Niewinna twarz Teda Bundy’ego (Zac Efron) skrywała tajemnice brutalnych mordów, w które Liz Kloepfer (Lilly Collins) długo nie chciała uwierzyć.

To była miłość od pierwszego wejrzenia. Ted szybko zdobył serce Liz, która samotnie wychowywała córkę. Przez parę lat tworzyli sielankową rodzinę. Ideał runął, gdy Ted został aresztowany pod zarzutem makabrycznych zbrodni. Przystojny, czarujący, charyzmatyczny, czy podły, okrutny, zły?

Losy Bundy’ego śledzi cała Ameryka – to pierwszy proces w historii transmitowany przez telewizję. Zakochane kobiety przyjeżdżają na salę sądową. Bundy zyskuje medialną sławę oraz rzeszę wierzących w jego niewinność fanek. Liz musi zdecydować, czy pozostać u jego boku, czy chronić siebie i córkę?

Ted Bundy był jednym z najbardziej brutalnych seryjnych morderców na świecie. Mężczyzna przez ponad 4 lata swojej zbrodniczej działalności zabił ponad 20 kobiet (udowodniono mu 21 morderstw, ale sam przyznał się do 30). Za popełnione przestępstwa został skazany na śmierć na krześle elektrycznym. Wyrok wykonano 24 stycznia 1989 roku w Raiford na Florydzie.

Oprócz Zaca Efrona i Lily Collins w filmie zobaczymy czołówkę amerykańskich gwiazd:
Jim Parsons, wcielił się w Larry’ego Simpsona, prokuratora, który skazał Bundy’ego.

Frontman zespołu Metallica – James Hetfield – zagrał funkcjonariusza Boba Haywarda, który aresztował Bundy’ego w stanie Utah w trakcie rutynowego patrolu.

Dylan Baker zagrał oskarżyciela, Davida Yokuma, a Terry Kinney detektywa Mike’a Fishera, który próbował udowodnić winę mordercy.

W rolę sędziego Edwarda D. Cowarta, który skazał Bundy’ego na karę śmierci wcielił się John Malkovich.

W obsadzie znaleźli się również Kaya Scodelario, Angela Sarafyan i Haley Joel Osment.

Donald Crowhurst urodził się w 1932 roku niedaleko Delhi w Indiach. Był synem Johna i Alice Crowhurstów. Gdy miał 10 lat jego rodzice przeprowadzili się do zachodniego Pakistanu. Po drugiej wojnie światowej, mając czternaście lat, Donald został wysłany do Anglii, do Loughborough College. Jego rodzice wrócili do kraju w 1947 roku, gdy Indie proklamowały niepodległość. Ojciec Donalda wpakował całe oszczędności w nieudane przedsięwzięcie biznesowe na terytorium Pakistanu. Życie Crowhurstów w powojennej Anglii bardzo różniło się od tego w czasach kolonialnych. Z powodu braku funduszy, Donald musiał opuścić Loughborough College mając szesnaście lat, zaraz po zdaniu egzaminów. W marcu 1948 zmarł jego ojciec.

Po praktykach w dziale inżynierii elektronicznej w Royal Aircraft Establishment Technical College w Farnborough, Donald wstąpił w 1953 roku do RAFu. Tam nauczył się latać i dostał tytuł oficerski. Podobało mu się życie młodego oficera. Wiele osób opisywało go, jako czarującego, ciepłego, nieco szalonego, odważnego ryzykanta, który sprzeciwiał się autorytetom i miał zwariowane poczucie humoru. Gdy poproszono go, by odszedł z RAFu, szybko wstąpił do armii, gdzie zapisał się na kurs obsługi sprzętów elektronicznych. Odszedł z armii w 1956 roku i rozpoczął prace badawcze na uniwersytecie w Reading.

Crowhursta zapamiętano, jako człowieka pewnego siebie. Na pewnym przyjęciu w Reading w 1957 roku zwrócił na siebie uwagę przyszłej żony, Clare. Pochodziła ona z Irlandii, a do Anglii przyjechała trzy lata wcześniej. Powiedziała Donaldowi, że „poślubi niemożliwego człowieka”. On zaś odpowiedział, że nigdy jej nie opuści i zabrał ją na randkę już następnego wieczoru. Wiosna i lato 1957 roku były czasem romantycznych i błyskawicznych zalotów. Młodzi pobrali się w październiku tego roku, a ich pierwszy syn, James, urodził się w następnym roku. W tym czasie Crowhurst na poważnie zainteresował się żeglarstwem.

