwsze.

To również historia o tym, że dążenie do zemsty za doznane krzywdy najdotkliwiej uderza w nas samych, przesłaniając z czasem to co naprawdę ważne.

Danuta Noszczyńska – plastyczka, reżyserka, twórczyni amatorskich teatrów Azet i Amarant, absolwentka krakowskiego liceum plastycznego oraz Wydziału Filozoficznego UJ. Opublikowała książki: „Historia nie Magdaleny”, „Blondynka moralnego niepokoju”, „Hormon nieszczęścia”, „Mogło być gorzej”, „Kufer babki Alicji”, „Luizę pilnie sprzedam”, „Pod dwiema kosami, czyli przedśmiertne zapiski Żywotnego Mariana”, „Wszystkie życia Heleny P.”, „Harpia” (trzy ostatnie nagrodzone na Festiwalu Literatury Kobiet „Pióro i Pazur”), „Farbowana blondynka”, „Zła miłość”, „Futra, perły i łzy jak piołun gorzkie” i „Nieświęta rodzina”.

Źródło: Prószuński i S-ka

– Zrobiłam, co zrobiłam, nie dla pieniędzy, lecz by zapobiec upadkowi nowego systemu, który wielkim kosztem zapewnił ludziom jedzenie i przystępne opłaty, dobrą edukację i służbę zdrowia – powiedziała 6 lat przed śmiercią Melita Norwood.

Ujawniona w 1999 roku jako rosyjski szpieg, Norwood aktywnie współpracowała z wywiadem Związku Radzieckiego przez 40 lat! Brytyjskie służby nie wpadły na jej ślad przez dekady, choć była aktywną działaczką komunistyczną od 1936 roku.

Gdy pod koniec XX wieku tysiące akt KGB zostało ujawnionych przez dysydenta Wasilija Mitrochina, okazało się, że Norwood była jednym z najcenniejszych szpiegów w historii Związku Radzieckiego. Z uwagi na wiek i fakt, że aktywność szpiegowską zakończyła wiele lat wcześniej, kobieta nie została skazana.

Jej historia jest tak nieprawdopodobna, że scenariusz musiało napisać życie – nikt by tego nie wymyślił. A jednak pisarka Jennie Rooney sfabularyzowała historię Melity, nazywając bohaterkę inspirowaną nią Joan Stanley. Opowieść „Tajemnice Joan” właśnie trafia do polskich księgarń (premier 15 maja), natomiast powstały w oparciu o nią film z – doskonałą jak zawsze – Judi Dench pojawi się w naszych kinach 14 czerwca.

Choć z góry wiadomo, że główna bohaterka nie zostanie rozpracowana do końca, obie wersje „Tajemnic Joan” zbierają bardzo dobre recenzje i zapewniają sporo napięcia.

Choć niektórzy twierdzą, że to nowa epopeja pisana ku pokrzepieniu serc – nie wierz! Bądź czujny, wróg czuwa wszędzie.

Doskonale czarne zwierciadło przechadzające się nie tyle gościńcem, co podrzędnymi ulicami polskiego miasta – oto powieść Marcina Kołodziejczyka. Pierwsza taka. Przełomowa, waląca prawdą po oczach jak mityczny Edek pięścią w ryj.
Czy przetrwamy?

Bohaterowie tej epopei wszyscy są megatutejsi – Robert Poczęty, co bogatymi pogardza z podziwem; Cygan, na którego Janusz od dziecka wołali, ale reagował też na Bombaj; Jan Kwas, asystent grobowniczy, uprzednio zatrudniony w firmie Paradox.
Spod Olsztyna na Dworzec Wschodni przybywa Wiktoria Wiedeńska z domu Żyła. Wkrótce sporo na stancji zamąci. Ewka Jagiellończyk natomiast zdecydowała się na świadome bezchłopie.

Jest też intelektualista Andrzej Drella – pracuje nad książką o życiu, która objęłaby „wszystkie spotykane aspekty”. Zaś mgr Bohdan Zabraniecki bierze udział w rekonstrukcjach powstańczych przy alei Wilanowskiej jako historyk-charyzmatyk popularny na sympozjach e-Legia.

Wszyscy powyżsi skończą dzień na seansie spirytustycznym u Porfiriona Beznadziejczuka.

