Aktualnie linie papilarne są dobrym sposobem identyfikacji, ale tylko, jeśli można je porównać z oryginałem. Zdecydowanie lepiej sprawdzają się natomiast badania genetyczne. W tym wypadku wystarczy nam porównanie go z włosem czy fragmentem naskórka. Dobrze w przypadku identyfikacji jest również korzystać ze szkieletu. Komórki, które tkwią w kościach świetnie się natomiast zachowują. To dzięki nim można badać nawet te stare szczątki.

W taki sposób zidentyfikowano „Człowieka Lodu”, jak nazwano Europejczyka, którego szkielet znaleziono na granicy austriacko – włoskiej na początku lat 90. XX w. W pierwszym momencie sądzono, że to turysta, którego porwała lawina i swą siłą pozbawiła ubrania. Znalezione później ubranie wprowadziło jednak do sprawy pewne zamieszanie. Nie było bowiem typowe dla tego okresu. Po przeprowadzeniu wnikliwej analizy okazało się, że to szczątki człowieka sprzed pięciu tysięcy lat.

Bardzo dobrym źródłem materiału genetycznego są również zęby. Czasem metodą identyfikacji może być komputerowa rekonstrukcja twarzy, wykonywana na podstawie układu punktów charakterystycznych. Jednak może ona okazać się zawodna, bo zdarza się, że w niewielkim stopniu przypomina ona oryginał.

Przeprowadzane współcześnie badania nie wymagają od uczonych zbyt dużej ilości materiału. Kiedyś podstawą badań była np. duża ilość krwi na poduszce, potem z kolei zaczęły wystarczać niewielkie części materiału genetycznego, które przypadkowo znalazły się pod paznokciem ofiary. W tej kwestii ciągle następują zmiany, a my potrzebujemy coraz mniej materiału do badań.

Te zmiany zaczęły jednak następować stosunkowo niedawno. W połowie XIX wieku naukowcy byli w stanie jedynie stwierdzić, że ślad, który znaleźli na miejscu przestępstwa to jest krew, a nie np. czerwony barszcz. Na początku XX wieku badania postępują i Karl Landsteiner odkrywa, że krew ma różne grupy, za co później uczony otrzymuje Nagrodę Nobla. Kolejnym krokiem jest odkrycie Ludwika Hirszfelda, że grupy krwi się dziedziczy. W 1924 r. umożliwiło to przeprowadzenie pierwszej udokumentowanej ekspertyzy grup krwi dla ustalenia ojcostwa.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Portrety psychologiczne stanowią krótką charakterystykę, w której ujmowane są najważniejsze cechy psychiczne sprawcy, a także przejawy jego zachowań. Zazwyczaj używa się ich przy wykrywaniu sprawców zabójstw, ale czasami robi się to też, by „rozpracować” sprawców innych przestępstw, takich jak gwałty, porwania, napady na banki, wymuszenia, kradzieże z włamaniem, jeśli nie można się z tym uporać w żaden inny sposób.

Jak wyglądają działania psychologów w tej kwestii? Wszystko zależy od poświęcenia i metod działania. W filmie „Złodziej życia” Angelina Jolie, która wciela się tam w rolę takiego właśnie psychologa, układa się w grobie ofiary. Tak naprawdę specjaliści twierdzą, że takie „wchodzenie” do umysłów przestępców lub ofiar na niewiele się przydaje. Nie oznacza to jednak, że jest jakikolwiek jeden model działania w tej kwestii. Zazwyczaj psychologowie angażują się w sprawę stosunkowo późno, gdy wiele dróg zostanie już przetartych. Dlatego też początkowo muszą się przede wszystkim sprawdzić, co znajduje się w aktach.

W początkowym etapie portretowania sprawcy psychologowie tworzą portret… ofiary. Im lepiej poznana zostanie ofiara, tym łatwiej będzie określić kontekst całego zdarzenia. Później psychologowie często sami oglądają miejsca zdarzenia. To pozwala uzyskać wiele informacji, ponieważ jest to np. obszar, o którym wie niewiele osób, a te dane zacieśniają krąg zainteresowanych sprawą. Na miejscu zdarzenia, na podstawie raportów policyjnych i innych specyficznych śladów, które psychologowie sami dostrzegają, eksperci policyjni odtwarzają prawdopodobne zachowanie ofiary.

Obraz reagowania sprawcy jest natomiast tworzony na podstawie hipotez opisujących zachowanie ofiary. Dzięki temu możemy się m.in. dowiedzieć czy przestępca czerpał satysfakcję z popełnianego czynu lub wszystko robił „na chłodno”. Poznanie zachowania sprawcy pozwala wnioskować o doświadczeniu, stopniu planowania przestępstwa i motywacji przestępcy. Można również sprawdzić czy przestępca starał się zatrzeć ślady i jak to robił. Na tej podstawie natomiast łatwo jest wyciągnąć konkretne informacje dotyczące jego wiedzy z zakresu kryminalistyki, którą posiada niewielu. Określaniu stopnia, w jakim sprawca zaplanował przestępstwo służy np. analiza, czy sprawca przyniósł narzędzie zbrodni ze sobą, czy użył przypadkowych narzędzi, jak nóż kuchenny lub kabel telefoniczny.

To, co nazywamy portretowaniem psychologicznym to bardzo złożone działania, które wymagają z pewnością interdyscyplinarnego podejścia i wspierania się wynikami konkretnych ekspertyz. Mogą jednak zaowocować odnalezieniem groźnego przestępcy, który myślał, że na zawsze pozostanie już niewidzialny.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Uczestnicy badania mieli ocenić bohatera danego zdarzenia. Wskazać ewentualny wyrok, na jaki zasługuje i określić swoje emocje względem przestępcy. Badający spodziewali się, że gwiazdy zyskają łagodniejszą ocenę i nie przeliczyli się.

O ile w przypadku oceny czynów Ryder i Stockingera różnice nie były ogromne, o tyle ocena czynu Romana Polańskiego i osoby anonimowej były duże. Według respondentów, Roman Polański zasłużył na wyrok mniejszy niż osoba o nieznanym nazwisku. Był też nieco lepiej oceniany. – Może to być wynikiem tego, że sprawa Romana Polańskiego była nagłośniona i szeroko komentowana, a tym samym dobrze każdemu znana i przemyślana – komentują studenci.

źródło: PAP Nauka w Polsce