Niezmierzony świat poradników stanowi współczesną apoteozę pogoni za szczęściem. Obrazuje problemy, z którymi boryka się współczesne społeczeństwo: żyj odważnie, myśl pozytywnie, przełam lęk, kochaj mocniej, uporaj się z gniewem, zwizualizuj swoją przyszłość, stawiaj sobie cele i osiągaj je, przy tym wszystkim nie zapomnij być SZCZĘŚLIWY. Pragnienie, by otrzymać zgrabny przepis na życie w formie książki, jest zrozumiałe, ale po otwarciu każdej z nich najczęściej widać, że przekazy takich dzieł są banalne.

Temu właśnie światu przygląda się Oliver Burkeman. Na łamach swojej książki dokonuje on przeglądu koncepcji szczęścia od starożytnej Grecji aż po nowoczesne teorie psychologiczne. Świetnie ukazuje również przekonywujące przykłady ze świata, który nas otacza. Przedstawia czytelnikowi niezwykłą grupę ludzi, których łączy niezwyczajny sposób myślenia o życiu – awangardowi psychologowie, eksperci od spraw terroryzmu, buddyści, twardo stąpający po ziemi konsultanci biznesowi, filozofowie greccy czy współcześni guru. Chłodny, sceptyczny i sarkastyczny ton autora dopełniony jest inteligentnym i przewrotnym dowcipem.

Autor bardzo zręcznie rozprawia się z wszechobecnym i złudnym kultem optymizmu. Pokazuje, jaką pułapką może być uwikłanie w nakaz pozytywnego myślenia. Uświadamia, że stałe wysiłki, by być szczęśliwym w istocie wpędzają nas w rozpacz. Autor nie obiecuje szczęścia, lecz dokonuje przeglądu nieco innych sposobów na zbliżenie się do niego. Pokazuje, że człowiek może być autentycznie zadowolony w momencie, kiedy m.in. jest gotowy, by doświadczać negatywnych emocji.

„Negatywna droga”, co powinno zostać podkreślone, nie jest jedyną, wyczerpującą i ładnie zapakowaną filozofią; antidotum to nie panaceum. Problem pozytywnego myślenia i wielu pokrewnych mu podejść do szczęścia polega właśnie na chęci sprowadzenia wielkich kwestii do wystandaryzowanych poradnikowych sztuczek bądź planów w dziesięciu punktach. Dla odmiany – negatywna droga nie oferuje jednego rozwiązania. Niektórzy z jej orędowników podkreślają, jak ważne jest pogodzenie się z negatywnymi uczuciami i myślami, innych zaś można w sposób bardziej adekwatny opisać jako propagatorów obojętnego podejścia do trudnych emocji.

(fragment książki)

Źródło: Business and Culture

Na nasz odbiór otaczającego świata wpływają również nasze relacje z innymi. Dlatego ważne jest to, że w ubiegłym roku 75% Polaków urządziło jakiekolwiek spotkanie dla swoich przyjaciół. Jest ich jednak więcej niż rok temu. Nigdy aż tyle osób nie było też z rodziną w restauracji. W tej kwestii zdecydowanie można zaobserwować tendencję rosnącą. Nieco mniej niż w ubiegłym roku wyjechało natomiast z rodziną na wypoczynek.

W czasie wolnym, z internetu w celach niezwiązanych z pracą zawodową korzystało w minionym roku dwie trzecie dorosłych Polaków (66%), przy czym większość (60%) – regularnie. Odsetek internautów utrzymuje się w ostatnich dwóch latach na tym samym poziomie. Niemal dwie trzecie dorosłych (63%) przeczytało w 2015 roku książkę dla przyjemności, a ponad połowa (53%) przeczytała więcej niż jedną. Wprawdzie w stosunku do roku 2014 czytelnictwo minimalnie wzrosło, jednak jego zasięg od blisko 30 lat wydaje się utrzymywać na bardzo zbliżonym poziomie. Prawie połowa badanych (49%) była w 2015 roku w kinie, a niemal dwie piąte (38%) – więcej niż raz. Tak wielu Polaków nie było w kinie odkąd badana jest ta aktywność, a więc od 1987 roku. Nieco mniej dorosłych niż rok wcześniej było na imprezie sportowej. Niemniej jednak zainteresowanie widowiskami tego typu jest obecnie większe niż w latach 90. W stosunku do roku 2014 odnotowujemy wzrost popularności także innych aktywności kulturalnych, które to w minionym roku cieszyły się rekordowo wysokim zainteresowaniem: dwie piąte ankietowanych było na koncercie, jedna trzecia na wystawie, w muzeum lub w galerii, a ponad jedna piąta – w teatrze.

Cieszy fakt, że zanotowano choć minimalny wzrost zainteresowania książką i innymi aktywnościami kulturalnymi. Na plus wypadły także nasze relacje z bliskimi i poziom szczęścia. A to ostatnie cieszy chyba najbardziej.

Źródło: CBOS

Z bazy opracowanej przez Monikę Riegel i Małgorzatę Wierzbę z Instytutu Nenckiego wynika np. że „awaria” i „komar” są wśród rzeczowników, które intensywnie i jednoznacznie kojarzą się nam się ze złością, „lawina” i „skalpel” – ze strachem, „ścieki” i „padlinę” powiążemy ze wstrętem, „żałobę” i „kondolencje” – określimy najczęściej jako słowa smutne, a „weekend” i „zwycięstwo” – jako wywołujące szczęście.

- Spośród podstawowych emocji (ang. basic emotions) najłatwiej wywołać językiem poczucie szczęścia. Mamy tendencję – nazywaną positivity bias of language – do wiązania języka z pozytywnymi emocjami. Słowa, które są nam bardziej znane z dużym prawdopodobieństwem będziemy określali jako pozytywne. Znacznie trudniej natomiast jest wzbudzić słowami wyizolowanymi z kontekstu emocje negatywne, zwłaszcza wstręt - mówi Małgorzata Wierzba.

Z przeprowadzonych analiz wynika też, że sporo mamy takich słów, które nie wzbudzają wyłącznie jednej emocji albo są raczej neutralne. Do neutralnych zaliczyć można m.in. „stronę” „miesiąc” czy „rękę”. Dobrym przykładem na słowo, które nie kojarzy się w sposób jednoznaczny jest natomiast wyraz „praca”, który z jednej strony kojarzy się ze szczęściem, a z drugiej ze strachem czy smutkiem. W bazie nie ma słów, które uznać można za wulgarne, obraźliwych, odnoszących się do seksualności i narządów płciowych.

Kierownik zespołu badawczego, dr Artur Marchewka zaznacza, że baza może znaleźć wiele zastosowań, np. przydaje się lingwistom w badaniach języka, psychologom klinicznym w badaniu, czy pacjenci prawidłowo potrafią rozpoznawać emocje, a kognitywistom – w badaniu funkcjonowania mózgu. Dzięki analizie procesów oddziaływania niektórych słów możliwe jest precyzyjne porównanie emocji zawartych m.in. w różnych środkach przekazu.

Lista pozwala również porównywać odczucia Polaków wobec różnych słów. Np. słowo „mama”, choć znajduje się wśród pierwszej dziesiątki słów najbardziej kojarzonych ze szczęściem, to oceniane jest też czasem jako słowo smutne. Znacznie niżej w zestawieniu kojarzonych ze szczęściem słów wylądował „tata”, którego znajdziemy dopiero w czwartej setce takiego zestawienia. Wyraz ten również czasem kojarzy się ze smutkiem, ale bardziej – ze złością.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Badacze początkowo próbowali pytać respondentów o to, co daje im radość. Pojawiały się jednak skrajnie różne odpowiedzi, które nie sposób było ułożyć w jedną logiczną całość. Dlatego też naukowcy postanowili pójść w innym kierunku. Zaczęli między innymi sprawdzać, czym cechują się ludzie, którzy dożywają na przykład do 90. roku życia. Dzięki takiemu podejściu można się sporo dowiedzieć na przykład o trybie życia takich osób, a więc o ich zdrowiu i kondycji. Na podstawie tego, da się powiedzieć choćby to, że palenie papierosów nie sprzyja długowieczności. Informacje dotyczące zdrowia to jednak nie wszystko. Szczęście nie wynika bowiem wyłącznie z trybu życia i sytuacji zdrowotnej, ale wielu innych kwestii takich jak genetyka czy kontakty międzyludzkie. Wnikliwe badania pozwoliły też wysnuć kilka ważnych wniosków.

- Wiemy, że o szczęściu decydują np. względy genetyczne. Widać np., że pary bliźniąt jednojajowych mają podobny poziom szczęścia, nawet jeśli żyją w różnych warunkach społeczno-ekonomicznych. Wiemy, że znaczenie ma również wiek. Wykres poczucia szczęścia ma kształt litery „U”: jesteśmy szczęśliwi, kiedy jesteśmy młodzi, potem poziom poczucia szczęścia spada, ale w późniejszym wieku – znów rośnie - twierdzi duński badacz szczęścia, Meik Wiking.

