Platformy streamingowe eksperymentują coraz częściej z bardzo krótkimi serialami – nie trwają już 50 czy 30 minut, ale nawet 10 minut. Podobnie jest z informacjami tekstowymi serwowanymi przez różne serwisy – czasem, aby zachęcić do przeczytania artykułu opatruje się je np. takim podpisem: ten tekst przeczytasz w 1 minutę.

„Krótkie formy, zwłaszcza w postaci wideo, to odpowiedź na zmiany związane z oczekiwaniami odbiorców, czyli generacją post-milenialsów – obecnych 20 latków” – uważa medioznawca dr Krzysztof Kuźmicz z Akademii Leona Koźmińskiego. Dodaje, że skrócenie czasu trwania filmów czy zmniejszenie objętości tekstów w ostatnim czasie wynika głównie z faktu ich „konsumpcji” na urządzeniach mobilnych, czyli głównie telefonach – nie są one wygodne do jednostajnego oglądania np. dwugodzinnego filmu, tylko raczej do szybkiego zerkania w komunikacji miejskiej czy w ciągu dnia.

Dr Kuźmicz przyznaje, że co prawda coraz bardziej popularne są niezwykle krótkie materiały wideo, np. w serwisie TikTok (kilkusekundowe), to równocześnie widoczny jest boom na treści typu storytelling, jak chociażby dłuższe opowieści dźwiękowe, najczęściej w formacie podcastów.

„Przekazywanie informacji w formie ustnej znane jest ludzkości od tysiącleci. Do tej pory w kulturze masowej najbardziej popularnym medium audialnym było radio. Teraz wiele osób sięga po produkcje dźwiękowe w postaci słuchowisk czy książek dźwiękowych dostępnych w mediach strumieniowych i serwisach na żądanie. Wiele z nich trwa nawet ponad godzinę” – zwraca uwagę dr Kuźmicz.

Nie zmienia to faktu, że powstaje coraz więcej produktów w formie bardzo krótkiej. Czy może mieć to negatywne konsekwencje dla naszego zdrowia? Psycholog dr Iwona Werner z Wyższej Szkoły Bankowej w Poznaniu uważa, że przebodźcowanie faktycznie może być problemem – ładunek emocjonalny do tej pory zawarty w godzinnym filmie musi zmieścić się w formie kilkukrotnie krótszej. „Dla dojrzałego odbiorcy obejrzenie jednego takiego odcinka raz na jakiś czas nie powinno być problemem. Co innego, gdy takich +ładunków emocjonalnych+ obejrzymy wiele pod rząd” – podkreśla. Dodaje, że w konsekwencji nasz system uwagowy może chcieć karmić się wyłącznie treściami szybkimi, intensywnymi i nieustannie zmieniającymi się.

„To z kolei może prowadzić do zaburzenia naszej sfery emocjonalnej i poznawczej. Symptomami są m.in. większa skłonność do niepokoju, irytacji, zwiększona impulsywność, brak cierpliwości oraz osłabienie zdolności do koncentracji uwagi” – dodaje.

Skracanie przekazów w cyfrowych mediach nie jest jednak – w ocenie psycholog – rewolucją dla naszych mózgów, są nią bardziej właśnie same cyfrowe treści. „To raczej kolejny krok, który spowoduje, że będziemy z tych przekazów jeszcze częściej korzystać w sposób nieuświadomiony i kompulsywny” – podkreśla. W jej ocenie na ich negatywny wpływ najbardziej narażone są nastolatki, które nie posiadają jeszcze wyrobionego zmysłu krytycznego i dojrzałych mechanizmów związanych z zachowaniem kontroli.

Psycholog radzi, aby zamiast korzystać z wielu mediów krótko, jeden po drugim, skupić się dłużej na jednym. „W ten sposób ustrzeżemy się przed powierzchownym zrozumieniem tematu i jednocześnie stworzymy warunki do inicjowania krytycznego i refleksyjnego myślenia” – zaznacza. Aby tego dokonać warto na przykład wyłączyć automatyczne powiadomienia w telefonie, które nieustannie rozpraszają naszą uwagę.

