Kwiaty cebulowe stanowią ozdobę rabat i kwietników, cieszą oko, kwitnąc w balkonowych skrzyniach czy donicach. Drobne śnieżyczki, szafirki, dzwonki cebulicy syberyjskiej czy bardziej okazałe krokusy – wszystkie te rośliny są pierwszymi, których pędy wyłaniają się z ziemi wczesną wiosną. Nie szkodzą im niskie temperatury, odporne są nawet na lekkie przymrozki. Wymienione kwiaty mają jeszcze jedną wspólną cechę: należą do roślin przyjaznych pszczołom. Oznacza to, że ich pyłek i nektar stanowią pokarm dla owadów zapylających.

Co możemy zrobić, by wiosną w ogrodzie lub na balkonie na nas i na pszczoły czekała kwietna niespodzianka? Wykorzystać czas ostatnich prac w ogrodzie na posadzenie kwiatów cebulowych. Cebulki można sadzić do połowy października, a najlepiej zrobić to przed nadejściem pierwszych mrozów, tak by zdążyły wypuścić korzenie.

Jak odpowiednio zabrać się do sadzenia cebul, by wiosną doczekać się kwiatów? Na szczęście, rośliny te nie mają dużych wymagań. Generalna zasada co do głębokości sadzenia jest taka, że warstwa ziemi powinna być dwukrotnie grubsza niż wysokość cebuli. Należy więc wykopać dołek o głębokości trzech wysokości cebuli. Większość gatunków roślin cebulowych lubi stanowiska słoneczne lub półcieniste, umiarkowanie wilgotne. Spróbujmy jednak poznać te kwiaty nieco lepiej.

Śnieżyczka przebiśnieg

Głębokość sadzenia cebulek powinna wynosić 5-8 cm. Kwiaty te najlepiej prezentują się wzdłuż ścieżek lub pod koronami drzew. Śnieżyczka jest rośliną, która wiosną zakwita jako pierwsza, gdy nie stopniały jeszcze śniegi, dlatego nazywana jest zwiastunem wiosny.

Szafirek

Pierwsza połowa października to ostatni dzwonek na posadzenie cebulek szafirka. Sadzi się je na głębokości 6-8 cm. Liczne, granatowo-niebieskie kwiaty najładniej prezentują się posadzone w dużych grupach na skraju ogrodowej rabaty. Szafirki nadają się również do uprawy w doniczkach, śmiało więc możemy zaplanować przyozdobienie nimi naszego balkonu na wiosnę.

Cebulica syberyjska

Niewielkie cebulki należy posadzić na głębokości 5-10 cm. Drobne, niebieskie kwiaty o dzwonkowatym kształcie z powodzeniem mogą zastąpić na naszych rabatach śnieżyczki, gdy te już przekwitną. Cebulica najlepiej wygląda w ogródkach skalnych lub w towarzystwie krzewów. Możemy ją jednak posadzić również w pojemnikach na balkonie.

Krokus

Bulwy krokusów sadzimy jesienią na głębokości 6-7 cm. Kwiaty krokusów potrafią sprawić, że nasze trawniki czy ogródki skalne będą zachwycać bogactwem kolorów – od liliowego, przez niebieski, biały po odcienie żółci. Rośliny te kwitną w lutym i marcu. Warto pamiętać, że do czasu zaschnięcia ich liści należy powstrzymać się przed koszeniem trawy.

Dlaczego pszczoły potrzebują naszej pomocy?

– Nazwa „pszczoła” oznacza wiele gatunków owadów zapylających. Wśród nich tylko pszczoły miodne mają zapewnioną opiekę pszczelarzy, którzy w razie potrzeby je dokarmiają. Ogromnej liczbie innych gatunków pszczół, w tym samotnic i trzmieli, bez naszej pomocy grozi wyginięcie
z powodu braku dostępu do pokarmu – wyjaśnia Kasia Dytrych, przyrodniczka.

– Spośród 470 gatunków owadów zapylających aż 222 są zagrożone wyginięciem. Możemy im pomóc, zamieniając swój ogród czy balkon w miejsce przyjazne pszczołom. Uwzględniając różne terminy kwitnienia roślin, stworzymy przestrzeń, która zapewni pszczołom dostęp do pyłku i nektaru przez cały sezon. Wykorzystajmy ostatnie ciepłe tygodnie jesieni na posadzenie cebulek, by wiosną cieszyć się z kwiatów i uchronić pszczoły przed głodem – zachęca przyrodniczka.

Źródło: Profile

Każda z trudnych sytuacji dodaje jej odwagi i stawia na mocniejszej pozycji. Dzięki temu może ona poznawać ukrytych wrogów oraz mroczne tajemnice ula. Jest jednak coś silniejszego niż oddanie i posłuszeństwo, a więc naczelne zasady rządzące życiem wszystkim pszczelich sióstr. Jest nim własne dziecko. Żarliwa i – wszystkim poza Królową – bezwzględnie zakazana matczyna miłość sprawi, że Flora złamie najświętsze ze wszystkich praw.

