Na starcie zdefiniujmy, co znaczy być pięknym. Chodzi nie tyle o wyjątkową urodę, co o trafienie w schemat. Jako gatunek rozpoznajemy atrakcyjność osób wokół nas głównie na podstawie ich twarzy. Symetria, owal, cera bez niedoskonałości – to podstawa. Im mniej defektów, tym wyżej jest oceniana twarz. Niektóre definicje defektu zależą od kultury, ale inne są dość uniwersalne: np. równy zgryz wygrywa ze ściśniętymi lub zbyt odległymi od siebie zębami.

Nasza budowa ciała, postura, waga, odcień skóry również mają znaczenie, ale są bardziej subiektywne i kultura miewa na ich postrzeganie większy wpływ. Do tego dochodzą cechy zachowania (zwłaszcza pewność siebie), zapach oraz tembr głosu.

Efekt aureoli

A jeśli w każdej kategorii wpisujemy się w definicję atrakcyjności, to co wtedy? Całkiem sporo, według dr Lauren Human z McGill University. Mamy wtedy do czynienia z „efektem aureoli”, a więc przypisywaniem osobie atrakcyjnej określonych atutów bez ich potwierdzenia. Zakładamy z góry, że taka osoba jest milsza, mądrzejsza, bardziej godna zaufania czy komunikatywna. Osobom atrakcyjnym poświęcamy więcej uwagi, ponieważ uważamy je za bardziej interesujące. – Zakładamy, że ci ludzie mają pozytywne cechy, które nie wiążą się bezpośrednio z ich wyglądem. [...] Nie chodzi o to, że mniej atrakcyjne osoby są postrzegane negatywnie – podkreśla dr Human, dodając jednak, że ładniejsi ludzie mają na starcie większy kredyt zaufania u innych.

Jest im po prostu łatwiej. Mają statystycznie wyższe zarobki i szybciej awansują. Często są szczęśliwsi, bo i są faworyzowani, nawet nieświadomie. Dotyczy to również rodziców i ich podejścia do dzieci – te ładniejsze są traktowane lepiej.

Wobec osób atrakcyjnych łatwiej zakładamy, że mają dobre intencje i wyższe kompetencje, nawet nie mając pojęcia o ich realnym charakterze. Dlatego nie dziwi, że często się mylimy. Z drugiej jednak strony może dojść do efektu samospełniającej się przepowiedni. – Kiedy jesteś atrakcyjną osobą i świat otwiera przed tobą drzwi, ktoś stawia ci drinki, ktoś faworyzuje w pracy, a ktoś inny w rodzinie, to naturalnie uważasz, że świat jest lepszym miejscem. Więc możesz też być milszą osobą, bardziej otwartą na innych – argumentuje doktorantka Kristin Donnelly z Uniwersytetu Kalifornii w San Diego.

Cienie piękna

Oczywiście atrakcyjność może też mieć złe strony, nie jest aż tak kolorowo. Jeden z mechanizmów dotyczy negatywnego postrzegania osób o wyższej atrakcyjności jako mniej inteligentnych. Jeśli jesteś mężczyzną, możesz wyjść na „picusia”, kobiety będą częściej postrzegane jako potencjalne „blachary” – zanim jeszcze ktoś was pozna. To z pozoru nieistotne zjawisko może okazać się kluczowe przy aplikowaniu o pracę, gdy ma się kilkanaście sekund na pierwsze wrażenie i resztą rozmowy można już nie nadrobić stereotypu w głowie rozmówcy.

Osoby postrzegane jako bardziej atrakcyjne mają również większe problemy ze stabilnością związków uczuciowych. W tym przypadku bogactwo wyboru i popularność wśród potencjalnych partnerów okazuje się zgubna.

Co więcej, proces starzenia może okazać się bardziej bolesny dla osób atrakcyjnych. Zwłaszcza jeśli ich zawód jest związany z urodą. Wówczas „walka z wiekiem” może urosnąć do rangi obsesji, podczas gdy spadek atrakcyjności w oczach innych ludzi może doprowadzić do poważnych zmian w postrzeganiu świata.

Atrakcyjność można wypracować

A jeśli nie czujesz się osobą piękną, czy możesz coś zrobić? Oczywiście, starać się! Ćwiczenie pewności siebie, asertywności, dykcji – to również cechy świadczące o naszej atrakcyjności w oczach odbiorcy, nie wszystko ogranicza się do cech stricte cielesnych.

Jako społeczeństwo możemy również kształtować kanony atrakcyjności. Tu koniecznie wymienić trzeba ruchy body-positive czy size plus, zmiany w reprezentacji poszczególnych płci, etniczności, rozmiarów w mediach, sztuce czy modzie. Wspólnie moderujemy to, co dla kolejnych pokoleń staje się atrakcyjne.

Źródło: Vice.com

„Nie” dla samotnych Świąt

Każdego roku przed Bożym Narodzeniem liczba starszych ludzi w szpitalach wzrasta o 20 proc. Rodziny nie chcąc spędzać świąt z babcią, dziadkiem czy wymagającym opieki rodzicem, przywożą bliskich do szpitali i znikają. Zdarzają się przypadki porzucania seniorów na izbach przyjęć.

