Szczególnie przeciwskuteczne mogą okazać się wlewki dopochwowe, bowiem zaburzają równowagę bakteryjną, która pozwala zachować zdrowie. Taki zabieg pozbawia pochwę bakterii, m.in. pałeczek kwasu mlekowego (lactobacillus), które w naturalny sposób powstrzymują namnażanie zarazków. Chcąc więc umyć narządy intymne można jeszcze zwiększyć ryzyko infekcji.

Nie ma natomiast aż takiego znaczenia, z kim uprawiamy seks. Nawet jeśli partner jest obrzezany czy mamy pełne zaufanie do jego higieny intymnej, to i tak najskuteczniejszą obroną przed zakażeniem jest używanie prezerwatywy w trakcie stosunku.

Jeśli zaś korzystamy z wibratora, zdecydowanie powinien on być wcześniej zdezynfekowany, np. mydłem antybakteryjnym, a następnie opłukany wodą. Nie bezpośrednio przed użyciem, lecz na tyle wcześnie, by zdążył wyschnąć.

Najważniejsze może jednak okazać się wypróżnienie w ciągu kwadransa od stosunku. Ponieważ u kobiet cewka moczowa znajduje się bardzo blisko pęcherza, stosunek penetracyjny wystawia pęcherz na możliwe zakażenie. Stąd właśnie oddanie moczu może okazać się najskuteczniejszą bronią w walce z zakażeniem dróg moczowych.

Na podstawie porad ginekolożki Barb DePree

- Poświęcenie kilku chwil na dobór prezerwatywy jeszcze przed kontaktem z partnerką opłaci się z nawiązką. To łatwe – najprościej kupić kilka różnych modeli i wcześniej przymierzyć, zwracając uwagę na to, w której czujemy się najlepiej. Zyskujemy w ten sposób nie tylko wprawę w zakładaniu prezerwatywy, lecz również oswajamy się z nową sytuacją – radzi psycholog i seksuolog Radosław Jerzy Utnik.

Czas na kolejne pytanie: jak odpowiednio przeżywać stosunek? To wiąże się z bliskością i, przede wszystkim, wzajemnym zrozumieniem partnerów. Szczególnie, gdy penis jest naprawdę duży i komfort współżycia z partnerką trzeba regulować, kochając się w odpowiednich pozycjach. Najlepsze w tym przypadku będą: pozycja „na łyżeczki” – w której głębokość penetracji jest ograniczona, pozycja „na jeźdźca” (klasyczna lub odwrócona, z plecami kobiety skierowanymi w stronę twarzy mężczyzny) – w których kobieta jest w stanie sama kontrolować głębokość penetracji oraz jej siłę.  Warta polecenia jest również pozycja klasyczna, gdyż w tej pozycji mężczyzna jest w stanie w większym stopniu kontrolować głębokość i siłę pchnięć.

Źródło: MULTI COMMUNICATIONS

Ankietowane pochodzące z 18 krajów Europy wybierały spośród różnych metod antykoncepcji. Najpopularniejsze były: prezerwatywa, pigułka, stosunek przerywany. Prezerwatywę podczas pierwszego stosunku najczęściej stosują Grecy (wybrało ją aż 80 proc. ankietowanych). Najrzadziej wybierano prezerwatywę przy pierwszym razie w Czechach – 16 proc. badanych. Ponad połowa (56 proc.) spośród ankietowanych Polek wybrała prezerwatywę, jako pierwszą metodę antykoncepcyjną.

Pigułka antykoncepcyjna była najczęściej stosowaną pierwszą metodą antykoncepcji w Holandii – wybrało ją 73 proc. ankietowanych. Najrzadziej wybierano pigułkę antykoncepcyjną w Grecji – tylko 5 proc. spośród ankietowanych. W Polsce była to pierwsza metoda antykoncepcji dla 21 proc. badanych.

Najwcześniej pigułkę stosują: Holenderki (średnia wieku to 17,1), Niemki i Dunki (średnia wieku w obu krajach to 17,3), Austriaczki i Szwedki (średnia wieku w obu krajach to 17,5), najpóźniej Ukrainki (23,6) i Turczynki (średnia wieku 23,3), Greczynki (średnia wieku 23, 2). Średnia wieku Polek stosujących pigułkę po raz pierwszy to 21, 7.

