Praca w godzinach liczbowych jest możliwa właściwie w dwóch sytuacjach. Pierwszą z nich jest konieczność prowadzenia akcji ratowniczej po to, aby uratować czyjeś życie bądź zdrowie lub ochronić mienie oraz środowisko. Możliwe jest to również wtedy, gdy w tym czasie ma zostać usunięta awaria. Inna opcja? Praca w godzinach nadliczbowych może być również dostosowana do indywidualnych potrzeb pracodawcy. Rozumie się je jednak jako potrzeby niecodzienne, nadzwyczajne i odróżniające się od tych zwykłych, związanych z prowadzoną działalnością.

Kodeks jasno mówi jednak o tym, co można, a czego nie wolno kobietom w ciąży. Obowiązuje je np. całkowity zakaz pracy w godzinach nadliczbowych oraz w nocy. Kobieta, nawet jeśli zostanie o to poproszona, powinna odmówić. Będzie to zupełnie usprawiedliwione. Co więcej, nawet jeśli kobieta wyrazi na to zgodę to pracodawca nie może jej zatrudnić w godzinach nadliczbowych oraz w ogóle pomiędzy 21.00 a 7.00, a więc w czasie, gdy obowiązuje tzw. pora nocna. Wszystko to powinno się jednak odbyć w oparciu o zaświadczenie lekarskie, na którym jasno jest określone, że dana kobieta jest w ciąży. Pracodawca nie powinien odmówić także kobiecie, u której ciąża jest już widoczna.

W umowie o pracę zazwyczaj jasno jest określone, gdzie mają być wykonywane obowiązki, a więc wpisane jest miejsce pracy. Delegacja jest więc czasowym przeniesieniem poza miejsce pracy, do innej miejscowości. W dużych miastach może to być jednak przeniesienie nawet w jego obrębie. Jeśli zatem kobieta w ciąży zostanie wydelegowana, a dojazdy do nowego miejsca pracy będą dla niej uciążliwe to również nie powinna ona jechać. Miejsce pracy może być też określone terytorialnie, a wtedy świadczenie pracy w tym konkretnym miejscu oraz wiążące się z tym przemieszczenia w obrębie ustalonego obszaru nie są już uznawane za delegowanie.

W kodeksie pracy można znaleźć zapis dotyczący tego, że zakaz delegacji w przypadku kobiet w ciąży jest względny. Delegacja może zostać wydana jeśli np. kobieta wyda na to zgodę. Nie jest jednak zaznaczone, jak ma wyglądać ta zgoda lub ewentualna odmowa.

Źródło: FlyPR

Prawo upadłościowe zmieniło się poprzez usunięcie z niego procedury układowej, naprawczej oraz likwidacyjnej z możliwością zawarcia układu. W zamian mamy restrukturyzację, jako odmienne procedury wydzielone z Prawa Upadłościowego. Ustawa prawa upadłościowego przeznaczona jest dla przedsiębiorców niewypłacalnych, natomiast ustawa o prawie restrukturyzacyjnym reguluje czynności podejmowane przez i wobec przedsiębiorców zagrożonych niewypłacalnością lub niewypłacalnych.

Przepisy Prawa Upadłościowego mają ułatwić wierzycielom dochodzenie roszczeń, przyspieszyć postępowanie i zwiększyć wpływ wierzyciela na przebieg takowego postępowania. Dotychczas w Polsce ogłaszana najczęściej była upadłość likwidacyjna. Obecnie ustawa daje pierwszeństwo postępowaniom restrukturyzacyjnym przed upadłościowymi, dzięki czemu szansa na utrzymanie przedsiębiorstwa jest dużo większa, jak również chronieni będą wierzyciele.

Ustawodawca wychodząc naprzeciw przedsiębiorcy w kłopotach, przy zbiegu postępowań, tj. z chwilą równoległego złożenia dwóch wniosków, o ogłoszenie upadłości i przeprowadzenie restrukturyzacji, w pierwszej kolejności sąd będzie procedował nad wnioskiem o restrukturyzację. Natomiast upadłość będzie rozważana w przypadku, gdy sąd nie znajdzie przesłanek dla przeprowadzenia działań naprawczych.

