Menopauza to moment, w którym jajniki przestają produkować estrogeny i zanika miesiączka. Mogą, ale nie muszą jej towarzyszyć przykre objawy - uderzenia ciepła, uczucie zmęczenia, rozbicia, nadmierne poty, zaburzenia snu, depresja czy problemy z nawilżeniem pochwy. Specjaliści podkreślają, że tak jak każda z kobiet jest inna, tak spektrum występujących objawów też bywa różne.

Dla niektórych kobiet trudnym doświadczeniem są zmiany w postaci zmarszczek czy utrata jędrności skóry. Ale tylko dla niektórych - także sposób przeżywania zmian związanych z menopauzą jest zależny od konkretnej kobiety.

- Ja uważam, że okres menopauzy i wszystko co po nim następuje, jest  wspaniałym czasem, który możemy poświęcić dla siebie. W pracy zawodowej spijamy „śmietankę” z sukcesów wielu lat pracy, nie potrzebujemy antykoncepcji, a dzieci są już dorosłe. Ale co zrobić, by „sukienka nie była za mała” a uśmiech nie schodził nam z twarzy? Do menopauzy trzeba się przygotować! – mówi prof. Violetta Skrzypulec-Plinta ginekolog, endokrynolog.

Nie ma naukowych dowodów na to, że matki i córki przechodzą menopauzę tak samo. Wpływ na to, jak konkretna kobieta będzie przechodzić menopauzę, ma mnóstwo czynników, nie tylko genetycznych.

- Jeśli tak się dzieje, to jest to raczej sprawa przypadku. Nie sugerujemy się tymi sugestiami. Jeśli mama wyjątkowo źle znosiła ten czas, to wcale nie znaczy, że i córka będziemy miała te same objawy – podkreśla prof. Ewa Barcz, kierownik Kliniki Oddziału Ginekologiczno-Położniczego w Międzyleskim Szpitalu Specjalistycznym w Warszawie.

Tak czy inaczej zawsze warto na ten temat porozmawiać z mamą, choćby po to, by skorzystać z jej doświadczenia.

Niezbędne są też regularne kontrolne wizyty u ginekologa. Lekarz podpowie, jak przygotować się na ten czas i doradzi co robić, by złagodzić ewentualne dolegliwości. Być może rozwiązaniem okaże się hormonalną terapia.

- Jeśli nasza mama czy babcia borykała się z ciężkimi objawami menopauzy, to wcale tak nie musi być w naszym przypadku. Co istotne, gdyby tak się zdarzyło, mamy już narzędzia, by być piękne, zdrowe i uśmiechnięte. Kultowe hasło: „Jeśli chcesz zobaczyć, jak będzie wyglądała twoja żona po 50-tce – popatrz na teściową”, w 21 wieku nie jest już aktualne!” – podkreśla prof. Skrzypulec-Plinta.

mw, zdrowie.pap.pl, PAP Zdrowie

Temat tematowi nie równy

Dla wielu osób problemem jest to, jak rozmawiać o swoich problemach, a nie sam fakt chęci ukrycia czegoś przed swoimi bliskimi. Boimy się konfrontacji z problemem. Może to wynikać z trudności, jakie sprawia nam otwarcie się przed bliską osobą. Nie wiemy, jak zacząć rozmowę. W pierwszej kolejności warto zastanowić się, dlaczego pomijamy wrażliwe tematy. Czy wynika to z braku umiejętności prowadzenia takich rozmów czy może z trudności w relacjach z bliskimi. Odpowiedź na te pytania pozwoli zmierzyć się z naszym lękiem przed rozmową – komentuje prof. Barbara Szatur – Jaworska, ekspert kampanii „CoreWellness – wewnętrzna siła”.

Dlaczego nie chcę rozmawiać? Obalamy mity

MIT 1
Nie mówię bliskim o problemie, ponieważ nie wiem jak zacząć rozmowę. Rozmowa na trudny temat, jak np.: nietrzymanie moczu (NTM) wymaga sprzyjającej atmosfery. Warto więc zadbać o to, żeby nikt Ci nie przeszkadzał, ani Cię nie rozpraszał. Doskonale sprawdzi się w tym przypadku zacisze domowe. Zadbaj również o to, abyście się nigdzie nie spieszyli i mogli spokojnie skoncentrować na problemie. Taka intymna atmosfera pomoże Ci otworzyć się przed bliskim. Mów wprost i bądź szczery.

MIT 2
Jestem dorosły. Nie chcę, ani współczucia, ani litości, ani tym bardziej taryfy ulgowej w wykonywaniu codziennych obowiązków. Pamiętaj, że to co ty nazywasz współczuciem czy litością, jest jedynie chęcią dodania Ci otuchy i okazania wsparcia. W trakcie rozmowy poinformuj bliską Ci osobę, czego dokładnie od niej oczekujesz i wyraź to wprost. Możesz podkreślić, że nie oczekujesz miłych słów, ani podnoszenia na duchu, a np.: wsparcia w poszukaniu kontaktu do lekarza, czy wskazania konkretnych produktów. Takie wyartykułowanie oczekiwań ułatwi Ci rozmowę o problemie
i sprawi, że unikniesz niepotrzebnego stresu w kontaktach z bliskimi.