Badanie pokazuje też, że kobiety w Europie wcześniej zaczynają współżyć niż stosować pigułkę antykoncepcyjną.

Najmniejsze różnice w wieku inicjacji seksualnej i wieku, w którym zastosowano pigułkę po raz pierwszy obserwujemy w Niemczech – odpowiednio 17 lat i 17,3. Największe różnice natomiast w tym zestawieniu można zauważyć w Czechach – odpowiednio 17,2 i 21,9 oraz w Rosji – odpowiednio 19 i 22,9. W Polsce średni wiek inicjacji seksualnej to 19 lat, a średni wiek, w którym zastosowano pigułkę po raz pierwszy to 21,7.

Polki najczęściej szukają informacji o antykoncepcji u lekarza ginekologa – 84 proc., 45 proc. u przyjaciółki, 61 proc. w Internecie, 57 proc. w prasie kolorowej, w gazetach – 35 proc., radiu i/lub telewizji – 23 proc., u nauczyciela – 17 proc., u siostry i znajomych podobnie – po 12 proc., u farmaceuty 9 proc., u położnej – 8 proc., u specjalisty ds. planowania rodziny – 5 proc.

Badane w większości krajów europejskich wskazały, że najbardziej godnym zaufania źródłem informacji jest lekarz ginekolog. Jedynie w Wielkiej Brytanii, Holandii, Norwegii i Danii – na pierwszym miejscu wśród wskazywanych najbardziej zaufanych źródeł wiedzy o antykoncepcji znalazł się lekarz ogólny.

Od Kolumba
Egipcjanie zakładali na swoje przyrodzenie różne przedmioty. Trudno je dziś nazwać prezerwatywą, ale trzeba przyznać, że wykazywali się sporą wyobraźnią. Ozdóbki na najczulszą część męskiego ciała wykonywali z najróżniejszych surowców – skór, bawełny, srebra, nawet muszli ślimaka. Z kolei grecki król Minos (1200 p.n.e.) używał prezerwatyw z kozich pęcherzy. Jednak wówczas „prezerwatywy” pełniły bardziej funkcję ozdobną, nie chroniły raczej ani przed ciążą, ani przed chorobami wenerycznymi.

Początki prawdziwych prezerwatyw datuje się na wiek XVI. Z kart historii wiadomo, że po Europie hulała wtedy epidemia syfilisu (kiły), przywleczonego – jak mówi jedna z teorii – przez żeglarzy wracających z morskich wypraw z Krzysztofem Kolumbem. Choroba ta wywołała falę poszukiwań środka, który uchroniłby ludzkość przed – jak nazywano wtedy kiłę – „prezentem Nowego Świata”.

Jednym z największych autorytetów dziedziny ludzkiej seksualności był w tym czasie Gabrielle Fallopius – włoski badacz i anatom. Za jego pomysłem ponad tysiąc ochotników przetestowało prezerwatywy z płótna, a dokładnie lniane woreczki, nasączone solami nieorganicznymi. W opublikowanej w 1564 roku książce „De morbe gallico” ów lekarz polecał mężczyznom, którzy chcą uniknąć przykrych przypadłości, owe lniane woreczki nasączone nieorganicznymi solami.

Po królewsku
Jednak, obok lnianego wynalazku, w użyciu wciąż pozostawały prezerwatywy ze świńskich, baranich i kozich jelit, które w XVII wieku zamieniono na „lepszą” ślepą kiszkę owcy – uznawaną wtedy za oficjalny środek antykoncepcyjny. Z kolei wybrańcy, jak na przykład król Ludwik XIV „ubierali” swojego penisa w szlachetne jedwabie i aksamity.

W historii prezerwatywy ważne miejsce zajmuje pewien nadworny lekarz angielskiego króla Karola II (1630 – 1685). Był nim doktor Condom. Erotycznie aktywny król doszedł do wniosku, że jego rodzina nie powinna się już powiększać i poprosił swojego medyka o odpowiedni zapobiegawczy środek. Ten zaproponował mu owczą ślepą kiszkę. Nazwisko doktora z czasem przylgnęło do tego niewielkiego i użytecznego przedmiotu, który właśnie od XVII wieku stał się także środkiem antykoncepcyjnym, mimo, że do tej pory miał jedynie chronić przed chorobami wenerycznymi. Istnieją podzielone poglądy na temat, czy kondomy zawdzięczają nazwę angielskiemu lekarzowi – „condus” po łacinie oznacza zbiornik i być może tu należy szukać źródeł.

Jednak z zabezpieczeń korzystała też mniej zamożna część społeczeństwa. Rybacy jako prezerwatywę wykorzystywali pęcherze pławne ryb, pasterze zaś – jagnięce jelita. Co więcej – owe środki antykoncepcyjne pojawiły się również w sprzedaży. Pierwsza reklama prezerwatyw pojawiła się na łamach The New York Times w 1861 roku. Pięćdziesiąt lat później prezerwatywy trafiły do aptek.

Przełom w produkcji prezerwatyw nastąpił na początku XIX wieku, kiedy to Charles Goodyear (ten sam, którego nazwisko widnieje dziś na samochodowych oponach) wynalazł metodę wulkanizacji kauczuku i wyprodukował pierwszego gumowego kondoma. Miał 2 mm grubości, a wzdłuż biegł boczny szew, ale w dużej mierze przypominał już tego współczesnego. Był to jednak przedmiot wielokrotnego użytku – po użyciu po prostu się go myło.

Dopiero Julius Fromm wprowadził do masowej produkcji cienkie prezerwatywy bez szwów, sprzedawane w eleganckich opakowaniach. Od tego momentu zaczęły się eksperymenty, wprowadzanie nowych kolorów i kształtów. Najbardziej pomysłowi w tej dziedzinie są Japończycy. Dzisiejsze kondomy produkowane są z lateksu i silikonu.

* Nie znam mężczyzny, który lubi przerywać kończącą się już grę wstępną, zakładaniem gumki

* Ów mężczyzna boi się, że erekcja minie, zanim skończy ją zakładać

* Facet lubi wejść w kobietę bez żadnych barier. Poczuć ją. Gumka w tym po prostu przeszkadza i odbiera „naturalność” seksu

* Kiedy facet dochodzi, ostatnią rzeczą, o której myśli, jest prezerwatywa. Jeszcze dalej jest myśl o przerwaniu i skończeniu na przykład w jej ustach, czy innej opcji, która wykluczałaby zapłodnienie, niestety kopulujący mężczyzna nie myśli o niczym innym poza swoim penisem (problem w tym, że wielu nie myśli o niczym innym nie uprawiając seksu, ale o tym może kiedy indziej)

* Branie tabletki w męskim mniemaniu jest odpowiedzialnością kobiety. Nie mówię tu o związku, kiedy o antykoncepcji myśli i rozmawia się tak samo jak o wyborze wina do kolacji i jest ona (a przynajmniej powinna być) wspólną odpowiedzialnością, ale o jedno- lub co najwyżej kilkurazowym seksie.

Prezerwatywy w damskiej torebce budzą u mężczyzn spory dyskomfort. Dopiero antykoncepcja, której nie widać daje im względny spokój. Jeśli więc przydarzy Ci się przygoda w stylu paryżanki i wyciągniesz prezerwatywę, bo akurat nie bierzesz tabletek (jak byś brała znaczyło by, że jesteś w jakimś tam związku, a wówczas owa jednorazowa przygoda musiałaby być bardziej przemyślana), a Twój jednorazowy partner o gumkach najzwyczajniej zapomniał, oto co Cię spotka:

* Tępy wzrok i durne milczące pytanie w jego oczach: Ale jak to?

* A w jego głowie galopująca gonitwa myśli: Z iloma przede mną spała i używała gumki? Jak często tak robi? Jak zakraść się do jej torebki i zobaczyć ile jej tych gumek jeszcze zostało?

Konkluzja? Prawdopodobnie seks nie będzie udany, bo on, skupiony na zastanawianiu się, z iloma mężczyznami spałaś jednorazowo – tak jak z nim, no cóż, delikatnie mówiąc, nie do końca da radę… Jak bowiem wiadomo nie od dziś, mężczyźni są urządzeniami raczej prostymi i jeśli jakąś rzecz chcą zrobić dobrze, muszą się skupić wyłącznie na niej. Myślenie o czymkolwiek innym gwarantuje porażkę. Czasami mam wrażenie, że myślenie o czymkolwiek w męskim wydaniu jest gwarantem porażki, ale to już inna bajka…