– Święta są dla seniorów jedną z nielicznych szans do zbliżenia ze swoimi dziećmi czy wnukami, którzy zazwyczaj są zajęci codziennymi obowiązkami. Przyszedł kiedyś do fundacji list, w którym sędziwy pan profesor prosił o przesłanie mu książek do Domu Opieki. Rodzina nie zabierała go stamtąd na Boże Narodzenie, pomimo tego, iż mógł przemieszczać się samodzielnie. Rozmawiałem z tym panem. Szukał w sobie winy za to, że o nim zapomniano i zasłużył sobie tylko na krótki telefon od dzieci. Ważne jest, żebyśmy pokazywali swoim własnym dzieciom jak istotna jest troska o tych, którzy opiekowali się nami gdy byliśmy młodzi. Jeśli to pokażemy, to w przyszłości nie staniemy się dla bliskich „kulą u nogi” – Przemysław Wiśniewski, Fundacja Zaczyn.

Innym ważnym zjawiskiem jest samotność w rodzinie, wielu seniorów, którzy pozostają w gronie najbliższych jest osamotnionych oraz pomijanych w rozmowach. Nie uczestniczą w podejmowaniu wspólnych decyzji. Dla każdego człowieka obecność bliskich ludzi pozbawiona kontaktu duchowego i szacunku bywa najwyższą formą cierpienia. Starość jest niezaprzeczalnie trudna, a jeśli dochodzą do tego choroby otępienne czy inne schorzenia związane z wiekiem – jako dzieci, wnukowie i opiekunowie stajemy przed niełatwym zadaniem.

– Pamiętajmy o tym, że ograniczenia starości są wystarczająco trudne dla samych seniorów. Kluczem do poprawy naszych stosunków jest zrozumienie mechanizmów starości, których prędzej czy później doświadczymy sami. Nasza codzienna praca polega na opiece nad seniorami. Zajmujemy się często bardzo trudnymi przypadkami chorób geriatrycznych, opiekowaliśmy się niemal 25 tysiącami podopiecznych w ich domach, znamy wiele historii. I z całym przekonaniem możemy powiedzieć, że niezależnie od stanu zdrowia seniorów, największą dla nich wartością są serdeczność, wyrozumiałość i towarzystwo – mówi Agnieszka Niedziela, zajmująca się poszukiwaniem opiekunów i opiekunek dla osób starszych.

Bezcenny prezent – podaruj swój czas

Wspólne Święta mogą być magiczne, należy jedynie podarować bliskim czas. Mimo upływających lat każdy senior chce czuć się potrzebny w rodzinie. Warto stworzyć możliwości rozwijania istniejących już zainteresowań i pielęgnowania tradycji. Kiedy wiek daje o sobie znać i znacząco wpływa na kondycję fizyczną i intelektualną bliskich nam starszych osób – poświęćmy im więcej uwagi i mądrze pomagajmy.

Nie traktujmy osoby starszej jakby była dzieckiem, nawet jeśli choruje na chorobę otępienną. Pozwalajmy wykonywać czynności, które sam chce robić. Jeśli mu się coś nie uda, odczekajmy jakiś czas i zaproponujmy pomoc. Nigdy nie zniechęcajmy do aktywności, nie wyręczajmy przy posiłkach, jeśli nie ma takiej konieczności. Można poprosić seniora, aby opowiedział jak spędzał święta będąc dzieckiem, jakie tradycje obchodził w domu. Dodatkowo, wiedza starszych osób z zakresu historii pozwoli rozwinąć się młodszym domownikom. Ponadto, warto jedną z tradycji zaaranżować na nowo i wykorzystać podczas Wigilii, a także poprosić seniora rodu o rozpoczęcie uroczystej kolacji.

Wspólne słuchanie i śpiewanie kolęd, a może gry? Wybór jest ogromny. Zabawy pomagają się rozluźnić, nawiązać bliższe i serdeczniejsze relacje z seniorem, poprawiają ogólne samopoczucie, a także ćwiczą sprawność umysłu. Dobrym rozwiązaniem jest gra w m.in.: scrabble, domino, warcaby, chińczyka, gry karciane, puzzle. Układanie lekkich elementów, jak kostki domina czy pionki lub układanie kart, ćwiczy sprawność manualną. Jednocześnie podczas tych zabaw silnie pobudzane są procesy myślenia i kojarzenia, jak również pamięć. Pozytywne emocje towarzyszące grze dodatkowo wzmagają korzystne dla podopiecznego efekty, zarówno w zakresie wydolności pamięci, jak i nastroju.

W Święta warto dać odczuć seniorowi, że jest potrzebny, a jego obecność jest dla rodziny ważna. Dobrym sposobem jest zaangażowanie osoby starszej w przygotowywania do Świąt poprzez wspólne gotowanie, bo czas spędzony w kuchni jest też doskonałą okazją do wysłuchania historii z przeszłości i rozmów o tradycji. Święta mogą być dla nas wszystkich wspaniałe pod warunkiem, że postaramy się zrozumieć starość i ograniczenia związane z wiekiem. Życzliwość, empatia i cierpliwość – to najlepszy przepis na udane święta z osobą starszą.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce