Tyle że seks nie zawsze kończy się dobrze. I nie mówimy tu wcale o rozczarowaniach, lecz o sytuacji, w której obie strony szczytują, czują się spełnione i teoretycznie powinny odczuwać tylko pozytywne uczucia. Że kobietom zdarza się płakać lub przechodzić nerwowe chwile po seksie – to już wiemy.

Zjawisko ma nawet naukową nazwę, to dysforia postkoitalna (PCD). A w języku bardziej ludzkim: depresja po orgazmie. To stan, w którym osoba po odbyciu zadowalającego stosunku seksualnego odczuwa zróżnicowane negatywne uczucia, od gwałtownego obniżenia nastroju i smutku, przez drażliwość, po wybuchy płaczu i gniewu.

Czy coś takiego może przydarzyć się mężczyźnie? Naukowcy z Queensland University of Technology znaleźli w sieci relacje mężczyzn, którzy właśnie to odczuwali. Postanowili więc zebrać ich więcej. Anonimowe ankiety rozesłane przez nich wypełniło prawie 1300 panów. Z jednej strony anonimowość ankiet ogranicza ich wiarygodność, ale z drugiej – pozwala ankietowanym na pełną otwartość, bez konsekwencji.

A konsekwencje są bardzo realne. Kultura „maczo” jest silna i w relacjach między mężczyznami wymusza pewne modele zachowania. Po seksie należy być zadowolonym, opowiadać o tym tylko jako osiągnięciu. Nikt w pracy, na siłowni czy przy piwie nie przyzna się, że płakał, był na skraju rozpaczy, choć wie, że tak być nie powinno. Co innego, gdy można to powiedzieć anonimowo, w sieci.

Wyniki ankiet wskazują, że PCD w swoim życiu odczuło aż 41% uczestników badania. To więcej niż czterech na dziesięciu mężczyzn! Z kolei aż co piąty (20%) odczuwał podobne stany po seksie w ciągu ostatniego miesiąca, a jeden na 25 mężczyzn (4%) miał objawy PCD regularnie. Można oczywiście spekulować, czy próba badawcza jest reprezentatywna i pewnie nie jest…

Ankietami mogli być przecież zainteresowani mężczyźni, którzy na co dzień nie mieli komu o tym powiedzieć. Warto jednak przyjrzeć się problemowi, ponieważ PCD nie ma jednoznacznie określonych przyczyn. Autorzy badania opublikowanego właśnie na łamach naukowego „Journal of Sex and Marital Therapy” też nie chcą wyrokować. Potencjalnie mamy do czynienia z mieszanką czynników biologicznych i psychologicznych, które wymagają dalszych badań.

Źródło: Journal of Sex and Marital Therapy

Od strony biologicznej u źródeł depresji często leżą zachwiania równowagi pomiędzy neuroprzekaźnikami – w tym dopaminą, serotoniną i noradrenaliną. Dlatego można ją leczyć podając leki regulujące wychwytywanie czy uwalnianie neuroprzekaźników. W skrajnych, zagrażających życiu przypadkach stosuje się nawet elektrowstrząsy.

Osoby borykające się z depresją zazwyczaj uważają się za bezwartościowe. Uważają też swoje cierpienie za słuszne. Nie mają tym samym żadnej motywacji do tego, aby podjąć leczenie. Poza tym bardzo często psują swoje relacje z innymi. Odbija się to również na ich życiu seksualnym. Problemy seksualne zdarzają się i osobom bez depresji, jednak większość osób mierzących się z tą chorobą psychiczną musi również zmagać się kłopotami w tej drugiej sferze.

Z jednej strony niepowodzenia w życiu seksualnym mogą prowadzić do depresji, z drugiej – depresja sprzyja zaburzeniom i może prowadzić do zupełnego braku zainteresowania życiem seksualnym. Jednak seks jest jednym z ważniejszych źródeł zadowolenia z życia – dlatego nie można go lekceważyć, zwłaszcza u mężczyzn, dla których ważne są głównie kariera i sprawność seksualna. Seks podnosi satysfakcję z życia i wzmacnia związki.