Zmiany te mają największe znaczenie dla przedsiębiorców, którzy kontrolują swoje finanse. W momencie zorientowania się, że jednak mają problemy i potrzebna jest im pomoc ze strony sądu oraz wierzycieli, to nowe cztery procedury restrukturyzacyjne mogą sprawnie przeprowadzić w postępowaniu zmierzającym do zawarcia układu.

Postępowanie takie będzie obejmować w zależności od zaawansowania problemu i zagrożenia bankructwem: układ częściowy, przygotowaną sprzedaż w upadłości, możliwość zawarcia układu poza sądem lub postępowanie sanacyjne, przy którym następuje restrukturyzacja zobowiązań, a dłużnik ma ograniczone prawo zarządzania swoim majątkiem.

Rozwiązaniem nowym jest postępowanie sanacyjne, które pozwala dłużnikowi przeprowadzić głębokie zmiany w przedsiębiorstwie przy wykorzystaniu narzędzi, jakie do tej pory miał tylko syndyk. A mianowicie może zwolnić pracowników, sprzedać zbędny majątek, wypowiedzieć niekorzystne kontrakty, a po 12 miesiącach takiego działania wierzyciele będą mogli zagłosować za lub przeciw układowi bazując już na uzdrowionej firmie.

Układ częściowy pozwala na przedstawienie propozycji układowych tylko części wierzycielom np. można wydzielić tylko banki, leasingodawców czy wynajmujących nam powierzchnie biurowe lub magazynowe, którym przedstawiamy propozycje układowe. Pozostałych możemy nie zajmować naszymi problemami tylko całkowicie spłacić w terminach. Dzięki powyższemu, układ będzie mógł być mniej dokuczliwy dla dłużnika i efektywniejszy dla wierzyciela.

Obrazując przykładem, jeżeli zadłużony przedsiębiorca znajdzie chętnego na firmę i zawrze z nim wstępną umowę sprzedaży na warunkach nie gorszych niż rynkowe (opinia biegłego) sąd jedynie tę transakcję zatwierdza, w związku z czym dochodzi w jednym dniu do transakcji sprzedaży i ogłoszenia upadłości. Nabywca z dnia na dzień staje się właścicielem przedsiębiorstwa, a po uprawomocnieniu się, postępowanie upadłościowe sprowadza się do rozdzielenia uzyskanych należności pomiędzy wierzycieli.

Zawarcie układu poza sądem związane z procedurą samodzielnego zbierania głosów jest najmniej sformalizowane, dłużnik może sam zadecydować o wyborze doradcy restrukturyzacyjnego i podpisać z nim umowę. Może samodzielnie zbierać głosy wierzycieli i po zebraniu złożyć wniosek do sądu. W tym wypadku liczy się czas. Dłużnik musi rozpocząć procedurę jak najszybciej, gdyż postępowanie takie nie zapewnia ochrony przed wierzycielami. Postępowanie restrukturyzacyjnie niesie za sobą wiele możliwości rozwiązań od pozasądowego zbierania głosów przez przyspieszone postępowanie układowe, po zwykły układ zawierany przed sądem, aż po postępowanie sanacyjne, które jest połączeniem upadłości i układu.

W ramach nowelizacji prawa upadłościowego zmieniono definicję niewypłacalności dłużnika. Dotychczas, zgodnie z art. 11 ust 1 PrUp niewypłacalnością był stan „niewykonywania przez dłużnika wymagalnych zobowiązań pieniężnych”, nowy zapis mówi: „utratą możliwości do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych”. Ustawodawca wprowadził tu domniemanie w nowym ust. 1a, zgodnie z którym „dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza 3 miesiące”. Ponadto za niewypłacalnego, znowelizowania ustawa, uznaje również dłużnika, którego „zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące”. W tym zakresie Ustawodawca usunął dotychczasowe zastrzeżenie, zgodnie z którym przekroczenie przez zobowiązania pieniężne wartości majątku dłużnika było równoznaczne z niewypłacalnością dłużnika także wtedy, gdy ten realizował swoje bieżące zobowiązania.

