Pornografia, choć jest dostępna na wyciągnięcie myszki, nie jest zalecana młodym ludziom. Przedstawia bowiem zaburzony obraz relacji między kobietą a mężczyzną. Badania dowodzą, że jej wpływ na postawy i zachowania nastolatków jest co najmniej niepokojący. Poniżej kilka możliwych skutków jej oglądania.

* Przedwczesna inicjacja

W badaniu przeprowadzonym przez dwie amerykańskie uczone – dr Jane Brown z University of North Carolina w Chapel Hill oraz dr Kelly L. L’Engle z Family Health International, 59 proc. 15-24 latków przyznało, że oglądanie pornografii zachęca nastolatków rozpoczęcia uprawiania seksu zanim są do tego gotowi.

* Ryzykowne zachowania

Przeprowadzone wśród 433 nastolatków przez badaczki z nowojorskiej Mount Sinai School of Medicine ankiety ujawniły ciekawe dane dotyczące ryzykownych zachowań. Okazało się, że ci, którzy oglądają pornografię, częściej niż inni mają wielu partnerów seksualnych i uprawiają seks, w trakcie którego zażywają narkotyki lub piją alkohol.

* Seks bez zabezpieczenia

W trakcie badań przeprowadzonych przez amerykańską Kaiser Family Foundation, 50 proc. ankietowanych nastolatków stwierdziło, że oglądanie pornografii przekonuje, iż seks bez zabezpieczenia jest akceptowalny.

* Agresja seksualna

Oglądanie pornografii, zwłaszcza takiej z elementami przemocy, prowadzi do wzrostu agresywnych zachowań seksualnych. Zespół z Bloomberg School of Public Health pod kierunkiem Michele L. Ybarra ustalił, że młodzi ludzie, którzy oglądają tego typu obrazy blisko 6-krotnie częściej niż reszta przyznają się do agresji w intymnych sytuacjach.

Inne badania wykazały, że takie osoby częściej molestują seksualnie i wykazują inne formy agresywnego zachowania, np.: przymuszanie partnera do stosunku.

* Zaburzenia nastroju

Oglądanie pornografii w sieci powoduje zaburzenia psychosomatyczne (np. mdłości), a nawet depresję u nastolatek – wynika z badań, które zrobiła szwedzka uczona Magdalena Mattebo z uniwersytetu w Uppsali.

* Problem z relacjami społecznymi

Młodzi ludzie często oglądający pornografię w internecie, pod względem zachowań społecznych różnią się od swoich rówieśników szukających tam informacji, rozrywki czy kontaktu z innymi. Badania izraelskiego uczonego Gustavo S. Mescha z Uniwersytetu w Hajfie dowodzą, że są oni mniej zintegrowani ze społeczeństwem.

Inne badania dowiodły, że oglądanie pornografii w bardzo młodym wieku (poniżej 13 roku życia) jest związane z wykształceniem się osobowości psychopatycznej oraz zachowaniami antyspołecznymi: słabą samooceną, samotnictwem, niedojrzałością i izolacją społeczną.

Anna Piotrowska (www.zdrowie.pap.pl)

Źródło: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/26613696

- Może dlatego, że odstajemy od normy. Powszechnie uważanej za „normalną” – zastanawia się Agata, 29-letnia księgowa w jednej z mazurskich agencji turystycznych.

Agata, jako jedna z nielicznych kobiet w kręgach, w których się obraca, jest praktykującą katoliczką, która stosuje zasady wyznawane przez Kościół w codziennym życiu. Jedną z tych zasad jest brak seksu przed ślubem.

Wysoka długowłosa blondynka od dwóch lat jest zaręczona z Wojtkiem, starszym od niej o dwa lata informatykiem. Poznali się na studiach. Zanim się zaręczyli, spotykali się przez półtora roku. – Wojtek był z kilkoma kobietami, uprawiał wcześniej seks. Nie jest to dla mnie przeszkodą. Ale już na początku znajomości powiedziałam mu, jakie zasady wyznaję, że na przygodny seks ze mną nie ma szans i że z „pierwszym razem” chcę poczekać do ślubu. Odpowiedział tylko: „Ok., jeśli tego chcesz, niech tak będzie” – opowiada młoda kobieta.

Agata wychowała się w katolickiej rodzinie, ale, jak poskreśla, bez pruderii. Matka często opowiadała jej o tym, jak poznała jej ojca, jak się zaręczyli. O tym, że z seksem czekała do ślubu, również. – Moi rodzice są bardzo udanym i szczęśliwym małżeństwem. Chciałabym w swoim związku osiągnąć coś równie wyjątkowego – podkreśla Agata.

