Gucza (org. Guca) to niewielkie serbskie miasto, położone ok. 150 km od majestatycznego Belgradu. Co roku, w pierwszej połowie sierpnia, do liczącej niespełna 3 tys. mieszkańców miejscowości przyjeżdża ponad 200 tys. fanów instrumentów dętych i wspaniałej zabawy. Z całego świata. Festiwal zwykło określać się nazwą miejscowości. Po prostu Gucza.

Bardzo istotne miejsce w serbskiej kuchni zajmują mięsa. Najczęściej jest to wieprzowina, a koneserzy twierdzą, że najlepiej upieczoną wieprzowinę można zjeść w okolicach miasta Gornji Milanovac. Jagnięciny zaś należy spróbować we wschodniej Serbii. Za najlepsze serbskie potrawy mięsne uchodzą: gotowana golonka z chrzanem, kozie mięso i cielęcina oraz sznycel Kradziordzia. Serbska kuchnia obfituje w potrawy z mięsa mielonego: „ćevapčići”, „ćulbastije”, „leskovačka mućkalica” i „pljeskavica” – te można zjeść dosłownie wszędzie i dosłownie za grosze.

Z wyjątkowym pietyzmem i uwagą Serbowie suszą i wędzą mięso. Mięso suszy się na zimnym wietrze, a potem dopiero wędzi. Kiełbasy i skwarki cieszą się popularnością w całej Serbii, do której trafiły przez Vojvodinę, przejęte z kultury austro-węgierskiej.

„Turecka” kawa jaką pija się w Serbii, wiele różni się od tej przyrządzanej w Turcji. W Serbii kawa jest bardziej aromatyczna i mocniejsza. Warto wiedzieć, że pod żadnym względem nie można podczas pierwszej wizyty w serbskim domu odmówić filiżanki kawy, nawet jeśli w ogóle się jej nie pija.

Ale Czaczak to nie tylko kuchnia. Można wybrać się tu na kawę do przytulnej kawiarni, na zakupy do centrum handlowego albo na spacer po jednym z wielu uroczych, choć nadal zaniedbanych parków. Na gościnność mieszkańców zawsze można liczyć i wspólne wypicie szklaneczki śliwowicy to niemal obowiązek każdego turysty.

W położonej w centralnej Serbii Guczy, do której dojazd krętymi serpentynami, może przyprawić co wrażliwszych podróżników nie tylko o zawrót głowy, ale i kłopoty żołądkowe, raz do roku bywają sławy, o których przyjazd zabiega niejedna europejska stolica kultury.
Wielokrotnie gościem Festiwalu był Emir Kusturica, a wyprodukowany przez niego pierwszy serbski musical pt.: „Gucza! Pojedynek na trąbki”, to historia miłosna z Festiwalem Gucza w tle i z serbskimi trębaczami w roli aktorów. Twórca takich dzieł jak „Czarny kot, biały kot” czy „Arizona Dream” mocno związany jest z regionem Dragacevo. Dwie godziny drogi od Guczy, na potrzeby filmu „Życie jest cudem” wybudował on drewnianą wioskę Drvengrad (nazywaną również Küstendorf od naziwska reżysera), która jest celem wycieczek zmęczonych festiwalową atmosferą turystów.

Kuchnia serbska, podobnie jak większość kuchni narodowych, także nie jest jednolita, w każdym regionów kuchnia ma swoją specyfikę. Dla Kosowa charakterystyczne są różne zapiekanki, baklawy, „tulumbe”, potrawy z jagnięciny i baraniny, a w Vojvodinie widoczny jest wpływ kuchni austro-węgierskiej („buhtli” i „knedli”).

W restauracjach większych miast możemy zjeść włoskie, francuskie, greckie, japońskie, chińskie i indyjskie dania, lecz na wsi nadal hołduje się tradycyjnym potrawom i przepisom, których historia sięga średniowiecza. W średniowiecznej Serbii tradycyjnie spożywało się dwa posiłki dziennie, a śniadanie przyjęto później, pod wpływem Zachodu. Do połowy 20 wieku spożywano głównie różne zupy (czorby), paprykarz, gulasz.

Na tydzień całe miasteczko zmienia się w jedną wielką przestrzeń biwakową. Na większych podwórkach przy gospodarstwach organizowane są sanitariaty, ujęcia wody, miejsca ogniskowe, itd. Gospodarze częstują napitkiem (wódka pędzona ze śliwek, w różnych odmianach i o różnym stężeniu procentowym) i arbuzami, które w pewnym momencie wydają się stanowić główne pożywienie przyjeżdżających na festiwal.

Choć jest tu tylko jedna główna scena, muzyka płynie nieustannie w każdym zakątku miasteczka: pod domem kultury, w co drugiej knajpie między stolikami gości, na ulicach, między setkami straganów, gdzie można kupić dosłownie wszystko. Po mieście przechadzają się kilkuosobowe orkiestry wyposażone w kilka trąbek. Wokół nich ludzie klaszczą, tańczą, piją piwo i śpiewają. Zabawa zaczyna się wczesnym rankiem i trwa dopóki starczy sił – ostatnie koncerty według programu odbywają się o 23, w rzeczywistości – trwają niemal do świtu. A jeśli komuś mało jest koncertowych doznań, może z powodzeniem wrócić po oficjalnej stadionowej części kilkaset metrów do centrum i bawić się pod pomnikiem trębacza do wschodu słońca.