Dlatego musimy zachwycić się pomysłem londyńskiej pracowni Hackney Botanical, zajmującej się zawodowo upiększaniem przestrzeni otwartych i zamkniętych w brytyjskiej stolicy. Wśród jej najnowszych kreacji jest linia siedmiu stolików kawowych, których częścią jest żywy, zielony krajobraz.

Już sam fakt uwzględnienia zieleni w meblu gwarantuje ocieplenie wnętrza, a do tego Hackney Botanical jest gwarancją, że ta zieleń będzie efektownie skomponowana. Dobrane rośliny mają być łatwe w pielęgnacji i nie „przerosnąć” stolika, w który są wbudowane.

Ciekawszy jest jednak fakt, że stoliki stworzono na bazie starych ram okiennych. W większości mówimy tu o odrestaurowanych po demontażu wiktoriańskich oknach, ale są i prostsze modele. Kwiaty posadzone są więc w potężnej drewnianej donicy, a nad nimi znajduje się szklany blat – albo w postaci samej szklanej tafli, albo wprost – okna.

Jeśli nie ma takiej możliwości, należy sprawdzić rodzaj gleby, ocenić nasłonecznienie poszczególnych elementów działki i oczywiście w pierwszej kolejności rozplanować układ ścieżek, by po swoim podwórku poruszać się możliwie sprawnie i wygodnie. Od układu dróg i kompozycji samego domu powinien zależeć kształt i charakter ogrodu.

Ciekawym sposobem na wyeksponowanie zieleni jest wykorzystanie piętrowych układów, w których niższe egzemplarze umieszcza się z przodu, a wyższe z tyłu. Duże, efektowne okazy drzew, takie jak magnolia, modrzew czy kuliste odmiany klonów można sadzić pojedynczo, a kwiaty i ozdobne trawy zestawiać ze sobą, tworząc zarówno różnobarwne, jak i stonowane aranżacje. Doskonałym dopełnieniem będą kamienie dekoracyjne, które naturalnie komponują się z zielenią, a dodatkowo współgrają z wieloma nawierzchniami gresowymi.

W odpowiednim zaprezentowaniu zieleni pomóc mogą także eleganckie rabaty, kwietniki czy inne konstrukcje, które będą dla niej solidną i estetyczną oprawą. Do ich budowy warto wykorzystać gotowe elementy, np. palisady. Palisada to prosty sposób na stworzenie ciekawych form obrzegowania – dzięki niej z łatwością wydzielimy rabatę lub wzmocnimy skarpę. Może pełnić również funkcję ozdobną i zaakcentować wybrane rośliny, np. otaczając okazałe drzewo lub tworząc kwietnik wyniesiony ponad poziom terenu.

Równie ciekawym sposobem na wyeksponowanie roślin jest zastosowanie różnego rodzaju donic. W tym przypadku warto zadbać, by były nie tylko efektowne, ale też stabilne i trwałe, a więc odporne na niesprzyjające warunki atmosferyczne. Na przykład, surowy beton architektoniczny będzie świetnie pasował do domów nowoczesnych, o prostej stylistyce.

Wdzięcznymi roślinami do eksponowania są też wszelkiego rodzaju pnącza. Konstrukcje takie jak trejaże czy pergole pozwalają sadzić je nawet na środku działki, dodając uroku np. ogrodowej ławeczce czy ścieżce. Nie można też pominąć dekoracyjnej funkcji oświetlenia zewnętrznego, dzięki któremu uda się nam zaakcentować określone fragmenty ogrodu także po zmroku. Punktowe światło skierowne np. na ozdobny krzew skupi na nim uwagę i pozwoli uzyskać intrygującą kompozycję, całkowicie inną niż za dnia.

Źródło: Flypr

Dzięki Simonie Kossak okazuje się, że żadne z nich nie jest zwykłe ani banalne: są trujące rośliny, które uzdrawiają, takie, którymi przepędzano złe uroki, i takie, które najlepiej leczyły rany głowy. Poznamy zwyczaje seksualne korników, pokojową naturę dzików i przekonamy się, czy dymówki zimują w mule na dnie zamarzniętych jezior. Pojawią się też żurawie, sarny, wilki, rysie, rusałki czy ropuchy. Dziurawiec, fiołek, jarzębina czy bukwica.

„O ziołach i zwierzętach” to księga dziwów. Cudowny zielnik. Simona Kossak daje tu wyraz swojej niezwykłej wrażliwości, która ujawnia się w szczególnym widzeniu świata.

Na przykład takie dziki. Według Simony Kossak są to zwierzęta „nader inteligentne, towarzyskie, lubią czystość i spokojne życie rodzinne, są też łakome – choć mało wybredne w doborze pokarmu”.

