Naukowcy pod przewodnictwem specjalistów z Uniwersytetu w Princeton (USA) usiłowali przy pomocy najnowocześniejszych technik maszynowego uczenia się przewidzieć różne wydarzenia w życiu kilku tysięcy rodzin. Mieli do dyspozycji ogromną bazę danych, różnorodne modele socjologiczne i statystyczne oraz dużo zapału do pracy, a mimo to nie udało im się trafnie odgadnąć ludzkich losów.

„Rezultaty badania otworzyły nam oczy. Albo w ludzkich życiach główną rolę odgrywa szczęście, albo nasze teorie dotyczące nauk społecznych pomijają jakieś ważne zmienne. Jest jeszcze zbyt wcześnie, by to stwierdzić” – komentuje prof. socjologii Sara McLanahan.

Badacze zainspirowani wspólną inicjatywą przy tworzeniu Wikipedii, postanowili wykorzystać ideę masowej współpracy również w swoim projekcie. Udostępnili rzeszy innych naukowców dane zebrane na przestrzeni lat na temat 5 tys. dzieci i ich rodzin, i poprosili, by spróbowali oni przewidzieć, jaką owe dzieci (wówczas już 15-letnie) będą miały średnią w szkole, jaki będą miały charakter, z jakimi trudnościami finansowymi będą musiały mierzyć się ich rodziny, czy grozi im eksmisja, czy ich opiekunowie zostaną zwolnieni z pracy oraz czy będą oni uczestniczyć w szkoleniu zawodowym.

W odpowiedzi specjaliści otrzymali od 68 instytucji z całego świata 457 aplikacji, które miały posłużyć przewidywaniu tego typu zagadnień. Pracownicy Uniwersytetu Princeton porównali te prognozy z rzeczywistymi wynikami badania i stwierdzili, że przewidywania naukowców były po prostu nietrafne.

„Mieliśmy do dyspozycji bogatą bazę danych dotyczącą setek uczestników, a nawet najlepsze prognozy sztucznej inteligencji okazały się być niewłaściwe” – mówi współautor projektu prof. Matt Salganik.

Rezultaty badania sugerują, że należy zachować szczególną ostrożność przy prognozowaniu efektów programów społecznych czy resocjalizacyjnych, bo można się łatwo pomylić.

„Te wyniki pokazują nam, że uczenie maszynowe nie jest magią i najwyraźniej w przewidywaniu biegu ludzkiego życia wchodzą w grę inne czynniki. Badanie pokazuje nam też, że musimy się jeszcze wiele nauczyć, a tego typu masowe kolaboracje są niezmiernie ważne dla społeczności naukowej” – kontynuuje prof. Salganik.

Dlatego też naukowcy opublikowali wyniki analiz uzyskane przez 12 zespołów biorących udział w projekcie w specjalnym wydaniu ogólnodostępnego czasopisma „Socius”. Do wglądu pozostają również kody, prognozy i wyjaśnienia proponowane przez badaczy.

PAP Nauka w Polsce, ooo/ agt/

Rozwój prac nad sztuczną inteligencją w ostatnich latach znacząco przyspieszył. Na przykład aplikacje na telefony komórkowe są w stanie wspomóc nas w niemal każdej dziedzinie życia.

„Nowym zjawiskiem, które staje się coraz częstsze, jest nawiązywanie relacji emocjonalnej ze sztuczną inteligencją pod różną postacią” – uważa filozof dr Maciej Musiał z UAM w Poznaniu, który opublikował w tym roku książkę „Enchanting Robots: Intimacy, Magic and Technology” („Czarujące roboty i zaczarowywanie robotów: intymność, magia i technologia”).

Uczucie przywiązania do przedmiotów nieożywionych, do jakich zaliczają się roboty – zdaniem naukowca – nie jest zjawiskiem całkowicie nowym. Jednak w przypadku robotów mamy do czynienia z sytuacją pod pewnymi względami szczególną.

„Warto zauważyć, że stosunek ludzi do robotów zwykle łączy ze sobą dwa mechanizmy, które co prawda często odnoszą się do stosunku ludzi wobec innych przedmiotów, ale rzadko występują razem: przywiązanie emocjonalne oraz animizację, czyli nadawanie im cech istot żywych” – wskazuje.

Zastrzega również, że gdy animizujemy jakieś przedmioty, np. mówiąc do samochodu, zwykle robimy to z dużym przymrużeniem oka. W przypadku robotów odbywa się to w znacznej mierze na serio, o czym zaświadczają m.in. badania wskazujące, że niektórzy użytkownicy automatycznych odkurzaczy sprzątają swoje domy samodzielnie lub pozostawiają je w nieładzie, ponieważ uważają, że odkurzacz automatyczny jest zmęczony albo ma zły nastrój.

