9. Clint Eastwood – Brudny Harry
Dramat sensacyjny, który zmienił sposób realizacji obrazów policyjnych. Harry Callahan, porucznik policji z San Francisco, który słynie z tego, że przestępców chętniej traktuje kulami ze swojego Magnum kaliber 44 niż przesłuchuje, otrzymuje polecenie schwytania Skorpiona, psychopatycznego mordercy, który grozi, że będzie zabijał mieszkańców miasta, aż do momentu kiedy nie otrzyma wysokiego okupu. Nie musimy chyba mówić, że jeśli w Harry’ego wciela się Clint Eastwood, żaden złoczyńca nie ma najmniejszych szans…

8. Humprey Bogart – Sokół Maltański
Jeden z pierwszych prawdziwych twardzieli, u którego uśmiech na twarzy to rzecz niespotykana. Sam Spade to prywatny detektyw w zestawieniu, który emocje i zabawę odkłada na bok, a z zaciętą miną dąży do zakończenia sprawy. Jest diabelsko inteligentny i przebiegły, dzięki czemu to właśnie on ustala zasady, pod którymi podpisać muszą się nawet jego wrogowie. Poza tym jest nieczuły na kobiece wdzięki i do bólu sprawiedliwy. Najzimniejszy drań wśród twardzieli. Ach, jaki pociągający!

7. Richard Dean Anderson – MacGyver
MacGyver jest pracownikiem ściśle tajnej fundacji Pheonix. W każdym odcinku czeka go nowe zadanie, w którym stawia czoło wrogom. Wykorzystuje swoją nadzwyczajną wiedzę, dzięki której potrafi wyjść nawet z największej opresji, posługując się przedmiotami znajdującymi się wokół niego. Któż z nas nie słyszał dowcipów o skonstruowaniu helikoptera ze starego mopa, paczki zapałek i puszki po Coca Coli? Z całą pewnością, MacGyver zasługuje na miejsce w naszym rankingu. Nawet jeśli do pokonania przeciwników nie używał mięśni, a szarych komórek. Nie od dziś wiadomo, że w mężczyznach najbardziej pociągający jest ich umysł!

6. Sylvester Stallone – Rocky
Rocky jest typowym szarym człowiekiem. Walczy w podrzędnych klubach za marne pieniądze. Podkochuje się w dziewczynie ze sklepu zoologicznego, ta jednak nie zwraca na niego większej uwagi. Pewnego dnia otrzymuje propozycję stoczenia pojedynku o tytuł mistrza świata wagi ciężkiej z obecnym mistrzem Apollo Creedem. Rocky podejmuje wyzwanie. W pojedynku z mistrzem walczy nie tylko o tytuł, ale także o szacunek do samego siebie. To jeden z najsympatyczniejszych twardzieli w historii kina!

5. Arnold Schwarzenegger – Terminator
Rok 2029. Spustoszonym nuklearną wojną światem rządzą roboty, rodzaj ludzki zszedł do podziemia, a Los Angeles to jedno wielkie gruzowisko. Jednak ludzie przygotowują się do buntu przeciw wszechwładnym maszynom-tyranom. Ich wysłannik (Michael Biehn) wraca do Los Angeles roku 1984. Musi za wszelką cenę uniemożliwić niezniszczalnemu cyborgowi z XXI wieku, terminatorowi (Arnold Schwarzenegger), zamordowanie Sary Connor (Linda Hamilton), przyszłej matki lidera rewolucji. Uzbrojony po zęby i pozbawiony jakichkolwiek uczuć terminator urządza krwawe polowanie na dziewczynę. Arnold znalazł się w naszym zestawieniu, musiał, choćby za jedyne w swoim rodzaju „I’ll be back”!

4. Jean Reno – Leon Zawodowiec
Leon (Jean Reno) jest płatnym zabójcą. W niczym jednak nie przypomina męskiego, twardego i nieposkromionego złoczyńcy. Wręcz przeciwnie: jest cichy, spokojny, na co dzień pija mleko i hoduje kwiatka w doniczce. Pewnego dnia skorumpowana policja zabija swojego dostawcę narkotyków i jego rodzinę. Przeżywa tylko córka, która postanawia zemścić się na zabójcach. To niezwykle trudne zlecenie otrzymuje Leon, u którego młoda dziewczyna zamieszkuje. Młodziutka Natalie Portman i Jean Reno tworzą na ekranie parę nie do pokonania! A Leon okazuje się jednym z najfantastyczniejszych bohaterów w historii kina popularnego!

3. Kevin Costner – Robin Hood
Podczas wyprawy krzyżowej z arabskiego więzienia ucieka Robin, ratując życie Azeemowi. Ten, w ramach podzięki, płynie ze swym dobroczyńcą do jego ojczyzny – Anglii. Tak zaczyna się jedna z najwspanialszych opowieści kina przygodowego! A Kelvin Costner jest jak dotąd najlepszym Robin Hoodem, jaki pojawił się na dużym ekranie! Mężczyzna, który ma na tyle fantazji, żeby sprzeciwić się całej armii, zdecydowanie zasługuje na podium w naszym rankingu!

2. Bruce Willis – Szklana pułapka
Grupa terrorystów opanowała jeden z „drapaczy chmur” w Los Angeles. Wzięli zakładników i są gotowi walczyć. Tylko jeden mężczyzna może ich pokonać: jest nim policjant John McClane, który, dość przypadkowo, znajduje się w tym samym budynku. Na co dzień mieszka w Nowym Jorku, lecz przyjechał na święta do żony, z którą jest w separacji. Jedyne co ma, by walczyć z niebezpiecznymi terrorystami, to służbowy rewolwer… Że ta historia nie kończy się dobrze dla terrorystów, wiemy doskonale, ale, w końcu, nikt przecież nie zadziera z Brucem Willisem!

1. Harvey Keitel – Pulp Fiction
„Pulp Fiction” to bez wątpienia film pełen twardzieli, którymi można by bez problemu zapełnić niemal całą naszą listę. Jules (Samuel L. Jackson) rzucający tekstami z Biblii podczas strzelaniny, Vince wstrzykujący adrenalinę w serce Mii, Marsellus (Vinge Rhames) potrafiący zrobić z d*** jesień średniowiecza i oczywiście Butch (Bruce Willis), który jeśli nie pięścią, to kataną może każdemu zrobić dużą krzywdę. Wszyscy oni jednak ustępują miejsca Winstonowi Wolfowi (Harvey Keitel) – specjaliście od zadań niemożliwych! Wystarczy, że się pojawia i wypowiada swoje słynne: „I’m Winston Wolf. I solve problems”. I niczego nie trzeba już więcej dodawać…

A teraz komentarz. Krótki, bo film mnie po prostu znudził. Ridley Scott ma słabość do tworzenia wielkich, widowiskowych obrazów, które mają poruszać widza i pokazywać „prawdziwe historie”. Tak było w przypadku „Gladiatora”, tak jest też w przypadku „Robin Hooda”. Najnowsza opowieść o zbójniku z XIII-wiecznej Anglii jest filmem bardzo dobrze nakręconym, świetnie zmontowanym i obsadzonym doborowymi aktorami. Reżyser mówi, że chciał odczarować postać Robin Hooda, pokazać go bardziej po ludzku, naturalistycznie, jak najbardziej rzeczywiście. Tylko… Po co?

Film Scotta jest poprawny, ale nie wzbudza żadnych emocji. A to emocje sprawiają, że o filmie się pamięta, myśli, rozmawia, chce się do niego wracać. Takim filmem o Robin Hoodzie jest „Książę złodziei” Kevina Reynoldsa. Tak, tak – ten sprzed blisko 20 lat.

To kolorowa, zabawna i urocza historia o banicie z lasu Sherwood. Brawurowo zagrana przez Kevina Costnera. W towarzystwie przezabawnego Morgana Freemana i mistrza w wykradaniu filmów bohaterom pierwszoplanowym – Alana Rickmana. Jego „and call of the Christmas” przeszło do historii filmowych cytatów tak samo, jak film Reynoldsa do historii kina. Dlaczego? Dlatego, że ogląda się go z rozkoszą. Śmiejąc się, wzruszając, identyfikując z postaciami na ekranie. O niemożliwie romantycznej piosence przewodniej w wykonaniu Bryana Adamsa nie wspominając.

Idąc do kina na opowieść o legendarnej postaci, o której tak naprawdę wiemy niewiele, nie chcę „historii prawdziwej”. Nie chcę realiów XIII-wiecznej Anglii. Nie chcę przesadnej brutalności i bohatera przytoczonego poczuciem misji, która spada na niego jak grom z jasnego nieba. Chcę przyjemniej, inteligentnej rozrywki. Z polotem i lekkim przymrużeniem oka. Niestety, przy kręceniu „Robin Hooda” Ridley Scott zbyt rzadko mrużył oczy.