– Zaczęło się od depresji, miałam lęki i obsesje. Na przykład obsesyjnie myłam ręce, albo sprawdzałam, czy zamknęłam drzwi. Nie znałam języka islandzkiego, nie szło mi w szkole, nie miałam znajomych. Czułam się samotna, było mi bardzo ciężko…

Tak ciężko, że chciałaś zrobić ten ostateczny krok? – pyta redaktor SportowychFaktów.pl

– Miałam najgorsze myśli, zaczęłam czuć, że nie mam już innego wyboru… Gdyby moja mama w porę nie zabrała mnie do specjalisty, gdyby nie ona, to pewnie już by mnie nie było. Nie potrafiłam znaleźć w życiu żadnych plusów.

To nie był koniec. Cztery lata temu dziewczyna przeszła załamanie, choroba przybrała nową formę. 24-letnia dziś Hannah zaczęła słyszeć głosy, popadła w paranoję. Po długich, blisko rocznych obserwacjach, przepisywaniu niewłaściwych leków, lekarze stwierdzili, że cierpi na schizofrenię.

Dostała nowe proszki, rozpoczęła leczenie. W ośrodku rehabilitacyjnym w miejscowości Laugaras dowiedziała się o piłkarskiej drużynie FC Saeko (FC Psycho) z Reykjaviku – zespole tylko dla ludzi z problemami umysłowymi. Hannah próbowała nawet wcześniej różnych sportów, ćwiczyła judo, nawet hokeja. O futbolu nie myślała nigdy, bo ten akurat sport uważała za głupi. No bo, co mądrego może być w bieganiu w koło za piłką. Dała się jednak namówić, ktoś przekonał ją do wyjścia z domu, do tego że funkcjonowanie w takiej grupie jak drużyna piłkarska może jej pomóc. I wychodząc na boisko te wszystkie głosy, złe myśli może zostawić w domu. Hannah nie miała nic do stracenia, była gotowa spróbować wszystkiego, co tylko pomoże jej wrócić choć do namiastki normalnego życia. Treningi odbywały się dwa raz w tygodniu, drużyna jest koedukacyjna, nie ma znaczenia płeć, wiek, wygląd, forma fizyczna.

We wrześniu zespół dostał nagrodę UEFA Grassroots – to dział w piłkarskiej centrali poświęcony futbolowi amatorskiemu. UEFA doceniła Islandczyków za niezwykły projekt. Hannah została jedną z twarzy FC Saeko i całej kampanii #EqualGame. Na boiskach całej Europy piłkarze przed meczami prezentowali banery z tym hasłem.

UEFA nakręciła o 24-latce krótki film dokumentalny. – To hasło oznacza, że każdy może grać w piłkę, nawet ja. A przecież nie jestem jakaś wysportowana.

Dziewczyna nauczyła się, jak posadzić chorobę na ławkę rezerwowych. Nie na stałe, ale naprawdę kilka godzin bez paranoidalnych myśli jest w tym przypadku sukcesem. I poczucie, że to ona kontroluje życie, a nie choroba.

– Kiedy grasz, to jakbyś wychodził ze swojej głowy, zostawiasz ją. Piłka wyciągnęła mnie z domu, z nicnierobienia. W czterech ścianach tkwisz we własnym umyśle, słyszysz te głosy, one stają się nieznośne. Na boisku myślisz komu podać, gdzie pobiec, jak strzelić. I rozmawiasz z ludźmi o codziennym życiu. Nie tylko o problemach. Odkryłam, że ćwiczenie, rozwijanie się, sprawia mi radość.

Źródło: SportoweFakty.WP.pl

Mimo, że osoby chore psychicznie stanowią niewielką część populacji to w każdym społeczeństwie mamy wiele stereotypów, które ich dotyczą. Co więcej, nadal istnieje przekonanie, że pobieranie porad psychiatrycznych to rzecz bardzo wstydliwa, chorych natomiast traktuje się jako osoby nieprzewidywalne i groźne dla otoczenia. Kino niejednokrotnie powiela te stereotypy, a tym samym jest krzywdzące dla tych ludzi oraz całego procesu leczenia. Zdarza się też, że takie osoby są przedstawiane np. jako groźni szaleńcy czy krwiożerczy psychopaci, tak jak miało to miejsce choćby w filmie „Psychoza”. To oczywiście wyjątki, jednak takie, które mogą wpłynąć na sposób postrzegania chorych.

Biorąc pod uwagę podejście do chorób psychicznych w filmach warto wziąć pod uwagę „Piękny umysł”, który stanowi opowieść o życiu genialnego matematyka i noblisty Johna Forbesa Nasha Jr. i jego zmaganiach ze schizofrenią. Jest tam ona pokazana jako stan zagubienia, krążenia po omacku między tym co rzeczywiste, a tym co wykreowane przez wyobraźnię. Film w wiarygodny sposób przedstawia też proces wychodzenia z choroby. Dzięki niemu możemy zobaczyć jak trudne jest wydostanie się ze szponów tej przypadłości i ile wymaga to poświęceń.

Podobne tematy są podjęte w filmie „Pająk”, który jest pozytywnie oceniany przez specjalistów. Głównie z tego powodu, że jego autorzy stosunkowo wiernie odtworzyli objawy i mechanizmy chorobowe. Stanowi on zapis skrzywionej rzeczywistości, w której porusza się chory psychicznie, jego samotności i zagubienia.

W filmie „Rain Man” poruszono natomiast problem autyzmu. Jego główny bohater – Ray (Dustin Hoffman) żyje we własnym świecie, będąc zamkniętym na innych ludzi i mając ogromne trudności z wyrażaniem uczuć. Podobne problemy ma także jego brat Charlie (Tom Cruise). Mimo iż jest zdrowy, przebojowy i robi karierę, to cechuje go emocjonalna oziębłość i nieumiejętność budowanie prawidłowych relacji międzyludzkich. W tym wypadku wspólna podróż zbliża jednak bohaterów i zmienia ich życie. To także film o potrzebie akceptacji przez najbliższych oraz trudach związanych ze zrozumieniem i przyjęciem odmienności chorej osoby.

Polskie kino również zna kilka takich historii. W „Dniu Świra” Marek Kondrat odgrywa rolę zwyczajnego, szarego obywatela, pozornie zdrowego, a jednak zmagającego się z całą masą obsesji, lęków i natręctw. W tym wypadku idealnie pokazane jest to, że każdy dzień i całe nasze życie może po prostu w pewnym momencie nabrać paranoidalnego wymiaru. Przez te manie i obsesje autorzy pokazują również manie i obsesje, które znaleźć można obok nas.

Zbliżone problemy ma bohater filmu „Lepiej być nie może” – nowojorski pisarz Melvin Udall (Jack Nicholson). Cierpi na zespół obsesyjno-kompulsywny, popularnie zwanym nerwicą natręctw. Jego samotne, precyzyjnie uporządkowane życie składa się z setek drobnych rytuałów i procedur. Ten film to idealne odzwierciedlenie zachowań kompulsywnych. Pojawia się m.in. obsesja czystości lub odmierzanie kroków w taki sposób, aby wypadały na co drugą płytkę chodnikową. Te zachowania zazwyczaj zauważają nawet osoby, które się z nimi mierzą, ale dzięki wykonywaniu tych czynności udaje im się rozładować napięcie i pozbyć się leku.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl