Spośród wszystkich ankietowanych uczelni 66 zadeklarowało, że nie miało zgłoszonych żadnych przypadków molestowania. Na pozostałych uczelniach odnotowano w sumie 50 zgłoszeń w latach 2010-2018.

Wśród zachowań, wobec których wszczęte zostały postępowania można wymienić między innymi “pochwycenie studentki za pierś i wypowiedzenie pod jej adresem komentarza o charakterze seksualnym oraz próbę pocałowania studentki w gabinecie wykładowcy” (ASP w Warszawie, sprawca został pozbawiony przez komisję dyscyplinarną prawa do wykonywania zawodu na dwa lata, decyzja została jednak uchylona przez komisję odwoławczą), “molestowanie seksualne, obraźliwe zachowanie i seksistowskie oraz prostackie żarty o podtekście seksualnym” (Uniwersytet Jagielloński, w sprawie została wszczęta “procedura wyjaśniająca”), “dyskryminacja na tle narodowościowym i wyznaniowym” (SGGW, spośród pięciu winnych osób trzy zostały ukarane upomnieniem, jedna naganą i jedna skreśleniem z listy studentów).

Z analizy przesłanych odpowiedzi wynika, że niemal żadna uczelnia nie wprowadziła osobnej procedury, która mogłaby zostać uruchomiona w reakcji na przypadek molestowania seksualnego. Większość uczelni korzysta w takich sytuacjach z procedury odpowiedzialności dyscyplinarnej. Co więcej, tylko 14 z nich powołało organy do przeciwdziałania dyskryminacji. Warto także zauważyć, że niemal każda z uczelni wprowadziła procedury antymobbingowe i antydyskryminacyjne, jednak odnoszą się one wyłącznie do pracowników zatrudnionych na umowie o pracę, co w oczywisty sposób wyłącza z tej grupy studentów i doktorantów.

Raport wymienia uczelnie, które wprowadziły osobne procedury o charakterze antydyskryminacyjnym lub wymierzone przeciwko molestowaniu, jednak podkreśla, że stanowią one marginalną część wszystkich uczelni publicznych. Do tej grupy zaliczają się między innymi Uniwersytet Warszawski, Pomorski Uniwersytet Medyczny w Gdańsku czy Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Niektóre uczelnie podejmują także działania mające zapobiegać zdarzeniom o charakterze dyskryminacyjnym i molestowaniu. Przygotowanie Podręcznika antydyskryminacyjnego (Uniwersytet Warszawski), darmowa pomoc prawna i psychologiczna oraz możliwość darmowego skorzystania z usług mediatorów (Uniwersytet Jagielloński), szkolenie pracowników w zakresie przeciwdziałania mobbingowi i molestowaniu (Warszawski Uniwersytet Medyczny) czy wywieszenie skrzynki na anonimowe skargi (Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny) to niektóre z rozwiązań proponowanych przez polskie uczelnie.

We wnioskach autorka raportu sugeruje możliwe kierunki działań, jakie mogą zostać podjęte w celu minimalizacji zjawiska. Odnosi się także do innego dokumentu na ten temat, powstałego kilka miesięcy wcześniej Raportu Rzecznika Praw Obywatelskich. Autorzy tego dokumentu zwrócili uwagę na to, że konieczne jest “wzmocnienie ochrony prawnej przed molestowaniem, rozpowszechnianie wiedzy o tych zjawiskach oraz wsparcie studentek i studentów doświadczających dyskryminacji lub molestowania”. Helsińska Fundacja Praw Człowieka proponuje do tego podjęcie publicznej debaty, która może pozwolić na zmniejszenie występowania tych zjawisk i jednocześnie nie naruszy autonomii uczelni wyższych.