Bohaterowie wielokształtni z powodu pastwiącego się nad nimi kaca. Zagranica i kosmos nie biorą ich pod uwagę.

Partia specustawą unieważnia czas, żeby niektórzy bohaterowie narodowi też mogli włączać się w dziś i ręka w rękę z bieżącymi postaciami wielkiego formatu bez ustanku zakłamywać się wzniosłością. Partia nie zwalnia kroku do przodotyłu.
To już sto lat, jak Polska stara się stracić niepodległość…

Marcin Kołodziejczyk dał się poznać jako twórca reportaży rozsadzających gatunek. Podobnie jest z jego debiutancką powieścią – „Prymitywa” nie sposób sklasyfikować. Nosi znamiona prozy antyutopijnej, ale i dystopii. Znakiem firmowym Kołodziejczyka jest też niebywały słuch, jakby kształcony u Wiecha i Hrabala. „Prymityw” to dziki slalom pomiędzy schematami, tango ze stereotypem.

Praga w powieści Kołodziejczyka to pozornie kraina wiecznego niedziania się. Bohaterowie popadają w alkoholowy marazm albo pielęgnują swoją niedolę. Wiadomo, „w Polsce, kto ma ciężej, ten lepszy i Bóg katolicki hojniej go darzy”. Pod powierzchnią szarzyzny i beznadziejnej nudy wciąż pulsują ludzkie dramaty, pragnienia, nienazwane tęsknoty. Kiedy bliżej im się przyjrzeć, niewiele się różnią od tych mokotowskich, rzekomo wielkomiejskich. Na Szmulkach tylko samochody są inne, większa kondensacja ludzkiej maceraty w tramwaju i częstsze świętowanie we własnym gronie.

Marcin Kołodziejczyk nie pozostawia złudzeń – lepsze jutro było wczoraj. „Posłuchajcie: jeszcze przez dłuższy czas nie będzie lepiej, a zanim dojdziemy do lepszości, będzie dramatycznie – bo muszą się przewalić ambicje kilku starszawych ludzi, którzy chcą się przed śmiercią zaznaczyć u nas i na całym świecie. Najgorsi są samotni starsi goście bez innych właściwości niż biegunowe zaburzenia samopoczucia”.

Nie chce się tej książki czytać i nie sposób jej odłożyć. Wielu ta proza otrzeźwi, wielu zaboli. Takiej kondensacji współczesnej Polski jeszcze nie było.

Premiera książki „Prymityw” Marcina Kołodziejczyka: 4 kwietnia 2018 roku.
Książka ukazała się nakładem wydawnictwa Wielka Litera.

Ci, którzy zachwycili się pierwszą częścią wspomnianego filmu, powinni sięgnąć po tę książkę. To książka bezpardonowa, obsceniczna i wulgarna, a przy tym pełna humoru opowieści o życiu, ludziach i przyjaźni. Można w niej dostrzec świat, w którym nie chcielibyśmy żyć, a który równocześnie żal byłoby nam opuszczać.

„Nie, słodka, wszystko ma początek w porno. To te szpynie były pionierami. Pornografia kicha, a kultura popularna łapie grypę. Ludzie chcą seksu, przemocy, jedzenia, zwierząt domowych, kupy na klacie i poniżenia. Dajmy im to cholerstwo. Spójrzcie na poniżającą ludzi telewizję, na gazety i magazyny, spójrzcie na system klasowy, na zawiść, zgorzknienie buzujące aż z naszej kultury. W Wielkiej Brytanii lubimy, jak pierdolą innych…”

Kim jest autor powieści „Trainspotting”? Irvine Welsh jest jednym z najpopularniejszych współczesnych pisarzy szkockich. Największą sławę przyniosły mu powieści: debiutancka – „Trainspotting”, zbiór opowiadao „The Acid House”, „Ecstasy”, a także kontunuuacja „Trainspotting” – „Porno”. Tematyką twórczości Welsha jest życie szkockiej klasy robotniczej, seks, narkomania, clubbing, futbol. Pisarz tworzy przeważnie w języku scots, dialekcie typowym dla Edynburga. Irvine Welsh jest także współautorem scenariuszy do ekranizacji swoich książek, w których też gościnnie występuje.