Laline Paull, a więc autorka książki „Rój”, stworzyła historię, która nie tylko dziwi, ale i czasami przeraża. Przez niektórych opowieść ta jest nawet porównywana do „Folwarku zwierzęcego” Orwella. Jedno jest pewne, sposób w jaki opisywana jest Flora oraz jej życie, a także wyobraźnia autorki mogą budzić podziw. „Rój” nie tylko pogłębia naszą wiedzę o życiu pszczół, ale i pozwala stawiać nam wiele istotnych socjologicznych pytań.

Laline Paull ukończyła anglistykę w Oksfordzie, scenopisarstwo w Los Angeles oraz wiedzę o teatrze w Londynie. Mieszka w Wielkiej Brytanii z mężem, fotografem Adrianem Peacockiem, i trójką dzieci.

Źródło: Prószyński Media

Cały region brzęczy

Miejscowości w Małopolsce skupiają miłośników miodu i pszczół. Co roku w okolicach Krakowa można uczestniczyć w kilkudziesięciu różnych imprezach związanych właśnie z pszczelarstwem. Kiermasze miodowe, interaktywne wystawy, na których można skosztować słodkości i upiec swój własny piernik, warsztaty fotografowania pszczół, a nawet plenery rzeźbiarskie inspirowane tymi owadami – to wszystko przyciąga tysiące turystów.

Z wykorzystaniem pszczół można zrobić bardzo wiele. Po pierwsze można stworzyć muzeum, w którym prezentowane będą najróżniejsze ule i pasieki, można uczyć odwiedzających ciekawostek o pracy pszczół, można w końcu organizować wystawy malarskie, a nawet konkursy fotograficzne inspirowane pszczelą codziennością. Malopolska wykorzystuje to doskonale.

W Alwerni od blisko 30 lat funkcjonuje koło pszczelarskie Nektar. Skupia 41 osób i 450 rodzin pszczelich w ulach typu wielkopolskiego, warszawskiego i Dadana. Pszczelarze z Alwernii spotykają się na szkoleniach, wymieniają nowościami z pszczelego świata.
Kolejnych 25 pszczelarzy i 200 bzyczących rodzin mieszka w Babicach. Tam co roku odbywają się festyny promujące pszczelarstwo, podczas których gospodarze uświadamiają mieszkańcom znaczenie hodowli pszczół dla prawidłowego funkcjonowania środowiska naturalnego. Jest też okazja do spróbowania najlepszych miodów i nauczenia się czegoś o życiu pszczół.

Muzeum do spróbowania

Również w Niepołomicach co roku odbywają się kiermasze pszczelich produktów i biesiady pszczelarskie. Jedno z najstarszych w regionie – Powiatowe Towarzystwo Pszczelarsko-Sadownicze istnieje w Krzeszowicach. Powstało w 1907 roku, skupia miłośników pszczół z 25 okolicznych miejscowości. W latach okupacji niemieckiej wielu z nich było członkami ruchu oporu. Od 1982 roku organizowany jest coroczny Krzeszowicki Dzień Pszczelarza z kiermaszem pszczelarskim i wystawą zabytkowych uli figuralnych. Ściąga tysiące uczestników, jest tak popularny, że wpisano go do kalendarium obchodów Dni Krzeszowic.

Z kolei w Muzeum Pszczelarstwa przy Gospodarstwie Pasiecznym „Sądecki Bartnik od Wielkanocy do Wszystkich Świętych można tu skosztować różnych rodzajów miodu, poznać tajemnice pszczół i wziąć udział w warsztatach równie kształcących, co smakowitych. Barcie, kłody, kószki, ule snozowe, ule ramowe, stare narzędzia, sprzęt i urządzenia pszczelarskie, jak na przykład leziwo, czyli specjalne powrozy do wchodzenia na drzewa bartne, podkurzacze, dłuta, radełka, miodarki, topiarki do wosku, naczynia do przechowywania miodu naturalnego i pitnego – to wszystko można obejrzeć w muzeum.

- Pieczenie pierników, robienie świec woskowych, degustacje miodów naturalnych i miodów pitnych, lekcje w pasiece, dyskusje o roli pszczoły w przyrodzie… – wylicza warsztaty, które czekają na turystów, Anna Kasztelewicz, pszczela pasjonatka i – wraz z mężem – założycielka muzeum w Stróżach. – W lipcu organizujemy co roku Biesiadę u Bartnika, jest też coroczne miodobranie, kiermasze produktów pszczelich i rękodzieła oraz degustacje miodowych potraw.