W opublikowanym właśnie raporcie przygotowanym na zlecenie prokuratora generalnego stanu Ohio (USA) czytamy, jak łatwo można paść ofiarą „internetowych myśliwych”. Szczególnie narażone są na to nastoletnie dziewczęta aktywne w mediach społecznościowych. Profile na instagramie czy facebooku są przeczesywane przez ludzi szukających podatnych dziewcząt.

Szukają wskazówek, że taka osoba jest w trudnej sytuacji emocjonalnej, nie odczuwa wsparcia bliskich, nie czuje się akceptowana czy atrakcyjna. Gdy widzą na publicznym profilu hasło „nikt mnie nie rozumie”, piszą do nastolatki, by zapewnić ją, że oni rozumieją. Że pokochają. Że będą przy niej. Im więcej słabości – jak rozbita rodzina, uzależnienia, zaburzenia emocjonalne – tym lepiej.

Kadr z niezależnego filmu "Atlas", traktującego o problemie prostytucji.

Stopniowo budują zaufanie na tyle, by skłonić dziewczynę do zmiany kanału komunikacji na taki, który rodzinie czy policji będzie trudniej wytropić. Im lepszy kontakt, tym więcej zaczynają chcieć – potencjalnie kompromitujące zdjęcie nago stanie się świetnym narzędziem do późniejszego szantażu: jeśli ze mną nie pojedziesz, wszyscy je zobaczą.

– Ten facet pisał do wielu dziewczyn całymi dniami. Zaczepił jedną, która mieszkała akurat w domu tymczasowym (odebrana rodzicom – przyp. red.) i miała dostęp do internetu. Przyjechał do niej z Columbus aż do Toledo (240 km), zabrał do swojego miasta i zmuszał do prostytucji. 20, 30 lat temu nigdy nie zdołałby do niej dotrzeć, ale dzięki mediom społecznościowym połączenie jest natychmiastowe. Powiedziała mu „przyjedź po mnie, chcę się stąd wydostać” i w kilka godzin nie było po niej śladu – tłumaczy jeden z praktyków walczących z handlem ludźmi, cytowany w raporcie pod warunkiem anonimowości.

Według danych zebranych w innej tegorocznej publikacji z Ohio, aktualnie w USA już tylko 58% ofiar handlu ludźmi poznaje sprawców na żywo. 42% nigdy ich nie spotyka, od razu trafiają do „klientów” i są wykorzystywane.

Statystyki są przerażające nawet biorąc pod uwagę fakt, że nie ma jednoznacznego przełożenia tej sytuacji na Polskę. O ile jednak liczby są inne, o tyle mechanizmy niezwykle zbliżone. Tym bardziej należy możliwie monitorować aktywność dzieci w Internecie i szukać niepokojących sygnałów. Obserwacja zachowania dziecka na co dzień jest również istotna – wycofanie czy niska samoocena to, zwłaszcza u dziewczynek, młyn na wodę stręczycieli.

Źródło: University of Toledo Human Trafficking and Social Justice Institute

Osobom, które nie wiedzą, co to za choroba, wydaje się ona dość „zabawna”. W końcu co może być złego w uzależnieniu od seksu… No właśnie, co?
U takich osób najczęściej pojawia się uporczywy brak kontroli nad własnym popędem seksualnym i rozładowywaniem napięć. Często mają one poczucie, że „świat bez seksu nie mógłby istnieć” i nieodparty przymus uprawiana seksu „z byle kim i byle gdzie, ale żeby tylko zaliczyć”. Niestety to wulgarne określenie – „zaliczenie” – jest tutaj dość trafnym, bo brak w takich przypadkach jakichkolwiek uczuć, czy próby stworzenia chociażby namiastki więzi emocjonalnej, bo w tym uzależnieniu emocje i budowanie relacji mogą tylko przeszkadzać i powodować jeszcze większe cierpienie. Seks jest czystą fizycznością i dążeniem do orgazmów za wszelką cenę. Często wpisuje się to w mechanizm upodlenia się i braku szacunku dla siebie i swojego ciała. Takie osoby bardzo często podejmują ryzykowne zachowania seksualne z przypadkowymi partnerami, często nie myśląc o zabezpieczeniu. A po seksie zamiast euforii i odprężenia przychodzi dół i użalanie się nad sobą.

Można podać przyczyny seksoholizmu? Jest jakaś grupa osób „szczególnego ryzyka” czy może to dopaść każdego?
Jedna z głównych przyczyn powstawania seksoholizmu wiąże się z brakiem umiejętności wyrażania złości oraz generalnie – wyrażania emocji. Bardzo często braki w tym zakresie są wynoszone z domu rodzinnego. Popularnym przypadkiem jest pijący ojciec, który nie potrafił wyrażać emocji i całe życie uciekał w alkohol, i syn, który, stroniąc od alkoholu, ale i powielając schemat tłamszenia w sobie emocji, jako sposób radzenia sobie, sposób na rozładowanie, wybiera właśnie seks. Niestety, często okazuje się to jeszcze straszniejszą niż alkoholizm pułapką. Steve McQueen w swoim filmie „Wstyd” ukazuje, jak trudne jest życie osoby, która nie potrafi zapanować nad swoim życiem erotycznym. Myślę, że jest to dość wyrazisty przykład tego, jak „seks” może niszczyć pozornie poukładane i dostatnie życie młodego i atrakcyjnego faceta. A patrząc na moją praktykę kliniczną mogę stwierdzić, że w tym przypadku filmowy scenariusz wcale nie odbiega od rzeczywistości.

Czy ta choroba przebiega inaczej u kobiet i mężczyzn?
Choć z seksoholizmem borykają się zarówno mężczyźni jak i kobiety, to podłoże powstawania i utrzymywania się tego zjawiska wydaje się być odmienne. U mężczyzn seks jest sposobem na rozładowanie wszechogarniającego napięcia emocjonalnego (lęki, stres) oraz sposobem na złudne dowartościowanie się. Natomiast u kobiet, oprócz rozładowywania napięć, służy również jako sposób na to, by poczuć się akceptowaną, atrakcyjną, kochaną i bezpieczną. Co jest paradoksem, niekontrolowany seks pogłębia jedynie poczucie braku w wymienionych obszarach. Moje pacjentki nierzadko mylą seks z miłością i często w sposób nieświadomy chcą właśnie w taki sposób zasługiwać sobie na uczucie partnera.

Można się z tego wyleczyć?
Terapia jest możliwa, choć wymaga wiele pracy i wyrzeczeń. Pierwszym krokiem w tego typu przypadkach jest oczywiście całkowita abstynencja, która sprawia, że obszar, który był przykrywany/zalewany seksem, zaczyna się odsłaniać. Często ten obszar jest jedną wielką pustką emocjonalną, która ciągnie się za danym człowiekiem od wczesnego dzieciństwa. Czasem powodem ucieczki w seks są także ciężkie przeżycia lub traumy np.: wykorzystania seksualnego w dzieciństwie. Aby rozpocząć terapię, trzeba dotrzeć do dna studni, którą chcieliśmy za wszelką cenę wypełnić i która – im częściej była wypełniana, tym była bardziej pusta. Aby zacząć się leczyć, trzeba dotrzeć do przyczyn. Bardzo często pod skórą wielkiego twardziela, „zaliczającego”, co mu się tylko nawinie, jest dzieciak, który w taki sposób chce znaleźć miłość i bezpieczeństwo, choć najczęściej znajduje jeszcze większą pustkę, frustrację i cierpienie.

Cały materiał znajdziecie w 19. numerze EksMagazynu dostępnym w Empikach, sieciach Relay i InMedio w całej Polsce.