Źródła: Burda Media

Molly ma ciekawe życie, dobrą pracę i kochającego męża. Ma jednak coś jeszcze – pilnie strzeżoną tajemnicę z przeszłości. Ich rodzina wkrótce się powiększy – pojawi się w niej adoptowane dziecko, tymczasem Molly walczy z niepewnością i lękiem. Czy pokocha maleństwo, którego nie urodziła? Czy będzie dobrą matką? Uświadamia sobie, że prawdziwa rodzina powinna być zbudowana na prawdzie.

Dwadzieścia lat wcześniej w tragicznych okolicznościach straciła ukochanego ojca. Nigdy nie wybaczyła bliskim kłamstw, jakimi ją karmili. Odeszła z domu i przed światem udawała sierotę. Czas jednak zmierzyć się z prawdą i powiedzieć mężowi,że świat, który przed nim wykreowała nie jest prawdziwy. Jej matka wcale nie umarła na raka, a jej krewni wciąż mieszkają w Morrison Ridge, małej miejscowości w Karolinie Północnej.

To jednak nie koniec tajemnic. Molly ma właściwie dwie matki – adopcyjną i biologiczną. Żadna z nich nigdy o niej nie zapomniała. Ta historia i sekrety skrywane od lat sprawiają, że Molly boi się prawdy. Zdaje sobie sprawę, iż może ona zrujnować jej plany dotyczące przyszłości i adopcji. Co więcej, może także zniszczyć jej związek. Skoro pragnie być dobrą mamą, musi jednak znaleźć sposób, by pogodzić się ze swoją przeszłością i uwierzyć w przyszłość.

Diane Chamberlain, nagradzana autorka powieści obyczajowych, w swojej kolejnej książce odkrywa przed czytelnikiem najgłębsze zakamarki ludzkiego serca, przypomina o tym, jak złożonym i kruchym tworem jest rodzina i jak bardzo zawikłane i niszczące może być kłamstwo.

Źródło: Prószyński Media

Zagadek w tej historii jest jednak znacznie więcej. Co łączy dwie kobiety, które giną prawie w tej samej chwili? Dlaczego policjant strzela do swojego syna? Kim jest zagadkowy mężczyzna, który postanowił zostać bogiem? Czy wart wiele milionów koncern farmaceutyczny skłóci rodzinę i pokaże i jej prawdziwe oblicze?

„Druga strona miasta”, w której znajdziemy odpowiedzi na te pytania to debiutancka powieść Karoliny Szewczykowskiej. Autorka z wykształcenia jest prawnikiem i posiada tytuł radcy prawnego. Aktualnie prowadzi własną działalność gospodarczą. Rozwija własną firmę, pasjonuje się też literaturą, szeroko rozumianym designem i psychologią.

Źródło: Prószyński Media

EksMagazyn: Kiedy pierwszy raz usłyszałaś o Karolu Kocie?
Marta Szreder: To chyba było jeszcze w czasach licealnych. W radio leciała piosenka Świetlików pt. „Karol Kot”. Moja mama wytłumaczyła mi wtedy, że tekst nawiązuje do zabójstwa 11-letniego chłopca, które miało miejsce 1966 roku w okolicach Kopca Kościuszki w Krakowie, podczas zawodów saneczkarskich dla dzieci. Ona sama brała udział w tych zawodach, więc pamięta to zdarzenie szczególnie. Sprawcą tego, jak i wielu innych ataków okazał się uczeń technikum, chłopak z dobrej rodziny, Karol Kot. Ta historia bardzo wstrząsnęła Polską, a zwłaszcza oczywiście Krakowem, który nadal pamięta tamte wydarzenia. Sam Karol Kot bardzo długo pozostawał nieuchwytny, więc ludzie nie wiedzieli, kto jest sprawcą powtarzających się zbrodni. Bali się i z tego strachu narodziła się postać złego, postać tajemniczego „Wampira” (jak nazywała go ówczesna prasa), czającego się na ludzkie życie w ciemnych zaułkach.

