Kolejne pozycje w rankingu ulubionych dyscyplin sportowych Polaków są już jednak dużo bardziej zróżnicowane, w zależności od płci. W przypadku kobiet na następnych miejscach znalazły się: pływanie, spacery, gimnastyka i nordic walking. Mężczyźni deklarują zaś w dalszej kolejności: piłkę nożną, pływanie i siłownię, w tym również crossfit.

Wyniki sondażu dotyczące popularności poszczególnych form aktywności fizycznej nie powinny nikogo dziwić –  efekty ich popularności można przecież samemu dostrzec prawie wszędzie naokoło, przynajmniej w dużych miastach.

Znacznie ciekawsze i bardziej kontrowersyjne są wyniki badania w części, która dotyczy częstości uprawiania sportu w naszym kraju – aż 70 proc. ankietowanych deklaruje, że uprawia sport (68 proc. kobiet i 72 proc. mężczyzn); najczęściej osoby młode (87 proc. osób w wieku 18-24 lata), a najrzadziej seniorzy (58 proc. 60-latków). Wśród osób deklarujących uprawianie sportu największą grupę (44 proc.) stanowią ci, którzy robią to kilka razy w tygodniu. Mniejsza grupa (24 proc.) deklaruje, że uprawia sport mniej więcej raz w tygodniu, a co piąty (19 proc.), że robi to codziennie.

W sferze deklaracji, aktywność fizyczna Polaków przedstawia się optymistycznie, żeby nie powiedzieć imponująco. A jak jest naprawdę?

Czy można ufać sondażom?

- Trudno mi uwierzyć w to, że 70 proc. Polaków uprawia sport. Uzyskany w sondażu wynik jest z pewnością mocno zawyżony i wyraża bardziej ludzkie chciejstwo niż faktyczne zachowania. Ludzie chcą w takim sondażu dobrze wypaść, chcą siebie samych postrzegać jako osoby aktywne i fit, m.in. ze względu na wszechobecną modę na zdrowy styl życia. Fakty jednak są inne. Jeśli odsetek ten w rzeczywistości przekroczyłby 30 proc. to naprawdę mielibyśmy powód do świętowania – mówi prof. Ewa Kozdroń z Wydziału Turystyki i Rekreacji Akademii Wychowania Fizycznego Józefa Piłsudskiego w Warszawie.

Ekspertka podkreśla, że w ocenie wyników tego typu sondaży, jak i szerszej dyskusji na temat sportu warto zacząć od zdefiniowania tego czym właściwie jest uprawianie sportu, a czym na pewno nie jest.

- Można o sobie powiedzieć, że uprawia się sport rekreacyjnie, jeśli podejmuje się regularną aktywność fizyczną, czyli minimum dwa razy w tygodniu po 1,5 godziny, z intensywnością przekraczającą 60 proc. naszych możliwości albo pięć razy w tygodniu po 30 minut z intensywnością ponad 50 proc. naszych możliwości – wyjaśnia prof. Ewa Kozdroń.

Wskazany wyżej poziom aktywności pozwala utrzymać sprawność ciała i zaspokoić potrzeby ruchowe. Spełnia więc ona funkcję rekreacyjną (jako źródło przyjemności i rozrywki) oraz prozdrowotną (poprawiając kondycję i jakość życia), a często również społeczną i towarzyską, dzięki podejmowaniu jej w grupie.

- Czym innym jest sport wyczynowy. Cechują go, poza regularnością, m.in. plan treningowy i cele sportowe do osiągnięcia, najczęściej w ramach zorganizowanych wydarzeń sportowych, opartych na rywalizacji. Można rywalizować z innymi albo ze samym sobą i okolicznościami przyrody – tłumaczy prof. Ewa Kozdroń.

Ekspertka podkreśla, że sport wyczynowy nie jest dobry dla wszystkich – podejmować go powinny jedynie osoby, które mają do tego predyspozycje i zdrowie.
Kto nie powinien biegać?

Ale nawet sport w wydaniu rekreacyjnym nie zawsze i nie dla każdego jest wskazany.

- Oczywiście nie każda forma aktywności fizycznej jest odpowiednia dla wszystkich. Na przykład, bardzo nie podoba mi się hasło „cała Polska biega”, ponieważ bieganie nie na wszystkich ma prozdrowotny wpływ. Na pewno nie jest ono godne polecenia osobom z problemami bólowymi aparatu ruchu, z niektórymi zaburzeniami układu krążenia, czy z otyłością – mówi prof. Ewa Kozdroń.

Specjalistka radzi też wszystkim dobrze zastanowić się zanim podejmą decyzję o udziale w różnego rodzaju maratonach oraz skonsultować tę decyzję z lekarzem.

- Do takiego wysiłku trzeba się dobrze przygotowywać. Bez odpowiedniego przygotowania można sobie zaszkodzić. Generalnie, uprawiając sport rekreacyjny należy zachować zdrowy rozsądek i umiar, unikając przeciążania swojego organizmu i przetrenowywania się – apeluje prof. Ewa Kozdroń.

Generalna zasada przy szukaniu optymalnej formy aktywności fizycznej dla siebie jest taka, że każdy powinien dostosować ją do swojego wieku i stanu zdrowia, czyli krótko mówiąc do możliwości swojego organizmu.

Rekomendacje: ile ruchu dla dzieci, ile dla dorosłych

- Dzieci mają największe potrzeby ruchowe. Przyjmuje się, że wymagają co najmniej 3 godzin ruchu spontanicznego i 1 godzinę ruchu ukierunkowanego dziennie, najlepiej gdy jest on powiązany z zabawą. Warto wiedzieć, że u dzieci szczyt sprawności motorycznej przypada na dwa okresy: gdy mają 5-6 oraz 10-12 lat. Dobrze jest wtedy spróbować je zaktywizować fizycznie, zainteresować jakąś dziedziną sportu. Wtedy są bowiem największe szanse na to, że dzieci złapią bakcyla sportu i rozwiną swój potencjał – podpowiada prof. Ewa Kozdroń.

A jakie są zalecenia ekspertów dla osób dorosłych?

