Taormina – jak dojechać?

Podobnie jak samo zwiedzanie miasta, podróż do Taorminy trzeba zacząć z jednej z dwóch stron. Od Mesyny na północy lub od Katanii na południu. Dojazd możliwy jest co prawda koleją, ale polecamy gorąco wizytę autem. Przede wszystkim z uwagi na niebywałe widoki na trasie! Nasza ekipa do miasteczka robiła dwa podejścia (pierwsze w ramach wizyty terenowej, drugie już na sesje zdjęciowe) i za każdym razem jechaliśmy z Katanii inną trasą.

Obie mają swoje wielkie zalety. Jazda bezpłatnymi drogami jest nieco dłuższa, ale umożliwia podjazd do Tarominy od strony plaży, a więc niemal od poziomu morza. Z tej perspektywy miasto wbite w górujące wysoko skały robi piorunujące wrażenie. A że zabudowa Taorminy zaczyna się już na samym dole, stopniowy podjazd serpentynami to kolejne świetne doświadczenie. Jeśli jednak wolicie nie napawać się widokami, autostrada również jest świetnym wyjściem. I nie obawiajcie się słowa „płatna”, za trasę Katania-Taormina zapłaciliśmy dosłownie 1€. Sam wjazd do tunelu wyrytego dosłownie pod domami Taorminy jest większych pieniędzy!

Dojazd do miasta kończy się na jednym z węzłowych parkingów. Największy, wielopoziomowy znajduje się przy wjeździe od strony Katanii (Porta Catania). Jeśli nie macie gwarancji miejsca parkingowego w mieście lub jednym z mniejszych parkingów od strony Mesyny, Parcheggio Porta Catania to najpewniejsza opcja.

Taormina – co zwiedzić?

Podobnie jak dojazd, zwiedzanie zależy od strony, z której przybędziecie. Kluczowe atrakcje są skupione wzdłuż jednej kluczowej uliczki – Corso Umberto. A Corso Umberto zaczyna się jedną bramą i kończy drugą, w naszym przypadku odpowiednio Porta Catania i Porta Messina. Już historyczne bramy robią niemałe wrażenie, a ciasna zabudowa Corso Umberto przeplata się z ciekawie zorganizowaną półotwartą przestrzenią.

Idąc od strony Katanii cienista uliczka ze stłoczonymi kamieniczkami otwiera się dla Piazza Duomo – placu przed główną katedrą. Z racji ciasnoty Duomo di Taormina to niewielka budowla, za to sięgająca XIII wieku. Wrażenie robi średniowieczna kamienna konstrukcja, którą znajdziemy jeszcze w kilku istotnych budynkach Taorminy. Ponieważ osada sięga korzeniami czasów starożytnych, historia niektórych obiektów jest fascynująca.

Doskonałym przykładem jest wieża zegarowa w centrum miasteczka. Jej podstawę stanowią mury obronne sprzed naszej ery, towarzysząca jej brama pierwotnej osady powstała w XII wieku, natomiast w XVII wieku dobudowano właśnie zwieńczenie z zegarem. Po przejściu na drugą stronę Taormina odsłania swój największy plac wyłożony brukiem o charakterystycznym wzorze bliskim szachownicy. Po jednej stronie barokowy kościół św. Józefa, a po drugiej taras widokowy odsłaniający panoramę miasta i morze.

Idąc dalej Corso Umberto trafiamy na ważne skrzyżowanie z uliczkami Via Teatrino Romano i Via Teatro Greco. Jak wskazują ich nazwy, na pierwszej znajdują się ruiny maleńkiego antycznego teatru rzymskiego. Natomiast na końcu drugiej stoi potężny teatr greko-romański, który stanowi jedną z największych atrakcji Taorminy. Z widowni widać bowiem nie tylko scenę, ale również Etnę. Dochodząc do każdego z teatrów miniemy istotne pałace Taorminy – Palazzo Corvaja oraz Palazzo dei congressi.

Jak najlepiej zwiedzać Taorminę?