Gdy nasz mózg przestawi się na zapotrzebowanie na liczne i zróżnicowane bodźce wtedy spacer po lesie może okazać się dla nas nudny i niesatysfakcjonujący. „Nie dostrzeżemy dzikich zwierząt, nie poczujemy zapachu lasu. Dlatego tak często można spotkać na łonie natury osoby ze słuchawkami lub głośnikami bluetooth, bo ich układ nerwowy nie jest dostatecznie dostymulowany” – mówi.

Dr Kuźmicz wskazuje jednak na pozytywne strony krótkich treści. „Krótkie formy medialne powodują, że odciąża się układ wzrokowy i słuchowy” – wskazuje. Takie spostrzeżenie jest słuszne, o ile użytkownik nie zacznie od razu „konsumpcji” innego, kolejnego przekazu.

Zarówno dr Werner jak i dr Kuźmicz zwracają uwagę, że krótkie formy mogą spełniać dobrze swoje zadanie w e-learningu, zwłaszcza wśród dorosłych. Z badań medioznawcy wynika, że kurs składający się z 5-10 minutowych wykładów w formie wideo w połączeniu z towarzyszącymi interaktywnymi zadaniami i grami może być nawet bardziej skuteczną metodą nauczania-uczenia się niż klasyczny, godzinny wykład. „Nie oznacza to, że digital learning powinien wyprzeć tradycyjne środki i metody dydaktyczne np. w postaci czytania książek, które powinny być komplementarnym elementem procesów edukacyjnych” – uważa dr Kuźmicz.

Eksperci mówią, że kluczowa jest edukacja medialna na etapie szkolnym, tak aby młodzi ludzie z większą świadomością korzystali z różnego rodzaju mediów cyfrowych. Tej jednak w Polsce brakuje – ubolewają.

PAP – Nauka w Polsce, Szymon Zdziebłowski, szz/ ekr/

Najczęstszy rodzaj dezinformacji, z jakim spotykają się Polscy to „fake news” (29,9 proc.). Respondenci wymieniają też trolling (15,6 proc.), działania przez fałszywe konta, np. na portalach społecznościowych (14,9 proc.) i zmanipulowane zdjęcia (8,3 proc.). Wśród miejsc, w których manipulacja i dezinformacja występuje, najczęściej wymieniane są portale informacyjne (wskazało je 46,1 proc. badanych), strony o tematyce politycznej na Facebooku (39,5 proc.) oraz fora dyskusyjne (35,6 proc.).

Według Polaków, działania dezinformacyjne najczęściej podejmują politycy – uważa tak 49,2 proc. respondentów. Najczęściej wskazywaną ofiarą jest polski rząd (41,5 proc.), w dalszej kolejności respondenci wymieniają partie opozycyjne (36,5 proc.), system oświaty i nauczycieli (31,1 proc.) oraz partie koalicji rządowej (27,5 proc.).

Autorzy raportu wskazywali także na niską świadomość społeczeństwa – aż 32,8 proc. badanych na pytanie o to, czy w ostatnich miesiącach spotkali się z informacjami fałszywymi lub zmanipulowanymi odpowiadali „trudno powiedzieć”.

Współautor raportu dyrektor Pionu Rozwoju Społeczeństwa Informacyjnego NASK Marcin Bochenek zwracał uwagę, że Polscy mają problem z brakiem świadomości odczytywania prostych komunikatów. Świadczy o tym – jego zdaniem – test na odróżnianie opinii i faktów. „Tylko 4,5 proc. badanych zdało ten egzamin na bardzo dobrą (ocenę), na oceną niedostateczną – 44 proc. respondentów” – mówił.

„Wniosek z tych badań płynie taki, że społeczeństwo nie jest przygotowane do tej fazy dezinformacji” – oświadczył Bochenek.

Obecny na prezentacji raportu minister cyfryzacji Marek Zagórski wyraził nadzieję, że Polscy „nie dadzą” się dezinformacji przed wyborami do PE. „Te badania, które pokazał NASK nie są optymistyczne. Nie są też niespodzianką – mamy świadomość tego, że nie jest najlepiej, jeśli chodzi o umiejętność rozpoznawania treści, ich identyfikowania i analizowania” – mówił Zagórski.