MIT 3
Boję się, że dużo stracę w oczach bliskich. Podzielenie się problem z bliską osobą wskazuje na zaufanie, jakim ją darzymy. Poruszając wrażliwy temat, nie tylko nie stracimy w oczach bliskiej osoby, ale wręcz przeciwnie – zyskamy. Taka osoba zawsze doceni, fakt, że jako powiernika wybraliśmy właśnie ją. Wspólne przezwyciężanie problemów zbliża, dostarcza nowych doświadczeń i buduje więzi. Pozwala nazwać problem, „oswoić” go. Często też przygotowuje do rozmowy ze specjalistą, np. lekarzem. Współczucie, które okazuje bliska osoba, wynika z miłości i troski o Ciebie.

MIT 4
Wstydzę się mówić o problemach zdrowotnych. Nic co ludzkie nie jest nam obce i każdy problem o charakterze medycznym ma swoje rozwiązanie. Jeśli masz opory przed mówieniem o swoich problemach, spróbuj skorzystać z dostępnych narzędzi telefonicznych.

MIT 5
Nie chcę zadręczać bliskich swoimi problemami. Problemy zdrowotne są zagadnieniami, o których powinno się rozmawiać z bliskimi. Tylko w ten sposób możemy uzyskać wsparcie, np.: w trakcie wizyty u lekarza, wskazówki dotyczące naszej dolegliwości. Być może bliska osoba borykała się już z podobnym problemem i podzieli się z Tobą cennym doświadczeniem. Szczera rozmowa umożliwi odpowiedni podział obowiązków, zadań, ustalenie oczekiwań oraz pozwoli na unikniecie sytuacji, w której jedna osoba ma poczucie, że obarcza swoimi kłopotami innych.

Powyższe zagrożenia mogą w konsekwencji prowadzić m.in. do bólów mięśniowo-szkieletowych okolic szyi, barków i pleców, bólów mięśniowych okolic nadgarstków i kończyn górnych, skrzywienia bocznego kręgosłupa, pogłębionej kifozy piersiowej (tzw. garba), bólów i zawrotów głowy, zmniejszonej lordozy lędźwiowej oraz zespołu suchego oka. Możliwe są również niepożądane zmiany ogólnoustrojowe – od osłabienia ogólnej siły mięśniowej, przez zaburzenia układu oddechowego i krążenia, nawet po otyłość, cukrzycę i osteoporozę. Ważne by uzmysłowić sobie fakt, że za dysfunkcją jednego obszaru może postępować również dysfunkcja innych.

By ograniczyć niepożądany wpływ wymienionych czynników na postawę warto stosować przerwy w pracy i uprawiać regularny wysiłek fizyczny. Należy dążyć do różnorodności ruchowej gdyż stałe nawyki ruchowe nie kształtują właściwie naszej muskulatury i motoryki. Prewencyjnie może pomóc również sprzęt ortotyczny i rehabilitacyjny, który wspomaga struktury naszego organizmu w pokonywaniu codziennych trudności. Ważną rolę odgrywają w tym wypadku tzw. ortezy, czyli aparaty ortopedyczne stabilizujące stawy. W przypadku osób mających częsty kontakt z komputerem przydadzą się zwłaszcza ortezy odcinka lędźwiowego i lędźwiowo-piersiowego kręgosłupa, które umożliwiają utrzymanie właściwej krzywizny kręgosłupa nadmiernie obciążanego w trakcie długotrwałego siedzenia. Należy również wspomnieć o ortezach nadgarstkowo-ręcznych pomocnych w zwalczaniu bólów rąk
i nadgarstków.

Swoją przydatność potwier dziły również bezuciskowe skarpety oraz skarpety/rajstopy kompresyjne, zapobiegające nadmiernemu zastojowi krwi w kończynach dolnych dla których pozycja siedząca i zgięcia w stawach kolanowych i skokowych są dodatkowym obciążeniem. Warto również wspomnieć o poduszkach klinowych ułatwiających utrzymanie prawidłowej pozycji w czasie siedzenia i podkładkach pozwalających odpoczywać ręce oraz nadgarstkowi w trakcie korzystania z klawiatury. W kwestii udogodnień poprawiających środowisko pracy
i środowisko domowe więcej możemy się dowiedzieć podczas wizyty w specjalistycznym sklepie medycznym.

W razie dużego nasilenia niepożądanych objawów ratunkiem jest jak najszybsza diagnoza sytuacji np. w drodze konsultacji ortopedycznych i rehabilitacyjnych ze specjalistą. Pomoc mogą wówczas nieść gabinety lekarzy rodzinnych, poradnie rehabilitacji medycznej, gabinety fizjoterapeutyczne, a także gabinety lekarzy ortopedów lub poradnie wad postawy.

Autorem poradnika jest dr Cezary Lipiński, ekspert Medort S.A.