Jeśli na odwiedziny w antycznym miasteczku macie tylko parę lub kilka godzin, zdecydowanie najlepiej trzymać się Corso Umberto. Tu nie tylko nie ominiecie kluczowych atrakcji, ale też znajdziecie najwięcej restauracji i sklepów. A po przejściu całości zostanie jeszcze czas na zapuszczenie się w boczne uliczki, które nas urzekły zdecydowanie najbardziej.

Z Corso Umberto i Via Teatro Greco rozchodzą się schody w górę i dół miasta, prowadzące w piękne, zacienione zakątki. Tam znajdziecie maleńkie trattorie, sklepiki i placyki. Szczerze polecamy zwłaszcza Via Timoleone. Choć z nazwy to ulica, to jej kluczową część stanowią kaskadowe schody ozdobione kwiatami oraz drzewkami mandarynkowymi. Późną jesienią owoce dojrzewają i można je nawet złapać, przystając na krótki odpoczynek.

W bocznych uliczkach warto szukać również opcji obiadowych, ponieważ im dalej od Corso Umberto, tym taniej (i wcale nie gorzej!). Tu warto dodać, że Taormina nie jest szczególnie droga w przypadku jednodniowej wizyty. Jeśli zostaniecie na dłużej, koszty parkingu i noclegów faktycznie są znacznie wyższe niż w innych miejscach Sycylii. Jednak pizza lub pasta przepite dobrym winem nie skończą się bolesnym rachunkiem.

Jak spojrzeć na Taorminę z góry?

Choć widoki z Taorminy robią niemałe wrażenie, warto spojrzeć też w górę. Nad miastem góruje zamek, a tuż pod nim kościół Madonna della rocca. Można dojechać do nich autem dzięki serii serpentyn, ale również wejść. To doskonały sposób na spalenie kalorii z restauracji, ale też trzeba uważać. Schody prowadzące do kościoła są bardzo strome. Piękne, obsadzone ogrodami, ale jednak strome!

Kościółek co prawda jest maleńki, a wiatr na górze przenikliwy, a jednak warto się poświęcić. Widok na Taorminę niemal pionowo w dół wynagradza drogę. Jest i inne rozwiązanie dla chcących spojrzeć na Taorminę z góry. To wizyta w Castelmola, wsi położonej na jeszcze wyższym wzgórzu. Trasa to już ponad pół kilometra w górę, a hotele i restauracje są oczywiście droższe. Czy widok będzie wart tej ceny? Oceńcie sami, dla nas już serpentyny i podjazdy w Taorminie były wystarczającym źródłem wrażeń za kierownicą…

Isola Bella, a więc Piękna Wyspa, nie jest nawet technicznie wyspą, ponieważ ma połączenie lądowe z plażą. Połączenie to zależy jednak od pływów i związanego z nimi poziomu wody. Czasami można przejść po wąskim pasie kamieni suchą stopą, a czasami prawie po kolana w wodzie. Ponieważ jednak Isola Bella dzieli zatokę niemal idealnie na pół, zawsze można liczyć na to, że fale „usypią” nam z kamieni drogę.

Czym jest Isola Bella?

Choć trudno w to uwierzyć, długa na zaledwie 160 metrów skalista wysepka obecnie jest rezerwatem przyrody. Można na nią wejść i skorzystać z maleńkiej plaży z widokiem na Taorminę, jednak większość pozostaje ukryta dla zwiedzających. To zabieg konieczny dla ochrony licznych gatunków roślin i zwierząt, które stworzyły tu swój niezwykły ekosystem. Ponieważ wyspa była wykorzystywana przez jednego z właścicieli jako ogród egzotyczny. Sprowadzone rośliny doskonale się przyjęły, a wyspa stanowi dziś schronienie dla kilku gatunków ptaków i jaszczurek.

Przez wieki wyspa zmieniała swoich właścicieli kilkakrotnie. Pierwotnie była własnością królestwa Obojga Sycylii i właśnie król Ferdynand I Burbon ofiarował ją miastu Taormina na własność w 1806 roku. Z końcem XIX wieku ten piękny zakątek przejęła Florence Trevelyan, ze słynnego brytyjskiego rodu. To właśnie Florence wykazała się ogromnym zapałem ogrodniczym i wprowadziła na wysepkę nowe gatunki.