Zmianom uległy kryteria oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości a mianowicie, wprowadzenie nowej przesłanki negatywnej ogłoszenia upadłości w art. 12a PrUp, zgodnie z którą sąd za każdym razem oddali wniosek zgłoszony przez wierzyciela, jeżeli dłużnik wykaże, że wierzytelność ma w całości charakter sporny zaistniały przed złożeniem wniosku. Regulacja ta w kontekście poprzedzającego ją ust. 1, który uzależnia możliwość cofnięcia wniosku o ogłoszenie upadłości od potwierdzenia przez sąd, nie wpływając na pokrzywdzenie wierzycieli.

Kolejną bardzo istotną zmianą jest wydłużenie terminu złożenia przez dłużnika wniosku o ogłoszenie upadłości z 14 do 30 dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości.
Ważne zmiany dotyczą również toku postępowania od momentu ogłoszenia upadłości. Gdzie Ustawodawca położył szczególny nacisk na uproszczenie procedury i skrócenie dotychczasowych terminów. Najistotniejsze zmiany to: wprowadzenie prekluzji dowodowej. Wierzyciel zgłaszając wierzytelność jest zobowiązany do wymienienia wszystkich dowodów, z których wywodzi istnienie swojej wierzytelności, na syndyku zaś spoczywa obowiązek sprawdzenia tej listy z dokumentacją zastaną u dłużnika (w przypadku rozbieżności, ma wezwać wierzyciela do przedłożenia brakującego dowodu w nieprzekraczalnym, co do zasady, terminie 7 dni), wprowadzenie 14-dniowego terminu dla syndyka, od dnia zakończenia zgłaszania wierzytelności, dla sporządzenia listy wierzytelności, wprowadzenie posiedzeń niejawnych zamiast rozpraw.

Tu należy również zaznaczyć, iż Ustawodawca ma wprowadzić w 2018 roku Centralny Rejestr Restrukturyzacji i Upadłości, wirtualną i scentralizowaną platformę do publikacji ogłoszeń zamieszczanych dotąd w MSiG oraz prasie ogólnopolskiej, a także narzędzia pozwalającego na elektroniczny (a zatem przyspieszony i uproszczony) przepływ dokumentów w toku postępowania upadłościowego pomiędzy jego stronami i uczestnikami.

Na koniec bardzo ważna zmiana dotycząca zrównania wierzycieli publicznoprawnych i prywatnych od chwili ogłoszenia upadłości dłużnika. Zgodnie z art. 245a ust. 1 PrUp „Wierzytelność za okres rozliczeniowy, w trakcie którego została ogłoszona upadłość, w szczególności z tytułu czynszu najmu lub dzierżawy, podatków lub składek na ubezpieczenia społeczne, ulega z mocy prawa proporcjonalnemu podziałowi na część traktowaną jak wierzytelność powstałą przed dniem ogłoszenia upadłości oraz część traktowaną jak wierzytelność powstająca po dniu ogłoszenia upadłości.” Należności publicznoprawne przypadające za okres przed ogłoszeniem upadłości zostały umieszczone w tej samej kategorii, co należności pozostałych podmiotów. Uprzywilejowanymi wyjątkami są wierzytelności pracownicze i zobowiązania alimentacyjne.

W związku z tym, iż zmiany weszły niedawno, czas pokaże w praktyce ich skuteczność, a w szczególności najbardziej oczekiwanej, tj. przyznania pierwszeństwa postępowaniu restrukturyzacyjnemu przed postępowaniem upadłościowym, a idąc dalej ochrony dłużników mających chwilowe problemy finansowe.  