Minister cyfryzacji podkreślił, że najlepszą metodą walki z dezinformacją jest edukacja. „To nie jest kwestia cyfrowa, to kwestia rozumienia tekstów, to zjawisko wtórnego analfabetyzmu. To edukacja u podstaw, która później przekłada się także na kompetencje cyfrowe” – mówił.

Zagórski przyznał, że w raporcie NASK najbardziej zaniepokoiła go niska świadomość społeczna. „To, że ktoś deklaruje w badaniu, że nie zauważył dezinformacji, nie oznacza, że on jej faktycznie nie zauważył. On po prostu nie jest w stanie tego odróżnić. Nie zauważa dlatego, że nie potrafi tego zrobić, a nie dlatego, że nie był narażony na takie zjawisko” – dodał.

Minister zachęcał do odwiedzania portalu wwww.bezpiecznewybory.pl, którego celem jest podniesienie świadomości społecznej dotyczącej cyberzagrożeń, takich jak dezinformacja. Wyborcy na stronie wwww.bezpiecznewybory.pl dowiedzą się, jak nie dać się zmanipulować w mediach społecznościowych, jak sprawdzać wiarygodność profili, czy rozpoznawać „fake newsy”. Komitety wyborcze dowiedzą się z kolei, jak przeprowadzić cyberbezpieczną kampanię, czy jak bronić się przed phishingiem (metoda oszustwa, w której ktoś podszywa się pod inną osobę lub instytucję w celu wyłudzenia określonych informacji). Zaś media i NGO – znajdą na portalu m.in. materiały edukacyjne.

Autorka: Aleksandra Rebelińska, PAP – Nauka w Polsce

„Trudno przecenić skalę wpływu sieciowego networkingu na codzienne życie ludzi na całym świecie i nie zwracać uwagi na to, że zachowanie to może być wysoce szkodliwe z klinicznego czy społecznego punktu widzenia” – czytamy w artykule Davida A. Bakera i Guillermo Perez Algorta opublikowanym na łamach pisma Cyberpsychology, Behaviour and Social Networking w listopadzie tego roku.

Autorzy dokonali systematycznego przeglądu prac na temat związku między używaniem mediów społecznościowych a objawami depresji. Choć znaleźli sporo publikacji na ten temat, to zaznaczają jednak, że uwzględnione do ich artykułu prace mają sporo ograniczeń jeśli chodzi o jakość danych. Dlatego też swoje wnioski formułują ostrożnie i postulują dalsze badania nad ewentualną korelacją między mediami społecznościowymi a objawami depresji. Tym bardziej, że w wirtualnym świecie dochodzi do tylu szybkich zmian, że ustalenia sprzed roku mogą nie mieć zastosowania dziś.

Facebookowa depresja? Raczej nie…

W 2011 roku Amerykańska Akademia Pediatryczna, zrzeszająca ok. 64 tysięcy pediatrów, użyła terminu „facebookowa depresja”. Zauważono bowiem, że coraz więcej młodych osób ma zaburzenia nastroju związane z użytkowaniem serwisów społecznościowych. Choć jest ich wiele, to zdecydowanie najpopularniejszy z nich jest Facebook i stąd to jego nazwa znalazła się w ostrzeżeniu Akademii. Problem zdefiniowano jako „depresję, która się rozwija, kiedy dzieci w wieku 9-12 oraz nastolatki (13-18) spędzają dużo czasu na stronach mediów społecznościowych, takich jak Facebook, a potem zaczynają przejawiać klasyczne symptomy depresji”. AAP przestrzegało również przed skutkami izolacji społecznej osób spędzających zbyt wiele czasu w internecie, jak również możliwością wchodzenia przez nie w ryzykowne sieciowe interakcje, które także mogą przyczynić się do zaburzeń nastroju.

Postawa Akademii została skrytykowana. Zarzucono jej, że istnienie „facebookowej depresji” nie zostało odpowiednio udokumentowane.