Stojący na skraju Isola Bella uroczy dom również powstał za sprawą Trevelyan, która mieszkała w nim do śmierci. W XX wieku obiekt służył nawet przez jakiś czas jako niewielki hotelik. W 1990 roku wyspę kupił region Sycylia, a jej niewielki obszar został oficjalnie rezerwatem.

Isola Bella – jak dojechać?

Morski skarb Taorminy leży niemal dokładnie przy starej drodze krajowej SS 114. Dojechać można oczywiście autostradą, a dopiero w Taorminie zjechać na krajówkę. Znacznie trudniej jest jednak znaleźć miejsce do parkowania. Wzdłuż drogi szanse na to są iluzoryczne. Pozostaje skorzystać z jednego z położonych dalej parkingów i wąskim poboczem dojść do plaży. W takim wypadku można skorzystać z dwóch ciągów schodów – po jednym na każdym końcu plaży. Trzeba jednak brać pod uwagę, że bramy na plażę są zamykane wieczorem.

Jeśli jednak wolicie zaparkować naprawdę blisko i odwiedzić to miejsce nawet o zmroku, jest jedna prosta sztuczka. Trzeba podjechać do bramy ośrodka La Plage i zadzwonić domofonem jako klient lokalnego baru. Z grzeczności należy wówczas skusić się na kawę lub deser, ale to naprawdę niewielka cena za parking dosłownie pod nosem. A w przypadku odwiedzin wieczorem – za Isola Bella i plażę niemal do swojej dyspozycji!

Największe atrakcje Syrakuz? Zacznijmy na Ortygii!

Syrakuzy co prawda nie mają swojego lotniska, ale aż dwa sycylijskie porty lotnicze są położone blisko. Mniejsze lotnisko Comiso nie oferuje transportu publicznego do Syrakuz, za to bardziej znane Polakom lotnisko w Katanii pozwala przesiąść się w pociąg za niewielkie pieniądze i w godzinę dwadzieścia dojechać do Syrakuz. Można też, jak my, wynająć auto. Po Sycylii wszak najbezpieczniej jeździć autostradami, z dala od nieokiełznanego chaosu wąskich uliczek miast.

Czy autem, czy pociągiem, najlepiej dojechać aż do wysepki Ortygia, gdzie Syrakuzy narodziły się setki lat przed naszą erą. Dworzec kolejowy znajduje się blisko Ortygii, natomiast po wjeździe na wyspę można znaleźć sporych rozmiarów parkingi, których cena nie boli. Boli za to – w sezonie – zatłoczenie. Ot, kolejna zaleta przyjazdu jesienią. I, jeśli możemy coś poradzić: kategorycznie nie pchajcie się autem w skrajnie wąską zabudowę starego miasta. W niektórych uliczkach naprawdę trzeba uważać na lusterka, a ruch jednostronny nie zawsze jest optymalnie oznakowany.

Po stanięciu własną stopą na Ortygii – koniecznie w wygodnych butach! – można oddać się zwiedzaniu. Warto pamiętać, że ten wyjątkowo zamożny ośrodek ongiś ograniczał się wyłącznie do wysepki. Dlatego zagęszczenie zabytków jest ogromne i nie trzeba mieć specjalnego planu zwiedzania, można zwyczajnie ruszyć przed siebie. I tak zaczniecie najpewniej od ruin świątyni Apolla, a wkrótce dojdziecie do pięknie zdobionej fontanny Diany, dalej świątyni Ateny, kończąc na zamku (Castello Maniace).

Wyjątkowo gęsta zabudowa daje dużo cienia, więc spacer jest naprawdę miły. I to on, a nie same zabytki, dał nam najwięcej radości. Uliczki Syrakuz są atrakcją samą w sobie – od gwarnych i turystycznych po ciche, z przemykającymi czasem mieszkańcami. Ponieważ Ortygia jest niemal w 100% zabudowana kamieniem, kamienice są obficie zdobione pnączami lub roślinami doniczkowymi. Po większe skrawki zieleni trzeba udać się na zachodni brzeg wyspy, gdzie znajdują się źródło i ogrody Aretuzy oraz długi szpaler imponujących drzew.

Oczywiście, znajdziecie tu limuzyny i jachty najzamożniejszych odwiedzających. Jednak blichtr markowych butików na Ortygii miesza się z małymi rodzinnymi jadłodajniami czy niemałą armią bezdomnych kotów snujących się po kątach. Dobra pizza, kawa czy gelato? Niemal na każdym rogu.

Na Ortygii Syrakuzy się nie kończą…

Dojeżdżając do starożytnej wyspy minęliśmy rzeźbę liczby π, co wzięło nas z zaskoczenia. Niesłusznie, przecież właśnie tu urzędował Archimedes, gdy obliczał dokładną wartość liczby. Zresztą, pomnik Archimedesa również znajduje się na wjeździe do Ortygii, wzdłuż reprezentacyjnego Corso Umberto I.

Nie dla rzeźb warto jednak zwiedzać „kontynentalną” część Syrakuz. Gdy miasto zaczęło się rozrastać poza pierwotną wysepkę, otworzyło się pole do kolosalnych inwestycji. W dzielnicy Neapolis powstały więc imponujące kamienne obiekty. Wśród nich amfiteatr rzymski, teatr grecki czy ołtarz Hierona – największy zachowany ołtarz antyku. Dziś wszystkie te obiekty – wraz z rzeźbami i jaskiniami pomiędzy nimi – tworzą park archeologiczny Neapolis. Tu wstęp jest biletowany, ale absolutnie wart swej ceny!

Różnica w rodzaju skały nie zrobi wrażenia na nikim, kto nie pasjonuje się geologią. Za to widok Scala dei Turchi nie pozostawi Was obojętnymi. W dosłownym tłumaczeniu to miejsca nazywa się Schody Turków, ponieważ rozbójnicy i piraci z tego rejonu mieli wykorzystywać to miejsce jako schronienie.

Choć Sycylia nie jest wielką wyspą, ani z Palermo, ani z Katanii nie jest tu szczególnie blisko. Scala dei Turchi znajduje się na południowym zachodzie, w prowincji Agrigento. Jeśli nie dla samych skał, z pewnością warto się tutaj pojawić dla zachowanych do dziś antycznych świątyń, a także wyjątkowo urokliwego wybrzeża.

Nie całe wybrzeże tej części wyspy jest jednak cudownie białe. Nagie margle wystają jedynie na odcinku ok. 2 km piaszczystej plaży, a sama „turecka skała” ma niecałe 200 metrów długości. Jej wyjątkowość polega nie tylko na olśniewającej bieli, ale też na kształcie. Nie bez powodu mówimy o „schodach”, ponieważ osadowe warstwy naturalnie układają się w dosłowne schody, po których można wejść.

Choć UNESCO nie zgodziło się uznać Scala dei Turchi za godne miana atrakcji światowego dziedzictwa, bez wątpienia to imponujące miejsce powinno być punktem obowiązkowym przy planowaniu wyprawy na Sycylię!

Brak tu rozwiniętego przemysłu i usług, a mieszkańcy utrzymują się głównie z hodowli zwierząt, uprawy roślin i turystów, których traktują z największą życzliwością. Nawet na głębokiej prowincji, gdzie uprawa roślin i hodowla koni, osłów, ale przede wszystkim owiec i kóz daje chleb większości mieszkańców, Sycylijczycy do odwiedzających odnoszą się bardzo przychylnie. W upalny dzień częstują zimną, źródlaną wodą, słodkimi owocami i kozim mlekiem.

Aresztowanie Bernardo Provenzano stało się dla mieszkańców wyspy symbolem wyswobodzenia z wpływów mafii. W rok po jego zatrzymaniu, w kolebce Cosa Nostra – miasteczku Corleone, odbył się trzydniowy maraton muzyczny pod hasłem „Nie dla mafii i mafiosów”. Cykl imprez i koncertów zorganizowała włoska MTV we współpracy z telewizją La7 oraz organizacjami społecznymi, sprzeciwiającymi się mafii.

Celem imprezy było uwrażliwienie młodzieży na kwestie związane z przestępczą działalnością mafii i na to, jakie stanowi zagrożenie. Przez trzy dni w cieszącym się ponurą sławą Corleone królowała rozrywka, muzyka i radość.

Występy włoskich artystów przeplatano filmami dokumentalnymi na temat zbrodni Cosa Nostra neapolitańskiej kamorry i kalabryjskiej ndranghety. Apelowano do nastoletnich słuchaczy koncertów i widzów przed telewizorami, by sprzeciwili się fali przestępczości i działali na rzecz przywrócenia praworządności na Sycylii i w innych regionach opanowanych przez mafijne gangi.

O ile w większych miastach można przynajmniej odnaleźć przystanki z nazwami linii, które kursują na danej trasie, o tyle w mniejszych, trzeba po prostu pytać tubylców – tak o przystanki, jak i trasy poszczególnych linii. Trapani jest jednym z takich miasteczek. Położone nad morzem, słoneczne, ciche i spokojne.

Rzymianie uważali, że Erice założył Eneeasz, a budowniczym murów miejskich i świątyni był Dedal. prawdopodobnie z tego samego kamienia co ona.

Do Erice można dostać się samochodem, trzeba tylko upewnić się, że kierowcy nie zakręci się w głowie od serpentyn, które trzeba pokonać w drodze na szczyt. Można też wjechać tu kolejką linową, wówczas dodatkową atrakcją są wspaniałe widoki – zarówno na Trapani sąsiadujące z Erice, jak i na morze.

Miasteczko podziwia się najlepiej rano, tuż po wschodzie słońca. Panuje tu wówczas cisza i spokój, o której pisał Grudziński. Wchodząc w bramy miasta ma się wrażenie wkroczenia w miejsce, gdzie zatrzymał się czas.

To wrażenie można spotęgować, przysiadając na pyszną poranną kawę w jednym z niezliczonych ogródków kawiarnianych, których właściciele wyparują turystów.

Będąc na targu, zaciekawiła mnie wielka ryba z długim dziobem w kształcie miecza, zwana miecznikiem. Drapieżna, mięsista, smakowała jak stek, jadłam ją w tamtejszej trattorii podaną z grilla z delikatnym sosem z czosnku, cytryny i oliwy. Po powrocie od razu kupiłam polędwicę z miecznika i przygotowałam ją sama, na sposób Sycylijski. Intensywność smaków i niebywały aromat, po zdjęciu ryby z patelni żeliwnej, przypomniał mi słońce i zapach tamtejszego morskiego powietrza. Bez wahania dodałam to danie do naszej karty menu w Portobello.

PESCE SPADA ALLA GRIGLIA
Grillowany stek z miecznika ze śródziemnomorskim sosem czosnkowo – cytrynowym

To danie wyjątkowo sycące i z pewnością niejeden mężczyzna poprosi o dokładkę. Ta ryba z powodzeniem może zastąpić mięso, a przy tym jest zdrowa i pozwoli nam utrzymać szczupłą figurę.
Polędwicę z miecznika kroimy na steki o grubości dwóch centymetrów. Patelnię żeliwną rozgrzewamy i kładziemy rybę na grillu. Jednocześnie przygotowujemy sos, którym polewamy steka w trakcie grillowania oraz odrobinę na talerzu. Siekamy drobno pietruszkę, czosnek, świeżo mielony pieprz, sól, dolewamy oliwę. W trakcie grillowania polewamy rybę naszą salsą zostawiając odrobinę, aby polać jeszcze na talerzu. 
Całą tajemnicą tego dania jest sos, który nadaje rybie śródziemnomorskiego charakteru i sycylijskiego aromatu. Sposób zrobienia i podania jest banalny, bo kuchnia włoska jest prostą kuchnią i nie należy tego zmieniać.

Restauracja Portobello

ul. Królowej Jadwigi 248

Kraków

www.portobellokrakow.pl

Czy wraz z nadejściem lata zmieniają się zwyczaje żywieniowe?
Nie zauważyłam czegoś takiego. Je się te same dania, co jesienią czy zimą. Rano filiżanka gorącego espresso – w małej ilości nie rozgrzewa organizmu – i słodki rogalik. Po południu makaron, a dopiero późnym wieczorem mięsa i cięższe posiłki. Do tego obowiązkowo czerwone wino rozcieńczone z wodą, a na Sycylii, gdzie na stołach królują ryby i owoce morza, rozcieńczone wino białe. Wino pije się zresztą niemal do każdego posiłku, rzadko samo. Włosi lubią też uraczyć się po jedzeniu ziołową nalewką. Na Sycylii pije się napój robiony z wody, świeżego soku z cytryny i startej skórki cytrynowej. Niestety, ten doskonały sposób na wzmocnienie aromatu soku, ciężko jest przenieść na polski grunt, bo owoce cytrusowe, które do nas trafiają, są pryskane.

W jaki sposób przyrządzane jest mięso?
Jada się dużo mięs z grilla. Niemal w każdym domu, w ogródku, jest zbudowany porządny grill w formie pieca, z którego korzysta cała rodzina. Grilluje się nie tylko różne rodzaje mięs, ale też warzywa – bakłażany, cukinie, paprykę, pomidory. Grillowane warzywa podajemy również w Portobello.

Latem zjada się więcej owoców?
Zdecydowanie. Włosi jedzą owoce przez cały dzień. Szczególnie popularne są brzoskwinie, pomarańcze, cytryny, nektarynki. W rejonie Emilia Romania widziałam całe sady drzewek brzoskwiniowych. Rosły tam tak, jak u nas jabłka. Radzę jednak uważać z częstowaniem się owocami bez zgody właściciela. Bardzo popularne są figi, z których robi się przepyszne konfitury. Figi, produkt dosyć drogi w Polsce, rosną we Włoszech na drzewkach przy drodze, często na dziko, są niemal wszędzie. Nie udało mi się znaleźć u nas dobrej jakości owoców granatu – w Italii spotkałam takie, jakie powinny być: słodkie, z ciemnoczerwonym miąższem i mnóstwem ziarenek. Włosi dodają do posiłków o wiele więcej warzyw niż my. Na Sycylii spotkałam się z całym bogactwem odmian, niedostępnych w naszej szerokości geograficznej. Włosi wykorzystują też liście roślin, na które my nie zwrócilibyśmy uwagi – szatkują, mieszają z oliwą i dodają do sałatek lub potraw mięsnych.

A słynne włoskie lody?
Gdziekolwiek byłam we Włoszech, wszędzie lody były przepyszne. Zachwycały naturalnym smakiem. Najbardziej popularne są klasyczne lody włoskie, robione na bazie mleka, rzadziej spotykane są sorbety. W każdym mieście jest mnóstwo małych lodziarni, a każda z nich oferuje swoje specyficzne smaki. Smak pistacjowy, dosyć popularny w Polsce nie ma nic wspólnego z tym, jaki możemy spotkać we Włoszech. Owoce pistacji mają tam bardzo intensywny, zielony kolor, a robione z nich lody – niezrównany smak i naturalnie uzyskaną barwę. Bardzo popularnym deserem są torty lodowe np. z dodatkiem owoców czy bakalii. Lody i torty lodowe je się na miejscu lub kupuje na wynos i przynosi jako deser.

Nie roztopią się po drodze?
Nie, ponieważ są podawane klientowi w specjalnych jednorazowych pojemnikach wykonanych z grubego styropianu, dzięki czemu dłużej utrzymują niską temperaturę. Torty lodowe trzymane są w sklepach w specjalnej witrynie i głęboko zamrożone.

Sycylia jest regionem, który opisuje pani w dołączonym do 17. numeru EksMagazynu dodatku kulinarnym „sEKSowna Kuchnia Włoska”. Co jadają Sycylijczycy?
Przede wszystkim ryby i owoce morza. Na Sycylii jest mało sklepów rybnych, ponieważ kupuje się je na małych i dużych targach bezpośrednio od rybaków. Wszystko jest świeże, złowione często w tym samym dniu. Niektóre ryby są tak słone, że nie trzeba dodawać żadnych przypraw. Morze w okolicach Sycylii jest w niektórych miejscach do tego stopnia nasycone solą, że są gatunki ryb, które są niemal całkowicie pozbawione ości, mają tylko kręgosłup. Reszta zostałaby „przeżarta” przez sól. Ryby mają specyficzny zapach morza, który nie ma nic wspólnego z ciężkim zapachem, który znamy z naszych rybiarni. Jeśli chodzi o owoce morza, to na Sycylii spotkałam się z tak wieloma odmianami morskich żyjątek, że nie jestem w stanie podać nazw wszystkich, które są serwowane na tamtejszych stołach. Potrawy są robione z naturalnych składników.

W Portobello też króluje prosta kuchnia…
Dokładnie, to bardzo ważne, poczynając od składników, a kończąc na sposobie przyrządzania dań. Przygotowujemy mięso z grilla, nie robimy dań smażonych, dodajemy wino do gotowania, ciasta pieczemy bez proszku do pieczenia, czyli bez chemii. Nie dodajemy żadnych polepszaczy smaków. Wizytówką Portobello jest tradycyjna, włoska kuchnia i z tego jesteśmy znani, już nie tylko w Krakowie, ale również na zagranicznych portalach polecających dobre lokale w mieście.

Wywiad pochodzi z 17. numeru EksMagazynu. Znajdziecie w nim bezpłatny dodatek kulinarny sEKSowna Kuchnia Włoska (nr 4) autorstwa Justyny Czekaj-Grochowskiej. W tym wydaniu prezentowane są przepisy z Sycylii. Dodatek kulinarny znajdziecie również w restauracji Portobello w Krakowie (ul. Królowej Jadwigi 248).

Sycylia słynie z pięknych, czystych plaż – są one regularnie sprzątane, a jakość wody morskiej eksperci od ekologii określają jako dobrą. Jeśli nie masz czasu na zwiedzenie całej wyspy, a chciałbyś zobaczyć najpiękniejsze plaże (zarówno piaszczyste, jak i żwirowe), liczne zabytki i urokliwe miasteczka, koniecznie udaj się na zachodnie wybrzeże, bogate w liczne zatoki i zatoczki oraz małe wysepki.

Na wschodnim wybrzeżu Sycylii od trzeciorzędu niezmiennie króluje Etna, w średniowieczu nazywana również Mongibello – najwyższy i największy w Europie stożek wulkaniczny – ma aż 145 km obwodu u podnóża, a jego wysokość liczy około 3323 m n.p.m. (z powodów wybuchów jest zmienna). Jest to wulkan czynny, składający się głównie z trachitów i bazaltów.

Palermo (dla Włochów Palermo, dla Sycylijczyków Palermu lub Palemmu) powstało jako kolonia fenicka już w czasach starożytnych. Obecnie zamieszkuje je ok. 720 tysięcy ludzi.

Do głównych zabytków Palermo należą pozostałości murów rzymskich i punickiej nekropoli, na przykład pałac królewski, który w XI wieku na ruinach zamku arabskiego wznieśli Normanie. To w nim znajduje się słynna XII-wieczna Capella Palatina, arabsko-bizantyjskie sklepienie stalaktytowe i pochodzące z XII wieku mozaiki. W Palermo warto też przyjrzeć się Katedrze S. Rosalia, której posadzki liczą sobie już ponad 700 lat i gdzie mieszczą się grobowce dawnych królów.

Opera w Palermo zasłynęła z jeszcze jednej rzeczy. Na jej schodach zastrzelono córkę Don Michaela Corleone w trzeciej części „Ojca chrzestnego”.