Podstawa prawna:
ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie Dz. U. 2015 poz. 1800
Kodeks cywilny art. 359 § 2 k.c., art. 481. § 1 k.c., Dz. U. 2015 poz. 1830

Monika Toczyńska
Audix Polska

Prawo po stronie wierzycieli
Zmiany prawa w obszarze windykacji należności zrobiły duży ukłon w stronę wierzycieli. Ustawa o terminach zapłaty w transakcjach handlowych z dnia 08 marca 2013 r. (Dz. U. z dnia 28 marca 2013 r.) daje wierzycielowi możliwość odzyskania kosztów windykacji wierzytelności, w razie braku terminowej zapłaty należności przez dłużnika już na podstawie samej ustawy. Ustawa wprowadza dwa rodzaje kosztów windykacji, jakich może żądać od dłużnika wierzyciel, niezależnie od wysokości niezapłaconej wierzytelności. Ustawa ta nie ma zastosowania do wszystkich wierzytelności. Po pierwsze, dotyczy umów zawartych głównie pomiędzy przedsiębiorcami; czyli nie skorzystają z niej konsumenci ani przedsiębiorcy, których dłużnikami są konsumenci.
Przepisy ustawy stosuje się do transakcji handlowych, których wyłącznymi stronami są:
1) przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm.3));
2) podmioty prowadzące działalność, o której mowa w art. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej;
3) podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759, z późn. zm.4));
4) osoby wykonujące wolny zawód;
5) oddziały i przedstawicielstwa przedsiębiorców zagranicznych;
6) zagraniczni przedsiębiorcy, o których mowa w art. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o zasadach prowadzenia na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej działalności gospodarczej w zakresie drobnej wytwórczości przez zagraniczne osoby prawne i fizyczne (Dz. U. z 1989 r. Nr 27, poz. 148, z późn. zm.5)), prowadzący przedsiębiorstwa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;
7) przedsiębiorcy z państw członkowskich Unii Europejskiej, państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej.
Przedmiotem umowy musi być transakcja handlowa. Ustawa zawiera definicję transakcji handlowej i zgodnie z art. 4 ustawy:
1) transakcja handlowa – umowę, której przedmiotem jest odpłatna dostawa towaru lub odpłatne świadczenie usługi, jeżeli strony, o których mowa w art. 2, zawierają ją w związku z wykonywaną działalnością;(..)
Ustawa wyłącza też konkretne rodzaje umów z zastosowania do nich tejże ustawy. Wyłączenia te są wymienione w art. 3 ustawy. Przepisów ustawy nie stosuje się do:
1) długów objętych postępowaniami prowadzonymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2012 r. poz. 1112 i 1529 oraz z 2013 r. poz. 355);
2) umów, na podstawie których są wykonywane czynności bankowe w rozumieniu przepisów art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1376, 1385 i 1529);
3) umów, których stronami są wyłącznie podmioty zaliczane do sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów o finansach publicznych;
4) dostaw i usług, do których stosuje się przepis art. 346 ust. 1 lit. b Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

Niezbędne formalności
Co to oznacza w praktyce? Przedsiębiorcy zajmujący się sprzedażą towarów (np. materiałów budowlanych) innym przedsiębiorcom, lub przedsiębiorcy świadczący odpłatnie usługi (np. instalacja sieci informatycznej) dla innych przedsiębiorców (w obu przypadkach – jeżeli odbywa się to w ramach prowadzenia ich działalności gospodarczej), w sytuacji gdy dłużnik nie zapłaci za dostarczony towar lub wykonaną usługę, wierzyciel będzie mógł obciążyć dłużnika kosztami windykacji takiej należności. Jednak bardzo ważne jest, aby wierzyciel potrafił udokumentować to, że ze swojej strony umowę wykonał, mówiąc krótko, sprzedał towar lub wykonał usługę. Niestety, często przedsiębiorcy odbiegają od formalizmów związanych z umowami, jakie powinni zawrzeć przed sprzedażą lub wykonaniem usługi, po to aby transakcja przebiegła jak najsprawniej. W momencie kiedy kontrahent okazuje się nierzetelny, te „zbędne formalności” okazują się niezbędnymi, aby móc skutecznie dochodzić należności przed sądem. Zaznaczę tu, że takim potwierdzeniem wykonania umowy przez wierzyciela będzie np. potwierdzenie odbioru dostarczenia towaru do dłużnika, list przewozowy albo protokół odbioru prac, złożone zamówienie, potwierdzenie prawidłowego wykonania zamówienia lub usługi. Niestety, nie zawsze wystawienie faktury VAT będzie wystarczającym dowodem w sprawie w dochodzeniu swoich należności.