Dr Musiał zauważa, że animizowanie robotów nie następuje tylko w czasie prywatnych interakcji z nimi, ale również w sferze publicznej, np. robot Sophia otrzymał obywatelstwo Arabii Saudyjskiej, a w centrum Wiednia można znaleźć monument na cześć algorytmu AlphaGo. „Co ciekawe opis monumentu nie mówi nic o twórcach tego algorytmu i wyraża hołd wobec samego algorytmu” – dodaje.

Dr Musiał powiedział, że postępy zarówno w robotyce, jak i w pracach nad rozwojem sztucznej inteligencji powodują, że zakochiwanie się w robocie może być w niedalekiej przyszłości zjawiskiem dość powszechnym.

Filozof uważa, że tendencja do związywania się z robotami, albo nawet zakochiwania się w nich lub zawierania z nimi małżeństw może ulec wzmocnieniu wraz z wejściem na rynek robotów seksualnych. Przypomina, że już dziś w USA czy w Japonii produkowane są lalki, które mają wbudowane ograniczone funkcje sztucznej inteligencji. Ich mimika i faktura skóry są coraz bardziej zbliżone do naturalnych. Są jednak mało interaktywne.

Wedle licznych ankiet znaczny odsetek respondentów odnosi się entuzjastycznie do możliwości posiadania takiego seks-robota. Tego typu roboty obecnie budzą najwięcej entuzjazmu na Dalekim Wschodzie, m.in. w Japonii. Zdaniem dr. Musiała wynika to z różnic kulturowych, zarówno zakorzenionych od pokoleń, jak i relatywnie współczesnych.

„W tradycyjnej religii Japonii – szintoizmie, właściwie wszystko jest w pewnym sensie ożywione. Łatwiej zatem przyznać taki status również robotom. Na Zachodzie tego typu animistyczne podejście bardzo dawno temu zostało w znacznej mierze wyparte m.in. przez chrześcijaństwo” – wskazuje filozof.

Z obserwacji naukowca wynika również, że maszyny i roboty zupełnie inaczej przedstawiane są w popkulturze: na Zachodzie w postaci wrogów czy zagrożeń (co widoczne jest np. w filmach „Terminator” czy „Matrix”), podczas gdy w Japonii popkultura obfituje w narracje, w których maszyny występują jako współpracownicy czy wręcz przyjaciele.

Kolejny sygnalizowany przez filozofa problem dotyczy poczucia realności. „Granica między wirtualnym a realnym, między symulacją a tym, co symulowane ulega zatarciu. W ten sposób związki w rzeczywistościach wirtualnych są nierzadko postrzegane jako równie realne i bardziej satysfakcjonujące niż tradycyjne relacje. Natomiast stosunki z robotami, które nie posiadają uczuć ani świadomości, ale wiarygodnie je symulują, postrzega się jako nieróżniące się w znaczący sposób od relacji z ludźmi” – dodaje.

Poznański filozof informuje, że jednym z najnowszych przejawów tendencji do „uczłowieczania” robotów są coraz bardziej wpływowe stanowiska głoszące potrzebę przyznania robotom praw. Zwolennicy tych stanowisk przypominają, że w starożytności absurdem wydawało się nadanie praw niewolnikom, później kobietom, a jeszcze niedawno czymś niepojętym była idea praw zwierząt – podobnie myślimy dziś o prawach robotów. Niemniej jednak – twierdzą entuzjaści praw robotów – w ostatecznym rozrachunku ich wprowadzenie będzie świadectwem rosnącej wrażliwości człowieka na otaczający go świat.

Dr Musiał przekonuje, że skoro już dziś ludzie nierzadko odczuwają emocje wobec autonomicznych odkurzaczy lub elektronicznych piesków to być może świat, w którym roboty będą miały prawa, a ludzie będą brać z nimi śluby nie jest wcale tak odległy, jak mogłoby się wydawać. „Warto zatem zastanowić się, czy jest to świat, którego chcemy” – uważa dr Musiał.

PAP – Nauka w Polsce, Szymon Zdziebłowski, szz/ ekr/

Rozwój prac nad sztuczną inteligencją w ostatnich latach znacząco przyspieszył. Na przykład aplikacje na telefony komórkowe są w stanie wspomóc nas w niemal każdej dziedzinie życia.