„Koncepcja +facebookowej depresji+ może się okazać zbytnim uproszczeniem nie uwzględniającym całej mozaiki czynników, które oddziałują na związek między mediami społecznościowymi a depresją zarówno pozytywnie, jak i negatywnie. Jednak pomimo ograniczeń wykazanych w niniejszej publikacji, wyniki badań sugerują, że dla niektórych ludzi sieciowy networking może być związany ze zwiększeniem objawów depresji, podczas dla innych może się on okazać dobroczynny” – oceniają autorzy publikacji.

Nie „Czy…?”, ale „Jak…?”

Zatem nie można powiedzieć, że używanie mediów społecznościowych jest po prostu szkodliwe.

Istnieje bowiem bardzo wiele czynników (np. częstotliwość korzystania z mediów społecznościowych, czas spędzany w obrębie serwisu, rodzaje interakcji, liczba „znajomych”), które mogą mieć znaczenie dla samooceny i nastroju użytkownika. Ważne jest też to, jakie interakcje z innymi ludźmi w realnym świecie ma osoba używająca serwisów społecznościowych.

Wyodrębniono jednak sytuacje, w których korzystanie z mediów społecznościowych może mieć znaczenie w pojawieniu się lub pogłębieniu objawów depresji. To:

• porównywanie siebie z „przyjaciółmi” z mediów społecznościowych, a następnie nadmierne rozmyślanie na ten temat;
• nadmierne rozpamiętywanie  tego, co się zobaczyło czy przeczytało w mediach społecznościowych;
• nadmierne i „zazdrosne” obserwowanie działalności innych w mediach społecznościowych;
• obserwowanie byłego partnera/partnerki za pomocą mediów społecznościowych.

Większe ryzyko wystąpienia objawów depresji zauważono ponadto u kobiet (mają one tendencje do większej aktywności w serwisach społecznościowych, ale też częściej niż mężczyźni chorują na depresję), jak i u osób neurotycznych.

Z kolei częste publikowanie pozytywnych informacji w serwisach społecznościowych, a także częsta wymiana opinii i liczne interakcje, wykazują działanie pozytywne w odniesieniu do depresji. Co więcej, osoby, które mają depresję, a w mediach społecznościowych skutecznie znajdują wsparcie, odczuwają poprawę swojego nastroju.

Podsumowując, Baker i Perez Algorta zwrócili uwagę, że świat internetowych mediów społecznościowych wciąż ewoluuje, a zmiany te zachodzą bardzo szybko. W związku z tym dzisiejsze ustalenia jutro mogą być nieaktualne, chociażby ze względu na to, jaki rodzaj wiadomości dociera do użytkowników przez te serwisy społecznościowe. Autorzy zaznaczają, że rośnie udział reklam, profesjonalnych dostawców w odbieranych treściach, a ponadto wiele mediów społecznościowych nie jest już wyłącznie prywatna przestrzenią. Stąd zalecają przeprowadzenie podobnego przeglądu prac naukowych za pięć lat, by sprawdzić, czy wcześniejsze ustalenia nadal są aktualne.

W jaki sposób powstała praca?

Baker i Perez Algorta przeprowadzili systematyczny przegląd prac naukowych związanych z mediami społecznościowymi (Facebookiem, Twitterem, MySpace) i depresją. Szukali oni jedynie artykułów, w których ten termin, o ugruntowanej w psychologii definicji, się pojawiał. Z analiz zostały więc wyłączone teksty, gdzie wzmiankowano o obniżeniu nastroju, niskiej samoocenie, bezsilności itd. Przeglądane przez badaczy teksty dotyczyły badań ilościowych, czyli opierających się na ankietach i kwestionariuszach. W sumie do przeglądu zakwalifikowano 30 prac obejmujących 35 tysięcy respondentów w wieku od 15 do 88 lat z 14 krajów.

Pracę można znaleźć TU

Justyna Wojteczek, Anna Piotrowska, PAP Zdrowie

Jak nauczyło mnie badanie turystyki filmowej, jest czymś powszechnym, że ludzie odwiedzają miejsca znane z ulubionych filmów i seriali. Jednak relacje między miejscami, odwiedzającymi a miejscową ludnością nie zawsze są takie same, a niektóre miejscówki są bardziej życzliwe od innych.