Koszty windykacji po stronie dłużnika
Ustawa wprowadza dwa rodzaje kosztów windykacji, jakich może żądać od dłużnika wierzyciel, niezależnie od wysokości niezapłaconej wierzytelności. Pierwsze są kosztami zryczałtowanymi i wynoszą równowartość 40 euro, przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne (art. 10 ust. 1 ustawy). Równowartość ta należy się wierzycielowi za każdym razem, kiedy dłużnik przekroczy termin zapłaty ustalony w umowie bądź na fakturze, niezależnie od rzeczywiście poniesionych kosztów. Drugi rodzaj kosztów, to koszty ponad równowartość 40 euro (art. 10 ust. 2 ustawy). Wierzyciel, który chce dochodzić od dłużnika kosztów windykacji przekraczających równowartość 40 euro, będzie musiał poniesienie tych kosztów udowodnić. Wydaje się, że wystarczającym sposobem jest przedstawienie np. zestawienia poniesionych kosztów: dowodów nadania wezwań do zapłaty do dłużnika (lista wysyłkowa), wykonanych telefonów (bilingi), podliczenie ilości czasu poświęconego przez pracownika zajmującego się windykacją w firmie wierzyciela z przeliczeniem wg etatu. Zestawienie takie powinno być dołączone do pozwu, w którym żądamy zwrotu kosztów. Problematyczna może okazać się kwestia czasu, kiedy można rozliczyć koszty związane z obsługą windykacji należności przez firmę windykacyjną.
Z moich doświadczeń wynika, iż wierzyciele obciążają dłużników notą księgową za dochodzenie roszczeń, w tym opłat prowizyjnych. powołując się na ustawę o terminach zapłaty w transakcjach handlowych. Z praktyki wynika, iż dłużnicy obawiając się kolejnych postępowań przed sądem, regulują należności związane z poniesionymi kosztami przez wierzyciela. Oczywiście koszty jakie poniósł wierzyciel zatrudniając firmę windykacyjną np. związane z napisaniem pozwu, a które zostały zafakturowane można ująć we wcześniejszym pozwie. Nowa ustawa o terminach zapłaty w transakcjach handlowych daje więc możliwość, aby w całości przerzucić koszty windykacji należności na dłużnika, co jest dużym ułatwieniem dla wierzycieli zwłaszcza dla tych, których specyfika branży wymusza niską marżę na produkcie. Ponoszenie kosztów windykacji – czy to przez siebie samego zatrudniając pracowników ds. windykacji czy też przez firmę zewnętrzną, powoduje, że wierzyciel nie zarabia na takich transakcjach, co do których musi prowadzić windykację, gdyż koszty te „zjadają” marżę. Kontrahenci nie mogą umówić się między sobą, że zapisy ustawy o terminach zapłaty w transakcjach handlowych nie będą ich obowiązywały, a jeżeli tak zrobią, zapis taki jest nieważny. Celem ustawy jest przede wszystkim zneutralizowanie zatorów płatniczych. Pozostaje mieć nadzieję, że obciążenie niesolidnych kontrahentów kosztami dodatkowymi większymi niż odsetki ustawowe, będzie bodźcem do tego, aby płacić faktury w terminie.
Biorąc pod uwagę ukłon w stronę wierzycieli, musimy jednak pamiętać, iż czas jaki mamy na odzyskanie swoich należności jest najważniejszym elementem odniesienia sukcesu w związku z tym, iż prawo umożliwia dłużnikom stałe uchylanie się od płatności. Co więcej, mogą oni całkowicie uniknąć odpowiedzialności za swoje zobowiązania finansowe. Gwarantuje im to zapis o przedawnieniu roszczeń, zatwary w kodeksie cywilnym. Kiedy zatem egzekwowanie wierzytelności staje się niemożliwe do zrealizowania ? Więcej na ten temat w kolejnym artykule.
Monika Toczyńska