Co cię zainspirowało do napisania scenariusza o Karolu Kocie?
Wiele lat później przeczytałam wywiad z Karolem Kotem, który przeprowadzono zaraz po jego aresztowaniu. Wywarł na mnie duże wrażenie i nie mogłam o nim zapomnieć przed długi czas. To była rozmowa z chłopcem, który dopiero, co zdał maturę i wiedział, że niedługo zostanie powieszony. Karol Kot wspomina swoje dotychczasowe codzienne życie – dziewczynę, która mu się podobała; rodziców, osiągnięcia sportowe i kolegów z drużyny. To wszystko skonfrontowane ze zbrodniami, jakie popełnił, wywarło na mnie duże wrażenie. Zainspirował mnie także sam Kraków lat 60. Obecnie jest to pełne energii miasto, które obfituje w sklepy, bary restauracje. Kiedyś było tu raczej szaro, cicho i spokojnie. I właśnie tamten Kraków przeżył szok w związku z tajemniczym „wampirem”, który później okazał się zwyczajnym uczniem. Dziś to ciężkie do uwierzenia, ale wtedy ludzie naprawdę wpadli w paranoję strachu. Przekazywali sobie coraz to straszniejsze plotki o czającym się mordercy za każdym rogiem. Myślę, że ten kontrast pomiędzy legendą „wampira”, który zakorzenił się w umysłach mieszkańców Krakowa, a postacią zwyczajnego chłopca, który nie był w stanie stworzyć normalnej relacji z drugim człowiekiem, zainspirował mnie do opowiedzenia jego historii.

Skąd tytuł „Lolo”?
Lolo to po prostu skrót od imienia Karol – Karol, Karolek, Lolek. To taki nieco już staroświecki sposób, w jaki można się zwrócić do osoby noszącej imię Karol.

Czy można powiedzieć, że sylwetka Karola Kota cię fascynuje?
Nie przepadam za słowem „fascynuje”, bo w moim odczuciu ma ono w sobie coś infantylnego, a w niektórych kontekstach wręcz niezdrowego. W związku z tym raczej tak bym tego nie określiła. Mogę za to z całą pewnością powiedzieć, ze ta postać mnie po prostu z wielu względów zainteresowała.

Przez wydawnictwo „Lolo” jest promowana jako powieść. Ile w książce jest fikcji a ile faktów?
Książka jest oparta na faktach, ale na pewno nie trzyma się ich kurczowo. Chociaż oczywiście pierwszym etapem pracy było przeprowadzenie rzetelnej dokumentacji, to później przyszedł czas na uruchomienie wyobraźni. Jedną z ciekawszych rzeczy, do których udało mi się dotrzeć, był pamiętnik koleżanki Karola Kota (dziewczyny, w której był on zakochany) pisany przez nią w czasach, kiedy się przyjaźnili. Należy jednak pamiętać, że wszystkie zebrane przeze mnie dokumenty stanowiły jedynie punkt wyjścia do subiektywnego i osobistego spojrzenia na historię Karola Kota. „Lolo” jest więc powieściową fikcją, inspirowaną jedynie pewnymi wydarzeniami, które miały miejsce naprawdę.

Piszesz, że legenda Karola Kota jest wciąż żywa w Krakowie.
Wystarczy zapytać jakiegokolwiek krakowianina, zwłaszcza z tamtego pokolenia (pokolenia moich rodziców) – jeszcze mi się nie zdarzyło, żeby ktoś nie miał do opowiedzenia jakiejś historii, jakiegoś swojego wspomnienia czy teorii.

Jak to się stało, że grzeczny uczeń krakowskiego liceum stał się najsłynniejszym polskim, seryjnym mordercą?
Właśnie to chyba na zawsze pozostanie tajemnicą. Karol Kot proszony o udzielnie odpowiedzi na tak ważne pytania, jak co go pchało do zbrodni lub czy żałuje tego, co zrobił, nie udzielał jednoznacznych odpowiedzi lub udzielał sprzecznych. Nie jestem pewna, czy nie chciał tego wytłumaczyć, czy po prostu sam nie potrafił tego sprecyzować. Jedno jest pewne – nie były to zbrodnie na tle seksualnym ani na tle rabunkowym, a ofiary były zupełnie przypadkowe. Właśnie fenomen takiego bezsensownego zła, które nie wiadomo skąd się bierze, bardzo mnie zaciekawił. Karol był przecież z dobrej rodziny, nie zaznał przemocy domowej ani żadnej innej, dobrze się uczył, odnosił sukcesy w sporcie, miał plany na przyszłość. Wydawał się nastolatkiem takim jak inni. Bardzo długo nikomu nawet nie przyszło do głowy, że to on jest poszukiwanym przez milicję „Wampirem”, bo nic na to nie wskazywało.