Pojawienie się na ekranie transformuje miejsce

Schody Jokera są miejscem jednej z najbardziej pamiętnych scen: gdy Arthur Fleck, grany przez Joaquina Phoenixa, docenia swą morderczą tożsamość i beztrosko tańczy wzdłuż wspomnianej klatki schodowej przy jego mieszkaniu.

Film podprowadza widzów, sygnalizuje wagę tego momentu. Energiczna muzyka przysłania odgłosy miasta, a zwolnione tempo pozwala na napawanie się chwilą. Scena jest częścią promocji filmu na plakatach i w materiałach prasowych.

Kiedy fani dowiedzieli się, że kluczowy moment nagrano na schodach pomiędzy Shakespeare a Anderson Avenue w Bronksie, zaczęli ciągnąć w to miejsce. Niektórzy w kostiumach, inni puszczali muzykę z filmu. Jeszcze inni po prostu wzięli aparaty. Obrazki z hasztagiem #JokerStairs zalały Instagram, przedstawiając to uderzające wizualnie miejsce kolejnym ludziom, którzy chcieli je zobaczyć na własne oczy.

To nic niezwykłego, że ludzie chcą zobaczyć na żywo miejsca znane z filmów, książek czy memów. W Eldon, Iowa, turyści robią sobie zdjęcia stylizowane na obraz „American Gothic”. Z kolei po filmie „The Beach” tak wielu ludzi nawiedzało Maya Bay w Tajlandii, że miejsce stało się zatłoczone i zanieczyszczone. W Irlandii Północnej z kolei są wycieczki trasą „Gry o tron”, podobnie jak w Korei Północnej fani śledzą miejsca z ulubionych seriali.

Turyści odwiedzający takie miejsca postrzegają je przez pryzmat tzw. „mediatyzowanego spojrzenia”, czyli postrzegania będącego efektem konkretnego obrazu tego miejsca w mediach. Takie spojrzenie może sprawić, że z pozoru nieznaczące miejsce staje się wielką atrakcją, a nawet miejscowi – nie tylko turyści – zaczynają patrzeć na nie inaczej.

Jeden z najbardziej znanych fenomenów tego typu dotyczy innych schodów. W 1976 „Rocky” zapoczątkował zwyczaj wbiegania na schody prowadzące do Philadelphia Museum of Art, dziś znane jako schody Rocky’ego.

Schody schodom nie równe

Poza faktem, że w obu przypadkach mówimy o schodach w otwartej miejskiej przestrzeni, schody Jokera i schody Rocky’ego są związane ze sobą w jeszcze inny sposób. Reżyser filmu Todd Philips przyznał, że to hołd dla wielu dzieł z lat 70. i 80. XX wieku. Sceny, stylistyka i postaci zawierają ukłony w stronę klasyków jak „Taksówkarz”, „Sieć” czy „Król komedii”. Niewielu krytyków dostrzegło jednak powiązanie z „Rockym”.

Każdy z tych filmów opowiada o szarym mężczyźnie, który z biegiem fabuły odnajduje swoją pewność. I Rocky, i Joker wykorzystują też symbolicznie schody, by symbolizowały przemianę.

Rocky, bokser grany przez Sylvestra Stallone, początkowo ma problem z wbiegnięciem na schody muzeum. Nie ma formy i jest przytłoczony perspektywą treningu przed największą walką w karierze. Dopiero po pracy nad siłą i pewnością siebie pokonuje schody, wznosi pięści i napawa się widokiem panoramy Filadelfii.

W pierwszych scenach „Jokera” Arthur Fleck brnie przez schody – to rytuał podkreślający jego smutną egzystencję. Kiedy jednak staje się Jokerem, pokonuje schody z niesamowitą pewnością. W kluczowych momentach Rocky idzie pod górę, z kolei Joker schodzi po schodach. Dla obu zwiastuje to ich drogę – u jednego to potencjał bohaterstwa, u drugiego pogrążenie się w niesławie.

Schody obu bohaterów są inne z racji swojego miejsca docelowego. W Filadelfii mówimy o schodach do muzeum sztuki, miejsca stworzonego dla tłumów, przesiąkniętego siłą kultury. Schody u Jokera to tylko część ubogiej mieszkaniówki.

W filmie i późniejszym ruchu turystycznym, schody Rocky’ego prowadzą do miejsca przywilejów. Symbolizują sukces i spełnienie, tak dla wbiegających tu turystów, jak i dla miasta, które tak wiele zawdzięcza popkulturowej sławie.

Autorka: Prof. Laura H. Holzman, wykładowczyni IUPUI (tekst przetłumaczony i przedrukowany na licencji creative commons, oryginał dostępny na The Conversation)

W połączonym badaniu uniwersytetów publicznych stanu Vermont i australijskiej Adelajdy okazało się, że nawet podmiot z zewnątrz może z powodzeniem zbierać dane. Nie tylko o osobach aktywnych w mediach społecznościowych, ale również o tych, które mają ustawione bariery dotyczące prywatności informacji. Ba, można pozyskać sporo informacji nawet o ludziach, którzy kont w social media nie zakładali nigdy!

Po analizie 30 mln kont na twitterze wniosek analityków danych może przerażać. By prześledzić aktywność konkretnej osoby nie trzeba mieć informacji o jej koncie, wystarczy 8-9 kont znajomych.

Na facebooku efekty były bardzo zbliżone. Śledzenie aktywności przyjaciół umożliwia przewidzenie działań danej osoby z 95-procentową pewnością, nawet jeśli ona sama nie jest użytkownikiem tego portalu. Mówimy o preferencjach konsumenckich, kulinarnych, poglądach politycznych czy wyznaniu.

Oczywiście badanie dotyczy użytkowników z kręgu języka angielskiego, a w USA, Wielkiej Brytanii czy Australii media społecznościowe są używane statystycznie częściej niż w Polsce. Jednak szybki rozwój również w naszym kraju powinien dać do myślenia: prywatność? Na pewno coraz trudniej będzie ją zachować.

Źródło: Nature Human Behavior

Jak wyobrażasz sobie swoją zawodową przyszłość za kilka lat?
Marzy mi się całkowita zmiana branży. Owszem, uwielbiam blogowanie i myślę, że z tego nigdy nie zrezygnuję, a tematyka związana z macierzyństwem zawsze będzie obecna w moim życiu. Zawodowo zajmowałam się grafiką i reklamą, co chyba nie do końca mnie uszczęśliwiało. Odkąd zaczęłam ćwiczyć jogę, czuję, że to mógłby być mój sposób na życie. Marzy mi się założenie własnej szkoły, prowadzenie zajęć. Mam wiele pomysłów i mam nadzieję, że kiedyś uda mi się je zrealizować.

Co starasz się przekazać obserwującym Cię fanom?
Na blogu staram się zamieszczać teksty, które pomogą przyszłym mamom w odnalezieniu się w nowej roli. Moi czytelnicy znajdą tam wiele porad, ale też testów produktów, które polecam. Natomiast na Instagramie lubię pokazywać rzeczy, które mnie interesują, sprawiają mi radość.

Co sprawia Ci w pracy największą radość?
Aktualnie moją prawdziwą pracą jest bycie mamą i zajmowanie się domem. To ciężka praca i nie lubię, gdy kobiety mówią, że nie robią nic, tylko zajmują się domem. Nic bardziej mylnego! Jest to praca taka jak inna. A to co sprawia mi w niej największą radość to postępy, jakie czyni każdego dnia moja córka. Uwielbiam razem spędzone chwile, a lada moment będziemy je dzieliły z drugim maluszkiem.

Co chciałabyś przekazać innym kobietom, aby uwierzyły w siebie i w swoje możliwości?
Pamiętajcie, że po urodzeniu dziecka stajecie się mamami, ale nadal jesteście kobietami, żonami. Nie zapominajcie o sobie i swoich pasjach. Dajcie sobie pomóc i przestańcie być cierpiętnicami, bo to was zgubi. Weźcie życie w swoje ręce, bo jest ono jedno i tylko czeka aż będziecie z niego czerpać garściami.

Największe marzenie przed Tobą to?
Największych marzeń chyba nie powinno się zdradzać i zachowam je dla siebie. Ale to – prawie największe moje marzenie, to właśnie to o czym wcześniej wspominałam , czyli zajęcie się zawodowo jogą.

Jaka jest Twoja definicja sukcesu?
Sukces to dla mnie poczucie spełnienia życiowego. Jego miarą jest szczęście i wewnętrzny spokój. Gdy to czujesz, to wiesz, że odniosłaś swój własny sukces.

Zapraszam na: http://bedemamusia.blogspot.com/

Rozmawiała: Agnieszka Słodyczka

Nauka języka obcego może być równie ciekawa jak podróżowanie po świecie. Metoda wkuwania słówek z podręczników przechodzi do lamusa i jest zastępowana mobilnymi metodami edukacji, takimi jak: prowadzenie rozmów przez Internet z obcokrajowcami, korzystanie z multimedialnych aplikacji, słuchanie audiobooków czy zagranicznych stacji radiowych on-line.

Fenomen takiej nauki polega na połączeniu edukacji z rutynowymi czynnościami, które nie są czasochłonne i nie wymagają dużego wysiłku. Aby mieć dostęp do mobilnych narzędzi nauczania, wystarczy kilka minut – już po zalogowaniu się na specjalnej stronie zrzeszającej ludzi z całego świata, można porozmawiać w wybranym języku. Równie szybko można przejrzeć multimedialne fiszki ze słówkami oraz frazy umieszczone przez szkoły językowe na Facebooku.

Językowe podróże internautów

Do ostatnich hitów wspomagających proces nauczania języków należą platformy internetowe przeznaczone dla osób, które chciałyby porozmawiać z obcokrajowcami z różnych części świata. Nowych znajomych można poznać m.in. na czacie za pośrednictwem amerykańskiej platformy edukacyjnej Livemocha.com. Bezpłatny dostęp umożliwia prowadzenie rozmów na dowolny temat, taki jak m.in.: szkoła, praca, rezerwacja hotelu.

W ten sposób można poprawić swoją znajomość języka podczas rozmowy zarówno z native speakerami, jak i osobami z innych krajów, np.: Shadi z Syrii uczy angielskiego, Czeszka Lenka S. pisze w języku francuskim a Matt L. z USA udziela korepetycji on-line z amerykańskiego w zamian za lekcje polskiego. Internauci, którym zależy na podszkoleniu się w mowie, mogą skorzystać z serwisu MyHappyPlanet.com, gdzie ludzie z różnych części świata rozmawiają za pośrednictwem Skype. Aby otrzymać dostęp do listy użytkowników, wystarczy podać informacje dotyczące miejsca pochodzenia oraz język, który chcemy poznać.

Nauka w kilka minut

Za najbardziej skuteczną metodę nauki uważa się częste powtarzanie niewielkiego materiału. Dlatego egzamin zdają multimedialne aplikacje na Facebooku, które codziennie na profilu użytkownika publikują kilka słówek w danym języku. W Polsce jednym z najpopularniejszych profilów jest fan page Nie mam czasu na naukę , który generuje treść dla ponad 37 tys. użytkowników. Na podobnej zasadzie działa serwis Fiszkoteka.pl , gdzie za pomocą tekstu, dźwięku i grafiki internauci przyswajają sobie słownictwo podzielone tematycznie.

Inną metodą mobilnej nauki języka jest słuchanie tzw. audiobooka w formacie AUDIO lub mp3, w którym lektor tłumaczy zarówno obcojęzyczne zwroty, jak i gramatykę: – Audiobooki są przeznaczone dla osób aktywnych, które przebywają często w podróży, uprawiają sport czy zajmują się małymi dziećmi. Oprócz wygodnej formy, nagrania pozwalają na szybsze rozumienie tzw. „żywego języka” oraz nabycie odpowiedniego akcentu – mówi Magdalena Szajbe z ESKK, szkoły specjalizującej się w nauczaniu języków obcych na odległość.

