EksMagazyn - ekskluzywny magazyn dla kobiet: seks, mężczyźni, design, zdrowie, uroda, moda, imprezy, kino, recenzje, wywiady » rap

Szczyl: Polska Floryda

Karol Pisarski — Wed, 19 Apr 2023 01:48:42 +0000

Wydana pod koniec 2021 r. debiutancka płyta „Polska Floryda” (w tytule Szczyl odnosił się do rodzinnej Gdyni i całego Trójmiasta) z miejsca zmieniła ten stan rzeczy. „Życie nabrało nienaturalnego tempa, nikt by się nie spodziewał” – tłumaczył to artysta w rozmowie dla CGM. – Myślałem, że to będzie jakiś szok termiczny.

Ale gdy wyszedłem ten pierwszy raz na scenę, czułem się świetnie, miałem potwierdzenie tego, że to jest ta droga, że dobrze wybrałem”. Tym bardziej potwierdziły sens tego wyboru trzy nominacje do Fryderyków oraz kolejne trofea: Lech Polish Hip-Hop Music Awards wygrane w trzech kategoriach (Raper roku, Debiut roku i Album roku) oraz nagroda Odkrycie Empiku 2021. Łatwo sobie to wytłumaczyć stylem – Szczyl jest wszechstronnym raperem, którego zainteresowanie rapem nie pojawiło się wczoraj, częste wycieczki w stronę starego stylu polskiego hip-hopu są jego znakiem firmowym. Zgłaszająca go już w zeszłym roku Agnieszka Szydłowska pisała, że „jest bardziej klasyczny niż nowoczesny, a odnawianie starego brzmienia w jego wydaniu silnie działa i na młodych, i na ich starych”.

Szczyl łączy więc pokolenia, a przy tym w tekstach szuka idealizmu tej starej szkoły („Mamy siebie, a nie sześć zer” – rapuje) i ciekawie polemizuje z innymi gwiazdami nowego środowiska rapowego. „Nie wstydzi się nawijać o emocjach, życiowych porażkach, nieprzystosowaniu do norm, ale potrafi się również dobrze bawić i mieszać muzyczne gatunki” – pisze o nim Jacek Skolimowski. Podobnie jest na nowej płycie, „8171”, którą nagrał w całości w duecie z Magierą, producentem chwalonego utworu „Hiphopkryta” z debiutanckiego albumu. Ta kontynuacja pojawiła się już w październiku 2022 r., więc błyskawicznie – i szybko potwierdziła talent rapera.

Zarazem nie traktuje muzyki jak sportu. „Największym wrogiem sukcesu jest chciwość” – mówił w cytowanym wywiadzie. A w czołowym utworze z nowej płyty, „To do wszystkich tych, którzy czuli się źle dziś”, przynosi krzepiące przesłanie: „Jesteśmy więksi niż możemy znieść”. Czołowy reprezentant tego pokolenia, które do rapu przychodziło niezwykle wcześnie i bardzo świadomie.

Oni nominowali: Jan Błaszczak („Tygodnik Powszechny”), Gabi Drzewiecka (TVN, Chillizet), Marcin „Flint” Węcławek (Interia, CGM, Polityka.pl), Tomasz Gregorczyk i Janusz Jabłoński (PR Dwójka, nominują wspólnie), Jakub Knera (The Quietus, Fundacja Palma, Dwutygodnik.com, Radiowe Centrum Kultury Ludowej, POLITYKA), Jacek Skolimowski („Newsweek”), Jędrzej Słodkowski („Gazeta Wyborcza”), Jarek Szubrycht („Gazeta Wyborcza”), Agnieszka Szydłowska (newonce.radio), Michał Wieczorek (Dwutygodnik.com, Radiowe Centrum Kultury Ludowej, „Czas Kultury”)

Ponadto zgłoszeni zostali: Bastarda, Brodka, Karolina Cicha, Joanna Duda, Karaś/Rogucki, Bartosz Kruczyński, Kurws, Mata, Naphta, Antonina Nowacka, Marek Pędziwiatr, Kamil Piotrowicz, Marek Pospieszalski, Resina, Sanah, Szczyl, Trupa Trupa, VTSS, WaluśKraksaKryzys, Julia Wieniawa, Wishlake, Hubert Zemler

fot. Leszek Zych/ Polityka

1988 (Przemysław Jankowiak) – muzyka nieprzenikliwa

Edyta Nowicka — Wed, 05 Apr 2023 01:37:14 +0000

Tak jak sugeruje jego pseudonim, Przemysław Jankowiak jest rówieśnikiem takich klasyków rapu jak „Straight Outta Compton” N. W. A. i „It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back” Public Enemy. A w muzyce, którą nagrywa dla różnych wykonawców, słychać, że potrafi patrzeć w przyszłość, nie zapominając o przeszłości. Pochodzi ze Szczecina, na scenie działa od kilkunastu lat, ale nigdy nie był typowym producentem hiphopowym.