WWW.AUDIX.PL

Liczy się czas

Celem windykacji jest odzyskanie przeterminowanych należności, jednak kluczowym elementem dla osiągnięcia sukcesu wierzyciela jest głównie czas. Z mojego doświadczenia wynika, że wierzyciele nie pilnują albo nie wiedzą jak profesjonalnie zabrać się do odzyskania należnych pieniędzy. Często tłumaczą się, że jeśli będą „naciskać na spłatę”, mogą stracić klienta. A przecież paru niepłacących klientów może spowodować zator finansowy i nagle z wierzyciela staniemy się również dłużnikiem, a ten komu winni jesteśmy pieniądze, może nie być wyrozumiały. Wracając do czasu reakcji: większość małych i średnich przedsiębiorców nie monitoruje swoich wierzytelności. Dopiero kiedy tracą płynność finansową, zaczynają interesować się niezapłaconymi wierzytelnościami. Kolejnym elementem jest weryfikacja kondycji finansowej naszego klienta i konsekwencja podejmowanych przez nas działań. Nie wiedząc, na czym polega skuteczna windykacja, przedsiębiorcy odzyskują wierzytelności na własną rękę. Po jednym telefonie, gdzie słyszą od klienta np. słowa „Zaraz zapłacimy, niech pan się nie boi, przecież nas pan zna” czekają nadal, a czas leci i działa na ich niekorzyść. Pamiętajmy, żeby nie dać się zbyć pustymi obietnicami. Należy ustalić konkretny termin zwrotu należności i poinformować klienta, jakie podejmiemy dalsze działania, jeśli pieniądze nie pojawią się na koncie. Najtrudniejsze jest to, że musimy konsekwentnie wypełnić obietnice np. oddania wierzytelności do firmy windykacyjnej bądź skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego. Ale to nie wszystko: aby odnieść sukces w odzyskaniu należności, musimy umieć precyzyjnie korzystać z indywidualnie dobranych, rokujących najlepszą efektywność narzędzi windykacyjnych. Windykator musi być po części psychologiem, prawnikiem, ekonomistą, który zna branże i panujące w nich trendy płatności lub ich brak. I tu zastanówmy się, czy Wy, jako przedsiębiorcy różnych branż, macie na to wszystko czas? Czy nie warto zaufać profesjonalistom, bo przecież minęły już czasy windykatorów rekrutowanych wśród podwórkowych kulturystów. Pracownicy firm windykacyjnych przechodzą specjalistyczne szkolenia np. z zakresu negocjacji, mediacji, podstaw prawa. Mają wiedzę i doświadczenie, a przede wszystkim nie są emocjonalnie związani z dłużnikiem. Rozmowy windykacyjne są bardzo trudne, nie każdy ma predyspozycje, żeby być dobrym windykatorem. Błędy, bardzo często popełnione na początku procesu odzyskiwania należności przez osoby nieposiadające odpowiedniej wiedzy, nie tylko psychologicznej, ale również prawniczej, mogą przyczynić się do tego, że nie odzyskamy swoich pieniędzy za wykonaną pracę.

Co możemy zyskać zwracając się do firmy zewnętrznej?