- Norma dla dorosłych wynosi łącznie 150 minut aktywizujących ćwiczeń tygodniowo (5×30 minut dziennie, wysiłek o umiarkowanej intensywności). Seniorzy też powinni codziennie ćwiczyć (około 15 min codziennej gimnastyki), ale optymalnie byłoby, żeby do tego przynajmniej 2 razy w tygodniu podejmowali ćwiczenia siłowe (około 20 min), a w 2 inne dni na zmianę ćwiczenia wydolnościowe (około 30 min). Taka aktywność fizyczna opóźnia procesy starzenia – radzi prof. Ewa Kozdroń.

- Chodzi o cykliczny, prosty ruch, angażujący w miarę wszystkie duże partie mięśniowe w naszym ciele, którego intensywność możemy sami regulować, dopasowując do swoich aktualnych, indywidualnych możliwości. Nie ma jednej idealnej formy ruchu dla wszystkich. Każdy powinien robić to, co sprawia mu przyjemność i do czego ma predyspozycje. Bieganie, rower, pływanie, szybki marsz, nordic walking, taniec. Opcji do wyboru jest naprawdę bardzo wiele – mówi prof. Ewa Kozdroń.

Aktywność fizyczna to skuteczne antidotum na choroby cywilizacyjne i codzienny stres. Szkoda, że lekarze tak rzadko „przepisują” ćwiczenia swoim pacjentom.

Ruch – to nie luksus, to konieczność

Prof. Kozdroń potwierdza, że również osoby chore i niepełnosprawne, także te po zawale czy udarze, mogą i powinny ćwiczyć – oczywiście w formie dopasowanej do ich stanu zdrowia. W tym celu, aby dobrać właściwe dla siebie ćwiczenia powinny one skorzystać z pomocy lekarza specjalizującego się w rehabilitacji ruchowej, rehabilitanta czy trenera osobistego.

- Siedzący tryb życia, brak aktywności fizycznej, już w latach 70. został zaliczony do samoistnych czynników ryzyka praktycznie większości chorób cywilizacyjnych. Odpowiednio dobrany i praktykowany, regularny ruch jest zatem najtańszym i najbardziej bezpiecznym lekiem bez recepty jaki można sobie wyobrazić, obok zdrowej, zbilansowanej diety. Dla współczesnego człowieka regularna aktywność fizyczna to nie żaden luksus, lecz konieczność. Ruch oznacza życie, a bezruch to śmierć – przekonuje prof. Ewa Kozdroń.

Ale uwaga! Jeśli należysz do osób, które dotąd mało się ruszały, które w tygodniu długo siedzą za biurkiem, nie powinieneś w ramach zadbania o swoją formę rzucać się w weekend z impetem na aktywność fizyczną, aby nadrobić stracony czas. Prof. Kozdroń zaleca takim osobom dużą ostrożność, bo łatwo wtedy o przetrenowanie czy kontuzję, a w sporcie rekreacyjnym chodzi o to, żeby zafundować swoim mięśniom radość, a nie ból.

Wiktor Szczepaniak (zdrowie.pap.pl)
Źródło:
Badanie „Sponsoring Monitor” ARC Rynek i Opinia, zrealizowane na reprezentatywnej próbie ponad 5 tys. osób.

Masaż mięśni i powięzi z wykorzystaniem rollera regularnie stosują profesjonalni sportowcy. Nie oznacza to jednak, że potrzeba do niego żelaznej kondycji i supersilnych mięśni. Tego typu trening poleca się ludziom w każdym wieku, o różnym poziomie sportowego przygotowania. Piankowej roli może używać zarówno początkujący biegacz, jak i doświadczony maratończyk. Rolling stanowi znakomite przygotowanie do wysiłku fizycznego, regenerację po aktywności, a także sposób na uniknięcie kontuzji i uszkodzeń mięśni na skutek przetrenowania. Niepozorna rolka może się też okazać zbawczym środkiem na ból i napięcie nagromadzone w ciele po całym dniu w pracy.

Rolling nadaje się więc dla każdego, natomiast na początku drogi warto skorzystać ze wskazówek doświadczonego fizjoterapeuty. Specjalista wskaże, na których rejonach ciała warto się skupić, dobierze właściwą technikę, podpowie, jak poprawnie stosować roller.

Powód drugi: rollować możesz wszędzie

Aby Twoje ciało poczuło różnicę, nie potrzebujesz skomplikowanego sprzętu czy dużej przestrzeni.

Wystarczy tylko kawałek podłogi, Twoje ciało – i dobrze dobrany roller. W ofercie niemieckiej firmy Blackroll, wyspecjalizowanej w przyrządach do rollingu, znajdziesz rolki o różnych stopniach twardości i rodzajach powierzchni. Wszystkie są lekkie, trwałe i wytrzymałe, co ma znaczenie w tym typie masażu – rolka nie może się odkształcać, gdyż nie będzie wtedy spełniać swojej funkcji.

Powód trzeci: doskonale wpływa na całe ciało

Samouwalnianie powięziowo-mięśniowe – tak właśnie fachowo można opisać „rolling” – ma wszechstronny wpływ na ciało, sylwetkę, a nawet samopoczucie. Przede wszystkim, wspiera wzrost gibkości, mobilności i wydajności układu mięśniowego. Zapobiega bólom mięśniowym i przyczynia się do regeneracji mięśni, wspomaga rehabilitację i rekonwalescencję po operacjach. Stymuluje krążenie krwi, bogatej w substancje odżywcze, w ten sposób polepszając wygląd skóry i pomagając w trudnej walce z cellulitem. Ma także wpływ na całą sylwetkę, ponieważ polepsza posturę poprzez pracę nad balansem i wzmacnianie mięśni głębokich.

Powód czwarty:  profesjonaliści polecają

Efekty masażu rollerem można porównać do efektów masażu sportowego, przeprowadzanego w  gabinecie fizjoterapeuty. Profesjonalne pochodzenie rollingu to zresztą mocny argument za stosowaniem tego rodzaju automasażu. Technika rollowania wzięła swój początek w masażu zawodowych sportowców i poparta jest badaniami naukowymi z zakresu medycyny sportowej. Dziś, dzięki przyrządom do użytku domowego, takim jak Blackroll, każdy może ćwiczyć w zaciszu własnego domu.

Powód piąty: to proste!

Cały sekret rollowania polega na obciążaniu wybranej partii mięśniowej ciężarem swojego ciała na wałku i “przerolowaniu” jej na całej długości pasma. Im silniej dociążamy wałek, tym intensywniejszy masaż.  Użytkownik sam decyduje, na których obszarach ciała chce się skupić. Zaledwie 8-10 powtórzeń raz dziennie na każdą partię mięśniową wywołuje widoczne efekty.

Brzmi zachęcająco? W takim razie czas na Twój pierwszy roller! A jeśli technika rolowania przypadnie Ci do gustu, możesz dodatkowo pogłębić swoją wiedzę, biorąc udział w specjalnym szkoleniu Blackroll Education. Pod okiem doświadczonych specjalistów dowiesz się więcej o anatomii, technice samouwalniania i praktykach treningowych. I jako certyfikowany trener Blackroll będziesz mógł szerzyć dalej wiedzę o rolowaniu…

Majtki damskie sportowe – czym się wyróżniają?

Majtki damskie sportowe to specjalnie zaprojektowana bielizna, która łączy w sobie elastyczność, oddychalność i idealne dopasowanie do sylwetki. Najczęściej wykonane są z nowoczesnych materiałów, takich jak mikrofibra, bawełna z dodatkiem elastanu czy innowacyjne tkaniny techniczne, które odprowadzają wilgoć i szybko schną. Dzięki temu zapewniają komfort nawet podczas intensywnego wysiłku fizycznego.

Kolejną cechą charakterystyczną jest brak przeszkadzających szwów lub ich płaskie wykończenie, co minimalizuje ryzyko otarć. Majtki damskie sportowe są projektowane w taki sposób, aby nie krępowały ruchów i idealnie dopasowywały się do ciała, pozostając niemal niewyczuwalne podczas aktywności.

Dlaczego warto wybierać majtki damskie sportowe?

Dobrze dobrana bielizna sportowa ma ogromne znaczenie dla zdrowia i komfortu. Majtki damskie sportowe wspierają naturalną wentylację skóry, chronią przed wilgocią i pozwalają zachować świeżość nawet podczas długich treningów. Są lekkie, przewiewne i dopasowane, dzięki czemu nie powodują dyskomfortu przy wykonywaniu dynamicznych ruchów.

Warto podkreślić ich uniwersalność – majtki damskie sportowe sprawdzają się nie tylko na siłowni, ale również podczas biegania, jazdy na rowerze, zajęć fitness czy spacerów. To idealne rozwiązanie dla aktywnych kobiet, które cenią wygodę i praktyczne rozwiązania.

Majtki damskie sportowe – inwestycja w zdrowie, wygodę i pewność siebie

Decydując się na majtki damskie sportowe, inwestuje się w produkt, który realnie poprawia komfort codziennych aktywności. Dzięki nim można skupić się wyłącznie na treningu, bez obaw o otarcia, nadmierną potliwość czy dyskomfort. To bielizna, która zapewnia nie tylko wygodę, ale również wsparcie w budowaniu pewności siebie i dobrego samopoczucia.

Majtki damskie sportowe to element garderoby, który powinien znaleźć się w szafie każdej aktywnej kobiety. Łączą w sobie nowoczesne rozwiązania technologiczne, estetykę i funkcjonalność, stając się niezastąpionym towarzyszem zarówno podczas wymagających treningów, jak i codziennego ruchu. Dzięki nim każda aktywność staje się przyjemniejsza, a osiąganie celów – jeszcze łatwiejsze.

źródło: Materiał promocyjny Partnera

Dlaczego tenis jest dobrym wyborem? Choćby dlatego, że to gra, w której – jak podkreśla fizjoterapeuta Michał Dachowski z Centrum Rehabilitacji Fizjo4Life -  zaangażowane są praktycznie wszystkie partie ciała. Na dodatek gracz trenuje też refleks i zdolność do szybkiej reakcji.

Michał Słomski, trener tenisa w Vamos Tenis Club uczula jednak, by zaczynać pod okiem wykwalifikowanego instruktora. Jak wyjaśnia, tenis to sport trudny technicznie, więc łatwo o błędy, które mają przykre konsekwencje – kontuzje.

Michał Dachowski przypomina, że zawsze konieczna jest przed każdym większym wysiłkiem rozgrzewka. Po grze w tenisa należy się zaś wykonać ćwiczenia rozciągające, które pozwolą na regenerację tkanki mięśniowej. W domu zaś na pewno nie zaszkodzą ciepłe kąpiele.

Magdalena Żuk, jw, zdrowie.pap.pl

Sport to zdrowie

Trudno się z tym nie zgodzić. Regularna aktywność fizyczna prowadzi do poprawy funkcjonowania wielu narządów, w tym również serca. Ma znaczący wpływ na pracę układu oddechowego, co w konsekwencji zwiększa naszą wydajność. Również tą, której potrzebujemy, aby dobrze wykonywać swoje obowiązki. Tenis jest idealnym przykładem dyscypliny, w której sprawność liczy się najbardziej. Ale tej umiejętności potrzebujemy również, gdy wykonujemy fizyczną pracę zawodową.

Należy pamiętać o tym, że brak ruchu, w przyszłości może poskutkować bólami i zwyrodnieniami kręgosłupa oraz licznymi kontuzjami. Zwróćmy na to uwagę, zwłaszcza w momencie, gdy np. wykonujemy siedzący tryb pracy. Stan naszego zdrowia fizycznego ma znaczący wpływ na kondycję psychiczną.

Aktywność fizyczna, a praca

Uprawianie różnych dyscyplin sportu potrafi wiele nas nauczyć. Właściwie to uczy zawsze. Od nas zależy, czy umiejętności zdobyte podczas aktywności fizycznych, zechcemy wykorzystać w praktyce i codziennym życiu. Aby być wydajnymi pracownikami, potrzebujemy nie tylko odpowiedniej ilości odpoczynku, ale również zdrowia. Trzeba o nie właściwie zadbać, ponieważ to dzięki niemu mamy siły, aby wywiązywać się z powierzonych obowiązków. Sport uczy odpowiedzialności za swoje czyny. Jeśli nie wykonamy np. rozgrzewki, następnego dnia odczujemy nieprzyjemne skutki naszej decyzji. I tak jest również w przypadku pracy zawodowej. Jedno źle wykonane zadanie poskutkuje dodatkowymi godzinami pracy lub niezadowoleniem szefa.

Uprawianie dyscyplin bardzo dużo może nauczyć nas o zasadach pracy zespołowej. W szczególności, jeśli nad jednym projektem pracuje kilka osób. Asertywność oraz zaangażowanie to cechy, które w tym przypadku są niezwykle istotne, a których możemy nauczyć się podczas aktywności fizycznych.

Korzyści z regularnego uprawiania sportu jest naprawdę wiele. Należą do nich między innymi lepsza organizacja pracy i umiejętność radzenia sobie pod presją. Aktywność fizyczna bardzo dobrze wpływa na nasz układ nerwowy, dzięki czemu redukuje stres i rozluźnia spięte mięśnie. Wysportowany pracownik śmielej podejmuje decyzję i jest bardziej odporny na porażkę.

Mózgi kobiet są pięciokrotnie bardziej podatne na uszkodzenia w czasie odbijania piłki głową niż mężczyzn – wskazało badanie opublikowane niedawno na łamach pisma „Radiology”. Jego autorzy, naukowcy z Albert Einstein College of Medicine z pomocą nowoczesnych technik obrazowania przyjrzeli się mózgom 49 kobiet i takiej samej liczbie mózgów mężczyzn amatorsko grających w piłkę nożną. Wykryte uszkodzenia miały charakter subkliniczny, tzn. nie dawały zauważalnych objawów, jednak zdaniem naukowców, uzyskane wyniki to powód do zastanowienia. Wcześniej, ten sam zespół przeprowadził inne badania z równie niepokojącymi rezultatami.

Ujawniły one, że częste „główki” mogą prowadzić do objawów przypominających wstrząśnienia mózgu  – bólu, zawrotów głowy i dezorientacji. Badacze wykrywali też podobne jak przy wstrząśnieniu mózgu zmiany w istocie białej (część mózgu) oraz niewielkie pogorszenie funkcji poznawczych. Autorzy tych odkryć twierdzą nawet, że gorsza sprawność umysłowa wynika w większym stopniu z „główkowania” niż z niezamierzonych uderzeń w głowę np. w trakcie kolizji z innymi zawodnikami.

Piłka nożna nie aż tak bezpieczna?

Subtelne, trudne do zauważenia na co dzień rezultaty urazów głowy mogą mieć różny charakter, co pokazało np. badanie zespołu z University of Delaware. W czasie prowadzonej w laboratoryjnych warunkach, dokładnej obserwacji działania zmysłu równowagi ochotników rekreacyjnie grających w piłkę nożną, okazało się, że duża liczba „główek” wiązała się z niewielkimi zaburzeniami równowagi.

- Według znanych mi badań piłka nożna może się wiązać przede wszystkim z uderzeniami w głowę przy kolizjach z innymi zawodnikami. Z drugiej jednak strony piłka często porusza się z olbrzymią prędkością i przy uderzeniu w głowę pojawiają się duże przeciążenia – wyjaśnia dr Anna Filipek – Gliszczyńska, specjalista neurolog w Poradni Pozapiramidowej i Psychogeriatrycznej Szpitala Klinicznego MSWiA w Warszawie.

Przed dwoma laty naukowcy z brazylijskiego Uniwersytetu Federalnego w Minas Gerais przeanalizowali literaturę naukową na temat wpływu odbijania piłki głową na strukturę oraz działanie mózgu. Badania rzeczywiście wskazują na powiązanie między „główkami” a zmianami w obrazie mózgu, ale ten temat badany jest dopiero od niedawna i na razie można mówić jedynie o wstępnych wynikach – twierdzą naukowcy. Niektóre z prac sugerują też, że uderzenia w głowę poniżej progu wstrząśnienia, m.in. odbijanie głową piłki mogą pogarszać zdolności poznawcze. Jednak inne badania nie potwierdziły tych wyników.

– Temat konsekwencji pojawiających się przy uprawianiu sportu urazów głowy, szczególnie tych powtarzających się, staje się coraz popularniejszy. Dotyczy to jednak przede wszystkim sportowców zawodowych. Niektóre dyscypliny szczególnie narażają na takie urazy. Można tutaj wymienić np. boks czy kick-boxing, inne sporty walki, futbol amerykański, rugby, hokej – mówi dr Filipek – Gliszczyńska.

Chroniczna encefalopatia pourazowa – poważne zaburzenie

Wśród sportowców jedne z największych obaw budzi chroniczna encefalopatia pourazowa (CTE – chronic traumatic encephalopathy). Po raz pierwszy zidentyfikowano ją u bokserów, później grupę ryzyka rozszerzono o atletów innych dyscyplin. W schorzeniu tym pojawiają się wywołane uszkodzeniami mózgu problemy z pamięcią, koordynacją, mową, a nawet zmiany w zachowaniu i osobowości.

Do jej skutków można zaliczyć tzw. zespół parkinsonowski czy szybsze ujawnienie się symptomów chorób pierwotnie neurozwyrodnieniowych jak np. otępienia typu alzheimerowskiego. – Uważa się, że CTE może powstać w wyniku powtarzających się wstrząśnień mózgu, choć coraz częściej mówi się też o urazach, które nie dają pełnych objawów wstrząśnienia – podkreśla dr Filipek – Gliszczyńska.

Niektórzy badacze twierdzą jednak, że schorzenie to występuje raczej marginalnie. Należy do nich prof. Joseph C. Maroon z University of Pittsburgh, który ze swoim zespołem przeprowadził analizę wszystkich potwierdzonych przypadków choroby opisanych w publikacjach medycznych, od pierwszego takiego przypadku z 1954 r. aż do roku 2013. Badacze znaleźli zaledwie 153 przypadki – u byłych bokserów, zawodniku futbolu, wrestlingu, hokeistów, także weteranów wojskowych oraz ofiar innego rodzaju urazów głowy. Większość – 86 proc. stanowili bokserzy i futboliści.

Tymczasem, jak podkreślają naukowcy, osób narażonych na urazy głowy są miliony. Wyjaśniają jednocześnie, że określenie zachorowalności wymagałoby trwającego kilka dekad badania z udziałem tysięcy osób i przy obecnie dostępnych informacjach nie jest to w ogóle możliwe. W wywiadzie dla NFL Total Access, prof. Maroon, (związany zawodowo z drużyną futbolową Pittsburgh Steelers i organizacją World Wrestling Entertainment) stwierdził, że problem CTE jest „przesadzony” i że to „rzadkie zjawisko”.

Do innych wniosków doszli badacze z Mayo Clinic, którzy pośmiertnie przebadali mózgi 66 mężczyzn z udokumentowanymi amatorskimi treningami sportów kontaktowych w wieku młodzieńczym i we wczesnej dorosłości. Objawy CTE znaleźli aż w prawie 1/3 mózgów. Dla porównania wszystkie ze 198 mózgów osób nie uprawiających takich sportów były wolne od symptomów schorzenia. – Badań na ten temat nadal jest niewiele, a wyniki nie są jednoznaczne. Wydaje się jednak, że najbardziej wiarygodne są te, które wykonuje się dopiero w czasie badania sekcyjnego mózgu, i które pozwala na uwidocznienie zmian na poziomie komórkowym – twierdzi dr Filipek – Gliszczyńska.

Jeden sezon daje zmiany w mózgu

Badanie zespołu z McMaster University sugeruje natomiast, że nie potrzeba wieloletniej kariery, aby odczuć potencjalnie groźne skutki kontaktowej rywalizacji. Naukowcy przez kilka miesięcy obserwowali sportowców różnych dyscyplin, w których często dochodzi do uderzeń w głowę, w tym futbolu i rugby. W pierwszej części badania sprawdzającej wpływ wstrząśnienia mózgu na sprawność umysłową, gracze, którzy do go doświadczyli, gorzej radzili sobie w testach sprawdzających zdolności intelektualne. Amatorów tego typu sportów mogą jednak bardziej interesować rezultaty drugiego etapu projektu. Okazało się w nim bowiem, że nawet osoby, które nie doznały wyraźnego urazu, miały gorsze wyniki w testach w środku sportowego sezonu niż przed jego rozpoczęciem. Szczęśliwie, po miesiącu przerwy od gry, wracały one do normy.

Z kolei badacze z Wake Forest School of Medicine przeprowadzili badania z udziałem niewielkich grup dzieci i młodzieży, które pokazały, że już jeden sezon gry w futbol powoduje możliwe do wykrycia czułymi metodami zmiany w mózgach. Jeden z takich projektów z udziałem 16-18 latków wskazał, że częste uderzenia, nawet nieprowadzące do wstrząśnienia mózgu wiążą się z wykrywalnymi zmianami w istocie białej. To dopiero wstępne badania i jak zaznaczają naukowcy, nie wiadomo czy wykryte reakcje mogą powodować trwałe negatywne efekty. – Krótkotrwałe skutki mogą często towarzyszyć różnego rodzaju urazom, nawet tym słabszym niż wywołujące np. wstrząśnienie mózgu. Niestety nie wiadomo jeszcze dokładnie, jak takie zdarzenia oddziałują na zdrowie w długiej perspektywie – ostrzega dr Filipek – Gliszczyńska.

Co więc robić? – Przede wszystkim trzeba postawić na rozsądek i rozwagę. Odbijanie piłki głową wymaga odpowiedniego treningu. Szczególnie w przypadku dzieci ważne jest więc, aby zajęcia sportowe prowadził kompetentny trener. Duże znaczenie ma też odpowiedni sprzęt, np. kask w hokeju czy futbolu amerykańskim” – dodaje lekarka.

Marek Matacz (dla zdrowie.pap.pl)

Marek Konwa do sezonu przygotowywał się bardzo mocno – cel był wielki: awans na Igrzyska Olimpijskie w Tokio. Osiem lat temu wystąpił w Londynie, zajmując 16. miejsce, co nadal jest jednym z najlepszych wyników osiągniętych przez polskiego kolarza na igrzyskach. Wiadomość o przesunięciu na kolejny rok największego dla sportowców wydarzenia Konwa przyjął ze zrozumieniem.

- Jeśli mam być szczery to można było się spodziewać takiej decyzji organizatorów. Zdrowie każdego uczestnika oraz kibica jest tak naprawdę w tym przypadku najważniejsze. Trzeba przeczekać ten trudny okres. Mam chyba podobnie tak jak większość sportowców, że całe moje plany zostały niestety pokrzyżowane – nie ukrywa zawodnik.

Sportowiec w domu

Pandemia koronawirusa sprawiła, że większość osób w miarę możliwości zostaje w domach i respektuje zalecenia władz, by zachować szczególną ostrożność. W podobnej sytuacji są sportowcy, na co dzień zwykle nastawieni na częste wyjazdy na zawody i ciągłą rywalizację. Dla kolarzy górskich pozostanie w swoich czterech kątach w pierwszych miesiącach sezonu jest nową okolicznością. Konwa, olimpijczyk z Londynu, nie próżnuje i stara się jak najlepiej wykorzystywać czas w domu, również poza sportem.

- Nie narzekam nigdy na nadmiar czasu i teraz jest tak samo. Mam sporo tematów do przerobienia. Wykańczam sam nasz dom od dwóch lat, więc jest teraz co robić, jest na to odpowiedni moment. Spędzam czas w domu, wykorzystuje go dobrze, poświęcam czas rodzinie – opowiada 30-letni zawodnik.

Mimo przerwy spowodowanej obecną sytuacją, zawodowy kolarz górski cały czas stara się podtrzymywać aktywność. – Mamy wraz z całym teamem jasny plan treningowy. Nie da się ukryć, że obecnie jest to okres przejściowy, bo tak naprawdę nie wiadomo kiedy odbędą się pierwsze starty. Na obecną chwilę trzeba się raczej nastawiać na występy dopiero jesienią w zawodach przełajowych – dodaje.

Aktywnie w domowym zaciszu

Sportowcy znajdują czas dla swoich bliskich, ale nie zapominają o aktywności. Wbrew pozorom w domu można zrobić naprawdę świetne treningi i podtrzymywać formę. Jak radzą sobie kolarze górscy w trybie „home office”?

- Jest sporo ćwiczeń core stability, związanych z ogólną sprawnością, które można spokojnie wykonywać w domu. Wzmacniają one mięśnie kontrolujące ruchy człowieka. Dodatkowo można postawić na proste ćwiczenia siłowe, czy chociażby jazdę na rolce lub rowerze stacjonarnym (trenażerze) – mówi 30-latek.

Czy wspomniany trenażer może być dobrym rozwiązaniem dla podtrzymywania aktywności i treningów w domu? Może zastąpić rower? –Na pewno jest to dobre rozwiązanie na jakiś czas, ale nie na zawsze, na dłuższą metę nie zastąpi to zwykłego roweru. Jednak w obecnym momencie trenażer jest jednym z ciekawych wyborów, za pomocą którego urozmaicimy nasz trening – przekonuje Konwa.

Zostań w domu, ale postaw na ćwiczenia

Warto mieć na uwadze, że aktywność fizyczna nie jest jedynie dla przyjemności, pomaga na wielu płaszczyznach. Spędzanie czasu przez wiele dni w swoich mieszkaniach bez ruchu nie wpłynie pozytywnie na nasze samopoczucie. Dlatego warto je poprawiać. Dbanie o mobilność ruchową daje impuls do zmian. Za pomocą domowych ćwiczeń można m.in. odświeżyć umysł, zredukować stres, zwiększyć efektywność układu oddechowego oraz krążenia.

Popularne są treningi obwodowe, które rozwijają nasze ciało i podtrzymują sprawność. Nie potrzebujemy do ich wykonywania żadnych sprzętów. Można postawić na klasyczne ćwiczenia.

Przykładowe ćwiczenia pod trening domowy:

- Podskoki z unoszeniem kolan do klatki piersiowej

- Przysiady

- Brzuszki proste

- Brzuszki skośne

- Wykroki

- Pompki (np. klasyczne lub jeśli wykonywanie ich jest problemem mogą być pompki na kolanach)

- Skrętoskłony

Taki trening warto podzielić na obwody, z zastosowaniem 20-25 sekund przerwy po każdym ćwiczeniu i 1-2 minutowej po zakończonym obwodzie. Powinien rozpocząć się rozgrzewką, a zakończyć rozciąganiem. Rozgrzewamy się dzięki skłonom, podskokom, krążeniom głowy i ramionami, czy pajacykom. Aktywizujemy całe ciało, pamiętając o dokładnych ruchach.

Interesującą formą są również bardzo krótkie lecz intensywne treningi, trwające 10-20 minut już z rozgrzewką oraz rozciąganiem. Nasze ciało jest wtedy cały czas w ruchu. W internecie znaleźć można wiele takich ćwiczeń z pogranicza fitnessu, powstają webinary – trenerzy dzielą się swoją wiedzą i pokazują jak wykonywać ćwiczenia. Rozwiązań jest naprawdę dużo.

Sportowcy dają przykład i namawiają, żeby na czas pandemii ograniczyć bezpośredni kontakt z ludźmi, ale by nie unikać domowych aktywności, które mogą nas wzmocnić.

- Zachęcam do aktywności fizycznej podczas tej trudnej sytuacji, nie zapominajmy o ruchu. Najprostszymi domowymi ćwiczeniami dla każdego mogą być brzuszki, różne rodzaje pompek w zależności od umiejętności, przysiady i rozciąganie skurczonych mięśni. Jeśli jesteśmy w posiadaniu stacjonarnych sprzętów sportowych, np. rowerka, bieżni, warto z nich skorzystać – namawia zawodnik.

Źródło: informacja prasowa dotrelations.pl

Fot.: materiały prasowe dotrelations.pl

Jest jednak coś, czego pominąć nie można – buty, które chronią przed kontuzją.

Przed zakupem obuwia do biegania, należy określić wiele parametrów, ale najważniejszym wydaje się amortyzacja. Jest ona szczególnie istotna w przypadku osób z nadwagą, a to przecież częsty powód rozpoczęcia przygody z bieganiem. To także kwestia ważna dla osób lądujących na pięcie, ponieważ taki sposób biegania jest uboższy o naturalną amortyzację wytwarzaną przez stopę.

W nowoczesnym obuwiu biegowym stosowane są różne techniki, mające za zadanie wspomóc ludzkie możliwości, w pełni wykorzystać siłę mięśni i potencjał biegacza, absorbować wstrząsy, chroniąc stawy, a jednocześnie reagować na naturalną dynamikę kroku biegowego.

Warto dobrać odpowiednie obuwie biegowe do swojej stopy. Jeśli ktoś jest posiadaczem stopy supinującej, to jego kostka przechyla się na zewnątrz podczas biegu. Odwrotnie jest w przypadku stopy pronującej, która kieruje się do wewnątrz. Z kolei stopa neutralna łączy wspomniane cechy w poszczególnych fazach ruchu, a dedykowane jej buty zaliczają się do grupy dla supinatorów.

Jak sprawdzić do której kategorii się zaliczamy? Najprościej odbić swoje stopy na kartce papieru, jednak nie daje to w pełni precyzyjnego wyniku. Można również dokładnie przyjrzeć się starym butom. Podeszwy zużyte przez supinatora będą bardziej starte na zewnętrznych krawędziach, pronatora na wewnętrznej części, a osoby z neutralnymi stopami na zewnętrznej części pięty i środku przedniego fragmentu obuwia. Jeszcze innym i całkiem dokładnym sposobem jest nagranie tego, jak zachowują się stopy podczas biegu. Przy nadmiernej supinacji lub pronacji mogą wystąpić urazy i przeciążenia, dlatego warto wiedzieć, jak uchronić się przed tym.

Źródło: FIT Magazyn, materiały prasowe 2 PR

Monika Pasternak: Na sukces składał się cały pęk kluczy. Jednym z najważniejszych czynników była pewność siebie, poparta solidnym przygotowaniem. Przygotowaniem, które trwało tak naprawdę ponad 10 lat, czyli od mojej pierwszej wizyty na siłowni i rozpoczęcia przygody z treningami siłowymi. Już wówczas pokochałam przerzucanie żelastwa i uczucie satysfakcji jakie daje przekraczanie granic możliwości własnego ciała, rozwijanie jego parametrów i stopniowe zwiększanie siły i masy mięśni. Ale solidny trening nie jest oczywiście wystarczającą receptą na zbudowanie sylwetki zawodniczki. Sporty sylwetkowe wymagają niesamowicie dużo dyscypliny i samozaparcia. Praktycznie całe życie należy podporządkować przygotowaniom do zawodów: regularne treningi, czysta dieta, odpowiednia regeneracja. Nie ma tu miejsca na drinka z przyjaciółką, całonocne imprezy, nie wspominając już o jedzeniu pizzy przy okazji wyjścia ze znajomymi czy oglądania filmu. Dlatego bardzo duże znaczenie ma wsparcie ze strony najbliższych. Jestem szczęściarą, mam bowiem wokół siebie ludzi, którzy rozumieją mój tryb życia i wszystkie towarzyszące mu rygory.

Czy zgadza się pani z opinią, że „ograniczenia są tylko w naszej głowie”? Dlaczego niektórym tak trudno wybrać ścieżkę zdrowego stylu życia? Przed czym pani podopieczni mają obawy?

To my sami najbardziej siebie ograniczamy i nie pozwalamy sobie na rozwój. Jestem dobrym przykładem na to, że wszystko zaczyna się w naszej głowie i rodzi się od najprostszej myśli. Przez wiele lat oglądałam zdjęcia pięknych kobiet z atletycznymi sylwetkami, myśląc „też chciałabym tak wyglądać!”. Długo nie podejmowałam żadnych konkretnych kroków w tym kierunku, tkwiąc w swojej strefie komfortu. Pomogła dopiero zmiana z: „chciałabym” na: „będę tak wyglądać!”. I to właśnie jest najtrudniejsze w tym całym fit życiu – odważne postawienie grubej kreski między tym co było wczoraj, a tym co może być jutro, między tym co wygodne, a tym, co wymaga nieco więcej wysiłku. Moi podopieczni mają przede wszystkim obawy przed tym jak długo wytrwają na diecie i czy będą w stanie wygospodarować czas na kilka treningów w tygodniu. Jednak szybko przekonują się, że „dieta” zamienia się w ich standardowy sposób odżywiania, a trening staje się rytuałem, bez którego nie wyobrażają sobie życia!

No właśnie, dlatego też skutecznie na co dzień pomaga pani tysiącom ludzi w znajdywaniu swojego lepszego „ja”. Na pani oczach dokonują się wspaniałe metamorfozy i liczne zmiany. Co wyróżnia zatem dobrego trenera? I jakich błędów powinni unikać?

Dobry trener przede wszystkim słucha, motywuje i pozytywnie nastawia podopiecznych nie tylko do samych ćwiczeń, ale również do prowadzenia zdrowego stylu życia. Buduje z nimi relację, opartą na szacunku i zaufaniu. Upraszczając – zna swojego podopiecznego jak własną kieszeń (śmiech). Dzięki temu jest w stanie dostosować zarówno trening jak i dietę do jego indywidualnych potrzeb, uwzględniając stan zdrowia, nawyki i upodobania żywieniowe, tryb życia podopiecznego oraz wiele innych składowych, mających bezpośrednie przełożenie na efektywność ćwiczeń. Dobry trener posiada rozległą wiedzę z zakresu fizjologii, anatomii, biochemii, odnowy biologicznej, dietetyki, suplementacji, a nawet psychologii. W rzeczywistości bez tej wiedzy żadne metamorfozy nie byłyby możliwe.

Co sprawia pani największą satysfakcję w pracy z podopiecznymi?

Świadomość tego, że swoją pracą powoduję uśmiech na ich twarzach – czy to poprzez widoczne efekty ich treningów i trzymanej diety, czy poprzez wydzielające się w ich ciałach hormony szczęścia, po wspólnie „wyskakanej” godzinie na zajęciach fitness. Satysfakcję również sprawiają mi rozmowy z osobami, które udało mi się zarazić „health lifestyle’owym” bakcylem – dla których aktywność fizyczna stała się codziennością, którym pomogłam odmienić życie. Często poprawa formy ma przełożenie na nasze życie prywatne, pewność siebie, kontakty z rodziną, partnerem, efektywność w pracy. To niesamowite, jakie magiczne działanie ma ruch…

Czego jest pani na to dowodem! Ma pani ogromne pokłady energii. W czym tkwi sekret? Jak ładuje pani baterie?

Jestem chyba na stałe podłączona do ładowarki (śmiech). Znajomi określają mnie jako hura-optymistkę i w sumie mają rację – patrzę na życie przez różowe okulary. Staram się we wszystkim dopatrywać pozytywnych stron i pamiętać, że tak jak po burzy zawsze wychodzi słońce, tak i w naszym życiu po trudniejszym okresie zawsze będzie lepiej. Poza tym zajmuję się tym, co kocham! Otaczają mnie cudowni ludzie, jestem zdrowa, spełniam się zawodowo. Czego chcieć więcej od życia?

Co chciałaby przekazać pani na koniec naszym czytelnikom?

Apeluję! Weźcie życie w swoje ręce! Ono daje nieograniczone możliwości, szczęście i spełnienie. To, czy je dostrzeżemy lub przyjmiemy, zależy tylko od nas samych. Zamiast pozwalać innym na to, by powstrzymywali Was przed realizacją marzeń, skoncentrujcie się na swoim celu i zacznijcie działać w zgodzie ze sobą! Przyjmując odpowiedzialność za swoje życie, zyskujemy coś bardzo cennego – prawdziwą wolność!

Rozmawiała: Agnieszka Słodyczka
Fot. Archiwum Bohaterki

Monika Borowiec-Jucha: Projekt Active Life Time zrodził się z miłości do sportu, zdrowego odżywiania oraz aktywnego spędzania czasu wolnego. Pragnę propagować zdrowy styl życia, dlatego też na mojej stronie umieszczam krótkie treningi, które każdy może zrobić w dowolnym miejscu, np. w domu lub na świeżym powietrzu, udzielam też porad i motywuję do pracy. Lubię zdrową kuchnię, więc dzielę się z czytelnikami również przepisami na fit potrawy oraz desery. Z wykształcenia jestem absolwentką Turystyki i Rekreacji, kocham sport, podróże i zdrową dietę, więc połączyłam to wszystko w jedną całość. Tak właśnie powstał pomysł na projekt Active Weekend, czyli weekendowe, sportowe wyjazdy za miasto. Wyjazdy odbywają się cyklicznie co około 2 -3 miesiące. Active Weekend jest dla każdego. Staramy się z moim teamem zadowolić zarówno osoby zaczynające przygodę ze sportem jak i sportowców-amatorów oraz trenerów i instruktorów, chcących usprawnić swój warsztat treningowy. Za każdym razem dbamy o to, by oferta treningowa była inna i ciekawa. Podczas Active Weekend chcemy również przekazać uczestnikom jak najwięcej informacji na temat zdrowego stylu życia, dlatego mogą oni brać udział w krótkich wykładach. Nie brakuje też czasu na integrację przy ognisku, gry oraz zabawy sportowe. Zawsze dbamy też o regenerację ciała w SPA. Gwarantujemy emocje i super atmosferę pod okiem wykwalifikowanej kadry. Wszystko po to, by każdy zainteresowany wyznaczał sobie nowe cele treningowe, wciąż stawał się lepszy i przekraczał swoje granice. Zapraszam na stronę www.activelifetime.pl

Jaki najważniejszy cel przyświeca ci podczas prowadzenia zajęć?

Po pierwsze podczas prowadzenia zajęć grupowych jak i treningów personalnych, chcę nauczyć uczestników prawidłowej techniki wykonywania ćwiczeń. Po drugie zależy mi na tym, by klienci widzieli efekty swojej pracy. Ważne jest dla mnie, aby mieli oni sprawniejsze ciało, osiągnęli swoją wymarzoną wagę i mieli duże pokłady energii po zakończeniu treningów. Stale ich motywuję do pracy, bo wiem, że wtedy są w stanie zrobić więcej powtórzeń, skoczyć wyżej, biec szybciej… Stale powtarzam: ,,Niemożliwe nie istnieje!”

Bycie „fit” staje się coraz bardziej popularne? Czy według podnosi się świadomość Polaków na temat zdrowego stylu życia?

Tak, cieszę się z tej ,, mody” na bycie fit. Świadomość ludzi na temat zdrowego stylu życia w ostatnich latach znacznie wzrosła. Są oni coraz bardziej świadomi tego co jeść, jak ćwiczyć by być zdrowym, dłużej sprawnym i młodym. Kluby fitness, w których pracuję są wypełnione po brzegi pasjonatami sportu. I są to pasjonaci w różnym wieku. Nawet wśród swoich znajomych zaobserwowałam, że zamiast siedzieć w knajpce i pić piwko, coraz częściej umawiają się, aby wspólnie pobiegać bądź pojeździć na rowerze.

Wspominałaś, że na swoim fanpage’u nie tylko dzielisz się pani nowinkami ze świata fitness, wiedzą, ale również przepisami kulinarnymi. Czym się inspirujesz?

Jako osoba aktywna fizycznie zawsze starałam się zdrowo odżywiać. Teraz, kiedy jestem po wielu szkoleniach z zakresu dietetyki i suplementacji, stałam się jeszcze bardziej świadoma tego co jem, ponieważ wiem jak istotne jest to dla prawidłowego funkcjonowania mojego organizmu. Czasem przepisy, które umieszczam na swoim fanpage’u lub na blogu rodzą się w mojej głowie przypadkiem, spontanicznie. Innym razem planuję wpis z dużym wyprzedzeniem. Jedno jest jednak niezmienne – zazwyczaj podaję przepisy na potrawy, które można zrobić w około 30-40 minut. Ja praktykuję akurat taką „szybką” kuchnię. Lubię smacznie i zdrowo zjeść, ale równocześnie nie jestem zupełnie stworzona do długiego przesiadywania w kuchni. Po prostu szkoda mi na to czasu. Część przepisów, które umieszczam na stronie pochodzi ze starego zeszytu z przepisami mojej mamy. Różnica jest taka, że ja te przepisy modernizuję tak, by były fit. Często ze względów zdrowotnych, a nie modowych, znajdziecie u mnie przepisy bez glutenu, czy bez produktów z mleka krowiego.

Co jest najcenniejsze?

Ostatnio najcenniejsze jest dla mnie zdrowie. Jak mawiał Artur Schopenhauer: „Choć zdrowie nie jest na pewno wszystkim, to bez zdrowia wszystko jest niczym”. Bardzo ważna jest też dla mnie rodzina i przyjaciele. Są oni najbliżej, mogę zawsze na nich liczyć, służą radą, trzymają za mnie kciuki, bardzo mnie dopingują.

Jak zmotywujesz do działania naszych czytelników?

W tym miejscu kilka słów dla tych wszystkich, którzy ciągle czekają na wiosnę, uparcie twierdząc, że będzie to dla nich wystarczająca motywacja do ruchu. Wyrzućcie ze swojego życia słowa: „nie dam rady”, „nie mam czasu”, „źle wyglądam”. Zamiast tego codziennie powtarzajcie sobie: „dam radę”, „jestem silny(a)”, „mam moc”, ,,zmienię swoje życie”. Wystarczy poświęcić w ciągu dnia choć 30 minut na dowolną aktywność fizyczną. Niezależnie od tego czy będzie to długi spacer, zmaganie z ćwiczeniami na siłowni, odkrywanie nowych zakątków okolicy na rowerze, czy choćby przemierzanie biegiem kolejnych kilometrów w rytm ułożonej wcześniej listy piosenek… Pamiętajcie o tym, że nawet najmniejsza aktywność fizyczna korzystnie wpłynie na Wasze zdrowie i samopoczucie. Jeśli jednak wciąż szukacie motywacji do treningów i aktywnego spędzania wolnego czasu, nie chce Wam się iść samemu na siłownię, do ćwiczeń w domu też jakoś nie zapałaliście miłością i pomimo wielu prób nie możecie zarazić się entuzjazmem do pocenia się, chyba mam ciekawy sposób, który może Wam pomóc. Otóż zacznijmy od tego, że trening w pojedynkę nie jest dla wszystkich. Grono osób najzwyczajniej w świecie nie potrafi się samodzielnie zmotywować. W takich przypadkach cudowną moc ma trening grupowy. Nic tak bowiem nie motywuje jak świadomość, że wokół są ludzie, którzy też ćwiczą i są aktywni fizycznie.

Rozmawiała: Agnieszka Słodyczka
Fot. Archiwum Bohaterki