Kto by pomyślał?

To nie wszystko. „Burdy wszczynane przez odyńce rozgrzane obecnością rujnych loch w niczym nie przypominają dostojnych, śmiertelnie niebezpiecznych pojedynków łosi czy jeleni. Nieodparcie nasuwa się porównanie z wiejskim weselem, na którym idą w ruch sztachety i orczyki w rękach podchmielonych gości weselnych. Ciekawe, czy huczne wesele wzięło swą nazwę od huczki dzików, czy było na odwrót”.

Niepozorne ryjówki? „Trudno uwierzyć, że to rozbrajająco małe, żyjące niecałe półtora roku, długonose i aksamitne zwierzę jest najstraszliwszym drapieżnikiem, jaki grasuje w lesie. Ryjówka jest nienasycona – jej życie składa się prawie wyłącznie z pożerania kolejnych ofiar. Gnana głodem nie przebiera w doborze pokarmu. Zjada niezliczone rzesze owadów, pająków, stonóg, ślimaków i dżdżownic. (…) Ledwie skończy, już biegnie w poszukiwaniu następnego dania. Przyciśnięta głodem atakuje nawet większe od siebie zwierzęta, a i kanibalizm jest na porządku dziennym”.

Albo pokrzywa – literackie z nią spotkanie może być fascynującym doświadczeniem. „Włoski parzące mają kształt buteleczek zakończonych główką. Przesycona krzemionką – a więc krucha – szyjka butelki przy lekkim nawet trąceniu pęka, główka odłamuje się, ostra krawędź przebija skórę, do ranki wnika płyn zawierający między innymi kwas mrówkowy – kto tego nie doświadczył na własnej skórze, dużo stracił!”.

Simona Kossak (1943-2007) to biolożka z tytułem profesora i miłośniczka przyrody. Szefowała Instytutowi Badawczemu Leśnictwa w Białowieży. Przez całe życie napisała setki artykułów o przyrodzie. W 2000 roku została uhonorowana Złotym Krzyżem Zasługi. Jest też autorką „Saga Puszczy Białowieskiej”.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce

Żółty i pomarańcz można uzyskać m.in. z kwiatów rezedy, złoty i brązowy – z łusek cebuli. Z kolei z krokosza barwierskiego uzyskiwano – w zależności od części rośliny – barwnik żółty lub czerwony. Czerwień z rośliny używana była dawniej np. w pomadkach do ust. Tego barwnika używano również do barwienia bandaży mumii, które to wbrew pozorom nie były białe.

Ci, którzy lubią róż i czerwień powinni docenić marzannę barwierską, która nazywana jest również broczem. Co ważne, kolor dawany przez tę roślinę był niezwykle intensywny. Stąd też funkcjonujące do dziś powiedzenie „broczyć krwią”.

Dawniej osoby cenione lub bogate można było rozpoznawać właśnie po intensywności kolorów ich ubrań. Takie wyraziste barwy były zdecydowanie trudniejsze do uzyskania i znacznie droższe.

Na czym polega wydobywanie kolorów z roślin? Barwniki z roślin uzyskuje się zazwyczaj poprzez gotowanie czy fermentację, a barwieniu często towarzyszy nieprzyjemny zapach. Tak było np. w przypadku niebieskiego barwnika – indygo. Uzyskiwano go poprzez długotrwałą fermentację liścia indygowca. Zapach, który powstawał w tym procesie był tak nieprzyjemny, że brytyjska królowa Elżbieta I zakazała praktyk barwierskich w okolicy 5 mil od swojego zamku. Kolor indygo znany był już jednak w starożytności. Mogła go użyć np. Boadicea (znana też jako Budyka), przywódczyni plemienia Brytów z I w. n.e., która miała pomalować na niebiesko swoje ciało i tylko w farbę przyobleczona miała poprowadzić swój lud w walce z Rzymianami.

Kolor niebieski i fioletowy uzyskiwano z jagód, jeżyn czy bzu czarnego czy alkanny barwierskiej. Barwnikiem zielonym w roślinach jest za to chlorofil, znajdujący się w chloroplastach. Badacze zauważają jednak, ze nie jest to trwały barwnik. Przy farbowaniu na zielono wykorzystuje się zatem barwnik niebieski i żółty.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Ptaki będą chętniej przylatywać do ogrodu, jeśli nie będą w nim stosowane środki chemiczne. Im więcej naturalnych nawozów, tym atrakcyjniejszym miejscem okaże się działka dla ptaków oraz pożytecznych owadów. Warto pokusić się też miejsce, w którym pozwolimy swobodnie kwitnąć dzikiej roślinności. Sprzyja to wzrostowi zieleni, która może zwabić zwierzęta, np. nasiona wiesiołków są smakołykiem dla makolągwa i szczygła. Dużą atrakcją dla niektórych ptaków są również nasiona tasznika, rdestu ptasiego i mniszka. Pożyteczne okazują się nawet pokrzywy, które mogą przyciągnąć zimą stado rudzików. Ciekawym pomysłem jest też zasadzenie jarzębiny, która stanowi ważne źródło pokarmu dla ptaków, gdy robi się zimniej. Warto pamiętać o tym, że zwierzętom bardzo zależy na dostępie do wody.

Kiedy ptaki dają się we znaki

W ogrodach warzywnych ptaki są w stanie wyrządzić dotkliwe szkody. Dotyczy to zwłaszcza nasion uprawnych, które są chętnie wybierane przez głodne ptaki. Decydując się na odstraszanie niechcianych zwierząt z terenu działki należy kierować się zasadą bezpieczeństwa i upewnić, że nikomu nie stanie się krzywda.

Ogrodnikom, martwiącym się wyjadanymi nasionami lub uprawami, radzimy wbijać patyki na bokach obsianego poletka. Równolegle poustawiane patyki trzeba następnie połączyć sznurkiem albo żyłką oplecioną rośliną, która będzie zniechęcać ptaki do lądowania. Najlepiej sprawdza się do tego kolczasty mahoń lub berberys.

Czy wiesz że…

Do ochrony budynków przed gołębiami stosuje się moduły mechaniczne, które uniemożliwiają im dostęp do gzymsów, parapetów itp. Zainteresowani takim rozwiązaniem mogą sięgnąć także po moduły mechaniczne BirdSystem Plus z silikonowymi końcówkami. Produkt ten uzyskał pozytywną opinię Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Polsce.

W przypadku, gdy zależy nam na ochronie krzewów bądź młodych drzewek, ciekawym sposobem jest wywieszenie na nich kawałków folii aluminiowej. Ptaki boją się jej ponieważ niepokojąco szeleści poruszana przez wiatr oraz odbija promienie słoneczne.

Działkowicze, pragnący ochronić grządki mogą też pociąć siatkę ogrodniczą PCV i ustawić nad poszczególnymi uprawami. Fragmenty siatki powinny przypominać kształtem tunel i zakrywać grządki na całej ich długości.

- Przy odstraszaniu ptaków na własną rękę należy trzymać się istotnej zasady – nie wolno naruszać gniazd z lęgiem, czyli takich, gdzie pojawiły się już jajka albo nawet pisklaki! Przeniesienie gniazda jest możliwe, ale dopiero, gdy nie będzie się to wiązało z zagrożeniem życia zwierząt – radzi Paweł Ćwierzyński z BirdSystem, specjalizującej się w bezpiecznym odstraszaniu gołębi.

Jak ochronić działkę przed gołębiami?

Istnieje kilka prostych wskazówek na odstraszenie gołębi z terenu działki. W sytuacji, gdy ptaki te upodobały sobie skład wypełniony nasionami lub narzędziami, altankę ogrodową lub inny budynek, trzeba podjąć skuteczne i jednocześnie bezpieczne dla obu stron kroki.

Gołębie słyną z zanieczyszczania balkonów, parapetów, dachów. Usuwanie ptasich odchodów – i to w znacznej ilości – to nic przyjemnego. Najpierw trzeba zeskrobać to co się da, a potem gorąca wodą i twardą szczotką szorować, mimo że nad głową latają rozjuszone gołębie. Dlatego warto skorzystać ze ,,stracha na gołębie”.

Gołębie lubią miejsca, gdzie znajdują wodę i jedzenie. Bywa tak, że widok ptaka zachęca do rzucenia mu okruchów pieczywa, kawałków słoniny lub nawet ziemniaków. Fakty potwierdzają, że nieprzemyślane dokarmianie gołębi to główna przyczyna ich regularnych wizyt – po prostu przyzwyczajają się one do ,,łatwego pokarmu” i systematycznie przylatują, by coś zjeść bez nadmiernego wysiłku.

Niezbędne jest odcięcie gołębiom dostępu do balkonu, niewątpliwie jednego z najczęściej zanieczyszczanych przez nie miejsc. Można rozwiesić połyskujące płyty CD, ale jeśli nie zda to egzaminu to dobrym konceptem jest balon z namalowanymi oczami imitującymi spojrzenie drapieżnika albo wysoko postawiony kij z powiewającą szmatką na szczycie.

Rola stracha „na wróble” jest odpowiednia również dla odtwarzacza audio, pod warunkiem że dysponujemy nagraniami dźwięków wydawanych przez ptasie drapieżniki. Polecamy również gumowe węże, wypchane ptaki drapieżne albo balony z namalowanymi oczami przypominającymi spojrzenie sowy.