Przyszedł z jego obrzeży – nagrywał pod szyldem Etamski i w duecie Syny (z nominowanym do Paszportu POLITYKI raperem Piernikowskim). Pierwszą nominację do Paszportu w roku 2020 przyniósł mu autorski minialbum „Ring the Alarm” oraz nagrana w duecie ze znanym z grupy Molesta raperem Włodim płyta „W/88”. Chwalono go wtedy m.in. za indywidualne podejście do artystów, z którymi współpracuje. Interesuje go praca nad płytą jako całością. „Jak dostaję pytanie o paczkę z beatami do wyboru, odpowiadam, że nie jestem hurtownią” – deklarował w rozmowie z POLITYKĄ. W roku 2022 trudno go było nie zauważyć. Na autorską płytę „Ruleta” zaprosił całą plejadę gości – od uznanych raperów (Włodi, Wilku), przez młodych zdolnych (Szczyl, Zdechły Osa), aż po bohaterki popowej sceny (Margaret, Rosalie.).

Widać tu, że – jak pisaliśmy – „rapowe środowisko jest otwarte na transfery z peryferiów, no i wciąż w tym tłumie młodych gwiazd można dużo zmienić estetycznie, nawet jednoosobowo i z tylnego siedzenia”. Równie duże wrażenie zrobił minialbum „Sadza” Brodki, dla której 1988 okazał się równorzędnym partnerem. „Długo szukałam współpracownika w Polsce. Kogoś, z kim złapię wspólny język” – mówiła wokalistka POLITYCE. I wyszedł, zdaniem wielu osób, kolejny przełom w jej karierze. Tytuł tej płyty to – jak zauważył Jędrzej Słodkowski – „świetne określenie na muzykę, którą tworzy 1988, a która jest nieprzenikliwa, ciemna, pachnie spalenizną i wżera się w najmniejsze nawet szczeliny”.

Jankowiak błysnął jeszcze na festiwalu w Gdyni jako autor muzyki do pełnometrażowego filmu „Zadra” (premiera w styczniu 2023 r.), za którą chwalili go Agnieszka Szydłowska i Jakub Knera. Jeśli dotąd 1988 był szarą eminencją polskie muzyki popularnej, ten rok ostatecznie przesunął tego dojrzałego, wrażliwego i kreatywnego muzyka na pierwszy plan.

fot. Leszek Zych/ Polityka

Ice-T: Od sieroty do legendy

Karol Pisarski — Mon, 18 Feb 2019 01:56:39 +0000

Jest nie tylko raperem, ale też aktorem. W dodatku rekordzistą, ponieważ jego rola w serialu kryminalnym „Prawo i Porządek: sekcja specjalna” to najdłuższa rola piastowana przez jakiegokolwiek czarnoskórego aktora. Co ciekawe, Ice-T zgodził się pierwotnie tylko na rolę w czterech odcinkach, ale wpisał się w postać detektywa Tutuoli tak płynnie, że zagrał już 17 sezonów!

Co prawda w tej roli Ice-T bywa komiczny ze swoimi przaśnymi wstawkami, z których część trafiła do popkultury, ale nadaje kolorytu serialowi bynajmniej nie ze względu na kolor skóry.

I choć w serialu radzi sobie doskonale, nie pierwszym w karierze zresztą, to sławę zawdzięcza hip-hopowi. Dziś start w karierze wspomina trochę jako krok strategiczny. – Rap to był tylko szczebel w karierze. Po prostu chciałem się wydostać z biedy. Chciałem willę, to co modne. Chciałem uciec – wyjawił podczas niedawnego wykładu. Tak, wykładu, bo 59-letni dziś gwiazdor ma sporo do przekazania młodzieży, zwłaszcza tej wsłuchanej w uliczną muzykę.

– To było jak owoc wiszący nisko. Pewnego dnia doznałem olśnienia. Iceberg Slim nie był tylko alfonsem i lowelasem, był też pisarzem. Jest tak wielu hustlerów i playboyów na świecie, ale kto kiedy o nich słyszał? Stwierdziłem, że żeby zyskać sławę, muszę zapisać się jakoś w historii. Poprzez zapisywanie swojej historii. Tak ma mnie poznać każdy chłopak na ulicy. Kiedy słuchasz mojej muzyki, to nie jest tylko rap, to jest moja historia opowiedziana muzyką – twierdzi Ice-T.

Przeskok od rapu do ekranu telewizyjnego przydarzył mu się w przypadkowy i komiczny sposób. W toalecie klubu nocnego usłyszał go aktor i reżyser Mario van Peebles. Spodobało mu się, jak Ice-T mówił, więc zaproponował mu pierwszą rolę. – Rzuciłem: „ale ja nie umiem grać, robisz sobie jaja?!”, a on, że „chcę cię w filmie”. Myślałem, ze to taki hollywoodzki bullshit, ale on do mnie, żebym zadzwonił do Warner Bros, więc zadzwoniłem i kazali mi przyjść – wspomina z sentymentem.

Ta pierwsza rola dostarczyła mu 23 tysiące dolarów. Sporo, ale niewiele w stosunku do kasowego sukcesu filmu, który zarobił 87 milionów. Ale dzięki tej roli pojawił się na scenie i zaczął zbierać kolejne propozycje, wkrótce później grając w produkcjach z Denzelem Washingtonem czy Keanu Reevesem.

Tym bardziej niewinne wydają się rapowe początki. – Nie miałem pojęcia, co robię. Chciałem tylko wydostać się z tarapatów – zdradza. Te słowa brzmią wręcz skromnie w przypadku człowieka, który wydał 8 albumów studyjnych, 51 singli, nagrał 80 teledysków i sprzedał 10 milionów płyt w samych tylko Stanach Zjednoczonych.

Foto: Paul Carter, Red Bull Content Pool