Przede wszystkim nie ponosimy kosztów własnych związanych z postępowaniem upominawczym lub windykacyjnym. Nie istnieje też problem utrzymywania wysokich kosztów pracowniczych, które są następstwem oddelegowania pracowników do obsługi wierzytelności. Kolejnym plusem jest skuteczność i konsekwencja działania. Firma windykacyjna ma wypracowywane przez lata metody, które o wiele intensywniej motywują dłużnika do zapłaty niż ponaglenia ze strony wierzyciela. Skuteczna i rzetelna firma windykacyjna jest w stanie poprowadzić cały proces odzyskania należności „od A do Z”. Oznacza to, że zajmie się nie tylko polubowną korespondencją z dłużnikiem, negocjacjami i mediacją, ale również, jeśli działania polubowne nie przyniosą rezultatu, przeprowadzi całą procedurę zmierzająca do uzyskania sądowego tytułu wykonawczego, pomoże komornikowi znaleźć majątek dłużnika i będzie wspomagać procesy egzekucyjne. Te działania, przeprowadzone przez jeden zewnętrzny podmiot, przyspieszą procedurę odzyskania długu. Sposób postępowania z dłużnikiem może być określany m.in. przy pomocy informacji gospodarczej, jaką w trakcie prowadzenia procesu windykacji uzyskuje windykator. Wiedza na temat zdolności płatniczej dłużnika umożliwia – w porównaniu z upominaniem czy też prośbami ze strony wierzyciela – większą skuteczność i szybsze podejmowania decyzji o kolejnych etapach windykacji. Każdy przypadek traktowany jest indywidualnie, co zapewnia stosowanie odpowiednich środków zapewniających osiągnięcie pozytywnego efektu dla każdej wierzytelności. Zdarzają się coraz częściej sytuacje, że dłużnik nie reguluje swoich zobowiązań, lecz nie wynika to z jego złej woli, a z różnego rodzaju przyczyn losowych np. nagłej utraty płynności finansowej lub problemów natury prywatnej. Należy wtedy starannie ustalić przyczynę zaprzestania regulowania zobowiązań, aby przygotować właściwe postępowanie i sposób negocjacji z dłużnikiem. Profesjonalne firmy windykacyjne występują wtedy często w roli mediatora. Po zapoznaniu wierzyciela z sytuacją dłużnika, proponują dogodne dla obu stron warunki spłaty lub inne formy rozliczenia zadłużenia. Oczywiście, wszystko zależy od wierzyciela, czy zaakceptuje warunki porozumienia czy nie. Dostosowanie się dłużnika do warunków spłaty należności przygotowanych przez firmę windykacyjną jest dla niego korzystne, gdyż dług nie powiększa się o kolejne koszty związane z postępowaniem sądowym i komorniczym. Głównym zadaniem firmy windykacyjnej jest uzmysłowienie dłużnikowi, że nie uniknie odpowiedzialności za swoje zobowiązanie, a także stałe monitorowanie dłużnika przez windykatora. Trzeba pamiętać, że windykator działa zawsze w interesie i na rzecz wierzyciela.

Windykacja na własną rękę

Firmy decydują się samodzielnie prowadzić proces windykacji, bo obawiają się wysokich kosztów w firmie zewnętrznej, opłat manipulacyjnych, nieefektywnego szukania dłużnika, braku zaangażowania i nieskutecznego ściągania płatności, wreszcie braku informacji dla zleceniodawcy o podejmowanych działaniach. Zupełnie niepotrzebnie. Powinniśmy starannie wybierać firmy windykacyjne, najlepiej te o ugruntowanej pozycji na rynku i posiadające referencje. Rzetelna firma windykacyjna to ta, która zapewni nam pełną obsługę prawno-windykacyjną, doradzi przy podpisywaniu umów i ugód. Prowadząc działania windykacyjne na własną rękę, trzeba trzymać się żelaznej zasady: konsekwencji. Nic tak nie utwierdza dłużnika w przekonaniu o bezkarności, jak brak systematycznego upominania, ciągłego kontaktu i odpowiednich procedur ze strony wierzyciela. W przedsiębiorstwach zdarza się, że windykacją zajmują się działy, które mają zupełnie inne kompetencje np. dział handlowy czy księgowość. Efektem przekazywania windykacji nieodpowiednim osobom jest właśnie brak konsekwencji. Dłużnik nie potraktuje wtedy danej wierzytelności priorytetowo. Przekazanie windykacji nieodpowiednim osobom niesie jeszcze jedną, poważną konsekwencję. To, że pracownik jest świetnym handlowcem, nie oznacza, że spełni się w procesie odzyskiwania długów. Brak odpowiednich umiejętności może doprowadzić do utraty reputacji w oczach klienta.

Wracając do obaw o wysokie koszty windykacyjne: nowa ustawa o terminach zapłaty w transakcjach handlowych z dnia 08 marca 2013 r. (Dz. U. z dnia 28 marca 2013 r.) daje wierzycielowi możliwość odzyskania kosztów windykacji wierzytelności, w razie braku terminowej zapłaty należności przez dłużnika już na podstawie samej ustawy. Ustawa wprowadza dwa rodzaje kosztów windykacji, jakich może żądać od dłużnika wierzyciel, niezależnie od wysokości niezapłaconej wierzytelności.

Tekst pochodzi z 27. numeru EksMagazynu

www.audix.pl

W Polsce w dalszym ciągu zdarzają się podobne przypadki, chociaż Sąd Najwyższy, w uchwale z 2009 r. stwierdził, że wypowiedzenie pracownikowi umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony wyłącznie z powodu osiągnięcia przez niego wieku emerytalnego stanowi bezpośrednią dyskryminację ze względu na wiek i pozostawił samemu zainteresowanemu pracownikowi decyzję, co do konkretnej chwili zrealizowania tego prawa. Teoretycznie więc pracodawcy nie mogą traktować osiągnięcia wieku emerytalnego jako łatwego sposobu na pozbycie się niewygodnego z jakichś powodów pracownika. Niestety, wielu przedsiębiorców broni się również przed zatrudnianiem osób znajdujących się w trakcie 4-letniego okresu ochronnego, czyli wtedy, kiedy pracodawca nie może wypowiedzieć umowy o pracę pracownikom, którym brakuje do osiągnięcia wieku emerytalnego czterech lub mniej lat.

Zdaniem 60% dorosłych Polek i Polaków wiek wpływa również na wysokość zarobków osób na tym samym stanowisku. Wskazują tak badania przeprowadzone na potrzeby projektu Równe Traktowanie Standardem Dobrego Rządzenia, realizowanego przez biuro pełnomocniczki rządu ds. równego traktowania, Agnieszkę Kozłowską-Rajewicz. W badaniu tym, przeprowadzonym w listopadzie i grudniu 2011 roku przez Centrum Ewaluacji i Analiz Polityk Publicznych Uniwersytetu Jagiellońskiego wzięło udział 1715 osób w wieku 18-65 lat. Duża część respondentek i respondentów (29%) reprezentuje pogląd, że pracownice i pracownicy w Polsce wolą w miejscu pracy nie ujawniać swojego wieku. Zdaniem 23% osób wiek jest ukrywany przed współpracownikami, natomiast 21% uważa, że wiek jest trzymany w tajemnicy z obawy przed nieprzychylną reakcją przełożonego. Niechęć do ujawniania swojego wieku może być spowodowana obawami przed mobbingiem lub nierównym dostępem do szkoleń czy awansów. Badania przeprowadzone w Małopolsce wśród pracowników dowodzą, że mobbing jest najczęstszym rodzajem nierównego traktowania na rynku pracy w stosunku do osób starszych. Sytuacja ta dotyczy prawie 31% kobiet i 25% mężczyzn powyżej 45 roku życia. Skutki takich zachowań mogą być poważne i odbić się na stanie zdrowia pracownika.
Postawę dyskryminacyjną wobec starszych pracowników może tłumaczyć (ale nie usprawiedliwiać) opinia pracodawców na ich temat. Znajdziemy ją w opracowanych przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości „Wstępnych standardach zarządzania wiekiem w przedsiębiorstwach” (www.zarzadzaniawiekiem.pl; www.parp.gov.pl). Według niej cechuje ich: niższy poziom wykształcenia, brak znajomości języków obcych oraz umiejętności obsługi komputera, niechęć do uczenia się i problemy z przyswajaniem wiedzy, problemy zdrowotne, ograniczona sprawność fizyczna, mała komunikatywność oraz mało wydajna, wolna praca. Opinia taka jest niewątpliwie krzywdząca dla większości starszych pracowników, dlatego promowanie idei zarządzania wiekiem oraz pozytywnego wizerunku starszych pracowników mogłyby przyczynić się do poprawy sytuacji osób starszych na rynku pracy oraz przynieść korzyści polskim przedsiębiorstwom. Tym bardziej, że przedłużenie wieku emerytalnego do 67-go roku życia spowodowało, iż 50-latkowie są dopiero
w połowie swojego życia zawodowego.