Kiedy magazyn ukaże się na rynku będziemy już po premierze filmu „Czerwony Pająk”, w reż. Marcina Koszałki. Twoja książka stała się inspiracją dla scenariusza. Czy obawiasz się przeniesienia historii Kota na ekran?
Wcale się nie obawiam! Sam film widziałam już dwa razy i bardzo go polecam. Ta historia bardzo ewoluowała w rękach reżysera i teraz jest to zupełnie odrębne dzieło, bardzo autorskie, pełne motywów charakterystycznych dla twórczości Marcina Koszałki. Fabularnie sporo się zmieniło i chociaż pozostały tam pewne echa postaci Karola Kota, to jednocześnie autor od niej odbiegł.

Co czytelnika może zaskoczyć w książce?
Chyba to, że „Lolo” nie jest typowym kryminałem, chociaż pojawia się tam wątek śledztwa, który spaja tę opowieść w jedną całość. Ze względu na młody wiek Karola, jest to przede wszystkim historia o dojrzewaniu, o inicjacji, która poszła w tragicznym w skutkach kierunku, o tym, czy było w ogóle możliwe żeby poszła w innym. Jest to także prosta opowieść o przyjaźni, zdradzie, zawiedzionych ambicjach i niespełnionych miłościach, rozgrywająca się na tle Krakowa lat 60-tych.

Rozmawiała: Kalina Samek

*Karol Kot ,„Wampir z Krakowa” – był dobrym, bardzo inteligentnym uczniem, trenował strzelectwo, jego rodzice byli szanowanymi, dobrze sytuowanymi ludźmi. Kot próbował zabić kilkanaście osób, w tym dwie z powodzeniem – starszą panią i 10-letniego chłopca. Media i policja nazwały go Wampirem. Kraków na kilka miesięcy został sparaliżowany strachem, wprowadzono godzinę policyjną dla dzieci, ale nawet dorośli unikali wychodzenia po zmroku. Gdy Kota aresztowano, został gwiazdą mediów, a ludzie którzy go znali nie chcieli wierzyć, że jest odpowiedzialny za zbrodnie, nawet wtedy, gdy Kot z dumą przyznał się do swoich czynów. Po śmierci Kot stał się miejską legendą. Marcin Świetlicki, poeta z Krakowa, napisał o nim wiersz, do dziś powstają instalacje i dzieła sztuki zainspirowane nim i jego zbrodniami.

Outsider, którym niewątpliwie jest główny bohater nie może jednak zrozumieć, dlaczego kwota na rachunku jest aż tak wysoka. Jego znajomi muszą zapłacić o wiele mniej. A on? Nie wyróżnia się niczym szczególnym, ma przeciętne życie. Nie uważa, że ma jakieś specjale szczęście i nie oczekuje diametralnej zmiany dotychczasowego trybu. Skąd zatem taka cena? Musi być w tym coś, co świadczy o stanowczo większym ilorazie szczęścia niż ma to miejsce u innych.  Czas rozwikłać tę zagadkę razem z nim!

Autor daje nam możliwość rozważenia wielu kwestii związanych z życiem i postrzeganiem otaczającego świata, a równocześnie pozwala śmiać się w głos podczas zetknięcia się z każdą kolejną stroną. Książka Jonasa Karlssona to taki prowokator, który wprowadza do dyskusji absurdy współczesności, a także przywołuje na myśl Orwella i Kafkę.

Tym, którzy mieli okazję już zapoznać się z powieścią, przypadła ona do gustu. Trudno się temu dziwić. Została w końcu stworzona przez pisarza, którego debiutancki zbiór opowiadań zyskał status jednej z najlepszych książek szwedzkich w 2007 roku.

Źródło: Znak Literanova

Roma Ligocka: Moja nowa powieść jest, jak zwykle, o wszystkim, co jest w kręgu mojego świata, do którego zawsze wracam, w którym się poruszam. Moja bohaterka przeżywa trudne momenty, ale zdarzają się jej także miłe rzeczy. Myślę, że chociaż żyje ona jakiś czas temu – w dwudziestym wieku, nie w dwudziestym pierwszym, to jednak problemy, z którymi się boryka i o których opowiada, są bliskie również dzisiejszym kobietom. Podczas rozmów z moimi czytelnikami, przekonałam się, że nawet kobiety, które się czasem do tego nie przyznają, walczą z takimi problemami, o których opowiadam w mojej książce.