Źródło: Helsińska Fundacja Praw Człowieka

Dla osobowości i kariery
Według specjalistów z firmy Sedlak & Sedlak, coaching to temat coraz bardziej popularny w środowiskach biznesowych, wśród indywidualnych klientów oraz wśród osób zainteresowanych karierą, jako doradca. Sam coaching jest definiowany przez ICF (International Coach Federation Polska), jako „interaktywny proces, który pomaga pojedynczym osobom lub organizacjom w przyspieszeniu tempa rozwoju i polepszeniu efektów działania”. Zakres coachingu może obejmować różne sfery życia, od zdrowia i finansów przez relacje interpersonalne aż do rozwoju kariery lub biznesu. Coaching jest skuteczny, gdyż dzięki niemu „klienci ustalają konkretniejsze cele, optymalizują swoje działania, podejmują trafniejsze decyzje i pełniej korzystają ze swoich naturalnych umiejętności”. Dla niektórych coaching jest sposobem na wprowadzenie zmian w życiu, a dla innych metodą na zarabianie.
O ile zaledwie 1/10 coachów uważa obszar kariery za swoje podstawowe pole działania, o tyle w trakcie sesji tematy okołozawodowe pojawiają się znacznie częściej. Może to wynikać z bezpośredniego wnoszenia tematów do rozmowy przez klientów.

Uda się i Tobie!
„Jeśli coś udało się chociaż jednej osobie na świecie, to Tobie też może się udać” – to podstawowa zasada ludzi, którzy zajmują się coachingiem na co dzień. Coaching przyszedł do nas zaledwie kilka lat temu z Zachodu. Dla wielu, którzy zetknęli się z tym pojęciem, kojarzy się on wyłącznie z biznesem i podnoszeniem wydajności w pracy. I owszem, kursy z osobistymi trenerami to dla wielu menedżerów coraz powszechniejsza forma doskonalenia zawodowego i rozwoju. Ale coaching może dotyczyć niemal każdej dziedziny życia. – To pewien styl zarządzania swoimi działaniami, to wyznaczenie sobie celów i dążenie do ich realizacji przy pomocy osobistego trenera – wyjaśnia Maciej, coach prowadzący zajęcia w krakowskiej Wszechnicy UJ.
Według raportu „Coachowie – Polska i Europa” sporządzonego przez Polską Izbę Szkoleniową zawód ten będzie niedługo wykonywało w naszym kraju ponad 3 tys. osób. Wartość rynku coachingowego będzie oscylowała wokół 33-34 mln zł. Coaching bowiem nadal jest w Polsce w fazie rozwoju i coraz więcej osób interesuje się tym nowym zawodem.
Według statystyk organizacji szkolących coachów, na świecie jest ich ok. 60 tys. Jedna trzecia tej liczby działa w Europie. W Polsce certyfikowanych szkoleniowców można naliczyć ok. tysiąca, ale liczba ta ciągle rośnie. Według raportu „Szkoła dla Coacha” opierającego się na danych szkół i stowarzyszeń coachingowych, połowa polskich szkoleniowców nie ukończyła 30 lat, a 40 proc. mieści się w przedziale wiekowym 40 – 50 lat.
Mimo rosnącej popularności, nie jest to jednak zawód dla każdego. Sami trenerzy podkreślają, że cechy obowiązkowe, którymi powinna charakteryzować się osoba z ambicjami trenerskimi, to oczywiście komunikatywność, cierpliwość, dokładność, życzliwość i szacunek w stosunku do innych ludzi. Dobry coach powinien lubić ludzi i chcieć się rozwijać. Konieczna jest też umiejętność obserwacji i wyciągania wniosków, powinien też posiadać duże umiejętności dydaktyczne i komunikacyjne niezbędne w procesie przekazywania wiedzy i kształtowania umiejętności.

Jak zostać przywódcą dusz?
Studium Coacha, Akademia Coacha, Szkoła Coacha – wybór jest szeroki. Można się tego nauczyć i nabyć praktycznych umiejętności w wybranej szkole. Jedynym minusem jest fakt, iż w Polsce na ten moment nadal nie ma ujednoliconej polskiej certyfikacji, więc wybór szkoły jest wolnym wyborem, trochę obarczonym niepewnością i ryzykiem.
Szkół i uczelni przygotowujących do zwodu coacha jest w Polsce kilkanaście. Oferta zaczyna się od studiów podyplomowych (2 – 3 tys. zł), poprzez szkolenia polskich filii międzynarodowych organizacji, takich jak International Coaching Community (ICC), czy International Coaching Federation (ICF), których cena sięga kilkunastu tysięcy. Czas trwania kursów, podobnie jak ich cena, mogą się od siebie różnić – występują zarówno krótkie, kilkudniowe, jak i długie, 2 letnie.
Na co się zatem zdecydować? – Międzynarodowe organizacje mają wypracowaną ofertę edukacyjną dla przyszłych coachów, określone zasady etyczne. Są sprawdzone wieloletnią obecnością na rynku – zauważa Robert Milczarek, psycholog biznesu, trener-konsultant z IDES Consultants Polska. – Na stronach ICC i ICF można znaleźć listę certyfikowanych coachów, od których można uczyć się zawodu. Oczywiście, przy wyborze coacha warto również skorzystać z marketingu szeptanego i udać się do osoby sprawdzonej i polecanej przez zadowolonych klientów – dodaje.
– Najlepiej uczyć się od najlepszych, a przede wszystkim odkryć w sobie naturalne umiejętności predyspozycje do wykonywania tego zawodu – mówi Robert Milczarek. – Bo coach musi być przede wszystkim dobrym słuchaczem, zadawać pytania kierunkujące na dalszy rozwój, umieć prowadzić dialog z drugim człowiekiem i mieć spory kapitał doświadczeń życiowych. Obserwuję tendencję, że coraz młodsze osoby interesują się tym zawodem. Oczywiście, wszystko weryfikuje rynek, jednak osobiście uważam, że, aby skupić się maksymalnie na rozwoju klienta, ów kapitał życiowych doświadczeń jest niezwykle cenny – podkreśla

Powołanie czy nisza?
Monika coachem jest od niedawna. Jak mówi, ją samą, „dobre okoliczności”, które zaprowadziły ją do wykonywania tego zawodu, odnalazły we właściwym momencie jej życia. – Trafiłam do Studium Coacha w GWPS. Tam odkryłam, że to, co do tej pory robiłam jako Niezłomny Motywator Dnia Codziennego, mogę robić zawodowo. Mogę wspierać innych w rozwoju osobistym, życiowym i zawodowym. Wtedy zdeklarowałam się tak naprawdę przed samą sobą, że chcę się uczyć i rozwijać w tym kierunku już zawsze. Bycie dla innych w procesie ich zmiany jest dla mnie i radością i rozwojem. I nadaje mojej pracy taką tajemniczą moc – uśmiecha się.
Na szkoleniach przygotowujących do tego nowego jeszcze w Polsce zawodu, oprócz części teoretycznych, psychologicznych, ważnym elementem są sesje coachingowe przy użyciu różnych metod. Wykorzystywana jest praca w parach, w grupach, jest dużo zadań indywidualnych. – Coach, zanim stanie się coachem, dobrze żeby był też klientem. W ten zawód naturalnie wpisany jest nieustanny samo rozwój – zauważa Monika. – Dla mnie odkryciem na zajęciach, w których uczestniczyłam i uczyłam się zawodu, była spójność komunikacji pomiędzy ciałem, a tym co mówimy czyli… głową – dodaje.
Na pytanie, co to znaczy być dobrym coachem, odpowiada: – To zależy jakie przyjmiemy kryteria . Znam przypadki, że wielość certyfikatów wcale nie musi oznaczać gwarancji dla klienta. Tak naprawdę ten zawód weryfikuje bardzo szybko rynek. Ja najbardziej lubię ten moment, kiedy w procesie coachingu, który prowadzę w formie nie tylko samych rozmów, ale też ćwiczeń i scenek, klient jest bardzo zaskoczony czymś, czego dowiedział się na swój temat. Nazywam to „efektem uniesienia brewki”, bo na poziomie niewerbalnym jest to rzeczywiście często ten naturalny odruch pokazujący totalne zaskoczenie. To według mnie kluczowy moment w procesie coachingu. Jeśli przychodzi zaskoczenie, uświadomienie sobie czegoś ważnego, wtedy wiem, że klient znalazł, odkrył coś w sobie. Później łatwiej mu idzie proces zmiany.