Zaczął pracę w firmie elektronicznej Mullard, by wkrótce objąć funkcję głównego inżyniera projektu w innej firmie elektronicznej w Bridgewater. Jego prawdziwym marzeniem było projektowanie własnych urządzeń elektronicznych. W wolnym czasie całe godziny spędzał na tworzeniu gadżetów z kabli i tranzystorów. Ukojeniem było dla niego również żeglowanie jego niewielką, sześciometrową łodzią Pot of Gold.

Crowhurst zaprojektował Navicator – urządzenie radiowe namierzające jachty – i założył własną firmę, Electron Utilisation, która produkowała i sprzedawała ten gadżet. Rodzina Donalda i Clare powiększała się. W 1960 urodził się Simon, rok później Roger, a w 1962 Rachel. Wszyscy żyli szczęśliwie na wsi w hrabstwie Somerset.

Gdy Electron Utilisation popadło w kłopoty finansowe, Crowhursta przedstawiono biznesmenowi z Taunton, Stanleyowi Bestowi, który zgodził się wesprzeć jego firmę. Best został też sponsorem Crowhursta w jego próbie okrążenia świata trzykadłubowcem Teignmouth Electron.

Po upadku Imperium Brytyjskiego, w latach sześćdziesiątych, Brytyjczycy szukali dziedzin, w których mężczyźni mogliby przeżywać przygody, zdobywać uznanie, wykazywać się bohaterstwem. Kraju nie było stać na wysłanie człowieka na Księżyc, więc dla odmiany bohaterami stawali się ludzie tacy jak Francis Chichester, który jako pierwszy samotnie okrążył świat, startując i lądując w Anglii, a po drodze zatrzymując się tylko raz, w Sydney. Po powrocie w 1967 roku Chichester otrzymał tytuł kawalerski od królowej Elżbiety II i stał się bohaterem narodowym.

Wykorzystując falę zainteresowania samotnymi podróżami wokół świata, Sunday Times podjął się sponsorowania Golden Globe Race – regat, podczas których należało opłynąć glob samotnie i bez zatrzymywania się. Od uczestników nie wymagano żadnych kwalifikacji. Jedyną zasadą było wypłynięcie między pierwszym czerwca a 31 października 1968 roku, tak, żeby rejs przez Ocean Południowy odbywał się latem. Nagrodę zdobyć miała pierwsza osoba, która bez pomocy pokona stary szlak kliprów – prowadzący obok przylądków: Dobrej Nadziei, Leuuwin i Horn. Gazeta oferowała też nagrodę pieniężną w wysokości pięciu tysięcy funtów dla najszybszego nawigatora.

Rejs rozpoczęło dziewięciu żeglarzy. Czterech wycofało się jeszcze przed opuszczeniem Atlantyku. Chay Blyth, niemający doświadczenia żeglarskiego, wycofał się po opłynięciu Przylądka Dobrej Nadziei. Nigel Tetley prowadził w wyścigu, ale jego jacht zatonął, mając do pokonania jeszcze 1.100 mil morskich. Francuz Bernard Moitessier sprzeciwiał się komercyjnemu charakterowi wyścigu, dlatego wycofał swój udział, ale kontynuował rejs i okrążył cały glob, a później pokonał jeszcze połowę pełnego okręgu wokół świata.

Teignmouth Electron Donalda Crowhursta, odnaleziono o 7:50, 10 lipca 1969 roku na Atlantyku, 1.800 mil od Anglii. Po zbadaniu trzykadłubowca okazało się, że jest opuszczony. Ciała Crowhursta nigdy nie odnaleziono.

Jedynym, który ukończył wyścig, był brytyjski żeglarz, Robin Knox-Johnston. Otrzymał obie nagrody, a zdobyte za zwycięstwo pięć tysięcy funtów natychmiast przekazał Clare Crowhurst i jej dzieciom.

Premiera filmu już 29 czerwca!

Dystrybucja w Polsce: Bestfilm

Uniwersalna historia o miłości / ScreenDaily
Ten film ma nieokiełznany urok / Hollywood Reporter
Mieszanka humoru i melancholii / Variety

Irene wraz z mężem i czwórką dzieci mieszka w małym miasteczku na obrzeżach Rio de Janeiro. Jej najstarszy syn Fernando jest utalentowanym graczem w piłkę ręczną. Pewnego dnia chłopak zostaje zaproszony do profesjonalnej drużyny w Niemczech. Rodzina musi podjąć szybką decyzję o wyjeździe, od którego zależy jego dalsza kariera.

Zaskoczona obrotem spraw Irene, stara się poradzić sobie z wizją nagłego rozstania z synem, pokonać własny niepokój i odkryć w sobie nowe siły, by przyzwyczaić się do życia bez ukochanego dziecka.

Dystrybucja w Polsce: Bestfilm

Christian Clavier nie znał sztuki teatralnej, ale po przeczytaniu scenariusza zaangażował się w projekt z wielkim entuzjazmem. Od razu polubił postać, którą miał zagrać: Nie znałem sztuki teatralnej. Przeczytałem jedynie scenariusz, nie miałem żadnych punktów odniesienia, jednak od razu polubiłem swoją postać. André jest od początku przekonany, że młodzieniec, który wtargnął w jego życie, twierdząc, że jest jego synem, to oszust! Myślę, że można odczuwać wobec niego pewną empatię: ma mnóstwo wad, ale jest bardzo zabawny, bo sytuacja go przerasta i będzie musiał stopniowo się do niej dostosować. Problemy z jakimi zmagają się państwo Proiux, sprawiają, że oboje mają ochotę zaakceptować ten niedorzeczny pomysł i uwierzyć, że ów czterdziestolatek jest ich dzieckiem. Tym, co moim zdaniem, łączy mojego bohatera z widzem, jest jego kartezjański rys: od początku jest przekonany, że Patrick to uzurpator. To pasjonujące.

Z dużą sympatią odnosi się również do swojej filmowej partnerki, Catherine Frot, z którą spotkał się na planie drugi raz, po tym jak zagrali wspólnie w filmie „Les Babas Cool” 35 lat temu…

Catherine gra w tym filmie zupełnie inaczej niż ja i właśnie to sprawia, że nasz duet jest taki ciekawy: jest opętana przez tę postać i przez niezwykle silne emocje, jakie odczuwa na widok tego człowieka, który twierdzi, że jest jej synem i wybija jej małżeństwo z rutynowych torów. To wspaniałe, gdy komedia zbudowana jest zgodnie z zasadą, którą Amerykanie nazywają „parallel lines” – każdy aktor odgrywa postać „po swojemu” i spotykają się one dopiero pod sam koniec.

Stworzyliśmy prawdziwy duet i obdarzaliśmy się wzajemną uwagą. Catherine to wspaniała aktorka, profesjonalistka, która wie, w jaki sposób wykorzystywać swój talent. Bardzo dba o wizerunek, nie popełnia błędów w doborze ról i gra bez fałszywych nut. Oczywiście nie miałem co do tego wątpliwości, więc na planie nie byłem zdziwiony! W codziennej pracy aktorskiej Catherine to prawdziwy Rolls Royce; właśnie takie partnerki lubię.

Film w kinach od 8 czerwca.
Dystrybucja w Polsce: Bestfilm.

Po śmierci matki, dorastający na ulicach Radżastanu, młody fakir Aja opuszcza Indie i wyrusza do Francji, aby znaleźć ojca, którego nigdy nie poznał. Kiedy tylko dociera do Paryża, nic nie idzie zgodnie z planem. Niespodziewany wypadek sprawia, że trafia na przedmieścia miasta do znanego sklepu meblowego. Tu poznaje Marie, w której zakochuje się od pierwszego wejrzenia. Jego nadzieje na miłość rozwiewają się, kiedy w wyniku szalonego zbiegu okoliczności utknie w szafie i wyruszy w podróż przez Europę.

Czy spryt, humor i odrobina magii pozwolą mu wrócić do Paryża, aby znów spotkać Marie oraz odkryć tożsamość ojca?

Film w kinach od 20 lipca.
Dystrybucja w Polsce: Bestfilm.

Romain Puértolas urodził się pierwszego dnia zimy 1975 roku w Montpellier na południu Francji. Zdobył wykształcenie w zakresie literatury i kultury hiszpańskiej oraz angielskiej, języka francuskiego jako obcego oraz… meteorologii. Mówi po hiszpańsku, katalońsku, angielsku i rosyjsku. Jest mężem i ojcem dwójki dzieci.

Próbował wielu zajęć, choć trudno wymienić wszystkie. Był tłumaczem angielsko-hiszpańskim we francuskich tajnych służbach. Gdy uznał, że życie prawdziwych szpiegów jest dużo nudniejsze niż fikcyjnego Jamesa Bonda, rzucił tę pracę i został inspektorem policji. Na swoim koncie ma także stworzenie serii filmików umieszczanych w różnych miejscach w Internecie (m.in. na YouTubie), w których odsłaniał kulisy sztuczek największych magików i demaskował oszustów.  

W książkach Romaina Puértolasa nie brak ani humoru i zabawy słowem, ani ciekawostek i smaczków. To, jak nazywają się powieściowi bohaterowie, nie jest dziełem przypadku – autor modyfikuje imiona i nazwiska przyjaciół, rodziców, kolegów z pracy. Na polskim rynku ukazały się jak dotąd dwie jego książki: debiutancka powieść Niezwykła podróż fakira, który utknął w szafie Ikea, wyróżniona Grand Prix Nagrody Literackiej im. Juliusza Verne’a, opublikowana w 36 krajach i zekranizowana, oraz książka O dziewczynce, która połknęła chmurę tak wielką jak wieża Eiffla, która potwierdziła jego pisarską pozycję. W lipcu 2018 roku również nakładem Wydawnictwa Sonia Draga ukaże się kolejna, Całe lato bez Facebooka.

Myślę, że ta historia to pełen miłości portret jego samego i jego ambicji – mówi Rachel Weisz, która w filmie gra rolę jego żony. W każdym z nas jest odrobina Donalda Crowhursta. Wszyscy marzymy o chwale. W kulturze, w jakiej obecnie żyjemy, jesteśmy stale zachęcani do sięgania dalej. Gdyby Crowhurstowi się udało, mielibyśmy całkiem inną historię. To historia o marzycielu, który zaplątuje się we własne niewinne kłamstwo.

Uważam, że to przede wszystkim film o rodzinie – mówi Rachel Weisz – Donald, głowa rodziny, jest żeglarzem-amatorem, wynalazcą, marzycielem i fantastą. Kiedy zauważa, że Sunday Times oferuje 5 tysięcy funtów pierwszej osobie, która samotnie opłynie Ziemię bez zatrzymywania, marzy sobie, że mogłoby mu się udać. Niedawno Chichester opłynął świat, zatrzymując się tylko raz, a po powrocie dostał tytuł kawalerski i został bohaterem. To opowieść o tym, jak chłopcy i mężczyźni marzą o byciu bohaterami.

Zdaniem reżysera, Jamesa Marsha, sednem tragicznej historii żeglarza jest fakt, że rodzina Crowhurstów była bardzo szczęśliwa. W archiwaliach można zobaczyć, jaką uroczą parą byli Donald i Clare Crowhurstowie. Można poczuć, że byli doskonale zgraną parą i szczęśliwą rodziną. Żeglowali razem, a Donald był bardzo dobrym ojcem. Chciałem to pokazać w filmie. Dzieci wspominają go z czułością. Był dobrym mężem i ojcem. Tragiczne jest to, że chciał udowodnić żonie i dzieciom, jaki jest wyjątkowy. Myślę, że po części to była jego motywacja. W archiwalnych materiałach Clare Crowhurst jest wspaniałą kobietą, bardzo dobrą matką, a w związku są partnerami – mówi Marsh.

Dla mnie to jest historia o miłości – podsumowuje Rachel Weisz – poznajemy ich, kiedy już mają dzieci, są zgranym małżeństwem. Myślę, że byli w sobie szaleńczo zakochani, a Donald był całym życiem Clare. Ona nie pracowała, chociaż myślę, że chciała uczyć i pisać. Ale była matką i oddaną żoną. Tak ją odbieram. Myślę, że romantyzm wzmaga tu fakt, że zostali rozłączeni. W dawnych romansach przez duże „R” opowiadało się o czymś nieosiągalnym – niespełnieniu, rozłące. Na tym polega tragizm – myślę, że oni za sobą szaleńczo tęsknili, gdy byli rozłączeni.