Co ciekawe, najniższy poziom szczęścia notuje się u ludzi mających 44-46 lat. Są kwestie związane ze szczęściem, na które nie mamy wpływu. Wśród nich jest oczywiście genetyka. Są jednak takie, które są zależne od nas. To relacje społeczne. Naukowcy zauważyli, że utrzymywanie pozytywnych relacji społecznych oddziałuje bezpośrednio na nasz poziom szczęścia. Oznacza to, że jeżeli będziemy zadowoleni z relacji, jakie tworzymy to będziemy się też czuć szczęśliwymi ludźmi.

Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Skąd się to bierze i jak sobie z tym radzić?
Pierwsze, co bierze się pod uwagę w kwestii bycia „szczęściarzem” to jest nasza weryfikacja. Jeżeli czujemy, że coś jest nie tak, jest to pierwszy krok do zbadania sprawy u wróżki lub astrologa, ewentualnie numerologa, którzy zrobią nam rozkład tarota karmiczny, astrologiczne rozpisanie daty urodzin połączonej z całą koniunkcją planet w momencie naszych narodzin albo portret numerologiczny. Wtedy osoba wróżąca będzie wiedziała, z jakim konkretnie przypadkiem osoby ma do czynienia.

Co to ma na celu? Taki rozkład lub portret i opisanie mają na celu sprawdzenie naszych obciążeń karmicznych lub też ogólne opisanie naszej sytuacji. Być może poprzednie wcielenia bardzo nam „nabruździły” i dzisiaj, w aktualnym wcieleniu mamy coś do przepracowania aby nasza sytuacja poprawiła się. Jeżeli nie wychodzi nam w związkach, to najprawdopodobniej w poprzednich wcieleniach również sobie z nimi nie radziliśmy. Musimy zatem poznać przyczynę tego – być może to nasza rozwiązłość albo na przykład brak poczucia odpowiedzialności? Albo może z kolei jesteśmy w związku bierni lub robimy za ofiarę?

A co w przypadku pieniędzy?

Dlaczego nie mamy szczęścia do dobrej pracy, do totka, do loterii liczbowych? Może po prostu los wie, że jesteśmy osobami rozrzutnymi albo bardzo naiwnymi, słabymi psychicznie i dlatego nie daje nam łatwych pieniędzy? Ewentualnie mogliśmy w poprzednich wcieleniach mieć problem z pracą przez to, że ktoś nas stale zmuszał do wykonywania zajęcia, które nas dobijało. Nie szanowaliśmy pracy i dlatego teraz musimy to zmienić. Może nasze kontakty z szefostwem w poprzednich wcieleniach nie były zbyt dobre, bo coś w nas powodowało stałe konflikty? Albo znowu – byliśmy zbyt bierni? A może powinniśmy założyć własny biznes.

Taki portret pomoże nam sięgnąć w głąb siebie i poznać nas od podszewki. Wróżka udzieli rad i wskazówek i to będą pierwsze prace domowe do odrobienia w rzeczywistości. Nikt nie będzie ci jej sprawdzał, sam musisz sobie z nią poradzić i sam siebie rozliczyć z jej efektów! Jakie są jeszcze sposoby na przyciągnięcie szczęścia? Amulety i talizmany. Od wieków wierzono w moc przeróżnych drobnych przedmiotów, które noszone przy sobie mają zapewnić szczęście w miłości, w finansach, biznesie i nie tylko. Najbardziej popularna jest chyba królicza łapka, która daje szczęście w grach liczbowych i na polu łatwego zarobku. Inne talizmany przynoszące szczęście to np. chińskie monety, chińskie żaby z monetami, które mają zapewnić nam przypływ gotówki. Mogą to być też przeróżne znaki runiczne albo chociażby kamienie naturalne i minerały – piryt na pieniądze, cytryn na zdrowie. Wróżka może pomóc ci wybrać odpowiedni dla ciebie przedmiot, który będzie współgrał z twoją osobowością, temperamentem, datą urodzenia i znakiem zodiaku oraz przypisaniem numerologicznym. Warto przyciągać do siebie szczęście w taki sposób.

Najmocniej jednak na szczęście działa nasza wiara. Afirmując sobie codziennie dobre rzeczy działamy na tak zwane prawo przyciągania – nasz umysł daje nam jednak więcej mocy niż zwykłe przedmioty! Potęga myśli zawsze będzie najlepsza, dlatego warto myśleć pozytywnie i przyciągać szczęście do siebie poprzez myśl. Wróżka może podpowiedzieć ci, jak skonstruować dla siebie najlepszą afirmację!

Autorem artykułu jest jedna z wróżek z portalu http://wrozka.tv

Czy kobieta musi mieć u boku mężczyznę, żeby czuć się szczęśliwą?
Kobietom w pewnym wieku trudniej znaleźć mężczyznę, bo nauczyły się żyć same, przyzwyczaiły do pewnej autonomii, do tego, że są samodzielnie, że nie są zależne od nikogo. Trudno jest pójść w relacje, nawet znieść czyjąś obecność i to gdzie on stawia filiżankę. Często to słyszę od młodszych kobiet. Ja powiem tak. Na pewno jest dobrze, kiedy ma się partnera, fajny, udany związek z mężczyzną, który spełnia nasze oczekiwania. Jest dobrym człowiekiem, czujemy się z nim bezpiecznie, a jednocześnie ma się z nim dobry seks, jest pewna doza namiętności, trochę zazdrości. To kobiety kręci. Bycie w dobrym związku jest budujące. Kobiety się stresują z różnych względów, kiedy rozstają się z mężczyznami, kiedy mają nieudane małżeństwo lub nie mają tego faceta. Kiedy dobiegają np. do 40. i nie mają partnera. Są inteligentne, mądre, a faceci są jacy są i nie należy tego przeceniać. Rozmawiałam ostatnio z moim przyjacielem z Berlina i on mówi: „Wiesz co, jak mi każesz to zrobić, to ja to zrobię, tylko nie dorabiaj do tego filozofii i nie oczekuj, że stanie się cud i jakikolwiek facet się domyśli.” Kobiety czasami by chciały być jak księżniczki, żeby mężczyźni domyślali się, jakie mają marzenia i potrzeby, a trzeba się komunikować wprost.

Czytałam fragmenty pani książki o miłościach z lat młodzieńczych, narzeczonych i mam wrażenie, że miała pani szczęście do mężczyzn.
Myślę, że miałam. Pierwsza miłość była szalona, później fantastyczne małżeństwo przez całe lata, zresztą do tej pory z moim mężem, mimo że nie mieszkamy razem i nie spędzamy dużo czasu, przyjaźnimy się. Potem były jeszcze różne damsko-męskie przyjaźnie. Mimo upływu lat, mężczyźni ciągle się mną interesują (śmiech). To jest dość budujące.

Cały materiał jest do przeczytania w EksMagazynie nr 24

Mia mówi dość! Nie jestem idealna. Dzieci nie mam i mieć nie chcę, bo na widok wrzeszczących, rozbieganych i irytujących stworzeń dostaję gęsiej skórki. Moja praca, aczkolwiek wymarzona, wkurza mnie czasami niemiłosiernie, tak, że mam nie raz ochotę rzucić wszystkim, łącznie z telefonem i komputerem służbowym i pojechać gdzie oczy poniosą.

Nie chcę szukać idealnego faceta! Nie chcę takiego, który „otoczy opieką, którego będę mogła obdarzyć zaufaniem”, który przytuli, pocałuje w czółko, poniesie zakupy, kupi kwiatki, potrzyma za rączkę i będzie prawił komplementy, od których robi się mdło. Wolę swojego gbura, który potrafi doprowadzić mnie do szewskiej pasji, ale potrafi też sprawić, że czuję się, jak bym lawirowała.

Nie chcę budować idealnego związku i wić gniazdka, żeby móc później opowiadać koleżankom, jaka to jestem bezgranicznie szczęśliwa. Nie chcę też czytać o tym, jak mogę dogodzić temuż wspaniałemu facetowi, z którym wymościłam już sobie gniazdko, na tysiąc różnych sposobów i jak nauczyć go dogadzać w łóżku mnie.

Nie chcę ciągle słuchać i czytać o tym, jak cudowne jest takie właśnie wyradzone i wypisane życie. Ja lubię swoje. Lubię czasami zamknąć się w sobie i najzwyczajniej w świecie pobyć nieszczęśliwą. Lubię sobie popłakać z byle powodu, albo wypić szklaneczkę whiskey do lustra, bądź komputerowego monitora. Lubię wkurzyć się na faceta, z którym się spotykam i nazwać go idiotą. Lubię wkurzyć jego, a później wynagrodzić mu swoje humory w łóżku.

Lubię pojęczeć z koleżankami na temat tego, jak beznadziejnie potrafią się podziać w życiu różne rzeczy. A później wziąć się w garść i po prostu robić swoje. Mia chce więc mieć prawo do bycia nieszczęśliwą. Chociaż z raz na miesiąc. Mieć wszystko w poważaniu i skupić się wyłącznie na sobie. Nie chcę, żeby mi którykolwiek ze speców od szczęścia odmawiał takiego luksusu.

„Poprzednie badania pokazały, że szczęście jednostki może wzrosnąć, dzięki zmianom w życiu – na przykład dzięki wejściu w nową relację romantyczną, ale z upływem czasu poziom zadowolenia wraca do poprzedniego stanu. Dzięki naszym badaniom stworzyliśmy model, który pomaga ludziom utrzymać uczucie szczęścia, pochodzące z pozytywnych zmian, na wysokim poziomie” – mówi Kennon Sheldon, jeden z autorów pracy.

Naukowcy badali nasilenie szczęścia u 481 osób sprawdzając, jak zmienia się ono po wystąpieniu pozytywnych wydarzeń w życiu uczestników i po upływie sześciu tygodni od tych wydarzeń. Okazało się, że u niektórych wysoki poziom szczęścia utrzymał się, a u innych nie.

„Większość przyzwyczaiła się do zmiany, która uczyniła ich bardziej szczęśliwymi. Przestali odczuwać wzmożone szczęście, bo zaczynali chcieć czegoś więcej, a ich standardy ulegały zawyżeniu lub nie odczuwali już świeżości pozytywnych doświadczeń, których dostarczyła im zmiana – komentuje Sheldon. – Tylko niektórzy byli zdolni do doceniania tego, co mieli i wciąż skupiali się na nowym doświadczeniu”.

PAP – Nauka w Polsce

„Tragiczne historie często dotyczą wielkich miłości i w związku z tym, skłaniają widzów do myślenia o ukochanych osobach i dobrodziejstwach ich własnego życia” – tłumaczy Silvia Knobloch-Westerwick, główna badaczka.

Jednak pozytywny skutek oglądania smutnych filmów dotyczy tylko ludzi, którzy zaczynają zastanawiać się nad związkami z innymi. Dobrostan psychologiczny tych, których myśli koncentrują się wyłącznie na nich samych, nie ulega zmianie.

Badanie zostało przeprowadzone na 361 studentach, którzy oglądali skróconą wersję filmu „Pokuta” z 2007 roku, opowiadającego historię dwojga kochanków, którzy zostają rozdzieleni i ostatecznie giną jako ofiary wojny.

Zmierzono poziom szczęścia uczestników badania przed i po wyświetleniu filmu. Kilkakrotnie podczas oglądania, jak również po zakończeniu seansu, pytano badanych o odczuwane przez nich emocje. Na koniec pisali oni także, o swoich wrażeniach, dotyczących filmu oraz o ogólnych przemyśleniach.

Okazało się, że osoby, które były najbardziej zasmucone filmem, czerpały większą przyjemność z jego oglądania oraz wykazywały większą skłonność do myślenia o swoich bliskich. Wzrastało też ich poczucie szczęścia. Efekt nie wystąpił u badanych, skupiających się na sobie.

PAP Nauka w Polsce

Wykazała to brytyjska psycholog prof. Karen Pine i jej współpracownicy, którzy przebadali setkę kobiet. Panie pytano m.in. o to, co na siebie wkładają, gdy czują przygnębienie. Ponad połowa wskazała jeansy. Tylko jedna trzecia mówi, że wybrałaby je, będąc w znakomitym nastroju.

W kiepskim nastroju kobiety częściej sięgają również po luźny, workowaty top. Aż 57 proc. badanych oznajmiło, że właśnie taki byłby ich wybór w dniu, w którym mają kiepski nastrój. Tylko 2 proc. wybrałoby taką górę, czując się śpiewająco. Z ankiety wynika również, że po ulubioną sukienkę kobiety sięgają dziesięć razy częściej, czując się szczęśliwe (62 proc.), niż będąc w dołku (6 proc.).

Fakt istnienia wyraźnego związku między strojem na nastrojem pozwala sądzić, że mimo gorszego nastroju warto sięgać po ubrania kojarzące się „szczęśliwie”. Wiele badanych pań przyznało że wierzy, iż jedynie się przebierając, mogłoby zmienić sobie humor – zauważają autorzy publikacji. „To pokazuje psychologiczną siłę ubrania i to, jak odpowiednia szata może wpływać na poczucie szczęśliwości swojego właściciela” – mówi Pine.

Nie bez znaczenia są dodatki. Kapelusz założyłoby dwa razy więcej pań szczęśliwych, niż przygnębionych. Ulubione buty wybrałoby pięć razy więcej kobiet zadowolonych (31 proc.) niż przybitych (6 proc.) – zauważają autorzy badania.

PAP Nauka w Polsce