Problemy seksualne u osób z depresją nie mijają jednak po podaniu odpowiednich leków antydepresyjnych. Leki te bardzo często mają także skutki uboczne. Poza otyłością mogą prowadzić np. do osłabienia popędu seksualnego. Pacjent, którego nastrój się poprawił (i seks znów go pociąga) może, za zgodą lekarza, przestać brać leki. W takich wypadkach warto jednak stawiać przede wszystkim na medykamenty działające na zwrotny wychwyt noradrenaliny i dopaminy, które nie powodują otyłości i zaburzeń seksualnych. O tym, co będzie dla nas najlepsze powinien mimo wszystko zadecydować lekarz.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

W ramach Ogólnopolskiego Programu Zdrowia Seksualnego realizowane są działania kierowane zarówno do środowiska medycznego, jak i do pacjentów, ich bliskich oraz całej opinii społecznej. Autorom programu zależy na przekonaniu  każdego Polaka, że również   i on ma prawo do szczęścia, na które składa się m.in. możliwość czerpania radości z życia erotycznego.

Prawa seksualne stanowią fundamentalne i uniwersalne prawa człowieka. Deklaracja Praw Seksualnych WHO (World Health Organization) z 2002 roku obejmuje między innymi:

•    prawo do przyjemności seksualnej, uznając ją za źródło fizycznego, psychologicznego, intelektualnego i duchowego dobrostanu;
•    prawo do odrębności seksualnej, integralności oraz bezpieczeństwa seksualnego ciała. Człowiek może podejmować niezależne decyzje dotyczące własnego życia seksualnego, zgodne z własną moralnością i etyką społeczną;
•    prawo do wolności seksualnej, do wyrażania pełni potencjału seksualnego, z wykluczeniem wszelkich form przymusu seksualnego, wykorzystywania oraz nadużyć;
•    prawo do wyczerpującej edukacji seksualnej, w którą powinny być zaangażowane wszystkie instytucje społeczne;
•    prawo do informacji seksualnej opartej na badaniach naukowych;
•    prawo do seksualnej opieki zdrowotnej, która powinna być dostępna w celu zapobiegania i leczenia wszelkich problemów, chorób i zaburzeń seksualnych.

Konsekwencją zaburzeń seksualnych u mężczyzn z zaburzeniami erekcji jest obniżona jakość życia, co ma negatywny wpływ na całokształt związku. Cierpienie psychiczne, spowodowane zaburzeniami erekcji, może być dotkliwsze niż problemy fizyczne związane z przewlekłą chorobą.

Profesor Izdebski przeprowadził badania zaburzeń erekcji w grupie wiekowej mężczyzn do 49 roku życia. Badania porównywały dwie grupy mężczyzn: z problemami z erekcją i nie mających takich problemów.

Z badań wynika, że mężczyźni z problemami z erekcją niżej niż mężczyźni nie mający problemów oceniają zadowolenie z życia seksualnego  (20,2 proc., 33,2 proc.), zadowolenie z relacji z partnerką  (22,7 proc., 33,7 proc.), pewność, że mogą osiągnąć i utrzymać erekcję (9,1 proc., 26,7 proc.)

Mężczyźni z problemami z erekcją częściej niż mężczyźni nie mający problemów:

- szukają informacji o seksie w Internecie (60,7 proc., 46,6 proc.)
– oglądają materiały pornograficzne w Internecie (41,2 proc., 25,4 proc.)
– deklarują aktywność masturbacyjną (40,6 proc., 23,5 proc.)
– podają wyższą średnią liczbę partnerów seksualnych (10,0 proc., 5,9 proc.)
– współżyją  po alkoholu (11,8 proc., 3,2 proc.)
– zdradzili partnerkę (41,0 proc., 26,3 proc.)
– wielokrotnie odczuwają napięcie seksualne (46,4 proc., 28,2 proc.)

Z badań prof. Z. Izdebskiego wynika również, że blisko 60 proc. badanych nic nie zrobiło w związku z wystąpieniem problemu seksualnego, a 92 proc. Polaków w grupie wiekowej 15-49 lat w ogóle unika konsultacji z fachowcami (lekarzami, psychologami, psychiatrami).

- Przyczyn pierwszych problemów z potencją jest wiele, można starać się im zapobiegać -  przede wszystkim dbając o siebie i – na każdym etapie życia – odpowiednio wspierać swój organizm. Trzeba jasno postawić problem i szukać rozwiązania adekwatnego do problemu – konkluduje prof. Zbigniew Izdebski.