Sposób na biznes
Coaching kariery, to tylko jedna z dziedzin coachingu. Tego typu usługa skierowana jest przede wszystkim do osób, które planują zmiany zawodowe lub mają przed sobą ważną decyzję dotyczącą kariery. Dzięki takiemu wsparciu decyzja o zmianie posady lub dalszym rozwoju może okazać się znacznie łatwiejsza.
Podstawowym źródłem dochodu coacha kariery jest indywidualne doradztwo. Odbywa się ono w trakcie spotkań z klientami. Według danych portalu światcoachingu.pl na jednym spotkaniu (60-90 minut) coach zarabia od 100-500 PLN. W przypadku coachów kariery średnia stawka za godzinę pracy wynosi około 250 PLN. Jeżeli przyjąć, że z jednym klientem coach spotyka się średnio 1-2 razy w miesiącu, a cały cykl trwa najczęściej 4-6 miesięcy, łatwo obliczymy, że przynosi to przychód w wysokości 1000-3000 PLN. – Zaznaczyć jednak należy, że najwyższe stawki – około średniej i wyższe zarabiają coachowie z największym doświadczeniem i często z drogim certyfikatem. Aby zabezpieczyć swoje przychody coach bardzo często wymaga uczestnictwa i opłacenia kilku spotkań, nie godząc się na krótsze cykle – podkreślają autorzy raportu dotyczącego zarobków coachów w Polsce z firmy Sedlak & Sedlak.
Kontakt bezpośredni jest najpopularniejszą formą coachingu (w Polsce w ten sposób odbywa się ponad 80 proc. spotkań, na świecie znacznie mniej – przeszło 65 proc.) jednak coraz powszechniej w celach konsultacji wykorzystywane są rozmowa telefoniczna oraz komunikacja zdalna przez Internet (w Polsce to prawie 20 proc., a w ujęciu globalnym ponad 30 proc.). Średnie wynagrodzenie za godzinę takiej konsultacji jest znacznie niższe niż w przypadku spotkania w cztery oczy. Wynosi ono 155 PLN, a według portalu światcoachingu.pl może wahać się w granicach od 80 do 300 PLN.
Spotkania z klientami czy konsultacje zdalne to nie jedyne źródło dochodu coachów kariery. Popularne jest również doradztwo w zakresie przygotowywania dokumentów aplikacyjnych. Cena liftingu CV oraz listu motywacyjnego waha się w zależności od doświadczenia klienta (im dłuższe, tym usługa jest droższa), a często także od stanowiska, na które aplikuje (CV absolwenta wyceniane jest niżej niż CV specjalisty lub kierownika). Średnie wynagrodzenie za napisanie lub korektę CV wynosi 120 PLN. Za tę kwotę coach uporządkuje zebrane o kandydacie dane i przedstawi je w świeży i atrakcyjny sposób, potencjalnie zwiększający szanse zdobycia upragnionej pracy. Za udoskonalenie listu motywacyjnego coach zarabia nieznacznie mniej – około 115 PLN. Najbardziej dochodowe są jednak pakiety – jeżeli klient zdecyduje się na korektę/napisanie CV oraz listu motywacyjnego zaoszczędzi kilkadziesiąt złotych, natomiast coach zarobi na takiej usłudze średnio 200 PLN.

Instytut Monitorowania Mediów zbadał przekazy internetowe, które pojawiły się między 1 stycznia a 25 kwietnia 2012 roku i dotyczyły sytuacji zwierząt domowych w obliczu wyjazdu właściciela. Najwięcej materiałów – 630 – dotyczyło porzucania zwierząt. Na szczęście, nie każdy z tych materiałów oznaczał psią czy kocią tragedię. 1 stycznia 2012 roku weszła w życie nowelizacja Ustawy o ochronie zwierząt. Wśród nowych zapisów znalazł się także wątek zwierząt porzucanych – stało się to tematem ponad 60 spośród wspomnianych publikacji internetowych. Artykuły z portali internetowych informujące o porzuconych zwierzętach skutkują z reguły lawiną bardzo emocjonalnych komentarzy. Właściciele, którzy decydują się pozbyć zwierzęcia poprzez np. wyrzucenie go z samochodu, nie mogą liczyć na zrozumienie internautów. Reakcje na doniesienia o nieszczęściach zwierząt pozwalają wierzyć, że dla wielu ludzi dobro czworonogów ma znaczenie. Jak przyjaciele zwierząt radzą sobie z organizowaniem urlopów?