„Nowym zjawiskiem, które staje się coraz częstsze, jest nawiązywanie relacji emocjonalnej ze sztuczną inteligencją pod różną postacią” – uważa filozof dr Maciej Musiał z UAM w Poznaniu, który opublikował w tym roku książkę „Enchanting Robots: Intimacy, Magic and Technology” („Czarujące roboty i zaczarowywanie robotów: intymność, magia i technologia”).

Uczucie przywiązania do przedmiotów nieożywionych, do jakich zaliczają się roboty – zdaniem naukowca – nie jest zjawiskiem całkowicie nowym. Jednak w przypadku robotów mamy do czynienia z sytuacją pod pewnymi względami szczególną.

„Warto zauważyć, że stosunek ludzi do robotów zwykle łączy ze sobą dwa mechanizmy, które co prawda często odnoszą się do stosunku ludzi wobec innych przedmiotów, ale rzadko występują razem: przywiązanie emocjonalne oraz animizację, czyli nadawanie im cech istot żywych” – wskazuje.

Zastrzega również, że gdy animizujemy jakieś przedmioty, np. mówiąc do samochodu, zwykle robimy to z dużym przymrużeniem oka. W przypadku robotów odbywa się to w znacznej mierze na serio, o czym zaświadczają m.in. badania wskazujące, że niektórzy użytkownicy automatycznych odkurzaczy sprzątają swoje domy samodzielnie lub pozostawiają je w nieładzie, ponieważ uważają, że odkurzacz automatyczny jest zmęczony albo ma zły nastrój.

Dr Musiał zauważa, że animizowanie robotów nie następuje tylko w czasie prywatnych interakcji z nimi, ale również w sferze publicznej, np. robot Sophia otrzymał obywatelstwo Arabii Saudyjskiej, a w centrum Wiednia można znaleźć monument na cześć algorytmu AlphaGo. „Co ciekawe opis monumentu nie mówi nic o twórcach tego algorytmu i wyraża hołd wobec samego algorytmu” – dodaje.

Dr Musiał powiedział, że postępy zarówno w robotyce, jak i w pracach nad rozwojem sztucznej inteligencji powodują, że zakochiwanie się w robocie może być w niedalekiej przyszłości zjawiskiem dość powszechnym.

Filozof uważa, że tendencja do związywania się z robotami, albo nawet zakochiwania się w nich lub zawierania z nimi małżeństw może ulec wzmocnieniu wraz z wejściem na rynek robotów seksualnych. Przypomina, że już dziś w USA czy w Japonii produkowane są lalki, które mają wbudowane ograniczone funkcje sztucznej inteligencji. Ich mimika i faktura skóry są coraz bardziej zbliżone do naturalnych. Są jednak mało interaktywne.

Wedle licznych ankiet znaczny odsetek respondentów odnosi się entuzjastycznie do możliwości posiadania takiego seks-robota. Tego typu roboty obecnie budzą najwięcej entuzjazmu na Dalekim Wschodzie, m.in. w Japonii. Zdaniem dr. Musiała wynika to z różnic kulturowych, zarówno zakorzenionych od pokoleń, jak i relatywnie współczesnych.

„W tradycyjnej religii Japonii – szintoizmie, właściwie wszystko jest w pewnym sensie ożywione. Łatwiej zatem przyznać taki status również robotom. Na Zachodzie tego typu animistyczne podejście bardzo dawno temu zostało w znacznej mierze wyparte m.in. przez chrześcijaństwo” – wskazuje filozof.

Z obserwacji naukowca wynika również, że maszyny i roboty zupełnie inaczej przedstawiane są w popkulturze: na Zachodzie w postaci wrogów czy zagrożeń (co widoczne jest np. w filmach „Terminator” czy „Matrix”), podczas gdy w Japonii popkultura obfituje w narracje, w których maszyny występują jako współpracownicy czy wręcz przyjaciele.

Kolejny sygnalizowany przez filozofa problem dotyczy poczucia realności. „Granica między wirtualnym a realnym, między symulacją a tym, co symulowane ulega zatarciu. W ten sposób związki w rzeczywistościach wirtualnych są nierzadko postrzegane jako równie realne i bardziej satysfakcjonujące niż tradycyjne relacje. Natomiast stosunki z robotami, które nie posiadają uczuć ani świadomości, ale wiarygodnie je symulują, postrzega się jako nieróżniące się w znaczący sposób od relacji z ludźmi” – dodaje.