Warto również słuchać muzyki w danym języku za pośrednictwem zagranicznych stacji radiowych. Audycji warto szukać w katalogach internetowych, jak np. Mikesradioworld.com , gdzie znajdują się stacje z niemal całego świata. W ten sposób internauci mają okazję podszkolić się m.in. w języku tureckim, holenderskim czy norweskim. Z kolei osoby, które zamiast dźwięków wolą obraz, mogą w prosty i przyjemny sposób nabrać płynności językowej poprzez oglądanie kreskówek bądź obcojęzycznych filmów z polskimi napisami.

Najnowszy sondaż Instytutu Badawczego Randstad dedykowany mediom społecznościowym objął swoim zasięgiem ponad 13.000 pracowników z 29 krajów na pięciu kontynentach. Celem badania było sprawdzenie jak pracownicy wykorzystują społeczności internetowe w życiu zawodowym.

Rezultaty pokazują, że aż 2 na 3 uczestników badania w naszym kraju posiada profil osobisty w przynajmniej jednej społeczności. Wynik ten jest podobny do średniej dla wszystkich biorących udział w badaniu krajów. Jak zaznacza Agnieszka Bulik, Członek Zarządu Randstad: Duże wykorzystanie tego typu portali ma miejsce przede wszystkim w krajach o dużym udziale młodych pracowników, takich jak Chiny (90 proc.) i Indie (90 proc.). Najwyższy odsetek pracowników posiadających profil społecznościowy został odnotowany w Chile – 92 proc., z kolei Japonia odznacza się najniższym wynikiem (43 poc.).

Ponad połowa polskich respondentów (54 proc.) uważa, że obecność w mediach społecznościowych może pomóc w znalezieniu pracy. Co drugi badany używa społeczności jako źródła wiedzy o potencjalnym pracodawcy (55 proc.) podczas przygotowań do rozmowy kwalifikacyjnej. Informacje te pozwalają też respondentom na nabranie wyobrażenia o kulturze organizacyjnej firmy (54 proc.). Co istotne – podkreśla Agnieszka Bulik – blisko połowa respondentów ufa informacjom znajdowanym w społecznościach, a dla aż 61 proc. badanych negatywne komentarze dotyczące potencjalnych pracodawców są wystarczającym powodem, aby nie starać się stanowisko w takiej firmie.

Zdecydowana większość polskich respondentów badania (67 proc.) jest świadoma faktu, że pracodawca może obserwować prywatny profil pracownika w mediach społecznościowych. Jednocześnie co trzeci pytany (37 proc.) przyznał, że używa swojego profilu świadomie w celu prezentowania siebie jako pracownika. Zdecydowana większość badanych (89 proc.) deklaruje jednak, że korzysta z mediów społecznościowych jedynie w celach prywatnych – do śledzenia wiadomości dotyczących ich rodzin, bliskich i znajomych. Agnieszka Bulik zaznacza, że: Odpowiedzi polskich badanych nie odbiegają w tej kwestii od średniej dla pozostałych krajów biorących udział w projekcie. Wyjątkiem są Indie, gdzie aż 78 proc. respondentów zadeklarowało, że używa mediów społecznościowych, aby zaprezentować się profesjonalnie.

Co drugi polski badany przyznał, że jego pracodawca umożliwia mu w czasie pracy dostęp do portali społecznościowych (52 proc.), przy czym zdaniem zdecydowanej większości (66 proc.) aktywność w portalach nie koliduje z ich obowiązkami zawodowymi. Znacząca grupa (40 proc.) deklarowała z kolei, że czerpie wymierne korzyści z obecności w mediach społecznościowych w swojej pracy zawodowej. – Wyniki badania pokazują jednak, że stosunkowo niewielu pracodawców wykorzystuje i świadomie kontroluje potencjał mediów społecznościowych – zaledwie 1/3 firm wprowadziła wytyczne dotyczące prezentacji pracowników w internetowych społecznościach w kontekście wizerunku pracodawcy – podkreśla Agnieszka Bulik. – W zakresie regulacji tej kwestii znowu przodują Indie (70 proc.) oraz Chiny (52 proc.). Z kolei w Czechach takie wytyczne są udostępniane jedynie sporadycznie – dodaje.