Jak właściciel zwierzaka radzi sobie z urlopem? Prosta sprawa!
„Planujesz wyjazd i nie wiesz co zrobić z kotem? Zabierz go ze sobą”, „Co zrobić z psem podczas ferii? Najlepiej wziąć ze sobą – jemu też należy się odpoczynek i trochę rozrywki” – dla wielu internautów zwierzę nie jest problemem na urlopie. Na forach internetowych, zarówno tematycznych, jak i ogólnych, (m.in. gazeta.pl czy kafeteria.pl), znaleźć można wiele porad dotyczących transportu zwierząt czy zapewniania im optymalnych warunków podczas wypoczynku. Da wielu miłośników zwierząt naturalne jest dopasowywanie terminu czy miejsca urlopu do potrzeb zwierzęcia. „Pytanie, kim dla kogo jest kot. Czy tylko kotem, który przecież poradzi sobie sam, czy członkiem rodziny, który przecież chce uczestniczyć w każdym wydarzeniu” – a urlop jest takim właśnie wydarzeniem rodzinnym.

Problemy w podróży? Kot w kokpicie
Pies w samolocie? „Osobiście uważam, że to nie jest tragedia latanie z psem. Psy latają i nic się im nie dzieje. Po necie chodzą różne drastyczne opowiadanka, których nie przytaczam bo pawia można puścić” – stwierdza stanowczo jeden z internautów, choć nie wszyscy się z nim zgadzają: „Odradzam zabieranie psa w podróż lotnicza jeśli nie jest przeprowadzka, to zbyt duży stres”. Czasem podróż lotnicza z czworonogiem jest jednak konieczna – w takich wypadkach przydają się informacje i spostrzeżenia zgromadzone w kilku wątkach na forach internetowych. Podróżowanie ze zwierzęciem nie zawsze jest bezstresowe: w styczniu media informowały o kocie, który opóźnił lot samolotu linii Air Canada do Toronto o 4 godziny. Zwierzak uciekł ze swojej klatki i schował się w kokpicie. W poszukiwania włączył się cały personel. Bardziej powszechne jest podróżowanie z czworonogami pociągiem, choć jeden z blogerów narzekał na konieczność wykupienia biletu dla psa, mimo że leży on podłodze, oraz prawdopodobieństwo spotkania nieprzychylnych zwierzęciu współpasażerów. Jeśli nie transport publiczny – zostają jeszcze samochody. Jeden z koncernów motoryzacyjnych przygotował dla swoich klientów akcesoria, które pozwalają każdemu kierowcy dopasować auto do swoich i zwierzęcia potrzeb w podróży.

Zwierzak wypoczywa na urlopie
Na jednym z for internetowych dużym zainteresowaniem cieszył się wątek dotyczący urlopu z psem w Chorwacji: „Z naszych doświadczeń muszę powiedzieć, że Chorwaci są przyjaźni zwierzętom i w ogóle nie spotkaliśmy się z jakimikolwiek „ograniczeniami”. Ale fakt faktem, jeździmy wyłącznie we wrześniu i korzystamy z plaż, które nie są zatłoczone. Co do pory wyjazdu z psem… zdecydowanie polecam końcówkę sierpnia i wrzesień! Chorwackie lato, to dla zwierzaka masakra”. Adresy hoteli i pensjonatów przyjaznych zwierzętom cieszą się sporą popularnością w sieci. Najczęściej polecane są gospodarstwa agroturystyczne. Pewnym rozwiązaniem są też wyjazdy całkowicie podporządkowane zwierzęciu: na przykład wyjazdowe szkolenia psów.

