Redakcja: Co Pani najbardziej lubi w swojej pracy?

Paulina Woźniak, CEO Coders House: Nie ukrywam, że elementem, który najbardziej lubię w pracy jest moja pro-kobieca aktywność. Pełnię rolę CEO firmy technologicznej i poniekąd czuję się ambasadorką kobiet w biznesie. Zabieram głos w przestrzeni publicznej, prowadzę bloga, biorę udział w wydarzeniach, mających na celu aktywizację kobiet. Tym samym namawiam kobiety do tego, by były odważne, by brały życie za rogi – na gruncie zawodowym i prywatnym.

Co Panią inspiruje do codziennych obowiązków?

Mam ogromny apetyt na życie. Obowiązki traktuję jak swoją codzienną aktywność. Jestem mamą, prowadzę biznes, uprawiam sport. Wciąż mam ochotę działać w tych obszarach i to właśnie jest źródłem mojej osobistej energii.

Gdyby miała Pani wymienić największą motywację do osiągnięcia sukcesu, co by to było?

Kiedy odkrywamy do czego mamy talent, w czym jesteśmy dobrzy i czym chcemy się w życiu zajmować, sukces staje się wynikiem naszych działań. Motywacja zawsze pochodzi ze środka, z naszego wnętrza. Jest związana z tym, co nam w duszy gra. Zabrzmi to konwencjonalnie, ale naprawdę trzeba kochać, a przynajmniej lubić to, co się robi. Wtedy powodzenie przychodzi samo. To aż tak proste.

Co Panią na co dzień napędza do pracy i kolejnych sukcesów?

Siłą napędową są dla mnie właśnie te mniejsze i większe sukcesy, które pojawiają się na mojej zawodowej drodze. Nie ma nic piękniejszego od poczucia, że praca przynosi pożądane rezultaty. Fakt, że zdobywamy zaufanie klientów i podbijamy nowe rynki sprawia, że nasza firma nabiera wiatru w żagle a mi dodaje skrzydeł.

Po więcej informacji zapraszamy na naszą stronę internetową: https://codershouse.eu/pl/o-nas/

Olśniewający uśmiech, pogoda ducha, ciągły rozwój i determinacja to jej wizytówka zawodowa i osobista. Zadowolony pacjent, które jej zawdzięcza zdrowie to jej sukces. Wierzy, że tylko dzięki rozwojowi i nowym zadaniom, jest w stanie się spełniać, by pomagać innym.

Redakcja: Co panią na co dzień napędza do pracy i kolejnych sukcesów?

Katarzyna Moreno-Szypowska, klinika stomatologiczna MORENO: Myślę, że wiele czynników, zarówno zawodowych i osobistych. Motywują mnie zarówno moje sukcesy, jak i innych, w równym stopniu, jak trudne doświadczenia czy życiowe lekcje moje, jak i innych. Zasada jest prosta – „Jeśli nie wiesz, dokąd płyniesz, to na pewno tam nie dotrzesz” a to, jaką drogę obierzesz i czy coś się zmotywuje czy odwrotnie, zależy już tylko od Twojej wewnętrznej siły czy umiejętności radzenia sobie ze stresem.

Ważne są te najbliższe Tobie osoby, bratnie dusze do których możesz zadzwonić zawsze, szczerze porozmawiać i mieć w nich oparcie. Każdy tego potrzebuje w życiu.

Skąd czerpie pani motywację w najtrudniejszych zawodowych chwilach, kiedy wszystko wydaje się iść źle?

Motywują mnie plany. Niezależnie od wszystkiego, zawsze planuję.

Tak jak idąc do sklepu, robi się listę zakupów spożywczych i planuje obiad, ja planuję każdy dzień i tydzień.

Nauczyłam się tego już na studiach, kiedy każda godzina była bardzo cenna.

Mając 12 h nauki w domu miałam właściwie rozplanowany dzień co do godziny (!).

Oczywiście, jak to bywa, zdarzają się sprawy niespodziewane i każdy plan dopuszcza przesunięcia w czasie. To był intensywny okres, zresztą niejeden. Dlatego czas i bycie na czas ma dla mnie ogromne znaczenie.

Jaką część ze swoich obowiązków lubi pani najbardziej, a co jest rzeczywiście koniecznością, którą jednak trzeba wykonać?

Zaczynając kiedyś swoją pracę jako lekarz, udowadniałam sobie, że potrafię robić wszystko i robić to dobrze.

Tak też było a efektem tego były migreny po godzinach pracy.

Mam zrośnięte 2 kręgi szyjne w taki sposób, że nie powinnam wykonywać niektórych prac a mimo to leczyłam zęby kanałowo a dzień bez ich wyrywania to był dla mnie dzień „stracony’’ Na szczęście wyrosłam już z tego etapu i nic nie muszę sobie ani innym udowadniać.

Robię tylko to, co mnie cieszy i daje dużo radości.

Skupiam się na ortodoncji i medycynie estetycznej. Twarz i zęby muszą stanowić piękną całość. Ważne, by oprócz wykonania leczenia zgodnie ze sztuką, efekt końcowy podobał się pacjentowi na tyle, by pokochał swoje odbicie w lustrze jeszcze bardziej – zależy mi na tym. Każde skończone leczenie to moja wizytówka. Często za tą kilkuletnią metamorfozą cieszy widok innych zmian, jakie przychodzi nam wspólnie obserwować Ludzie się zakochują, emigrują, wracają, ślubują, rodzą dzieci w aparatach a potem przychodzą z tymi maluchami na fotel dentystyczny… a my, obserwując ich życie, robimy swoje i zmieniamy ich zęby i uśmiech na lepszy…

Co w pani firmie/marce określiłaby pani jako WSPANIAŁE?

Przede wszystkim kobiety, które pracują w KLINICE MORENO.

W pracy i życiu osobistym cenię sobie lojalność i prawdomówność, choćby nie wiem co i dlatego w firmie jest ze mną wiele lojalnych i długoletnich można by powiedzieć współpracowników, których obecność i przyjaźń sobie nad wyraz cenię.

Moja wadą jako szefa jest to, że po pewnym czasie zżywam się z ludźmi i bardzo przeżywam, kiedy – jak to w życiu – zmieniają plany,wyprowadzają się i rozstajemy się.

Co w sobie określiłaby pani jako WSPANIAŁE?

We współczesnym świecie wszelakich zależności, cenię sobie niezależność i możliwość samodzielnego decydowania o sobie co, jak, gdzie i kiedy chcę.

Wolność wyboru jest wspaniała, dobrze smakuje, tym bardziej kiedy budowałam firmę od zera. Oczywiście, wspólne decydowanie w związku dwojga ludzi smakuje jeszcze bardziej, ale to już inna historia. Nie lubię robić czegokolwiek, bo tak trzeba czy wypada. My kobiety, od dzieciństwa jesteśmy uczone, jak żyć w schemacie z którego nie powinnyśmy się wychylać i teraz to się zmienia.

Uważam, że to co wspaniałe i często niedoceniane w nas kobietach to intuicja, którą ja posługuję się na co dzień. Jest to nasz wewnętrzny kompas przeczuć, które połączone ze zdrowym rozsądkiem, pozwalają mi podejmować decyzje w życiu. Intuicję ciągle zgłębiam na drodze własnego rozwoju, bo osobisty i zawodowy rozwój to niekończąca się opowieść każdego z nas.

Po więcej informacji zapraszamy na naszą stronę internetową: http://www.klinikamoreno.pl/

Zdjęcia – Klinika MORENO oraz Arcadius Mauritz http://www.arcadius.co/.

Absolwentka Wydziału Pedagogicznego Uniwersytetu Warszawskiego i Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie, wielbicielka muzyki, systematycznie uczęszcza do Warsztatowej Akademii Musicalowej, gdzie w grupie rodziców M&P doskonali się na zajęciach aktorskich, wokalnych i tanecznych. Dodatkowo z grupą przyjaciół współtworzy zespół wokalny STARS-i, w którym zasila sekcję altów. Wierzy, że rozwój i samodoskonalenie przynoszą dobre efekty i dlatego szkoli się nieustannie, by wspomagać swoją wiedzą Klientów.

Redakcja: Proszę opowiedzieć Czytelnikom o Marce EDUBROKER Sp. z o.o., której jest pani prezesem, jaka jest jej historia, jak to się zaczęło?

Inga Tymińska, EDUBROKER Sp. z o.o.: Pomysł na firmę powstał jeszcze w trakcie studiów. Od początku wiedziałam, że chciałabym zajmować się szkoleniami. Pod koniec lat 90-tych poznałam ideę brokerstwa edukacyjnego i pomyślałam, że taki model można przenieść na szkolenia i projekty rozwojowe, zwłaszcza, że nasz rynek szkoleń jest bardzo rozdrobniony i trudno jest zorientować się, które ze szkoleń faktycznie spełni nasze cele i oczekiwania.

Pierwsze lata nie były najprostsze, sami uczyliśmy się zarówno prowadzenia firmy, jak też poznawaliśmy trenerów i specyfikę działania firm szkoleniowych. Na wdrożenie naszej usługi było jeszcze za wcześnie. Paradoksalnie bardzo przysłużył nam się kryzys ekonomiczny w 2009 r., gdy korporacje dojrzały do wdrażania i korzystania z outsourcingu. Okazało się, że nasza działalność idealnie wpisuje się w potrzeby dużych organizacji.

Upraszczamy procesy i dysponujemy ekspercką wiedzą w zakresie doboru oferentów szkoleń i procesów szkoleniowych i okołoszkoleniowych. W tej chwili prowadzimy outsourcingi szkoleń dla ponad 40 firm. Wśród naszych Klientów mamy takie marki jak T-Mobile, Delphi, Aptive, Samsung, Accenture, Coca-Cola czy Arcelor Mittal.

Wykwalifikowanych doradców spod państwa skrzydeł oraz nowych Klientów ciągle przybywa, jaki jest państwa sposób na rozwój działalności?

Przede wszystkim konsekwencja w działaniu, wysokie standardy obsługi i ciągłe wsłuchiwanie się w potrzeby Klientów. Dzięki temu możliwy jest rozwój. Jesteśmy zwolennikami ewolucyjnego podejścia, zmiany wdrażamy stopniowo i za każdym razem zależy nam na wypracowaniu optymalnego modelu komunikacji. Cały czas jesteśmy też blisko rynku szkoleniowego, poznajemy nowinki szkoleniowe i stale monitorujemy zmiany, jakie tam zachodzą.

Jakich rad jako przedsiębiorca, by mogła pani udzielić osobom, które dopiero rozpoczynają swoją działalność?

Przede wszystkim jasne określenie celu i konsekwencja w jego realizacji. Niepoddawanie się przy pojawieniu się pierwszych trudności. Otwartość na zmiany i wsłuchiwanie się w potrzeby rynku i Klientów.

Jak ładuje pani akumulatory w tak wymagającej branży?

Uwielbiam podróże i czas spędzany z rodziną. Staram się regularnie wyjeżdżać, aby ładować akumulatory i mieć czas na dystans. Z reguły, gdy wracam, mam głowę pełną pomysłów i dużo energii. W tygodniu biorę udział w zajęciach musicalowych, w trakcie których udaje mi się w ogóle nie myśleć o pracy.

W ogóle staram się być „tu  i teraz” i w 100% angażować się w to, co robię w danej chwili. Dzięki takiemu podejściu udaje mi się zachować wewnętrzną harmonię.

PO WIĘCEJ INFORMACJI ZAPRASZAMY NA STRONĘ: HTTPS://EDUBROKER.PL/

Prezes Grupy Profesja, w ramach której rozwija działalność doradczą, szkoleniową oraz aktywizacyjną. Propagatorka międzynarodowego transferu dobrych praktyk oraz innowacyjnych rozwiązań dla biznesu.

Dlaczego stawiam na kobiety? Dominika Flaczyk o równości i różnorodności w biznesie.

REDAKCJA: Czy zakładając firmę Grupa Profesja, celowo zatrudniała Pani tylko kobiety, czy ma to związek z nierównością, którą można zaobserwować w biznesie?

Dominika Flaczyk, Prezes GRUPY PROFESJA: Grupa Profesja powstała z potrzeby niesienia pomocy, z jednej strony firmom, poprzez rekrutacje pracowników oraz szkolenia dedykowane pracownikom wszystkich szczebli, a z drugiej osobom, które mają trudności w powrocie na rynek pracy, podjęciu zatrudnienia czy podniesieniu kwalifikacji oraz niwelowaniu nierówności społecznych. To prawda, że od początku szczególnie ważną grupą były dla mnie kobiety, w tym młode matki. Jednak nigdy nie zamykałam się na zatrudnianie mężczyzn, którzy również pracują w Grupie Profesja.

Ubolewam nad tym, że nierówność w traktowaniu mężczyzn i kobiet w biznesie istnieje i, że statystycznie ogólna globalna przepaść między płciami zamknie się dopiero w 108 latach (według pierwszej edycji raportu Światowego Forum Ekonomicznego obejmującego 106 krajów). Uważam jednak, że troska o prawa kobiet nie powinna wiązać się z umniejszaniem znaczenia czy dyskryminacją mężczyzn.

PRZEZ LATA PROWADZENIA KILKU FIRM ZARZĄDZANYCH PRZEZ KOBIETY
CZY KONTAKTY Z WŁAŚCICIELKAMI INNYCH FIRM
JESTEM PRZEKONANA, ŻE KOBIETY MAJĄ OGROMNY WPŁYW NA FUNKCJONOWANIE PRZEDSIĘBIORSTWA I JEGO WYNIKI FINANSOWE.

Trudno o badania potwierdzające hipotezę, że zwiększenie liczby kobiet w zarządach przedsiębiorstw „uleczy” gospodarki narodowe, ale można wskazać, że różnorodność, którą bezsprzecznie kobiety wnoszą do zarządzania, staje się czynnikiem determinującym sukces przedsiębiorstwa.

CO PANI ZDANIEM STANOWI NAJWIĘKSZY PROBLEM, JEŻELI CHODZI O NIERÓWNOŚĆ W BIZNESIE?

Myślę, że wciąż niedostateczna wiedza na temat wartości, jakie wiążą się z obecnością kobiet w zarządach i wśród najwyższej kadry. Większy udział kobiet w zarządzaniu przedsiębiorstwem ma nie tylko wymiar ekonomiczny czy wizerunkowy, ale również strategiczny w rozwoju organizacji, a także całych gospodarek narodowych.

Nie bez znaczenia pozostają stereotypy związane z płcią i pełnionymi rolami społecznymi. Brakuje świadomości, że umiejętności rozwijane poza pracą są niezwykle przydatne w zarządzaniu.

Dla przykładu, jedną z najbardziej poszukiwanych obecnie umiejętności, jest zdolność do optymalnego wykorzystania kompetencji pracowniczych. Kobiety, dzięki swojej empatii, są lepiej przygotowane do pełnienia ról, w których bardzo istotne są kompetencje miękkie.

CO KOBIETY WNOSZĄ DO ORGANIZACJI?

Według Raportu Światowego Forum Ekonomicznego z 2018 roku wspomniana empatia jest kluczowym czynnikiem skutecznego zarządzania i łączy się z umiejętnością słuchania, zaangażowaniem i podejmowaniem racjonalnych decyzji. Inne badania podkreślają znaczenie elastyczności, współpracy, budowania relacji i budowania zespołów, co znów jest domeną bardziej kobiecą. W badaniach prowadzone przez ponad 30 lat przez Harvard Business Review i opublikowanych w 2012 roku, kobiety zostały ocenione jako skuteczniejsze liderki, dodatkowe punkty otrzymywały również za przejmowanie inicjatywy. Kobiety na stanowiskach zarządczych częściej się dokształcają, są bardziej kreatywne w tworzeniu nowych rozwiązań i przejmują odpowiedzialność za ich wdrożenie, co pozwala im efektywnie zarządzać i prowadzić zespół.

KOBIETY BIZNESU CECHUJE WIĘKSZA ODPORNOŚĆ NA STRES, UMIEJĘTNOŚĆ DZIAŁANIA POD PRESJĄ CZASU, LEPSZA ORGANIZACJA PRACY, UMIEJĘTNOŚĆ PRACY ZESPOŁOWEJ.

CO W TAKIEJ SYTUACJI NALEŻAŁOBY ZROBIĆ?

Moim zdaniem, do poprawy obecnej sytuacji przyczynia się propagowanie dobrych praktyk w biznesie, prowadzenie badań nad wpływem kobiet na sposób zarządzania i wyniki przedsiębiorstw, a w efekcie publikacje i konferencje propagujące owe wyniki, realizacja akcji społecznych i kampanii medialnych. Wszystko to wpływa na zmianę mentalności i pomaga kreować nowe postawy wobec właścicieli firm.

Uważam, że powinniśmy działać dwutorowo, uświadamiać właścicielom firm pozytywny wpływ kobiet i wartości, jakie wnoszą do biznesu oraz wspierać same kobiety w rozwijaniu ich kariery zawodowej.

Po więcej informacji zapraszamy na naszą stronę internetową: https://grupaprofesja.com

Jakie zasady stosuje pani w biznesie?
W swój biznes dosłownie wkładam całą siebie. To podstawowa zasada, którą zawsze się kierowałam. Konsekwencja i samodyscyplina to niezbędne cechy każdego przedsiębiorcy, dlatego też cały czas nad nimi pracuję. Z każdym dniem staram się robić wszystko lepiej niż dotychczas. W pracy bardzo wiele wymagam od siebie, ale też dużo od innych. Słucham ludzi, z którymi pracuję, bo nikt nie ma monopolu na rację. Wreszcie ufam, ale kontroluję, bo to pozwala uniknąć wpadnięcia w ciasne ramy rutyny.

Które z nich sprawdzają się w każdej sytuacji i mogłaby je pani polecić młodym przedsiębiorcom?
Każda z reguł, które wymieniałam, jest składnikiem mojego przepisu na sukces. Żadnej z nich nie mogę pominąć. Każdą z nich mogę z czystym sercem polecić każdemu. Warto jednak pamiętać, że nie ma takich samych ludzi i takich samych biznesów. Trzeba więc dostosować zasady do swojej osobowości oraz branży, w której pracujemy.

Intuicja czy twarde dane i analizy?
Analiza i dobry biznesplan jest ważny w każdym biznesie, ale nic nie zastąpi intuicji. Pewnych rzeczy nie da się po prostu do końca zaplanować. Trzeba czegoś więcej, aby osiągnąć sukces. Wielu twierdzi, że inwestowanie to zarządzanie ryzykiem. Zawsze kochałam to ryzyko i chyba w tym tkwi klucz, bo nie da się nim zarządzać wyzbywając się uczuć. To one są najważniejsze. Twarde dane to tylko instrument, który pomaga, ale nie decyduje.

Czy prowadzenie własnych restauracji to trudny biznes?
Gastronomia to jeden z tych biznesów, który niesie za sobą największe ryzyko. Nie bez przyczyny karczmy, restauracje czy bary tak często znikają z rynku. Aby osiągnąć sukces w tej branży, trzeba pasji i ciągłego samodoskonalenia. Trzeba kochać to, co się robi, by wiedzieć, co jest najważniejsze. Trzeba kochać ludzi, by być wyczulonym na ich potrzeby. U nas najważniejszy jest smak i jakość oraz ciągłe zaskakiwanie klientów, dlatego moja góralska karczma to nie tylko kwaśnica i placek po zbójnicku, to także dania wellness.

Jak trafiła pani do branży gastronomicznej?
To zawsze było moje marzenie, a ja kocham marzyć i spełniać swoje marzenia. Wcześniej prowadziłam wiele biznesów, które przynosiły duże pieniądze, ale zakładając „Bidę” po prostu wiedziałam, że to jest to. Gastronomia pozwala mi na codzienny kontakt z ludźmi i sprawianie im przyjemności. To daje satysfakcję i napędza do dalszego rozwoju.

Czy ludziom nie znudził się tradycyjny kotlet z zasmażką?
W naszym kraju ludzie zawsze będą mieli ochotę na tradycyjne polskie jadło. Wynika to z przywiązania do tradycji i kultury. Coraz częściej jednak otwieramy się na świat, także na inne, nowe smaki. Polacy polubili kuchnię włoską, a więc w „Bidzie” mamy pasty i makarony. Z biegiem czasu wzrosła świadomość znaczenia zdrowego stylu życia i popularność dań wellness, które też są dostępne w naszej karcie. W kuchni zawsze będziemy szukać czegoś nowego – to naturalne, ale nigdy nie porzucimy smaków dzieciństwa, choćby z powodu nostalgii za zapachami rodzinnego domu.

Nawet doświadczony biznesmen popełnia błędy?
Ten się nie myli, kto nic nie robi. Nie ma ludzi, którzy potrafią ustrzec się błędów. Porażka uczy więcej niż sukces, który jest przewrotny i podstępny. Potrafi rozleniwić. Jeśli poniosłam już jakąś porażkę, to zawsze wyciągałam z niej wnioski. Dzięki temu mogę śmiało powiedzieć, że w biznesie nigdy nie popełniam dwa razy tego samego błędu.

Z czego jest pani zawodowo najbardziej dumna?
Z tego, że z roku na rok mamy coraz więcej gości. Cieszy mnie widok zespołu wspaniałych ludzi, którzy stworzyli w naszej firmie fajny zespół połączony wspólną pasją i dążeniem do samodoskonalenia. Dzięki temu z przyjemnością przychodzimy do pracy, dzięki temu zbudowaliśmy markę rozpoznawalną nie tylko w naszym kraju, ale i w Europie.

Własny biznes jest jak zaborczy mężczyzna czy raczej wymagające ciągłej uwagi dziecko?
Raczej wymagające ciągłej uwagi dziecko, ale ono też potrafi być zaborcze, może nawet bardziej niż mężczyzna…

Żeby osiągnąć sukces, trzeba poświęcić się czemuś w 100 procentach?
Nie ma innej drogi. Trzeba kochać to, co się robi i dać z siebie wszystko. Tu nie ma miejsca na półśrodki, bo one prowadzą donikąd.

Czy można pozostać kobiecą i zarazem być skuteczną bizneswoman?
W tym pytaniu pobrzmiewa obawa, że kobiecość może zaszkodzić w biznesie. To absolutna i piramidalna bzdura. Czas pozbyć się w końcu kompleksów! Bycie kobietą nie stoi w sprzeczności z byciem bizneswoman. Powiem więcej – tylko może pomóc. Troska i dbałość o siebie i innych, czułość i intuicja, poczucie smaku i estetyki, wreszcie empatia – to cechy oraz silne strony prawdziwej kobiety, bez których nie wyobrażam sobie udanego interesu. Kobiecość jest naszym dodatkowym atutem, który w wielu sytuacjach pozwala uniknąć kłopotów.

W interesach pozostaje pani sobą czy gra według twardych reguł męskiego biznesu?
Jestem w 100 proc. sobą. Inaczej nie mogłabym nawet marzyć o osiągnięciu sukcesu. Pomimo tego, potrafię się odnaleźć w twardych zasadach biznesu. Nigdy jednak nie powiedziałabym, że one są męskie. To są zasady gry takie same dla wszystkich. Trzeba się do nich dostosować i wykorzystywać w interesach nasze silne strony.

Lepiej współpracuje się pani z kobietami czy z mężczyznami? A może idealnie się uzupełniamy?
Współpracuję z dobrymi pracownikami, kreatywnymi ludźmi, którzy dzielą moją pasję. Płeć nie ma tu żadnego znaczenia. Zatrudniam zarówno kobiety, jak i mężczyzn. Faceci są schematyczni i opanowani, kobiety bardziej drobiazgowe i wrażliwe. Doskonale się uzupełniają. Tworzą mieszankę cech, która ułatwia prowadzenie mojego biznesu, dlatego zawsze w moich karczmach tworzę „pary menadżerskie”. Jeśli kobieta jest menadżerem, to jej zastępcą jest mężczyzna i odwrotnie, jeśli facet rządzi, jego zastępcą jest kobieta. To sprawdzone, idealne rozwiązanie.

Jakie kobiety pani ceni?
Spełnione zawodowo i życiowo. Potrafiące kochać i akceptować siebie i innych. Pozbawione kompleksów. Panie, które wiedzą, czego chcą i potrafią być szczęśliwe. Takie, które mają własne zdanie i jednocześnie potrafią słuchać innych. Uwielbiam też kobiety, które mają odwagę walczyć o siebie i swoje życie. Traktujące każdą przeszkodę jak szansę na samodoskonalenie.

Czy przyjaźń jest dla pani ważna?
Przyjaźń to najtrudniejsze z uczuć. Wymaga wielkiego pokładu wzajemnego zrozumienia i zaufania, aby mogła przetrwać w zwariowanych realiach dzisiejszego świata. Prawdziwy przyjaciel to szczery człowiek, który z potrzeby serca ma odwagę powiedzieć mi to, co myśli na każdy temat. I nie zawsze musi mi się to podobać. Tym różnią się przyjaciele od innych ludzi.

Co znaczy dla pani współcześnie pojęcie kobiecości?
Mówiłam już o kobietach, które cenię. Wierzę głęboko, że stanowią wzór współczesnej prawdziwej kobiecości. Ktoś może powiedzieć, że chcę połączenia ognia z wodą. Może i tak, ale życie nauczyło mnie, że jest to możliwe. Trzeba tylko chcieć w to wierzyć.

A męski mężczyzna? Taki, który, kiedy trzeba, potrafi naprawić kran czy może taki, który nie wstydzi się łez?
Zdecydowanie facet bez kompleksów. Hydraulika zawsze mogę wezwać. Dla mnie męski staje się mężczyzna, który nie wstydzi się łez, potrafi porozmawiać o emocjach, uczuciach i dzięki temu panuje nad nimi. Nie jest jednak zniewieściały. Radzi sobie z samym sobą i z przeciwnościami losu. Potrafi pomóc, ale sam nie boi się pomocy. Nie jest typem macho, który na każdym kroku próbuje udowadniać całemu światu swoją męskość.

Czy silne, zdecydowane, niezależne kobiety mają pod górkę, jeśli chodzi o związki?
Z tymi związkami to pewnie mamy trochę pod górkę. Nie jest łatwo odróżnić miłość od interesowności. My nie szukamy standardowych osób zamkniętych w ciasnym stereotypie roli kobiety w rodzinie. Więcej wymagamy od mężczyzn, bo więcej wymagamy od siebie. Myślę, że powinniśmy szukać ludzi, którzy będą dzielić z nami nasze pasje. Takich, którzy chcą zmieniać otoczenie i inwestować w siebie. „Cierpiących” na niepohamowaną ciekawość świata i nieustający głód nowych wyzwań. Znaleźć takiego człowieka nie jest łatwo, ale wierzę w to, że trzeba szukać i nie tracić nadziei.

Czy jest coś, czego zazdrości pani mężczyznom, a co przydałoby się nam – kobietom?
Niczego im nie zazdroszczę, bo jestem kobietą i znam swoją wartość. Każda płeć ma swoje mocne i słabe strony. Sęk w tym, aby w życiu wykorzystywać swoje atuty, a słabości zamieniać w siłę.

Najpiękniejszy komplement, jaki pani usłyszała?
Czasami, jak podejmuję nowe wyzwania i pytam przyjaciół, czy to się uda, słyszę: „A komu ma wyjść, jak nie tobie?

Gdyby miała pani opisać samą siebie w czterech słowach…
Stanowcza, konsekwentna, szalona, pozytywna.

Skąd czerpie pani ogromne pokłady energii i optymizmu, które widać na pierwszy rzut oka, kiedy się z panią rozmawia?
Ja nie piętrzę przed sobą przeszkód, wciąż szukam szans dla siebie i pomysłów na swoje bycie. Nie marnuję życia na myślenie o rzeczach, na które nie mam wpływu. Ciągle chcę się rozwijać i zmieniać swoje otoczenie. Po prostu chcę zaskakiwać siebie i innych, by nie znudzić się życiem.

Czy nam, kobietom, czegoś nie wypada? Co poradziłaby pani tym, które straciły radość z życia, są zagubione, boją się spełniać swoje marzenia?
Ja bym bardzo chciała, by nam, kobietom, wypadało to wszystko, co wypada mężczyznom. Tym, które straciły radość życia, są zagubione i boją się swoich marzeń, powiedziałabym jedno: uwierz, że możesz i pozbądź się kompleksów. Zrób wreszcie coś dla siebie. Życie jest za krótkie, aby poświęcić je na samobiczowanie.

Co jest pani największą pasją?
To praca nad sobą. Cały czas staram się dbać o siebie i swój organizm. Wbrew pozorom, robię to z czystego egoizmu. Wiele wymagam od swego ciała, a więc staram się o nie dbać. To taka moja osobista higiena życia. Ćwiczę taniec, jogę, trx, chodzę regularnie na siłownię.

Jak znajduje pani czas na połączenie pracy i życia prywatnego?
Przez całe życie łączę te dwie sfery. To kwestia samodyscypliny, o której wcześniej już mówiłam. Z każdego dnia staram się wycisnąć dosłownie wszystko. Wstaję wcześnie rano i układam swój dzień tak, aby znaleźć czas na wszystko. Na pracę i prywatność. Staram się zachować swoistą harmonię pomiędzy pracą, a pasją. Życiem dla siebie, innych i najbliższych.

Wiem, że kocha pani tańczyć…
My, kobiety, jesteśmy nieokiełznanymi gejzerami uczuć. Nie mamy prawa ich w sobie dusić. Nie możemy się ich obawiać. Każda z nas musi tylko znaleźć piękną drogę do ich okazania . Dla mnie taką drogą jest taniec, który naznaczony jest jakimś cudownym darem uzewnętrzniania kobiecości.

Najbardziej szalone niespełnione marzenie?
Od dawna marzę o winnicy w malowniczej Toskanii. Kocham dobre, wykwintne wino i romantyczne krajobrazy gorącej, środkowej Italii. Oczami wyobraźni widzę wtedy posiadłość położoną na skąpanych w słońcu wzgórzach usianych polami winogron i sadami oliwnymi. Kamienny, nieco surowy dom z przepastnymi piwnicami, w których leniwie leżakują wina i pokojami przeznaczonymi dla przyjaciół i gości mojej winnicy. Tak… Spokojne spacery wśród tych wzgórz… Zapierające dech w piersiach widoki… Gorące powietrze rozedrgane koncertami cykad. Tak… Tam mogłabym spędzić resztę życia!

Co zabrałaby pani ze sobą na bezludną wyspę?
Zacznijmy od tego, że nie pojechałabym na nią. Zbyt mocno kocham ludzi. Nie wytrzymałabym długo na takim wygnaniu. Oczywiście potrafię być sama. Uważam, że w ciszy jest wielka siła. Ale znam siebie, długo w samotności nie potrafię wytrzymać.

Ukochane miejsce, do którego lubi pani wracać?
Mój dom. I nie chodzi tylko o mury, ale o wszystko, co się z nim wiąże. Zapachy, kolory, poczucie niewytłumaczalnej bliskości i świadomość bezpieczeństwa. Czucie wszechogarniającego ciepła mojego osobistego świata, który sobie stworzyłam i uwielbiam w nim przebywać. Nie spędzam w domu dużo czasu. Zbyt wiele obowiązków, zbyt dużo podróży. Ale te krótkie chwile, spokojne wieczory, wystarczają. Tu odpoczywam, odnajduję spokój i równowagę, odzyskuję siły witalne i poszukuję natchnienia. Uwielbiam tu wracać…

Czego życzyłaby pani sama sobie?
Tego, aby nigdy nie opuściły mnie marzenia, bo one zawsze były, są i będą podstawą mojego sukcesu.

Cały materiał znajduje się w 16. majowo – czerwcowym wydaniu EksMagazynu.