Robert Kantereit: Trudne pytanie na początek (śmiech). Nie mam pojęcia! Ale miło, że tak jest, jeżeli rzeczywiście jestem postrzegany tak, jak pani mówi.

Może to dlatego, że lubi pan ludzi?

To prawda. Lubię ludzi. To specyfika pracy dziennikarza, że pracujemy z ludźmi, spotykamy się z nimi, rozmawiamy i tak dalej. Jeśli ktoś tego nie znosi, to nie powinien absolutnie tego robić. Otwartość na innych to warunek podstawowy pracy dziennikarza.

Kiedy ktoś przychodzi do studia telewizyjnego, ma się skłonności do tego, żeby rozmówcę gdzieś tam zaszufladkować czy goście są nieustającą niespodzianką?

Są goście, których świetnie znamy, ponieważ są u nas nie po raz pierwszy. W pewnym sensie to nasi przyjaciele. Wiemy jacy są i co, mniej więcej, myślą na dany temat. „Stali bywalcy” to jednak osobna kategoria. Są też osoby, które przychodzą do nas po raz pierwszy i bardzo często jest tak, że są dla nas sporym zaskoczeniem. My zaczynając wywiad, mamy w głowie jakieś pytania, zaplanowany schemat rozmowy, ale kiedy słyszymy odpowiedzi, pojawia się tak ciekawa, wciągająca, zaskakująca historia, o której nie wiedzieliśmy, że przygotowane wcześniej pytania trzeba szybko odłożyć i podążyć tropem rozmówcy. Bardzo lubię takie zaskoczenia.

Czy mogę prosić o jakiś przykład?

Ciężko tak od razu coś opowiedzieć po tysiącach zawodowo przeprowadzonych rozmów. To jest zresztą jedna z bolączek mojego zawodu (śmiech). Zazdroszczę tym, którzy mają super dokładną pamięć i pamiętają wszystkich swoich gości. To się bardzo rzadko zdarza. W tego typu pracy, gdzie tematy, scenariusze, ludzie zmieniają się codziennie, trzeba nam wybaczyć, że nie pamiętamy z kim rozmawialiśmy pół roku temu.

Czy zdarzyło się, że jakiś rozmówca pana mocno zirytował?

Tak i akurat takie momenty świetnie pamiętam. Nie chcę jednak do nich wracać, ponieważ raz niepotrzebnie dałem się wciągnąć w polemikę. Potem ktoś przeanalizował ze mną to zdarzenie i wytłumaczył, że nie mogę dawać się wyprowadzić z równowagi, nie mogę wchodzić w zwarcie, ponieważ mam po drugiej stronie gościa. Osobę, którą zaprosiłem do programu i muszą ją szanować niezależnie od tego, co mówi i myśli. Powinna mieć przestrzeń do wyrażenia własnej opinii, nawet jeśli z tą opinią jest mi bardzo nie po drodze.

Cały tekst dostępny w drukowanym wydaniu EksMagazynu (nr 27).

Nie znudziło ci się jeszcze?
Nie! No skądże. Ja to uwielbiam. To pasja jest.

A zdarzyło ci się kiedyś zaspać?
Oczywiście.

I co się wtedy dzieje?
Któryś z chłopaków jest wtedy sam. Na przykład Witek (Lazar – przyp. red), który dialoguje sobie sam ze sobą. A ja gnam do studia, łamiąc wszelkie limity prędkości i zaliczając zdjęcia na radarach. No zdarza się. Wchodzimy na antenę tak naprawdę o 5.30, siłą rzeczy to się przytrafia.

Czyli musisz wstać o 4, żeby zebrać się i dojechać?
Idealnie by było (śmiech). Tak, żeby wstać, zebrać się, zjeść śniadanie. Ale tak nie jest. Ja wstaję o 5. No 5.10. 5.30 wchodzimy na antenę, mamy taką „rozpędówkę”. Okazuje się, że wielu ludzi wtedy nie śpi. Jak jadę do pracy to przystanki są pełne, jest ruch na ulicach.

Dziwiło cię, że tyle osób jest już o tej porze na nogach?
Miałem wyniki badań słuchalności i wiedziałem, że ludzie o tej porze już nie śpią. Zresztą zanim zacząłem prowadzić „poranek”, robiłem taką „rozpędówkę” od 3 do 5. I są słuchacze takich audycji, bo mieliśmy odzew. Nie wszyscy są studentami, którzy mogą spać do 12 (śmiech). Zresztą, właśnie prowadzenie programu od 3 do 5 uświadomiło mi, że może być gorsza godzina do wstawania niż 5.

O której chodzi się spać jak prowadzi się program od 3 do 5 rano?
Tak na godzinę przed „Dobranocką”.

Całość materiału znajduje się w najnowszym majowo-czerwcowym wydaniu EksMagazynu.
W czwartym już numerze dwumiesięcznika EksMagazyn: Przemysław Skowron z RMF FM – najseksowniejszy głos w Polsce o pasji radiowca, Monika Richardson o starzeniu się na oczach milionów widzów, Małgorzata Dudek o „przebieraniu się gwiazd”, Tim Roth – światowej sławy aktor o pracy z Quentinem Tarantino oraz Leszek Stanek – młody aktor i tancerz w podwójnej roli: jako bohater rozbieranej sesji inspirowanej filmem „Taksówkarz” i jako teatralny obserwator kobiet – zdradzający, co w pracy i życiu fascynuje go najbardziej. A poza tym? Raport „Nadzy w sieci” o seksualnym ekshibicjonizmie Polaków, reportaż oparty na historiach zasłyszanych w taksówkach, materiał o życiu seksualnym w starożytności, wyprawa na Sycylię, operacje plastyczne intymnych części ciała, materiał o „zamrażaniu płodności” i wiele innych EKScytujących tematów. Do kupienia w Empikach we wszystkich miastach wojewódzkich oraz, jako e-wydanie – tutaj.