Nie wszystkie zwierzęta lubią podróże
Jak wynika z wypowiedzi internautów, prawdziwy miłośnik zwierząt zna swojego pupila, i niekiedy po prostu wie, że zwierzę nie lubi podróżować. Rozwiązaniem są wtedy – wg niektórych – środki uspokajające. Inni, zwłaszcza właściciele kotów, zalecają rezygnację ze wspólnych wyjazdów ze zwierzęciem. „Na 3 dni spokojnie można kota zostawić samego, na trochę dłużej też można, poprosiwszy sąsiada/rodzinę/znajomego, żeby zajrzał raz dziennie czy co drugi dzień dokarmić i pogłaskać stwora”, „zostaw kota w domu, poproś sąsiadkę żeby przychodziła przez parę dni zanim wyjedziecie, niech daje kotu jeść, trochę z nim posiedzi, kot się oswoi. Tez kiedyś zostawiałam kota na weekend samego, nikt do niego nie przychodził, musiał przeżyć. Kot sobie poradzi” – właściciele kotów są niewątpliwie w lepszej sytuacji niż posiadacze psów, którym pomoc z zewnątrz jest niezbędna.

Hotel dla zwierząt – dobry pomysł na biznes?
„Coraz więcej mieszkańców Świecia korzysta z usług specjalnych hoteli, w których za opłatą można na jakiś czas zostawić swojego ukochanego psa lub kota” – na temat rosnącej popularności takich placówek w analizowanym okresie napisano prawie 20 publikacji. W internecie znaleźć można ogłoszenia osób oferujących odpłatną opiekę nad zwierzętami w okresie urlopowym. Niektórzy widzą w tym dobry pomysł na biznes: „Duże miasto = dużo mieszkańców = dużo zwierząt = dużo osób chcących jechać na wakacje bez zwierzaków. Dobry marketing, promocja i klienci sami się znajdą, jak ktoś ma gotówkę to niech inwestuje a raczej musi zainwestować. Na pewno taką usługę można połączyć z innymi usługami typu wyprowadzanie psów, sklep z artykułami dla zwierząt, ośrodek szkoleniowy, ogólnie jest dużo możliwości”. Pomysł przedyskutowany został na forum internetowym, z reguły cieszył się poparciem, przy zastrzeżeniu, że jest to usługa przeznaczona wyłącznie dla dużych miast. Pojawiły się też nieliczne ostrzeżenia, dotyczące np. właścicieli, którzy nie zgłoszą się po odbiór zwierzęcia.

Nie tak łatwo o schronisko
„Kolejny dramat psa, którego rodzina nie uwzględniła w swoich wyjazdowych planach. Zbyt dużo formalności, załatwiania, a przecież to tylko pies. Dzień przed wyjazdem „kochana” familia zadzwoniła do schroniska dla zwierząt celem oddania swojej bokserki Roxy. Niestety schronisko odmówiło, więc rodzinka wpadła na genialny pomysł przywiązania i porzucenia psa” – tak rozpoczyna się umieszczony na Facebooku apel o przygarniecie porzuconego psa. Niestety, schronisko to wciąż jedyny „hotel”, który rozważają właściciele nie dość przywiązani do swoich zwierząt. Niemal 100 publikacji z analizowanego okresu dotyczyło zwierząt, które trafiają lub są oddawane do schroniska przez właścicieli, którym pies czy kot skomplikowałby plany wyjazdowe. Kilkanaście publikacji informowało o przepełnionych schroniskach. Jednocześnie na jednym z for internetowych pojawił się post właścicielki kota, która chce oddać zwierzę, ponieważ jest ono przyczyną alergii dziecka. Choć kobieta deklaruje, że zależy jej na przekazaniu kota „w dobre ręce”, użyte w poście słowa „nie chcę oddać jej do schroniska” i tak wywołują burzę na forum. W obliczu kolejnych informacji o porzuconych zwierzętach dobrze wiedzieć, że są też ludzie, dla których zbrodnią jest używanie słowa „schronisko” w odniesieniu do zwierzaka.

Nina Olszewska, IMM.