Jest to historia młodej dziewczyny u progu dorosłości, nie nastolatki, ale młodej kobiety, która wchodzi w dorosłe życie, w pierwsze związki, pojawiają się również konflikty z jej matką.Co młode kobiety mogą znaleźć w pani powieści?

Muszę się odwołać do mojej poprzedniej powieści, mianowicie do „Dobrego dziecka”. Tamta historia zakończyła się w momencie, gdy bohaterka stała u progu dorosłości. Nie przekroczyła go jednak, bo wydawało mi się, że tak będzie lepiej, dyskretniej. Te poważne, trudne sprawy pojawiają się właśnie w mojej nowej książce – bohaterka jest już rok, dwa lata starsza i uświadamia sobie, że stała się kobietą i wszystkie problemy z tym związane nagle na nią spadają.  Po napisaniu „Dobrego dziecka” pojawił się lekki niedosyt, również czytelnicy pytali o jego kontynuację. Wprawdzie myślę,  że powieści nie powinno się kontynuować, zwłaszcza że nie jestem Tołstojem i nie piszę „Wojny i pokoju”, ale jednak postanowiłam pokazać, jak wyglądają problemy i sytuacje, przed którymi stanie kobieta u progu dorosłości. Mówi się, że to najpiękniejszy okres w życiu kobiety. Na pewno jest najtrudniejszy. Wszystko co robi się po raz pierwszy, zostawia bardzo silne ślady w mózgu, w myśleniu, duszy człowieka, ale jednocześnie jest piekielnie trudne.

W książce pojawia się pierwsza miłość, inicjacja seksualną, związki, na które bohaterka nie jest ani gotowa, ani nie wie tak naprawdę, na czym one polegają…

To jest właśnie jej główny problem. Wynika on i z przeżyć wojennych, i z braku pełnej rodziny, która została zniszczona podczas wojny, i z trudnej relacją z matką, w której nie ma miejsca na rozmowy i tłumaczenie wielu rzeczy i przyjaźń. Jest to jest specyficzna historia kobiety, która nie jest gotowa na związek, ponieważ nikt jej do tej roli nie przygotował, nikt jej nie pomógł. Nie było tak, jak zdarza się to teraz w wielu rodzinach, gdzie młoda dziewczyna, obserwując swoich bliskich, naturalnie dojrzewa do takiej roli, przynajmniej w dużym stopniu. Również w dzisiejszych czasach, wiele młodych dziewczyn jest potwornie bezradnych, nie mają z kim porozmawiać, nie mają możliwości albo nie potrafią porozumieć się z rodzicami, z nauczycielami. Młode dziewczyny są bardzo samotne. Widzę to na przykład w listach, które do mnie piszą. Samotność młodej dziewczyny nie zmieniła się, chociaż minęło pół wieku, od kiedy moja bohaterka ją przeżywała.

To prawda, problemy młodych kobiet, które wchodzą w dorosłość, w związki, są właściwie takie same. Teraz dziewczyny też spełniają jakieś wymagania zewnętrzne, oczekiwania, nie mając kontaktu ani ze swoją kobiecością, ani z tym, czego tak naprawdę pragną.