Dlatego czeka z seksem. Czy jej partnerowi to nie przeszkadza? – Wydaje mi się, że nie. Wytworzyliśmy między sobą wyjątkową więź, jesteśmy ze sobą blisko, nie odmawiamy sobie czułości. Jestem przekonana, że za rok, kiedy się pobierzemy, mój „pierwszy raz” będzie jedną z najwspanialszych chwil w życiu – podkreśla kobieta…

Raport o trzydziestoletnich dziewicach i powodach ich seksualnej wstrzemięźliwości, znajdziecie w III numerze EksMagazynu.

W najnowszym numerze dwumiesięcznika EksMagazyn: Czesław Mozil o sprzedawaniu duszy diabłu showbiznesu, Magda Szejbal – ani słowa o „Szpilkach na Giewoncie”, Ewa Minge o codziennym życiu, Anna Nocoń o pozowaniu dla Vouge’a, Tomasz Bagiński o dążeniu do doskonałości, Cecylia Malik o swoich całorocznych drzewach i Panu Żulu, Ronix o dystansie do siebie i granicach w modyfikowaniu własnego ciała, prof. Izdebski o tym, że seks starszej kobiety z młodszym mężczyzną to nic nadzwyczajnego, prof. Starowicz o problemach z późnym dziewictwem, kobiety o swoich motocyklach, Mia o problemach z (nad)interpretacją męskich i kobiecych zachowań, opowieść o awanturniku Caravaggio, historia szpilek, „B” jak babcia na botoksie, podróż do miejsc, do których turyści nie docierają, ranking najgorszych i najgłupszych komedii romantycznych, wszystko o bijącej rekordy popularności diecie Dukana i wiele innych EKScytujących tematów. A przede wszystkim – specjalnie na Dzień Kobiet – dla wszystkich miłośniczek niegrzecznych chłopców – wyjątkowa, zmysłowa i drapieżna sesja zdjęciowa stylizowana na słynny Fight Club.

Do kupienia w salonach Kolportera oraz salonach Empik w Krakowie i Warszawie oraz w naszym sklepie internetowym.

Wychowywanie dziecka niepełnosprawnego intelektualnie, z zespołem Downa lub innym zespołem klinicznym, zawsze stanowi wielkie wyzwanie dla rodziców i szkoły. W ostatnich dekadach polskie społeczeństwo przeszło przemianę – jeszcze trzydzieści lat temu, wiele takich dzieci chowano przed innymi, zamykano w zamkniętych ośrodkach lub domach. Wciąż jednak pokutuje wiele krzywdzących dla tych osób mitów i stereotypów – np. istnieje tendencja do infantylizacji osób z upośledzeniem intelektualnym.

Jeszcze do niedawna w świadomości większości społeczeństwa takie osoby uchodziły też za kompletnie aseksualne lub – wprost przeciwnie – nadaktywne seksualnie.

- Panują dwa mity: że są aseksualne albo wybitnie seksualne, hiperseksualne. I jedna i druga koncepcja jest na szczęście nieprawdziwa. Te osoby po prostu są seksualne, bo mają płeć, ponieważ są dziewczynkami, chłopcami, mężczyznami i kobietami – mówi dr Izabela Fornalik, autorka poradnika dla rodziców osób z niepełnosprawnością intelektualną „Dojrzewanie, miłość, seks” i wykładowczyni Podyplomowego Studium Seksualnego Wydziału Pedagogicznego UW.

Podkreśla, że podobnie, jak w przypadku osób pełnosprawnych, tak i w życiu osób niepełnosprawnych intelektualnie nadchodzi moment, kiedy pojawia się popęd seksualny. Nie różnią się od osób pełnosprawnych także tym, że podobnie jak one, mają potrzebę miłości i chcą ją realizować. Wielu rodziców czy opiekunów boi się zaś dopuścić do głowy myśl, że ich podopieczni mogą w ogóle mieć takie potrzeby.

„Drodzy Mamo i Tato! Wasz syn, córka dojrzewają płciowo i nic tego szaleńczego hormonalnego pędu nie powstrzyma! Nie pomoże dziecięcy ubiór, kolorowe spinki we włosach, ani też zabawy lalkami czy samochodzikami. Wiecie to przecież. Ale wiecie już także, że można z dzieckiem porozmawiać” – zwraca się do nich na kartkach poradnika dr Fornalik.

Jak rozmawiać?
Poziom rozmowy powinien zależeć od tego, jaki jest poziom sprawności danej osoby.