Film w kinach od 29 czerwca
Dystrybucja w Polsce: Bestfilm

Thiéry stanął przed wyzwaniem adaptacji tekstu na potrzeby filmu. Jak sam przyznaje – najważniejszym zadaniem było rozwinięcie historii, opartej na sztuce teatralnej. Intryga w filmie jest taka sama jak w sztuce, jednak w teatrze jej nośnikiem są głównie dialogi, a akcja toczy się w jednym miejscu. Tu należało dodać postaci, znaleźć plenery… Poczułem wielką wolność z tym związaną. Bardzo lubię pisać dialogi, jednak uświadomiłem sobie, że dziesięciostronicowa scena w teatrze, może zmieścić się w kilku linijkach scenariusza filmowego, i że ożywiają ją jeszcze inne elementy.

Główną osią sztuki jest bezdzietna kobieta, gotowa na każde szaleństwo, by tylko zaadoptować to, które pojawia się w jej życiu. Taki problem może poruszyć każdego – zarówno mężczyznę, jak i kobietę: każdy z nas miewał kłopoty z rodzicami! „Skąd wziąć dowód, że ta osoba jest lub nie jest moim synem?”, „czy każdy musi kochać swoje dzieci?”, „czy można pokochać nie swoje dziecko?”. Te pytania są stare jak świat i podstawowe, jeśli chodzi o kwestię kształtowania się osobowości człowieka, dlatego czułem, że zwracam się do szerokiego grona odbiorców.

Duże wsparcie w swoim debiucie Thiéry otrzymał od odtwórców głównych ról: Christiana Claviera i Catherine Frot. Cały czas przyglądałem się ich pracy i miałem dla nich różne propozycje, jednak często zdawałem się także na ich doświadczenie. Każdy autor ma charakterystyczne dla siebie „brzmienie”, styl. Catherine i Christian dawali mi to, czego sobie życzyłem, a następnie oferowali mi różne warianty, co okazało się wspaniałe na etapie montażu, bo dzięki temu mieliśmy całą gamę możliwości. To cudowni aktorzy, obdarzeni niezwykłym instynktem, zdolni zaproponować wiele opcji tego samego ujęcia.

W „Momo” grają w sposób inny, niż ten, z którym zazwyczaj kojarzą się widzom: bawią nas i wzruszają, ale także – są bardziej wyważeni.

Film w kinach od 8 czerwca

Dystrybutor w Polsce: Bestfilm

Thriller w znacznej mierze swoją wiarygodność emocjonalną zawdzięcza odtwórczyni głównej roli. W uznaniu kreacji w „Thelmie” Eili Harboe odebrała, wręczone podczas ostatniego Berlinale, wyróżnienie w kategorii: Młodzi, obiecujący aktorzy europejscy. Wcześniej wśród laureatów tego wyróżnienia znaleźli się, m.in.: Agata Buzek, Jakub Gierszał, Daniel Craig, Alicia Vikander i Rachel Weisz.

Początek studiów w Oslo to dla młodej kobiety początek nowego życia. Po raz pierwszy rodzi się w Thelmie miłość. Przeżywanie i uporządkowanie związanych z dorosłością emocji komplikuje nie tylko nieustająca kontrola ze strony rodziców – religijnych fanatyków. Okazuje się, że w Thelmie drzemią ukryte, nadprzyrodzone siły, które pozwalają bohaterce zmieniać i kształtować rzeczywistość. Siły te dają o sobie znać w chwilach, gdy Thelma przeżywa stres lub niepokój. Wkrótce zawładną ciałem i umysłem dziewczyny, zmienią życie jej i otoczenia. Czy wtedy Thelma stawi czoła pytaniom o własną tożsamość? Reżyser wciąga widza w poszukiwanie odpowiedzi na pytanie, co leży u źródeł zachowania dziewczyny. I trzyma w napięciu aż do – zaskakującego – finału.

Tytuł oryginalny: Thelma
Reżyser: Joachim Trier
Występują: Eili Harboe, Kaya Wilkins, Henrik Rafaelsen
Kraj produkcji: Norwegia, Francja, Dania, Szwecja
Rok produkcji: 2017
Data polskiej premiery: 8 czerwca 2018
Język oryginalny: norweski
Gatunek: thriller
Czas trwania: 116 min.
Dystrybucja: GUTEK FILM