Tyle teorii, praktyka wypada niestety dość blado. Przekonują o tym badacze z Norwegii na łamach „Evolutionary Psychological Science”. Ich wnioski są bardzo rozczarowujące, co przejawia się niemal w każdej wypowiedzi.

– Jeśli ktoś prowadzi aktywne życie seksualne poza Tinderem, to aplikacja ma mu do zaoferowania co najwyżej niewielki wzrost możliwości w spotkaniach na jedną noc – zwraca uwagę Trond Viggo Grøntvedt, główny autor analizy. Jednocześnie rozczarowuje tych, którym nie wiedzie się poza Tinderem: na aplikacji pewnie nie będą szczęśliwsi.

Oczywiście od reguły są wyjątki, ale zbadanie prawie 300 norweskich studentów (62% stanowiły kobiety) wykazuje, że Tinder jest najzwyczajniej przedłużeniem normalnego życia. Nie sprzyja wcale rozwiązłości, ale jeśli ktoś z łatwością flirtuje i podrywa w barze czy na mieście, to i na Tinderze się odnajdzie.

– Tak jest też w życiu, niektórzy uprawiają dużo seksu, a dużo ludzi nie uprawia wcale – podsumowuje prof. Leif Edward Ottesen Kennair.

Oczywiście w aplikacjach wyraźnie widać różnice w oczekiwaniach i zachowaniach pomiędzy mężczyznami i kobietami, ale i tu różnice są podobne do życia codziennego: kobiety częściej szukają głębszej relacji i oceniają potencjalnego partnera dłużej, rzetelniej. Z kolei mężczyźni zwykle nie odrzucają potencjalnych partnerek, licząc na coś szybszego i płytszego.

Zresztą, do tego zdaniem uczonych Tinder nadaje się najbardziej. Szanse na stworzenie trwałej relacji na podstawie znajomości zawartej w aplikacji nie są niestety wyższe niż w przypadku codziennego życia. Nawet z jednorazowym seksem nie jest jednak szczególnie dobrze. Tylko co piąty uczestnik badania umówił się na takie spotkanie kiedykolwiek, 80% tylko raz w życiu. Reszta wcale nie znalazła seksualnego partnera. Okazuje się, że zbudowanie relacji nawet na lekkiej i niezobowiązującej stopie, zajmuje więcej czasu niż uczestnicy oczekiwali…

Istotnym czynnikiem w osiągnięciu sukcesu była – to znów żadna niespodzianka – samoocena. Osoby, które same oceniały się jako mniej atrakcyjne, miały mniejsze szanse na znalezienie partnera. Jednak niezależnie od stosowania aplikacji lub nie, norwescy naukowcy nie zauważyli zwiększonej częstotliwości w życiu seksualnym. – Po prostu, ludzie umawiający się na Tinderze, umawiali się i bez niego – wzrusza ramionami prof. Kennair.

Źródło: „Evolutionary Psychological Science”

W Polsce kobiety i mężczyźni odpowiadali podobnie – oboje partnerzy powinni dokonać wyboru miejsca na seks (tego zdania jest 68% kobiet i 63% mężczyzn).

Zrobienie „pierwszego kroku”

*Respondenci ze wszystkich regionów twierdzą, że zrobienie „pierwszego kroku” prowadzącego do seksu należy do obojga partnerów lub do mężczyzny. Jednak ani mężczyźni ani kobiety nie uważają, że to kobiety są odpowiedzialne za zrobienie „pierwszego kroku”.

*Największy odsetek mężczyzn z Rosji i Słowenii uważa, że to oni są odpowiedzialni za zrobienie „pierwszego kroku” w kierunku seksu. W innych krajach europejskich, mężczyźni uważają, że za „pierwszy krok” odpowiedzialność jest dzielona pomiędzy mężczyzn i kobiety, w przeciwieństwie do kobiet, które uważają, że to partner powinien przejąć odpowiedzialność za ten aspekt.

*W Polsce 35% mężczyzn przyznaje, że to do nich należy „pierwszy krok”, tego zdania są także kobiety – 52% odpowiedziało, że ta kwestia jest po stronie ich partnera. 53% mężczyzn i 37% kobiet udzieliło odpowiedzi, że oboje partnerzy powinni zrobić „pierwszy krok”.