Park Güell (hiszp. Parque Güell, katal. Parc Güell) zaprojektowany został przez katalońskiego architekta Antonio Gaudíego na życzenie jego przyjaciela Eusebio Güella, przemysłowca barcelońskiego, który – zauroczony angielskimi „miastami-ogrodami” – przedsięwzięcie sfinansował. Projekt w założeniu był osiedlem dla bogatej burżuazji mającym powstać na powierzchni 20 ha w pobliżu tzw. Łysej Góry. Prace trwały w latach 1900-1914. Projektu tego Gaudí nigdy nie ukończył. W 1922 roku władze Barcelony wykupiły teren i przekształciły go w park miejski.

Najciekawszymi elementami parku są:
– Dawna brama wejściowa z kutego żelaza wraz z przyległymi do niej pawilonami.
– Schody wejściowe do głównego pawilonu. Gaudí umieścił w nich trzy wysepki; pierwszej nadał formę groty, drugiej – węża na tle katalońskiej flagi – symbolu mądrości, trzeciej – salamandry – symbolu Plutona.
– Sala Kolumnowa – główny pawilon, który miał służyć za targ. Liczy 86 kolumn o wzorach antycznych, w których środku są specjalne kanały umożliwiające spływ wody z położonego nad pawilonem tarasu. Dach sali ma kształt falisty i ułatwia tym bardziej spływ deszczówki.
– Taras nad pawilonem kolumnowym przez architekta był nazywany teatrem greckim. Opasany jest wyjątkowo długą ławką, która jest jednocześnie gzymsem pawilonu pod nim.
– Dom, w którym mieszkał Gaudí nim przeprowadził się w pobliże Sagrada Familia. Mieści się tam muzeum artysty.

W 1969 roku wpisano park na listę narodowych dóbr kultury, a od 1984 roku obiekt znajduje się na Liście światowego dziedzictwa UNESCO.

Pomimo zamiłowania do skuterów i motocykli, 70 proc. mieszkańców Barcelony uważa siebie za pieszych, niezmotoryzowanych. Nic więc dziwnego, że do wyłącznej dyspozycji pieszych przeznaczono aż 130 hektarów ulic, deptaków i ścieżek. To powierzchnia około 260 boisk piłkarskich.

Barcelona – stolica Katalonii i drugie co do wielkości po Madrycie miasto Hiszpanii. Mieszkańcy Barcelony uważani są za jednych z najgorszych kierowców na świecie. Średnio co 19 sekund na ulicach miasta powodowany jest jeden wypadek. Te statystyki słychać na każdym kroku – w pierwszym zderzeniu z miastem, klaksony i trąbienie zdają się być nie do zniesienia, ale po jednym dniu można się już do tego dźwięku przyzwyczaić. Co więcej, niespodziewanie szybko zlewa się on z palącym słońcem, ożywczą morską bryzą, wielojęzykowym gwarem na ulicach i zapachem kawy, a latem – jaśminu.

Ze względu na nadmorskie położenie i bliskość granicy z Francją, Barcelona zawsze otwarta na obce wpływy, dzisiaj również pozostaje dynamicznym ośrodkiem twórczym: jej bary, sklepy i parki mówią więcej o śmiałym współczesnym wzornictwie niż o tradycji.

Sukces igrzysk olimpijskich, zorganizowanych w parku Montjuic w 1992 roku, potwierdził te dążenia. Mimo że na Starym Mieście (Ciutat Vella) wiele jest szacownych zabytków, nie one przyniosły sławę Barcelonie, lecz secesyjne budowle wzniesione 100 lat temu. Stare Miasto, przecięte najsłynniejszą arteria Barcelony, Las Ramblas, jest jedną z najbardziej harmonijnych średniowiecznych starówek w Europie, a tym samym najsłynniejszą ulicą w Barcelonie.

Najbardziej interesującą częścią kolekcji, liczącej 3000 eksponatów, są wczesne prace artysty, które świadczą o tym, że jako 15-latek tworzył zupełnie dojrzałe kompozycje, jak np. Pierwsza komunia (1896). Oczywiście nie możemy zapomnieć o Sagrada Familia i coś dla fanów futbolu, największy europejski stadion piłki nożnej – Camp Nou.