Poznański filozof informuje, że jednym z najnowszych przejawów tendencji do „uczłowieczania” robotów są coraz bardziej wpływowe stanowiska głoszące potrzebę przyznania robotom praw. Zwolennicy tych stanowisk przypominają, że w starożytności absurdem wydawało się nadanie praw niewolnikom, później kobietom, a jeszcze niedawno czymś niepojętym była idea praw zwierząt – podobnie myślimy dziś o prawach robotów. Niemniej jednak – twierdzą entuzjaści praw robotów – w ostatecznym rozrachunku ich wprowadzenie będzie świadectwem rosnącej wrażliwości człowieka na otaczający go świat.

Dr Musiał przekonuje, że skoro już dziś ludzie nierzadko odczuwają emocje wobec autonomicznych odkurzaczy lub elektronicznych piesków to być może świat, w którym roboty będą miały prawa, a ludzie będą brać z nimi śluby nie jest wcale tak odległy, jak mogłoby się wydawać. „Warto zatem zastanowić się, czy jest to świat, którego chcemy” – uważa dr Musiał.

PAP – Nauka w Polsce, Szymon Zdziebłowski, szz/ ekr/

W poszukiwaniu odpowiedzi wyrusza w wędrówkę przez bujny gąszcz, który porasta tereny wielkiego miasta, opustoszałego w wyniku prowadzonych przez potężne korporacje niebezpiecznych, niekontrolowanych eksperymentów z inżynierią genetyczną.

Autorka tej książki, Margaret Atwood, przenosi nas do przyszłości, która wcale nie jest tak daleka jak mogłoby się wydawać. Wiele rzeczy wygląda tam tam bardzo znajomo. Z drugiej jednak strony, niektóre elementy tego świata przekraczają nasze najśmielsze wyobrażenia.

Świetnie panując nad swoim szokującym materiałem, autorka z właściwą sobie przenikliwością i czarnym humorem kreuje przedziwny, a mimo to w pełni wiarygodny świat, zamieszkany przez postacie, które długo jeszcze po zakończeniu lektury żyją w naszych snach. Jedno jest pewne – kto przeczyta „Oryks i Derkacza”, inaczej spojrzy na świat.

Ta książka to też dowód na to, że Margaret Atwood jest u szczytu swoich sił twórczych. To światowej sławy kanadyjska powieściopisarka, poetka, krytyczka literacka, feministka i aktywistka polityczna, wymieniana wśród najpoważniejszych kandydatów do literackiej Nagrody Nobla.

Źródło: Prószyński Media

Warto jednak już wcześniej zacząć troszczyć się o swoją przyszłość. Osoba, która za 30 lat chciałaby mieć odłożone dodatkowe 200 000 zł na emeryturę, musiałaby oszczędzać miesięcznie 430 zł przy założeniu, że pieniądze leżą na rachunku oprocentowanym średnio 2% w skali roku i uwzględnieniu obecnego podatku od zysków kapitałowych. Jeśli pieniądze zostaną później na tak samo oprocentowanym rachunku to przez kolejne 20 lat po przejściu na emeryturę będziemy w stanie wypłacać dla siebie dodatkowe 1000 zł miesięcznie. Warunek jest tylko jeden – trzeba zacząć wcześnie oszczędzać.

Oszczędzanie powinno raczej stanowić nawyk, a nie ciągłą walkę z samym sobą o odłożenie na konto kolejnych banknotów. Aby się do tego zmobilizować najlepiej jest przesyłać pieniądze na rachunek od razu po wypłacie. Gdy będziemy to robić po opłaceniu wszystkich rachunków i zobowiązań to znacznie trudniej będzie nam wyciągnąć kolejne kilkaset złotych i przelać je na nasze konto oszczędnościowe. Zwłaszcza, że dzięki nowoczesnym rozwiązaniom cały ten proces można zautomatyzować, co minimalizuje ryzyko, że w danym miesiącu (i prawdopodobnie w kolejnych) zrezygnujemy z przelewu na konto oszczędnościowe. W takich okolicznościach świetnie sprawdza się ustanowienie zlecenia stałego, dzięki czemu ustalona kwota co miesiąc, konkretnego dnia, będzie automatycznie przelewana z konta osobistego na oszczędnościowe

Dodatkowo pomóc nam może optymalizacja podatkowa. Nie jest ona tylko dla dużych firm – jest dostępna dla każdego. Warto zatem skonsultować się z księgowym czy osobista sytuacja finansowa uprawnia do skorzystania z jakiejś ulgi. Zaoszczędzone w ten sposób pieniądze, mogą również zasilać prywatny fundusz emerytalny.

Źródło: Publicis Consultants