Wydawałoby się, że teraz powinno być zupełnie inaczej. Internet, który ma być lekarstwem na całe zło i samotność, jednak nim nie jest. Otwartość, z którą się tam mówi o pewnych tematach, ten dobrobyt, który sprawia, że młode dziewczyny mogą sobie razem wyjeżdżać, chodzić, rozmawiać. To daje im swobodę. Szkoła, do której ja uczęszczałam i moja bohaterka też, była szkołą tylko dla dziewcząt. Śmieję się mówiąc, że po raz pierwszy zobaczyłam, jak wygląda chłopak z bliska, dopiero kiedy miałam już jakieś siedemnaście lat. Przedtem nie było okazji, by nawet na nich popatrzeć. Okazuje się jednak, że przygotowanie do konfrontacji z mężczyzną, a później do życia z nim, odbywa się dzięki bliskim ludziom, z którymi się stykamy. Mam przyjaciółkę, która swojej córce wielokrotnie powtarzała: „Natalko, kocham cię!”. Ja natomiast, nigdy tego nie usłyszałam od nikogo z mojej rodziny. To sprawia, że się oswajamy z miłością i nie spada ona na nas, jak grom z jasnego nieba. Jeżeli od dziecka mamy tą świadomość, że miłość nam się należy, to potem nie jesteśmy tak potwornie przytłoczone miłością mężczyzny. Pokorny, metafizyczny stosunek do uczuć, którymi nas ktoś nagle obdarza, sprawia, że jesteśmy bezbronne i nie umiemy sobie sformułować,  czego my tak w zasadzie oczekujemy, co uczucie ma nam dać i po co właściwie jest. Z powodu powtarzanego przez pokolenia zwyczaju, odzywa się w nas pokora i wdzięczność za to, że ktoś nas wybrał, że nie zostaniemy na tym rynku same, tylko ktoś zdecydował się ten towar, którym my jesteśmy, przynajmniej obejrzeć, a może nawet i kupić. I właśnie takie podejście, od początku stwarza niedobrą, niezdrową dla kobiety, krzywdzącą sytuację.

Tekst pochodzi z 26. numeru EksMagazynu. Cały artykuł dostępny w wydaniu drukowanym.

„Wielkie piękności często stają się zupełnie kimś innym, kiedy mają trzydzieści osiem lat.”
Scott i Zelda wiedli bujne życie towarzyskie w Stanach i Francji, zwłaszcza na Riwierze Francuskiej. Byli bohaterami setek anegdot i dziesiątków skandali. Scott miał skłonność do nadużywania alkoholu. Znaczna część sporych dochodów rodziny szła na utrzymanie niestabilnej psychicznie Zeldy, a część na wychowanie i naukę Scottie. Los córki był obsesją pisarza. Chciał, by była świetnie wykształcona, mądra i moralna. Prowadził dla niej osobne wykłady, podsuwał lektury.
W Hollywood żył i mieszkał z Sheilą Graham, dziennikarką. Jednak do końca, mimo choroby Zeldy, mimo swoich romansów, Fitzgerald chciał zachować swoją rodzinę, a żadna kobieta, pomimo licznych romansów, nie fascynowała go bardziej niż żona.
Zelda, również pisarka, królowa paryskiej bohemy okresu międzywojennego, była tyle fascynującą, co problematyczną osobą. W kwietniu 1930 roku miała pierwszy napad depresji; wkrótce stwierdzono u niej schizofrenię i odtąd musiała okresowo przebywać w szpitalach psychiatrycznych. W roku 1934 rozstała się na zawsze z mężem, choć nigdy się formalnie nie rozwiedli. Zginęła w wieku 47 lat w wyniku pożaru w szpitalu Highland Mental Hospital w Asheville, razem z ośmioma innymi pacjentkami.

„Nieuczciwość w kobiecie to rzecz, której nigdy nie potępia się zbyt surowo.”
Francis był jednym z czołowych przedstawicieli straconego pokolenia pisarzy amerykańskich, w swojej twórczości ukazał swoje rozczarowanie i anarchiczny bunt młodego pokolenia amerykańskiego wobec rzeczywistości powojennej. Jego utwory, na których piętno odcisnęły przemiany ideowo-moralne i obyczajowe w stosunkach amerykańskich w latach dwudziestych XX wieku, zjednały mu opinię kronikarza epoki jazzu. „Po tej stronie raju”, „Piękni i przeklęci”, „Wielki Gatsby” czy „Ciekawy przypadek Benjamina Buttona” – to najpopularniejsze z utworów tego znakomitego pisarza.

„Przynajmniej w dziedzinie uczuć nie należy zadowalać się popłuczynami.”
Na pisaniu powieści jednak nie kończy się twórczość ojca Wielkiego Gatsby’ego. W amerykańskiej fabryce snów pracował jako scenarzysta dla największych – Metro-Goldwyn-Mayer i Twentieth Century Fox. Pisał scenariusze, poprawiał teksty innych scenarzystów, m.in. szlifował jedną z licznych postaci granych przez Gertę Garbo, a także tekst największego przeboju w historii kina – „Przeminęło z wiatrem”.
Zmarł przedwcześnie, w wieku 44 lat. Przyczyną śmierci była z całą pewnością choroba alkoholowa, a bezpośrednio – drugi atak serca.