Choć badania naukowe wykazały już wpływ muzyki na zdolności poznawcze, to jej działanie na umiejętność kreatywnego myślenia jest słabo poznane – zwracają uwagę autorzy badania, członkowie międzynarodowego zespołu badaczego z holenderskiego Radboud Universiteit Nijmegen oraz University of Technology w Sydney.

Na łamach pisma „PLOS ONE” podają oni prosty i przyjemny sposób na podniesienie kreatywności.

Holendersko-australijski zespół przeprowadził proste doświadczenie z udziałem ponad 150 ochotników. Podzieleni na cztery grupy, uczestnicy badania słuchali jednego z czterech rodzajów muzyki. Utwory były opisane jako spokojne, radosne, smutne lub niepokojące – zależnie od ich ładunku emocjonalnego (pozytywny lub negatywny) oraz dynamiki (wysoka, niska).

Potem przyszedł czas na testy sprawdzające działanie intelektu. Badały one zdolność tzw. myślenia dywergencyjnego i konwergencyjnego.

Na czym to polega? Otóż osoby, które wymyśliły najwięcej oryginalnych – a jednocześnie użytecznych pomysłów, zyskały najwięcej punktów pod względem kreatywności dywergencyjnej. Z kolei ochotnicy, którzy wpadli na jedno rozwiązanie najbardziej dopasowane dla danej sytuacji, zyskali najlepsze oceny z kreatywności konwergencyjnej.

Okazuje się, że muzyka może pomóc w pracy twórczej, ale nie każda. Klasyczne kompozycje z pozytywnym ładunkiem emocjonalnym i dużą dynamiką, które badacze zakwalifikowali jako radosne, były bardziej pomocne w znalezieniu dużej liczby oryginalnych rozwiązań, niż cisza.

Badacze proponują wyjaśnienie, które mogłoby wyjaśnić, dlaczego tak się dzieje. Według nich zmienne elementy radosnej muzyki mogą wspomagać elastyczność myślenia, dzięki czemu słuchające jej osoby dostrzegają i biorą pod uwagę pomysły, które w ciszy nie przyszłyby im do głowy.

Autorzy odkrycia myślą już o kolejnych badaniach. Mogłyby one m.in. sprawdzić, jak na kreatywność wpływają dźwięki pochodzące z otoczenia oraz jak reagują przedstawiciele różnych kultur, osoby w różnym wieku i o różnym doświadczeniu muzycznym.

Tymczasem badacze proponują wykorzystanie już zdobytej wiedzy. Sugerują wspomaganie muzyką kreatywności np. w edukacji, nauce i wszelkich organizacjach.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce

Po co ten wibrator?

To, że był on używany w celach relaksacyjnych przyćmiewa fakt wykorzystywania go w celach leczenia histerii, na którą cierpiała wtedy rzekomo nawet połowa brytyjskich mieszczanek. W walce z nią odwoływano się najpierw do masaży wodnych, jazdy konnej albo manualnej stymulacji prowadzonej przez lekarza.  Pierwsze wibratory powstały właśnie po to, by usprawnić pracę ówczesnych lekarzy specjalizujących się w leczeniu histerii. Zadaniem wibratorów było doprowadzenie pacjentki w krótkim czasie do histerycznego paroksyzmu – czyli orgazmu.

Różne teorie jeden wibrator

Inna teoria, o której można przeczytać m.in. w książce „Epoka hipokryzji. Seks i erotyka w przedwojennej Polsce” Kamila Janickiego, głosi, że pierwsze wibratory powstały do zupełnie nieerotycznych masaży ciała. Wibrator wynaleziony w XIX wieku, którego twórcą był z kolei Joseph Mortimer Granville, miał być – przynajmniej według jego autora – stosowany do masaży, które pod koniec XIX w. zaczynały być bardzo popularne.

Hit wielosezonowy

Tak czy inaczej, istotne zaczęło być to, że sprawia on przyjemność kobietom. Co świadczy o jego sile? Fakty! Do 1917 r. w amerykańskich domach więcej było wibratorów niż tosterów! Były szeroko reklamowane w katalogach sieci handlowych i magazynach dla kobiet. Także w przedwojennej Polsce w codziennych gazetach można było spotkać reklamy wibratorów i nikogo to wówczas nie szokowało. Wibratory z tamtego okresu produkowane były przede wszystkim w żywych kolorach – pomarańczowym, zielonym lub złotym. Do tych kolorów odwołują się także współcześni producenci bardziej luksusowych gadżetów erotycznych.

Dobra promocja to podstawa!

Wszystko zmieniło się po wojnie. Nie mówiło się o nich właściwie do lat 70. Dopiero wtedy przypomniały o nim ruchy feministyczne, a także, co ciekawe, konserwatywny rząd prezydenta Ronalda Reagana. Wszystko za sprawą rządowej kampanii na rzecz walki z AIDS. W broszurach obok prezerwatyw zachęcano także do używania wibratorów.

Wibratory na dobre zadomowiły się w przestrzeni publicznej w latach 90., m.in. za sprawą serialu „Seks w wielkim mieście”. Jedna z głównych bohaterek serialu w pewnym momencie uzależnia się od różowego wibratora w kształcie króliczka, a jej koleżanki swobodnie mówią o zaletach jego używania. Przez wiele lat uważano jednak, że wibratory stanowią zabawkę wyłącznie dla samotnych kobiet. Tymczasem okazuje się, że bardzo często używane są przez pary, które chciałyby nieco urozmaicić swoje życie seksualne.

Źródło: Profeina