– Zaczęło się od depresji, miałam lęki i obsesje. Na przykład obsesyjnie myłam ręce, albo sprawdzałam, czy zamknęłam drzwi. Nie znałam języka islandzkiego, nie szło mi w szkole, nie miałam znajomych. Czułam się samotna, było mi bardzo ciężko…

Tak ciężko, że chciałaś zrobić ten ostateczny krok? – pyta redaktor SportowychFaktów.pl

– Miałam najgorsze myśli, zaczęłam czuć, że nie mam już innego wyboru… Gdyby moja mama w porę nie zabrała mnie do specjalisty, gdyby nie ona, to pewnie już by mnie nie było. Nie potrafiłam znaleźć w życiu żadnych plusów.

To nie był koniec. Cztery lata temu dziewczyna przeszła załamanie, choroba przybrała nową formę. 24-letnia dziś Hannah zaczęła słyszeć głosy, popadła w paranoję. Po długich, blisko rocznych obserwacjach, przepisywaniu niewłaściwych leków, lekarze stwierdzili, że cierpi na schizofrenię.

Dostała nowe proszki, rozpoczęła leczenie. W ośrodku rehabilitacyjnym w miejscowości Laugaras dowiedziała się o piłkarskiej drużynie FC Saeko (FC Psycho) z Reykjaviku – zespole tylko dla ludzi z problemami umysłowymi. Hannah próbowała nawet wcześniej różnych sportów, ćwiczyła judo, nawet hokeja. O futbolu nie myślała nigdy, bo ten akurat sport uważała za głupi. No bo, co mądrego może być w bieganiu w koło za piłką. Dała się jednak namówić, ktoś przekonał ją do wyjścia z domu, do tego że funkcjonowanie w takiej grupie jak drużyna piłkarska może jej pomóc. I wychodząc na boisko te wszystkie głosy, złe myśli może zostawić w domu. Hannah nie miała nic do stracenia, była gotowa spróbować wszystkiego, co tylko pomoże jej wrócić choć do namiastki normalnego życia. Treningi odbywały się dwa raz w tygodniu, drużyna jest koedukacyjna, nie ma znaczenia płeć, wiek, wygląd, forma fizyczna.

We wrześniu zespół dostał nagrodę UEFA Grassroots – to dział w piłkarskiej centrali poświęcony futbolowi amatorskiemu. UEFA doceniła Islandczyków za niezwykły projekt. Hannah została jedną z twarzy FC Saeko i całej kampanii #EqualGame. Na boiskach całej Europy piłkarze przed meczami prezentowali banery z tym hasłem.

UEFA nakręciła o 24-latce krótki film dokumentalny. – To hasło oznacza, że każdy może grać w piłkę, nawet ja. A przecież nie jestem jakaś wysportowana.

Dziewczyna nauczyła się, jak posadzić chorobę na ławkę rezerwowych. Nie na stałe, ale naprawdę kilka godzin bez paranoidalnych myśli jest w tym przypadku sukcesem. I poczucie, że to ona kontroluje życie, a nie choroba.

– Kiedy grasz, to jakbyś wychodził ze swojej głowy, zostawiasz ją. Piłka wyciągnęła mnie z domu, z nicnierobienia. W czterech ścianach tkwisz we własnym umyśle, słyszysz te głosy, one stają się nieznośne. Na boisku myślisz komu podać, gdzie pobiec, jak strzelić. I rozmawiasz z ludźmi o codziennym życiu. Nie tylko o problemach. Odkryłam, że ćwiczenie, rozwijanie się, sprawia mi radość.

Źródło: SportoweFakty.WP.pl

Katarzyna Piasecka

Kasia to charyzmatyczna, odważna, bezpośrednia, najbardziej znana polska stand-uperka, która nie boi się tematów tabu. Od lat doskonale odnajdująca się w męskim świecie stand-upu. Jak nikt inny potrafi rozmawiać z widzem. To właśnie żywy kontakt z publicznością stał się jej znakiem rozpoznawczym.

Ewa Błachnio

fot. P. Chlipalski

Aktorka kabaretowa i dramatyczna . Obecnie związana z krakowskim teatrem „sztuka na wynos”, Sceną CK w Gdyni i Teatrem Żelaznym w Katowicach.

Poza działalnością teatralną nieprzerwanie związana z estradą  (występy stand-up’owe, kabaretowo-recitalowe przy akompaniamencie zespołu „Muzikanty”), ale spotkać ją można również w roli konferansjera, jak i w duetach kabaretowych (m.in. Polsat SuperHit Festiwal, Sylwester z Dwójką, Telekamery, Kabaret na żywo).

Wiolka Walaszczyk

Wiolka to niezwykle odważna, energetyczna, impulsywna i pozytywna stand-uperka. Bardzo wyrazista osobowość, do tego mocny, dosadny humor plasują ją w czołówce rodzimego stand-upu. Odnajduje się głównie w tematyce osobistej, dzieli się spostrzeżeniami kobiety z dwudziestokilkuletnim bagażem doświadczeń.

Agata Biłas

fot. Anika Nojszewska

Autorka i aktorka kabaretowa, współtwórczyni warszawskiego kabaretu Stado Umtata (laureata czołowych konkursów kabaretowych, m.in. PAKI, Lidzbarskich Wieczorów Humoru i Satyry, Turnieju Łgarzy). Obecnie występuje solo oraz w Impro Kolektywie Przyjezdni. Z wykształcenia antropolog, z zamiłowania satyryk, z rozpędu matka i żona.

Ola Petrus

fot. Tomasz Kurzyński

Ogrom energii w małym opakowaniu. Monster Truck w skórze Malucha. Rozjeżdża sarkazmem i bezpośredniością. Nie boi się niczego i nikogo, chociaż często nikt i nic jej nie widzi. Ale zawsze słyszy! Żywy dowód na to, że Bóg ma poczucie humoru. Zdarza jej się występować na stole.

Iza Kała

fot. Marta Filipczyk

Aktorka, stand uperka, one woman showka, konferansjerka, improwizatorka. Wrocławianka po Łódzkiej Szkole Filmowej, obecnie przeprowadzona z Warszawy do Krakowa. Pomysłodawczyni i producentka Stand-upowego Dnia Kobiet. Ma kota, który zachowuje się jak pies.

Bilety (od 30 zł) na to wydarzenie można znaleźć na stronach:

https://biletynakabarety.pl/event/sector/id/98010

http://www.ticketpro.pl/jnp/scena/kabaret/1910523-stand-up-bilety.html

Przedsprzedaż biletów trwa do 15.03.2017.

Wydarzenie organizowane przez Fundację FxCuffs oraz grupę Same Baby.

Więcej o wydarzeniu:

www.standup.fxcuffs.pl

EksMagazyn: Jest pani aktorką (filmową i teatralną). Jak to się stało, że postanowiła pani zająć się także występami kabaretowymi?
Iza Kała: Z potrzeby wyśmiania „poważnych” problemów (śmiech). Kilka lat temu przechodziłam dość trudny czas w swoim życiu, zarówno pod względem zawodowym, jak i osobistym. Spotykałyśmy się z moją przyjaciółką i godzinami spacerowałyśmy, roztrząsając moją sytuację z każdej strony. W pewnym momencie Aneta Wróbel, która jest moją przyjaciółką jeszcze z czasów licealnych, ale również scenarzystką i reżyserką, powiedziała do mnie: „Hej, to, co przechodzisz, przechodzi wielu ludzi, może zrobimy o tym spektakl?”. I tak, po kilku miesiącach powstał „Kredyt Zaufania” one woman show, dzięki któremu zagrałam główną rolę, zdystansowałam się do „poważnych” problemów i spędziłam mnóstwo produktywnego czasu ze swoją przyjaciółką. Potem zaczęłyśmy jeździć z „ Kredytem” na festiwale, zarówno teatralne, jak i kabaretowe, gdzie ów stał się hitem! Poczułam wtedy, że warto iść w tym kierunku. Na pierwszym festiwalu kabaretowym „Mulatka”, gdzie zdobyłyśmy pierwsze miejsce, zakochałam się w tym środowisku. Kabareciarze są serdeczni, kompletnie bez nadęcia, bezpośredni, wciąż wymieniają się pomysłami, obserwacjami, śmieją się z siebie nawzajem i nikt za to się nie obraża! Poczułam się jak w domu. Nawiązałam wiele inspirujących znajomości, zarówno zawodowych, jak i osobistych – tam poznałam też swojego chłopaka, również kabareciarza. Potem przyszła już lawina przygód: stand up, projekt Same Baby, gościnne granie w innych kabaretach, itd. Kobiet w rozrywce w dalszym ciągu nie ma wiele, wiec można powiedzieć, że trafiłam w lukę na rynku pracy (śmiech). I kibicuję temu, aby było nas coraz więcej!

Czy ludzi łatwo się rozśmiesza?
To zależy, o jakim rozśmieszaniu mówimy. Można przecież opowiedzieć obleśny dowcip i ludzie będą się śmiali. Można też dotknąć czegoś ważnego, wzruszyć i rozśmieszyć. Ta druga opcja zdecydowanie bardziej mnie pociąga. Wymaga bycia szczerym ze sobą i obnażenia swoich słabości. Publiczność śmieje się, kiedy widzi, że aktor, kabareciarz, stand uper stoi „bezbronny” i nie boi się zrobić z siebie głupka, a także tego, że jest oceniany. Żeby rozśmieszyć innych, trzeba po pierwsze ludzi lubić! Słuchać ich i obserwować, dostrzegać absurd codzienności. Z tych obserwacji powstaje później materiał na scenie. Oczywiście niezbędne są predyspozycje komiczne, tzw. vis comica, timing czy umiejętność przełożenia obserwacji na scenę, ale to ta bezbronność i szczerość są kluczowe. Nie zawsze jest to proste. Największa praca to ta nad samym sobą.

A czy płeć ma znaczenie? Czy kobiety umieją się śmiać same z siebie?
Myślę, że płeć nie ma znaczenia. To jest indywidualna sprawa każdego człowieka. Jeśli ktoś ma odrobinę dystansu do siebie i tego, co widzi na scenie lub w telewizji, a co z nim rezonuje – śmieje się. Choć na moim stand upie, czy „Kredycie” kobiety słyszę bardziej. Na szczęście wychodzimy już z etapu „masz być miła, skromna i nie taplaj się w kałuży, bo ubrudzisz białe rajtuzki”. Pozwalamy sobie na więcej luzu, śmiejemy się z oczekiwań, które same sobie stawiamy/stawiałyśmy. Kiedy na scenie mówię o przygotowaniach do seksu, czy fantazjach kobiet – kobiety reagują zwykle mocniej, bo znają to z własnego doświadczenia. Mężczyźni się uczą (śmiech). Często zauważam wsparcie i dziką radość ze strony kobiet, że ktoś wreszcie mówi o nich, a nie tylko o wyobrażeniu na ich temat.

Z czego najczęściej się śmiejemy?
Zawsze sami z siebie. Z wyobrażeń o sobie, ze swoich lęków… Z tematów bliskich wszystkim: z ogólnie pojętych stosunków międzyludzkich, czyli po prostu kiedy widzimy w karykaturze siebie i innych. Tylko, że my się nie śmiejemy z innych, ale z naszego stosunku do nich, do spraw, które przedstawiają. To zawsze my!

Czym się pani inspiruje?
Życiem! Obserwuję ludzi, zwierzęta, sytuacje, swoje reakcje. Inspirują mnie też inni komicy – ich występy, rozmowy z nimi. Mam kilku idoli „rozśmieszania”. Największym jest chyba Eddie Izzard. Genialne połączenie poruszania tzw. ważnych tematów na równi z błahymi w ekstremalnie śmiesznej formie. Uwielbiam też Ellen DeGeneres.

Największe szczęście odczuwam…
…na scenie, kiedy ludzie wychodzą z występu w dużo lepszym nastroju, niż kiedy przyszli! „Kredyt” wymaga ode mnie ogromnego wysiłku fizycznego i skupienia, ale kiedy po godzinie czuję, jakbym przebiegła maraton (mój cały kostium można dosłownie wyżymać) i widzę, że 60-letnia kobieta skacze jak mała dziewczynka i podrzuca balonik ze spektaklu, wtedy myślę, że mam ogromne szczęście, bo wykonuję najlepszą pracę na świecie!
A prywatnie szczęście dają mi ludzie i podróże. Czas z rodziną, przyjaciółmi, chłopakiem. Rozmowy o wszystkim i o niczym. Kiedy tylko mamy wolne dni, jedziemy z moim chłopakiem w góry albo w ciepłe kraje, a kiedy tego czasu jest mniej, cieszymy się po prostu chwilą przy wspólnym śniadaniu. Poza tym: piękne niebo, zabawa z moim kotem, dobre jedzenie, medytacja, muzyka. W sumie zawsze znajdę pretekst do szczęścia. Jestem szczęśliwa, bo tak postanowiłam!

Rozmawiała: Agnieszka Słodyczka