- Są ludzie głęboko niepełnosprawni intelektualnie, z którymi nigdy nie będziemy w stanie się porozumieć. W tym przypadku przede wszystkim trzeba chronić ich intymność. Nie przebierać w miejscach, gdzie są inni, dbać o godne zaspokojenie potrzeby seksualnej. Ponieważ i te osoby taką potrzebę mają – mówi dr Fornalik.

Z ludźmi, którzy lepiej funkcjonują, należy rozmawiać na ich poziomie, korzystając z pomocy dostosowanych do ich możliwości. Są to na przykład rysunki, ilustracje. Autorka poradnika zwraca uwagę, że trzeba zwrócić uwagę na socjalizację rodzących się uczuć czy potrzeb seksualnych.

Jej zdaniem trzeba ich uczyć, co jest prywatne, co publiczne, że są intymne części ciała, które należy chronić, a nie pokazywać. Przyznaje, że w przypadku osób niepełnosprawnych intelektualnie dużym problemem jest dostosowanie sposobów zaspokojenia potrzeb seksualnych do norm społecznych. Błędem jest udawanie, że pewnych zachowań się nie widzi, skrajne reakcje na nie, próby pozbycia się ich.

- Rozmawiajmy o dojrzewaniu, zmianach ciała. By, kiedy przyjdzie pierwsza erekcja, czy włos na ciele, te osoby nie denerwowały się, że coś złego się dzieje – mówi dr Fornalik.

„Osoby z niepełnosprawnością intelektualną zakochują się, okazują swoją miłość, czasem są to krótkotrwałe, przelotne miłostki, niekiedy przez lata żyją w stałym związku. Zdarza się, że w uczucie lub związek wkracza rodzic, terapeuta, opiekun, twierdząc, że nie wolno, trzeba to skończyć, a niekiedy wszyscy wokół mówią, jak oni się kochają! i tylko dyskretnie wspierają związek” – czytamy w poradniku.

Jego autorka apeluje, by nie bagatelizować uczuć, bo miłość nie zależy od ilorazu inteligencji, a człowiek wyraża uczucie w taki sposób, w jaki potrafi. Ma swoje marzenia, pragnienia.

– W tym przypadku rozmowa będzie dotyczyła tego, na ile można realizować tą miłość, na ile się spotykać, randkować. Mój poradnik jest m.in. o tym, jak tłumaczyć swojemu dziecku, czym jest zakochanie, miłość, związek. O tym, że nie każda koleżanka to „narzeczona”. Ale i o tym, jak się chronić przed niechcianym dotykiem, jak w ogóle odróżnić dobry i zły dotyk – mówi dr Fornalik.

W ostatnich czasie, w Polsce zaszły ważne zmiany związane z życiem i seksualnością osób niepełnosprawnych intelektualnie. W wrześniu 2017 roku, została wprowadzono nowa podstawa programowa dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym i znacznym. Po raz pierwszy w historii, w oficjalnych dokumentach użyto słowa „seksualność”. Wskazano, że jej zadaniem jest wprowadzenie elementów wiedzy o seksualności człowieka w szkole podstawowej, oraz rozszerzenie tej wiedzy w placówce przysposabiającej do pracy.

W szkole podstawowej mamy więc przygotowanie do dojrzewania, zmiany wyglądu ciała, ochronę intymności, kwestię przygotowania się do wizyty u ginekologa czy urologa. W szkołach przysposabiających do pracy podejmowane są już bardziej „dorosłe” tematy: bycia dziewczyną, chłopakiem w związku, małżeństwa, rodzicielstwa.

Dlaczego warto rozmawiać o seksualności?
Jeśli nie będziemy wspierać nauczania o seksualności, pojawią się problemy.
- Różne. To, że ktoś rozbierze się na ulicy, może być pokłosiem braku zajęć dotyczących intymności. To, że dziewczynka odmówi noszenia podpasek i będzie płakać, kiedy pojawi się pierwsza miesiączka, może być wynikiem braku stosownych lekcji w szkole. Pamiętajmy, że taka osoba potrzebuje znacznie więcej czasu, by zrozumieć pewne treści – podsumowuje dr. Formalik.
Trzeba też pamiętać, że osoby niepełnosprawne intelektualnie są narażone na przemoc seksualną, a umiejętność rozróżnienia przez nich dobrego i złego dotyku daje szansę na to, że nie dojdzie do tragedii.

Anna Piotrowska (zdrowie.pap.pl)

Źródło:
Fornalik, „Dojrzewanie, miłość, seks. Poradnik dla rodziców osób z niepełnosprawnością intelektualną”, Stowarzyszenie Rodzin i Opiekunów Osób z Zespołem Downa „Bardziej Kochani”, Warszawa 2017.

Naukowcy postanowili sprawdzić, w jaki sposób działa na kobiety zapach bliskich i obcych mężczyzn. Do roli osób wąchających wybrano panie, ponieważ generalnie mają one lepszy zmysł powonienia niż panowie.

Do eksperymentu zrekrutowano 96 par damsko-męskich. Mężczyźni dostali czystą koszulkę, którą mieli nosić przez 24 godziny powstrzymując się przy tym od używania dezodorantów i perfumowanych żeli pod prysznic, nie paląc i nie jedząc określonych pokarmów mogących wpłynąć na ich naturalny zapach ciała. Następnie koszulki zostały zamrożone, by zachować woń użytkowników.

Później, panie dostawały do wąchania losowo przydzieloną koszulkę: czystą, noszoną przez ich partnera lub obcego mężczyznę. Nie wiedziały, co wąchają. Następnie wywoływano u nich stres, symulując udawaną rozmowę o pracę i każąc rozwiązywać trudne zadanie matematyczne. Przed i po tym zdarzeniu u ochotniczek mierzono poziom stresu zarówno za pomocą kwestionariuszy jak i analizy poziomu hormonu stresu – kortyzolu.

Okazało się, że kobiety, które wąchały koszulki swoich ukochanych były mniej zdenerwowane, zarówno przed jak i po stresujących zadaniach. Te, które wdychały woń swojego partnera i poprawnie zidentyfikowały należącą do niego koszulkę, miały również niższy poziom kortyzolu. Według naukowców oznacza to, że uspokajająca moc zapachu ukochanego jest większa, kiedy kobieta wie, co wącha.

Z kolei u pań, które miały do czynienia z zapachem obcego mężczyzny, odnotowano podwyższony poziom kortyzolu.

Uczeni sądzą, że zjawisko to ma podłoże ewolucyjne. – Od najmłodszych lat, ludzie boją się obcych, szczególnie płci męskiej, stąd jest możliwe, że obcy męski zapach wywołuje odpowiedź „walcz lub uciekaj”, prowadzącą do podwyższenia poziomu tego hormonu – mówi Marlise Hofer, główna autorka badań. Według niej, dzieje się to kompletnie bez naszej świadomości.

Podobnie zresztą jak obniżenie napięcia poprzez noszenie koszulki partnera. – Wiele osób zakłada koszulkę ukochanej osoby lub śpi na jej stronie łóżka, kiedy jest ona daleko, nie zdając sobie sprawy dlaczego to robi. Nasze badania dowodzą, że sam zapach partnera, nawet bez jego fizycznej obecności, jest potężnym narzędziem pomagającym zmniejszyć poziom stresu – dodaje Hofer.

Według dr Frances Chen, która nadzorowała badania Hofer, ich wyniki mają wiele praktycznych implikacji. – W czasach globalizacji, ludzie coraz częściej podróżują w sprawie  pracy i przenoszą się do nowych miejsc. W świetle naszych ustaleń, nawet coś takiego prostego jak zabranie jednej sztuki ubrania noszonej przez ukochana osobę, pomoże obniżyć stres, kiedy jesteśmy z dala od domu – mówi Chen.    

Anna Piotrowska, zdrowie.pap.pl

Źródło:
Journal of Personality and Social Psychology (American Psychological Association)

Staraniom o dziecko zawsze towarzyszą wielkie emocje i oczekiwanie, że poczęcie powinno nastąpić dość szybko. Jeśli test ciążowy, pomimo regularnego współżycia bez antykoncepcji (cztery – pięć razy w tygodniu) nie pokazuje pozytywnego wyniku przez dłużej niż rok, czas na wizytę pary u lekarza. Czasami potrzebna jest bowiem  interwencja medyczna. Badaniom poddaje się i kobieta, i mężczyzna.

Kiedyś sądzono, że przyczyna niepłodności leży po stronie kobiety. To mit. Czynnik męski leży po stronie około 40 -60 proc. niepowodzeń z poczęciem dziecka. Coraz częściej okazuje się, że po stronie panów podstawą trudności z zajściem pary w ciążę jest zbyt niska liczba plemników w nasieniu, albo/i ich mała ruchliwość.

Przed II wojną światową przeciętny Europejczyk miał prawie dziesięciokrotnie więcej plemników w jednym mililitrze nasienia niż współcześni mężczyźni. Do niedawna za prawidłową liczbę plemników uznawano 20 mln, ale wskutek powiększającego się problemu z jakością nasienia u mężczyzn normy obniżono – za minimum konieczne do zapłodnienia uważa się 14 mln w jednym mililitrze nasienia.

Jakie są przyczyny męskiej niepłodności?

Przyczyną pogarszania się jakości nasienia u mężczyzn może być długotrwały stres – dowodzą badania izraelskich naukowców z Uniwersytetu Ben-Guriona i Centrum Medycznego Soroka. Zaprezentowane niedawno na International  Summit on Assisted Reproduction and Genetics wyniki ujawniły bowiem, że stres psychiczny znacząco obniża ruchliwość plemników.

– Stres może generalnie negatywnie wpływać na płodność, ale niewiele jest badań nad wpływem stresu na jakość nasienia. Nasze badania pokazują, że długotrwały stres znacząco na nią wpływa – mówi dr Eliahu Levitas, szef działu in vitro w Centrum Medycznym Soroka.

Jego zespół zajmował się oceną jakości nasienia ponad 10,5 tys. próbek ofiarowanych centrum w latach 2009-2017, w chwilach, gdy w Izraelu trwał pokój. Porównał ją do 659 próbek pobranych w czasie i do dwóch miesięcy po dwóch militarnych konfliktach między Izraelem a Strefą Gazy w 2012 i 2014 roku. Średnia wieku dawców wynosiła 32, a ok. 44 proc. z nich paliło papierosy.

Okazało się, że w okresie wojny, a więc zwiększonego niepokoju wśród mieszkańców Izraela, prawdopodobieństwo kiepskiej ruchliwości plemników było większe o 47 proc. 37 proc. próbek pobranych w tym okresie oznaczało się niską jakością nasienia. Mniejsza ruchliwość plemników przekłada się automatycznie na mniejsze prawdopodobieństwo zapłodnienia.

- Sądzimy, że każdy mężczyzna, który tylko słyszał syreny ostrzegające przed atakiem rakietowym w czasie tego konfliktu, doświadczał stresu przez cały ten dzień a nawet później. Byliśmy jednak zaskoczeni odkryciem, że istnieje powiązanie między poczuciem bezpieczeństwa a jakością nasienia – mówi dr Levitas.

Jak polepszyć jakość nasienia?

Długotrwały stres związany z trudną sytuacją życiową może mieć więc niszczycielski wpływ na ludzkie życie, także to dopiero będące w planach. Jakość nasienia można jednak polepszyć. Jak wynika z ustaleń Anny Jeznach-Steinhagen i  Anety Czerwonogrodzkiej-Senczyny, z Zakładu Żywienia Człowieka WUM odpowiednio zbilansowana dieta, połączona w niektórych przypadkach z suplementacją wybranych składników odżywczych, może mieć znaczenie wspomagające w poprawie płodności.

Badaczki sugerują, że w diecie przyszłego taty powinny się znaleźć:

L-karnityna — zawarta w mięsie (wołowinie, rybach), przetworach mlecznych i orzechach;
witamina C — obecna w czerwonych porzeczkach, kiwi, ananasach, melonach, truskawkach, jagodach, pomidorach, brokułach, kapuście, pomarańczach, cytrynach,
beta-karoten — czyli marchew, szpinak, pomidory, wiśnie, melony, brzoskwinie;
witamina E — zawarta w oliwie z oliwek, sałacie, orzechach ziemnych, migdałach, kukurydzy, zarodkach pszenicy,
resweratrol — obecny w czerwonym winie, owocach i soku z czerwonych winogron, orzechach ziemnych, granatach i soku z granatów;
likopen — czyli świeże pomidory, sok pomidorowy, ketchup, koncentrat pomidorowy;
koenzym Q10 — makrela, łosoś, sardynki, algi morskie;
selen — ryby morskie, pestki dyni, wody mineralne, ziarno pszenicy, owsa, jęczmienia, kukurydzy, brązowy ryż;
cynk — szparagi, ziemniaki, grzyby, jaja, śledzie, zarodki i kiełki zbóż,
N-acetylo-cysteina — produkty mleczne, produkty zbożowe, jaja,
witamina B6 — chude mięso, mleko, jaja, produkty zbożowe, drożdże, warzywa (kapusta, zielony groszek, fasolka szparagowa, kalafior, marchew), owoce (banany), orzechy (włoskie, ziemne).

Różne przyczyny męskiej  niepłodności

Powodów z męską niepłodnością jest wiele. Na jakość nasienia wpływa dieta i regularność współżycia. Czynniki, które obniżają płodność to także przyjmowanie anabolików (może to prowadzić do nieodwracalnych zmian w męskiej płodności), a także palenie tytoniu oraz zarówno siedzący tryb życia jak i… nadmierne uprawianie sportu.

Anna Piotrowska, zdrowie.pap.pl

Anna Jeznach-Steinhagen, Aneta Czerwonogrodzka-Senczyna: Postępowanie dietetyczne jako element leczenia zaburzeń płodności u mężczyzn z obniżoną jakością nasienia, ViaMedica 2013

Medycyna operuje kategorią normalnego i dysfunkcyjnego zachowania seksualnego. Jak „normalny seks” był definiowany w historii współczesnej medycyny? Dr Katarzyna Grunt-Mejer z Uniwersytetu SWPS (Wydział w Poznaniu) w projekcie badawczym finansowanym przez Narodowe Centrum Nauki przeanalizuje zmiany, jakie zaszły od momentu wprowadzenia pierwszego „Diagnostycznego i statystycznego podręcznika zaburzeń psychicznych” w 1952 roku.

Zdefiniowanie wybranych form seksu jako zaburzenie lub dysfunkcja wiąże się z poważnymi konsekwencjami społecznymi. Badaczka chce ustalić, co właściwie sprawia, że zaburzenia seksualne są włączane do podręczników zaburzeń psychicznych – albo z nich wyłączane.

Jak przypuszcza dr Grunt-Mejer, specjaliści mogą się kierować nie tylko aktualnymi normami obowiązującymi w psychiatrii, ale też promować w gabinetach własną wizję zdrowia seksualnego. Aby sprawdzić, czy tak jest faktycznie, badaczka przeprowadzi wywiady z polskimi seksuologami. Sprawdzi, na ile ich wizja seksualnego zdrowia jest zgodna z normami psychiatrycznymi, a na ile polscy seksuolodzy świadomie przyjmują postawę względem nich krytyczną. Badanie pozwoli również na dyskusję, na ile postawa seksuologów jest formowana przez dominujący światopogląd i warunki kulturowe.

„Do pozanaukowych czynników, które mogą wpływać na klasyfikacje medyczne, należą dominujące w danym czasie normy moralne i role przypisywane płci. Są to również interwencje firm farmaceutycznych, którym zależy na takiej definicji zaburzenia, aby obejmowało szerszą część populacji – lub by dany problem seksualny ujmować w kategorii zaburzenia biologicznego” – mówi naukowiec.

Na klasyfikację wpływają nawet grupy aktywistów. „Oni optują za tym, żeby nie uznawać za patologiczne takich zachowań dorosłych osób, które są wynikiem zgodnych oświadczeń woli obu stron” – dodaje ekspert.

Jak zauważa dr Grunt-Mejer, uznanie człowieka za chorego niekoniecznie musi oznaczać stygmatyzację. Czasem takie medyczne rozpoznanie i nazwanie doświadczenia powoduje ulgę – a także nadzieję, że medycyna może dla danej osoby zaproponować rozwiązanie.

Z drugiej strony badaczka ostrzega, że klasyfikacje zaburzeń mogą być źródłem stygmatyzacji osób zadowolonych ze swych seksualnych reakcji i ze sposobu spełniania potrzeb. Takie osoby są obiektem nacisku społeczeństwa, które dąży do zmiany ich postępowania zgodnie z obowiązującym obecnie ideałem zdrowia seksualnego.

W swoim projekcie dr Katarzyna Grunt-Mejer sprawdzi, jak i dlaczego przez ponad sześć dekad zmieniały się kategorie zaburzeń seksualnych lub z jakich powodów pewne zachowania były usuwane z wykazów zaburzeń. Analiza bioetyczna ukaże konsekwencje włączania poszczególnych naukowych i nienaukowych czynników kształtujących seksualną klasyfikację. Badaczka przedstawi ich znaczenie m.in. dla utrwalenia lub podważenia status quo dotyczącego seksualnych ról obu płci oraz akceptacji mniejszości seksualnych.

Źródło: PAP – Nauka w Polsce, Karolina Duszczyk

Jego wyniki wskazują, że w przeciwieństwie do bohaterów programu, zdecydowana większość Polaków nie wyobraża sobie bycia w związku poliamorycznym. Aż 76% badanych deklaruje, że nie podzieliłoby się swoim partnerem z nikim i propozycję takiej relacji uważa za poniżającą. Mimo to aż 24% byłoby gotowych rozważyć poliamorię, gdyby był to sposób na uratowanie związku.

Co ciekawe, mimo że aż 50% ankietowanych uważa poliamorię za niemoralną a 63% nie rozważyłoby jej, jako opcji dla siebie, to aż 23% (w tym 17% kobiet i 30% mężczyzn) przyznaje, że zdarzyło im się być w relacji z więcej niż jednym partnerem w tym samym czasie. Mamy więc skłonność do tego, by inne prawa w zawiązku dawać partnerowi a inne sobie. Nie chcemy dzielić się partnerem, jednak nie jest to równoznaczne z tym, że sobie odmawiamy takiego prawa.

Z badania BBC Brit wynika, że mężczyźni mają większą otwartość na związki niemonogamiczne. Podczas gdy 70% kobiet twierdzi, że nie zgodziłoby się na związek poliamoryczny, jedynie 55% mężczyzn podziela tą opinię. Częściej także postrzegają monogamię, jako narzucony społecznie sztuczny twór (44% mężczyzn vs 29% kobiet).

Badanie potwierdza jednak dość konserwatywne zapatrywania Polaków na kształt i charakter związków partnerskich, przywiązanie do tradycyjnych wartości, zdecydowaną niechęć do eksperymentowania z innymi niż monogamiczna formami relacji. Tylko 18% ankietowanych rozważyłoby związek poliamoryczny, jeśli byłoby to ważne dla partnera.

Choć poliamoria nie jest typową dla naszej kultury formą relacji aż 70% respondentów znało znaczenie tego pojęcia. Najlepiej zorientowane były osoby wyżej wykształcone, pochodzące z dużych miast i o wysokich dochodach, czyli te, które mają szerszy dostęp do różnorodnych wzorców kulturowych. Wśród respondentów znalazło się jednak 30% Polaków, którzy wskazali, że poliamoria to choroba zakaźna (13%), roślina mięsożerna (8%), gatunek ryb (5%) albo owoc egzotyczny (4%).

Polacy idealizują relacje zarówno własne, jak i te, które obserwują dookoła siebie. Aż 63% badanych stwierdza, że większość relacji w ich otoczeniu to związki szczęśliwe, podczas gdy w Polsce oficjalne dane pokazują, że ponad 50% małżeństw rozpada się. Znaczna większość respondentów uważa, że najbardziej udane związki mają osoby obecnie będące w najstarszej grupie wiekowej – one częściej deklarują też, że to właśnie ich rówieśnicy mogą cieszyć się takimi relacjami. Podobnego zdania jest 43% respondentów w wieku 18-34, którzy wskazują swoich dziadków jako wzór.

„Wraz z wiekiem i doświadczeniem przekonujemy się, że rzeczywistość związku jest bardziej złożona i jest w niej miejsce na różne wybory. Nasz partner to odrębny od nas człowiek, który nie istnieje po to by spełniać nasze oczekiwania, a trudności które się pojawiają wymagają konkretnej pracy, niezależnie od tego czy pozostajemy w monogamicznym związku, czy próbujemy alternatywnej formy relacji” – komentuje wykładowca SWPS dr Martyna Goryniak.

Aby dowiedzieć się więcej o poliamorii oraz poznać osoby, które zdecydowały się na taką formę związku zachęcamy do oglądania programu „Louis Theroux: Odmienne Stany. Miłość bez ograniczeń” w środę 20 lutego o godz. 23:30 na kanale BBC Brit. W ramach cyklu dokumentów „Louis Theroux: Odmienne Stany” widzowie będą mogli zobaczyć dwa inne równie poruszające programy: „Śmierć na żądanie”  (27 luty, godz.  23:30) oraz „Adoptujcie moje dziecko” (6 marca, godz. 23:30).

* Badanie „Opinie o związkach i poliamorii” zostało przeprowadzone przez IQS na reprezentatywnej próbie 1000 respondentów.

Polacy jednak nie żałują swoich wyborów. Blisko 80% osób, które są w stałych związkach wybrałoby tego samego partnera, z którym aktualnie tworzy parę. Analizy przeprowadzone przez firmę IQS sugerują też, że 6% badanych raczej nie zrobiłoby tego po raz kolejny, a 2% uważa, że z pewnością nie powtórzyłoby tej decyzji.

Mężczyźni częściej wybraliby tę sama partnerkę niż kobiety tego samego partnera. O słuszności wyboru przekonanych jest 83% Polaków (w porównaniu do 78% Polek). Mimo, że panowie w rozmowach z innymi zazwyczaj narzekają na swoje związki to tak naprawdę nie chcieliby niczego zmieniać. Dlatego to użalanie się nie niesie za sobą niczego więcej.

Polacy deklarują, że na ogół są monogamiczni i rzadko akceptują „skok w bok”, choć mężczyźni wydają się być nieco bardziej tolerancyjni w tej sprawie, przynajmniej wobec siebie. 18% z nich nie widzi nic złego w tym, że będąc w stałym związku komuś zdarza się mieć stosunki seksualne z inną partnerką lub partnerem. Podobną opinię ma natomiast tylko 7% badanych kobiet. Z badań nie wynika jednak czy panowie podchodzą w ten sam sposób wyłącznie do swoich zdrad czy wliczają w to również partnerki.

Część Polaków twierdzi, że bez przeszkód można prowadzić podwójne życie. Do tego przychyla się ponad 10% Polaków oraz 7% kobiet.

Prof. Zbigniew Izdebski, który przygotował raport „Wybrane aspekty obyczajowości seksualnej Polaków” twierdzi, iż spore znaczenie w budowaniu relacji pomiędzy ludźmi odgrywa internet. Z sondażu wynika, że co czwarty Polak, który próbował nawiązać znajomość za pośrednictwem sieci, uprawiał seks z poznaną tam osobą.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Mając w pamięci wspomnianą publikację firma IQS przeprowadziła sondaż dotyczący m.in. przeżywania prawdziwej miłości przez mieszkańców naszego kraju. Do przeżycia prawdziwej miłości przyznało się 69% badanych. Są jednak pewne różnice między płciami: do przeżycia takiego uczucia przyznaje się 74% kobiet i 65% mężczyzn. Prof. Zbigniew Izdebski, który przygotował raport „Wybrane aspekty obyczajowości seksualnej Polaków” mówi jednak, że nie jest łatwo rozstrzygnąć czy różnice te wynikają z tego, że kobiety mają więcej szczęścia czy też z tego, iż inaczej postrzegają to uczucie.

Przeżycie prawdziwej miłości nie oznacza natomiast, że partnerzy, którzy jej doświadczyli będą ze sobą do końca życia. 44% Polek i Polaków nadal jest w związku z partnerem lub partnerką, z którą przeżyło prawdziwą miłość. Co czwarty badany twierdzi jednak, że rozstał się z osobą, z którą doznał takiej miłości i jest już w innym związku.

Mężczyźni zupełnie inaczej niż kobiety opiniują przeżywane przez panie orgazmy. Blisko 45% Polek potwierdza, że kobiety podczas stosunków seksualnych udają orgazm. Podobne zdanie na ten temat ma natomiast 29% panów. Wygląda zatem na to, że to udawanie wychodzi kobietom naprawdę dobrze.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Choć liczba porodów w Polsce nie jest zbyt wielka, a społeczeństwo się starzeje to ciąże nieletnich nadal stanowią absorbujący temat. Wiąże się to jednak z brakiem wsparcia młodych ludzi ze strony społeczeństwa. Być może to właśnie ono sprawiłoby, że zmniejszyłaby się liczba niechcianych ciąż i chorób zakaźnych przenoszonych drogą płciową.

Zdaniem specjalistów, najlepsze efekty w prewencji nieplanowanych ciąż, jak również zakażeń przenoszonych droga płciową, może dać wysokiej jakości edukacja seksualna młodzieży szkolnej, dotycząca m.in. metod antykoncepcji. Nie oznacza to jednak, że z rozmów i wsparcia w tych sytuacjach są zwolnieni rodzice. Najlepiej byłoby, gdyby to właśnie z mamą czy tatą młodzież rozmawiała o seksie i antykoncepcji. Nie tylko przez wzgląd na relacje, ale przede wszystkim ze względu na zaufanie.

Najwyższą efektywność w zapobieganiu ciąży, mierzoną tzw. wskaźnikiem Pearla, zapewniają metody antykoncepcji hormonalnej, takie jak hormonalna wkładka wewnątrzmaciczna, pigułki antykoncepcyjne, pierścień (lub krążek) dopochwowy, plaster hormonalny. Istnieją jednak duże różnice między skutecznością teoretyczną, a praktyczną, wynikające z błędów w zażywaniu kolejnych dawek hormonów.

Trudno jednak we własnym zakresie ustalić, która z tych metod będzie najbardziej skuteczna dla konkretnej osoby. Stąd też potrzeba kontaktu z lekarzem, który pomoże nam wybrać ten najbardziej odpowiedni środek antykoncepcyjny. Przed pierwszą wizytą dobrze jest jednak porozmawiać z kimś, kto już wcześniej ją odbył. Dlatego po raz kolejny istotne okazuje się wsparcie bliskich, a w tym przypadku szczególnie matki.

Zdaniem specjalistów głównym czynnikiem pozwalającym realizować świadome rodzicielstwo jest wiedza. Bez informacji na temat antykoncepcji i swobodnego dostępu do niej nikt nie zrealizuje skutecznie swoich planów, szczególnie w tak delikatnej materii jaką jest sfera intymna. Mając tę wiedzę nie bójmy się jej przekazywać dalej. Lepiej jeżeli dzieci zdobędą informacje o seksie i antykoncepcji od nas, a nie od kogoś przypadkowego czy z internetu.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl