Niestety, wystarczy zaledwie 1 godzina, 6 minut i 48 sekund żeby noszenie butów na wysokim obcasie wywołało ból – wyliczyli specjaliści z College of Podiatry. Na tym jednak nie koniec złych wieści: 20 proc. kobiet zaczyna odczuwać ból już po niecałych 10 minutach. Nic zatem dziwnego, że aż 37 proc. pań przyznaje, że z powodu bólu stóp i kręgosłupa wróciło kiedyś boso z imprezy.  Tańce na bosaka na imprezie ma z kolei na swoim koncie aż 28 proc. kobiet.

Dlaczego chodzenie na szpilkach jest niezdrowe

Buty na obcasach, szczególnie gdy są wysokie, sprawiają, że środek ciężkości naszego ciała przenosi się w przód powodując nieprawidłowe wygięcie kręgosłupa. Taka postawa doprowadza do przeciążeń i ucisku zakończeń nerwowych, co wywołuje ból. Regularne obciążanie w ten sposób kręgosłupa może powodować jego uszkodzenie, np. przemieszczenie kręgów.

Wysockie obcasy są szkodliwe nie tylko dla kręgosłupa, ale też dla naszych stawów, szczególnie kolanowych i biodrowych. Regularne chodzenie na szpilkach może doprowadzić nawet do ich zwyrodnienia. To nie wszystko –zagrożone są także same stopy: na skutek częstego chodzenia na szpilkach może dochodzić do zniekształcenia palców, powstawania haluksów, a także żylaków.

- Podczas chodzenia na obcasach dochodzi do ciągłego napięcia izometrycznego mięśni łydki, a to sprawia, że krew w żyłach przestaje przesuwać się ku górze. Wzrasta w nich ciśnienie, ściany naczyń żylnych rozszerzają się, powodując stopniowe niedomykanie się zastawek, a co za tym idzie zastój, obrzęki, a później nieestetyczne pajączki i żylaki – wyjaśnia Elwira Wieczorek, fizjoterapeutka z Centrum Kompresjoterapii Thuasne.

Kolejna zła wiadomość jest taka, że niezależnie od wysokości obcasów, każde podwyższenie pięty napina nieco mięśnie łydki. 

– Chodząc na obcasach nie zaczynamy kroku od pięty i nie przetaczamy stopy tak, aby mięsień kurczył się koncentrycznie i ekscentrycznie. A to szkodzi – wyjaśnia fizjoterapeutka. 

Oczywiście to wszystko nie znaczy, że od chodzenia na szpilkach staniemy się kalekami. Nie musimy od razu zamieniać szpilek na baleriny czy tenisówki. Warto jednak trzymać się pewnych zasad: do codziennego chodzenia wybierajmy buty z niższymi i szerszymi słupkami, te superwysokie zostawiajmy tylko na specjalną okazję. Pilnujmy też, aby nie chodzić w szpilkach przez wiele godzin bez przerwy, a jeśli już nie mamy innej możliwości, warto kilka razy ciągu dnia choć na chwilę zdjąć buty i poruszać stopą.

Uwaga! Jeśli już zdecydujemy, że rezygnujemy ze szpilek, nie róbmy tego z dnia na dzień. Do tak drastycznej zmiany trzeba kręgosłup przyzwyczaić, bo inaczej będzie nas bolał nawet wtedy, gdy będziemy chodzić w płaskim obuwiu.

Pamiętajmy też o tym, by zadbać o odpowiednią regenerację po powrocie do domu – szczególnie, gdy następnego dnia znowu czeka nas dzień na obcasach.

Co możemy zrobić dla zdrowia swoich stóp

Gdy wrócimy do domu zrzućmy buty i pochodźmy trochę boso, pozwoli to obniżyć napięcie mięśni stóp i łydek.

– Natychmiastową ulgę przyniosą nam chłodne okłady, czasem wystarczy na kilka minut unieść nogi ku górze powyżej linii bioder. A na wieczór, po ciężkim dniu, naszym nogom dobrze zrobi chłodna kąpiel – podpowiada Elwira Wieczorek.

Jeśli jest bardzo źle, pomóc może manualny drenaż limfatyczny, czyli forma masażu, podczas którego stosowane są specjalne ruchy okrężne dłoni o bardzo małej sile nacisku, powolne, wykonywane zgodnie z kierunkiem przepływu płynów limfatycznych w kierunku serca.
Jeśli zakładamy szpilki codziennie, warto raz na jakiś czas wybrać się do specjalisty na tzw. masaż pneumatyczny (uciskowy), wykonywany przy użyciu specjalnej aparatury.

- Zalecamy także stosowanie na co dzień odzieży kompresyjnej, czyli podkolanówek, rajstop lub pończoch uciskowych, które można nosić nie tylko w domu, ale również w pracy. Umożliwiają one zmniejszenie obrzęku i objętości żył oraz refluksu, przyspieszają przepływ żylny i poprawiają mikrokrążenie. Ponadto zapobiegają wystąpieniu owrzodzeń – przekonuje specjalistka.

Jeśli dolegliwości dotyczą kręgosłupa ulgę powinno przynieść leżenie na brzuchu na czymś twardym. Jeśli jednak wybierzemy pozycję na wznak, pod lędźwie warto podłożyć zwinięty wałek, np. z ręcznika, a stopy ułożyć wyżej niż resztę ciała, dzięki czemu poprawimy krążenie.

Jak o kondycję swoich stóp dbają celebrytki

Świadomość negatywnego wpływu szpilek na zdrowie jest na szczęście coraz większa. Z noszenia obcasów zrezygnowały już m.in. Uma Thurman, Cara Delevigne, Kirsten Stewart, Elisabeth Olsen i Diane Kruger. Jennifer Lawrence nazywa je wprost – szatańskimi butami, a Tina Fey – jedną z „klątw związanych z byciem kobietą”. Modę na płaskie i wygodne buty lansował nawet kreator mody – Karl Lagerfeld.

Kobiety w szpilkach mają łatwiej w życiu…

Jak przekonują francuscy naukowcy, na łamach prestiżowego czasopisma “Archives od Sexual Behavior”, mężczyźni zdecydowanie szybciej i chętniej pomagają kobietom na wysokich obcasach.

Nicolas Guéguen przeanalizował zachowanie mężczyzn w czterech różnych sytuacjach, w których ankieterki miały na sobie buty na płaskim bądź wysokim obcasie. Podczas dwóch pierwszych eksperymentów chodziło o odpowiedzi na pytania, trzeci był tzw. testem upadającej rękawiczki podczas, którego kobieta w butach na wysokich obcasach upuszczała rękawiczkę, a w ostatnim, czwartym eksperymencie, oceniano reakcję 36 młodych mężczyzn na widok pań w różnych typach obuwia.

Eksperymenty bezdyskusyjnie wykazały, że mężczyźni chętniej pomagają kobietom w butach na wysokich obcasach. 

Autorka: Monika Wysocka, zdrowie.pap.pl

Stylizacja z tak wyrazistymi elementami będzie idealnym rozwiązaniem na wieczorne wyjście, kiedy chcemy zaznaczyć, że jesteśmy w karnawałowym nastroju. Sukienki są bardzo kobiece, nieco frywolne i zadziorne. Uzupełnieniem będą wysokie aksamitne szpilki oraz mała kopertówka.

Drugi motyw przewodni na karnawałowe wyjście to szyfon oraz tiule. Bardziej dziewczęcą stylizację możesz stworzyć z sukienek marki Trynite, które są delikatne oraz eleganckie. W kolekcji marki znajdziesz bardzo modowy akcent, mianowicie delikatny pasek na szyi, tzw. choker. Nawet streetwearowa marka Bastet w swojej ofercie ma elegancką czarną sukienkę midi, wykończoną koronką. Do propozycji w różnych kolorach, od klasycznej czerni po wyrazistą czerwień, dobierz delikatne czarne szpilki oraz clutch bag.

Jeżeli jesteś fanką zestawów, to nic straconego! W tej kwestii świetnie odnajduje się Cotton Club. Połącz czarne szerokie spodnie albo plisowaną spódnicę z szyfonowymi bluzkami. W kolekcji odnajdziemy rzeczy dla kobiet młodych duchem, nowoczesnych, ceniących sobie komfort oraz ciekawe, ale nie przesadzone wzory.

Dlatego jedna propozycja to siateczkowy, przeźroczysty golf, a druga to koronkowa bluzka. Motywem przewodnim jest metalizowana, srebrna kurtka. Aby nadać imprezowego charakteru stylizacji, dobierz sandały na szpilce wykończone piórami oraz zdobną dużą kopertówkę.

Ostatnia nasza propozycja jest dla Pań ceniących sobie prostotę. Więc jeżeli Ty jesteś tą osobą, to postaw na ,,małą czarną’’, albo ,,małą bordową’’, z małymi akcentami koronki lub falban. Dla ożywienia stylizacji wybierz zdobną kopertówkę oraz biżuterię.

Stylizacja nr 1: sukienki – Midori Feminine Fashion/midori.pl, płaszcz – Dziekański/dziekanski.pl, kopertówka – Menbur/menbur.pl, szpilki – Menbur/menbur.pl

Stylizacja 2: sukienki: bordowa, czerwona, granatowa, czarna z rozcięciami – Trynite/trynite.pl, sukienka midi wykończona koronką – Bastet/bastetfashion.pl, clutch bag – Menbur/menbur.pl, szpilki – Menbur/menbur.pl

Stylizacja 3: bluzki, spodnie, spódnica – Cotton Club/cottonclub.pl, kurtka – Boca/boca.pl, kopertówka – Menbur/menbur.pl, szpilki – Menbur/menbur.pl

Stylizacja 4: sukienki – Modern Line/modernline.pl, kopertówka – Menbur/menbur.pl, czółenka – Caprice/caprice.pl

– Niewygodne obcasy, sztuczne materiały, źle wyprofilowane obuwie powoduje, że noga nie oddycha, powstają odciski, modzele, może także dojść do urazów i przeciążeń kolan, a nawet bólu kręgosłupa. Ucierpieć mogą także więzadła i stawy. Dlatego kupujmy tylko odpowiednio dopasowane buty. Nigdy za duże, nigdy za małe. Na zakupy najlepiej wybrać się po południu, wtedy zmęczona stopa jest najbardziej opuchnięta – mówi dr Alina Blacha.

Dzięki temu unikniemy nabycia zbyt małej pary. Jeśli dany model uwiera nie warto go kupować z nadzieją, że „się rozejdzie”. Nie sugerujmy się jedynie rozmiarem buta, koniecznie trzeba zmierzyć także długość wkładki! Dobrze wybierać buty z dobrego materiału – najlepiej ze skóry.

– Miłośniczki wysokich butów, powinny pamiętać, żeby w ciągu dnia kilka razy choć na chwilę zdjąć obuwie i poruszać stopą. Niestety – szpilki są jednym ze sprawców halluksów, czyli palucha koślawego. Dolegliwość ta występuje 15 razy częściej wśród pań na stałe noszących szpilki, niż wśród tych, które ich nie noszą! – tłumaczy dr Alina Blacha.

Odrobina uwagi na co dzień

Poświęćmy stopom choć kilka razy w tygodniu tyle czasu ile poświęcamy pielęgnacji twarzy. Należy im się! Od czego zacząć? Najlepiej od delikatniej kąpieli, dzięki której skóra zmięknie.

– Możemy zaopatrzyć się w specjalne preparaty do kąpieli lub wykorzystać po prostu zwykłą domową sól i mydło. Następnie sięgnijmy po peeling lub pumeks, który usunie martwy naskórek – radzi dr Blacha. – Przesuszony grubieje i rogowacieje, pojawiają się odciski, a skóra zaczyna pękać, zwłaszcza na piętach. Naskórek narasta najbardziej właśnie tam, bo to właśnie one utrzymują cały ciężar ciała.

Wymoczone i odprężone stopy są idealnie przygotowane do pedicure. Zacznijmy od zsunięcia skórek i usunięcia nadmiaru cążkami, następnie skróćmy paznokcie do pożądanej długości i spiłujmy boki. Tak wypielęgnowana stopa świetnie nadaje się do potraktowania jej odpowiednim kremem. Na rynku znaleźć można wiele specyfików – odświeżających, hamujących potliwość, odżywczych, nawilżających.

Ruszajmy się!

25% wszystkich kości człowieka znajduje się właśnie w stopach. Aż połowa naszej wagi oparta jest o kość piętową. Reszta ciężaru utrzymywana jest przez głowy pierwszej i piątej kości śródstopia.

– Stopy stanowią nasz najważniejszy narząd podporowy i amortyzacyjny. Gdy rośnie ciężar ciała, nie ma szans, aby nie odbiło się to na ich kondycji. Osoby z nadwagą częściej cierpią na bóle nóg oraz deformacje wynikające z przeciążenia. Długotrwałe obciążenie mięśni i więzadeł stopy może prowadzić np. do płaskostopia. Aby uniknąć zarówno otyłości, jak i problemów z niej wynikających powinniśmy się oczywiście ruszać. Długi spacer, nordic walking, czy lekki trucht na pewno intensywnie wspomogą nasz organizm – wylicza dr Alina Blacha.

Nasze stopy mogą odczuwać zmęczenie zwłaszcza wtedy, gdy spędzamy dużo czasu w tej samej pozycji pracując np. przy komputerze. Wracając do domu porzućmy buty choć na godzinę. Kiedy chodzimy boso, obniżamy napięcie mięśni stóp, a także łydek. Zawsze warto pamiętać, żeby odpoczywać z nogami uniesionymi do góry, bo tylko wtedy naprawdę pomagamy zmęczonym stopom i wspomagamy krążenie, zapobiegając obrzękom.

Grunt to obserwacja

Jeśli zauważymy jakiekolwiek niepokojące objawy, warto od razu udać się do specjalisty. Szybka diagnoza pozwoli uniknąć długotrwałego leczenia.

– Takim pierwszym objawem jest ból stóp, który nie ustaje nawet po odpoczynku. Zwróćmy uwagę także na obrzęki, różnego rodzaju zaczerwienienia i deformacje. Wszystkie te objawy, ale też tylko jeden, mogą świadczyć o tym, że zaczyna rozwijać się u nas np. paluch koślawy albo płaskostopie – mówi dr Alina Blacha. – Nie bagatelizujmy takich sygnałów ze strony organizmu. Warto wybrać się do lekarza i pozwolić specjaliście zdiagnozować co się dzieje.

A co jeśli któraś z tych chorób się jednak już u nas rozwinie?

– Nie powinniśmy próbować leczyć się na własną rękę, domowymi sposobami. Obecnie leczenie operacyjne halluksów i płaskostopia jest bardzo popularne i bezpieczne – mówi dr Alina Blacha.

Aby pozbyć się palcha koślawego czasem wystarczą ćwiczenia korekcyjne, innym razem specjalne wkładki do butów. Najbardziej skuteczna opcja, zwłaszcza przy zaawansowanych zmianach, to zabieg operacyjny, który polega na przecięciu kości i ustawieniu jej przez lekarza w prawidłowej pozycji oraz ustabilizowaniu specjalnymi implantami. Dzięki temu odtwarza się prawidłowy kształt stopy. Stosując po zabiegu specjalne buty-ortezy można od razu się poruszać, więc możemy szybko wrócić do pracy.

Pacjenta oczywiście czeka rehabilitacja, która trwa około 6- 8 tygodni. Przy mniejszych deformacjach palucha możliwa jest operacja na tkankach miękkich, nie wymagająca przecinania kości, a co za tym idzie powrót do pełnej sprawności jest dużo szybszy. Płaskostopie natomiast łatwo leczy się dzięki implantowi korygującemu deformację. Jest on niewidoczny oraz całkowicie biodegradowalny, nie trzeba więc wykonywać ponownego zabiegu, by go usunąć.

Źródło: Zaza Media

Nie w każdym przypadku dobrze określamy te choroby, które otrzymujemy wraz z genami. I tak np. uznajemy haluksy jako wady genetyczne, choć wcale nimi nie są. Dziedziczona jest „architektura” stopy i pewne predyspozycje do wystąpienia deformacji. Do przyczyn powstawania haluksów zaliczają się wady wrodzone np. stopa Mortona, stopa pronacyjna (stopa w stawie skokowym ucieka nadmiernie do środka podczas ruchu w pełnym obciążeniu) oraz nadmierna ruchomość stawów (hipermobilność konstytucjonalna), które powodują zmianę biomechaniki stopy, odchylenia kątowe i rotacyjne w trakcie fazy przetaczania i odepchnięcia. Czynniki zewnętrzne potęgują wrodzone predyspozycje. Jedną z przyczyn jest nieprawidłowo dopasowane obuwie. Rozwojowi palucha koślawego może zapobiegać odpowiednia pielęgnacja stóp.

Co z tymi szpilkami? Chodzenie w butach na wysokim obcasie może powodować poszerzenie się i nadmierne obciążenie przedniej część stopy. Sprawia to, że obniża się łuk poprzeczny stopy. Nie jest jednak jedyne zagrożenie. Dzięki ciągle podniesionej pięcie kurczy się ścięgno Achillesa, aż w końcu skraca się ono na stałe. Na szczęście przy odpowiednich technikach rozciągania odwracalnie. Wadą szpilek, przy całym ich pięknie, jest to, że zupełnie unieruchamiają one stopy i całe mięśnie łydek. Mięśnie są nadmiernie napięte, ale właściwie w ogóle nie pracują, a to sprawia, że krew nie przepływa tak jak powinna. Efekt jest taki, że ubierając szpilki można nabawić się nie tylko żylaków, ale i innych chorób układu krwionośnego.

Ważne jest to, aby kupować takie buty, które będą dopasowane do naszych stóp. Zbyt małe i wąskie buty uciskają nasze stopy i sprawiają, że pozostają one bez ruchu, a co więcej, palce są zupełnie przykurczone. Najlepiej jest kupować buty popołudniu, gdy nasza stopa jest nieco poszerzona. Wtedy będziemy mieć pewność, że nie będą one za małe. Najważniejsze jest jednak to, aby kierować się zdrowym rozsądkiem, a więc zgodnie z tym co mówi dr n. med. Joanna Stodolna – Tukendorf, nosić szpilki tak często jak to konieczne, a wygodne buty tak często jak to tylko możliwe.

Źródło: Rolinger PR

Nasze stopy spełniają bardzo ważne zadania. W końcu to na nich opiera się ciężar całego ciała. Jedna stopa składa się z 26 kości, 33 stawów, 19 mięśni i ponad 100 więzadeł. Oprócz znoszenia ciężaru stopy utrzymują na przykład równowagę. Niech zatem wstydzą się wszyscy ci, którzy ich nie doceniają, a co za tym często idzie – nie dbają o ich stan. Szczególnie kobiety uważają, że w pierwszej kolejności powinny postawić na wygląd, a dopiero potem na zdrowie. Dlatego nie mają żadnych oporów przy ubieraniu najwyższych szpilek, jakimi tylko dysponują. Piękny wygląd to jednak nie wszystko. Takie postępowanie to stawianie naszych stóp w dość niekomfortowej sytuacji, gdyż ta pozycja jest dla nich zwyczajnie nienaturalna.

Co wynika z noszenia złego obuwia?

Ta nienaturalna pozycja może oczywiście prowadzić do różnego rodzaju schorzeń. Podobnie się dzieje, gdy nosimy za ciasne buty lub takie, które są źle dobrane. Jedną z chorób, która jest konsekwencją takiego traktowania stopy, są paluchy koślawe (potocznie zwane haluksami). Lekarz zazwyczaj nie ma problemu, by zdiagnozować tę przypadłość. Informacja o wypukłości pojawiającej się w pobliżu palucha powinna być już pewną wskazówką. Dodatkowo, miejsce jest zaczerwienione i boli. Pacjent zazwyczaj zaczyna zmieniać sposób chodzenia, bądź stara się ubierać inne buty, gdyż przy każdym kroku odczuwa ból, jednak na dłuższą metę nie jest to do wytrzymania i w końcu trzeba się zgłosić do specjalisty.

Skąd te haluksy?

- Paluchy koślawe to choroba o charakterze cywilizacyjnym, na którą skarżą się przede wszystkim kobiety. Stanowią one ponad 85% wszystkich pacjentów. Między innymi jej przyczyną jest noszenie obuwia nieprzystosowanego do naszych stóp. Rzadko zdejmujemy buty, jeszcze rzadziej chodzimy boso, a to byłoby dla stóp idealną kuracją – przyznaje dr n. med. Alina Blacha.

To jednak nie jedyny powód. Mogą się one również brać z uwarunkowań genetycznych. Co więcej, u kobiet źródło może tkwić także w czynnikach hormonalnych.

Wczesne leczenie

Podstawą jest profilaktyka od najmłodszych lat. Niestety w Polsce nie istnieje program profilaktyczny dotyczący stóp i zapobieganiu ich schorzeniom. Sami możemy jednak dbać o nasze stopy. Im więcej będziemy chodzić boso, im bardziej zadbamy o wygodne obuwie pozwalające na prawidłową pracę mięśni stopy, tym większe mamy szanse, że nie dopadnie nas ten problem.

Jak sobie radzić z haluksami?

O metodzie działania decyduje oczywiście lekarz, który ustala ją w oparciu o badania i stopień zaawansowania choroby. Czasem wystarczą systematyczne ćwiczenia korekcyjne, innym razem specjalne wkładki do butów. Najbardziej skuteczna opcja to zabieg operacyjny. Podczas niego przecina się kość pacjenta, a potem ustawia się ją w prawidłowej pozycji. Po zabiegu operacyjnym trzeba jednak mieć na uwadze noszenie odpowiedniego obuwia, gdyż tylko to może nas uchronić przed kolejnymi nieprzyjemnościami.

Stopy po zabiegu nie są umieszczane w gipsie i dzięki specjalnym butom można od razu stawać na nogach, co pozwala na szybki powrót do codziennych spraw. Po przeprowadzonej operacji pacjenta czeka jeszcze około 6 tygodniowa rehabilitacja. Do pełni sił i formy wraca on zazwyczaj po około 8 tygodniach od operacji.

Źródło: Zaza Media

Obcas jest obowiązkiem!
Zanim Marylin Monroe zaczęła skracać jeden z obcasów w swoich szpilkach, żeby mieć bardziej zmysłowy chód, a bohaterki „Seksu w wielkim mieście” zaczęły lansować cuda zaprojektowane przez Manolo Blahnika i Christiana Louboutin’a, buty na szpilce przeszły długą historię.
Buty w ogóle powstały, jak wszystko, co najistotniejsze, w starożytności. Około XV wieku do obuwia dorobiono obcasy. Miały ułatwić jazdę konną i pomóc utrzymać nogę w strzemionach. Mężczyznom, rzecz jasna. I tak panowie zapałali uznaniem do obcasów. Te zaś, jako niezwykle luksusowe dobro, stały się symbolem wysokiego standardu życia.
To, że to panie dziś noszą obcasy, zawdzięczamy Katarzynie Medycejskiej. To ona, jako pierwsza kobieta, założyła takie buty. Na swój ślub w 1533 roku. Choć niektórzy twierdzą, że naszą ukochaną szpilkę wymyślił… tak, tak, nie kto inny jak Leonardo da Vinci kilkanaście lat wcześniej.
W czasach Rewolucji Francuskiej obcasy popadły w niełaskę. Ponieważ mogły sobie na nie pozwolić tylko osoby bogate, były kojarzone ze znienawidzoną burżuazją. Zniknęły więc z damskich i męskich garderób na blisko sto lat. W tym czasie, panowie pozbyli się obcasów całkowicie. Panie jednak, wiedząc, co dobre, zachowały pamięć o obcasach.
Swoje prawdziwe życie szpilka zaczyna w XIX wieku. Wówczas w Stanach Zjednoczonych otwarta zostaje pierwsza fabryka obcasów. Wiek XX należy już do butów na obcasie.
To, że szpilka wygląda dziś tak, jak wygląda, zawdzięczamy Włochom. To oni zwęzili obcas jeszcze przed II wojną światową. Pojawiły się jednak problemy. Trudno było wykonać taki obcas, który byłby stabilny i nie wyginał się pod ciężarem ciała. Udało się to dopiero w 1955 roku. Lecz zaraz po tym, jak można było w nich pewnie stąpać po ziemi, obcasy stały się symbolem rozpusty, złego smaku i zaczęto je kojarzyć wyłącznie z kobietami lekkich obyczajów. Zapewne dlatego, że szpilka wyszczupla optycznie sylwetkę, wydłuża nogi i dodaje zmysłowości ruchom.
Dziś wiele kobiet nie wyobraża sobie życia bez szpilek. Królują nie tylko na wybiegach i w garderobach gwiazd, ale i w szafach kobiet na całym świecie. I chociaż lekarze przestrzegają przed ich szkodliwym wpływem na zdrowie, a i bieganie cały dzień w 10-centymetrowych obcasach do najwygodniejszych nie należy, która z pań odmówi sobie tej przyjemności wyszczuplającej sylwetkę i dodającej wdzięku?

Historia wymalowana na ustach
Czy wiecie, że oficjalne narodziny szminki, udokumentowane publikacjami w prasie, miały miejsce w 1883 roku w Amsterdamie? 1 maja na światowej wystawie kosmetyków, paryskie perfumerie zaprezentowały, właśnie w mieście rowerów, nowy rodzaj „farby do ust”. Wówczas ten kosmetyk opisywano jako „Stylo d’Amour” (co w wolnym tłumaczeniu znaczy „kredka miłości”). Świadkowie opisują ją jako kolorowy sztyft, zawinięty w papier.
Jednak, jak się zapewne domyślacie, historia „farby do ust” sięga wiele tysięcy lat wstecz. Żeby upiększyć swój wizerunek, po „starożytną” szminkę sięgała już królowa Nefretete w 1340 roku p.n.e.
Podobnie, jak obcasy i gorset, na początku istnienia, szminka była kojarzona z kobietami raczej lekkich obyczajów. W starożytnej Grecji pomalowane usta były znakiem rozpoznawczym, przypisanym damom z półświatka. W tamtych czasach szminkę wytwarzano z dość toksycznych substancji, takich jak ołów, arsen, sięgano też po… owady. Kleopatra na przykład, aby uzyskać czerwień na wargach, jako barwnika używała proszku z suszonych żuków…
Angielska królowa Elżbieta I w XVI wieku nadała szmince nieco pozytywnego tonu, używając jej do swojego makijażu prezentującego wizerunek nieskalanej dziewicy. W tym czasie w skład kosmetyku wchodził głównie wosk pszczeli i siarczek rtęci.
Później było jednak o wiele gorzej. W 1770 roku, brytyjski parlament uchwalił akt pozwalający oskarżyć o bycie wiedźmami kobiety, które noszą szminkę! A następczyni Elżbiety – królowa Wiktoria panująca w XIX wieku, ponownie zepchnęła szminkę do rangi „rozpustnej zabawki” kobiet z półświatka.
Wiek XX to narodziny kina. Kino zaś to film niemy i gwiazdy dużego ekranu. Kobiety – ikony, pięknie uczesane i pięknie pomalowane. Dzięki gwiazdom kina lat 20. szminka trafiła na salony. W 1930 roku wizażysta Max Factor wymyślił błyszczyk do ust. W 1950 roku amerykańska chemiczka Hazel Bishop stworzyła pierwszą szminkę długo utrzymującą się na ustach, która nie rozmazuje się podczas pocałunku.
Za jeden z przełomowych momentów w historii szminki uważa się pierwszą kampanię marketingową firmy Revlon, która w 1952 roku wprowadziła hasło „Ogień i lód”. Dzięki niemu kosmetyk upiększający usta stał się jednym z najlepiej sprzedających się produktów na świecie. Reklamowane odcienie czerwieni, różu i koralu zdominowały rynek aż do końca lat 70.
Kolejne dziesięciolecia to mieszanie barw, pojawienie się błyszczyków i pomadek nawilżających. Dziś, jak podaje Sueddetsche Zeitung, tylko w Niemczech 16 milionów kobiet od 14 do 64 lat codziennie używa szminki. Do najbardziej pożądanych kolorów należą oczywiście wyraziste czerwienie. Zaraz po nich są bezbarwne lub przeźroczyste pomadki i błyszczyki. Później kobiety wybierają wyraźne brązy i beże.

Król pożądania
Czy, zakładając go, żeby oszołomić kochanka, pamiętasz o tym, że to wynalazek starożytności? I że swego czasu był dla kobiet prawdziwym narzędziem tortur? Mdlały, nie mogły złapać tchu, ale zawsze – olśniewały smukłą talią. Wszystko przez, a może dzięki, gorsetowi.
Gorset może sięgać od dekoltu aż po biodra, a nawet kolana. W swoim klasycznym wcieleniu uwypuklał piersi i zaokrąglał biodra, zwężając jednocześnie talię, często do niewyobrażalnie wąskiego obwodu! Ale pełnił też funkcje lecznicze, utrzymując sylwetkę w wymaganej pozycji. Andy Warhol nosił go przez pół życia po tym, jak został postrzelony podczas zamachu. Ale, zanim do tego doszło, cofnijmy się kilka… tysięcy lat wstecz.
Gdybyście podróżowały po Afryce czy Azji i zajrzały do jaskiń, których ściany zdobią prehistoryczne malowidła z okresu neolitu, zauważyłybyście rysunki kobiet odzianych w wykonane ze zwierzęcej skóry, wiązane z przodu… tak, tak, pierwowzory gorsetu. Starożytny Egipt, Grecja i Rzym – tam również znajdziemy ślady uwielbianego dziś i zmysłowego narzędzia do pobudzania męskiej wyobraźni. A, co jeszcze ciekawsze, tę część garderoby w starożytności stosowały zarówno panie, jak i panowie. Dla szczupłej talii rzecz jasna.
Po upadku starożytnych mocarstw, gorset odszedł na kilkaset lat w zapomnienie. Powrócił w XIII wieku. I, wszywany w suknie, stał się integralną częścią kobiecego stroju. W tym czasie też pojawiły się pierwsze fiszbiny.
Za czasów Katarzyny Medycejskiej, francuskiej królowej żyjącej w XVI wieku, która notabene wprowadziła również buty na obcasie w okres nowożytny, damy dworu musiały nosić gorset. Miał on pomagać utrzymać jednakowy, 13-calowy obwód tali (ok. 35 cm!). Gorseciarki tworzyły wówczas gorsety ze wszystkiego: z bawełny, drewna, a nawet metalu.
Wiek XIX to pierwsze metalowe dziurki, dzięki którym można było wiązać gorset. Pamiętacie słynną scenę z „Przeminęło z wiatrem”, gdzie Scarlett, trzymając się łóżka, każe służącej ściskać gorset tak mocno, aż obwód w pasie będzie idealny? Za tę idealność kobiety płaciły zdrowiem. Torturą było założenie gorsetu, jak i jego noszenie. Założyć upiększający pancerz pomagała damie zwykle jedna lub kilka służących. Żebra ściskane były do granic możliwości, zdarzało się, że pękały. Gorsety zawiązywano tak mocno, że panie, przed wyjściem na salony, mdlały z braku tchu, miewały nudności, zawroty głowy, zdarzały się nawet urazy narządów wewnętrznych! Ale, czegóż się nie robi dla oszałamiająco smukłej talii, uwypuklonych piersi i figury klepsydry, która od zawsze była wyznacznikiem kobiecości idealnej…
Wiek XX zmienił narzędzie tortur w zwykłą, choć niewątpliwie najbardziej zmysłową i działającą na męską wyobraźnię, część damskiej garderoby. W latach 50. sięgnął po niego Christian Dior, a po nim założyły go gwiazdy wielkiego ekranu: Sophia Loren i Gina Lollobrigida. W latach 80., za sprawą Jeana Paula Gautiera, Vivienne Westwood i skandalistki Madonny, dawna sława gorsetów, jako symbolu zmysłowości, wróciła z jeszcze większym rozmachem i tak utrzymuje się do dzisiaj. Tyle, że już bez potrzeby nadwyrężania zdrowia dla pięknego, seksownego wyglądu.

(Pre)historyczna prezerwatywa
Zanim prezerwatywa przyjęła swoją obecną, lateksową postać, przeszła długą drogę. Niektóre z pomysłów na bezpieczny seks naszych przodków dziś nieco zadziwiają. Oto krótka historia najstarszej i nadal najpopularniejszej metody antykoncepcji. Do niedawna prezerwatywa była jedynym środkiem antykoncepcyjnym używanym przez mężczyzn. Jej początki, tak jak i wielu współczesnych wynalazków, sięgają starożytnego Egiptu.
Egipcjanie zakładali na swoje przyrodzenie różne przedmioty. Trudno je dziś nazwać prezerwatywą, ale trzeba przyznać, że wykazywali się sporą wyobraźnią. Ozdóbki na najczulszą część męskiego ciała wykonywali z najróżniejszych surowców – skór, bawełny, srebra, nawet muszli ślimaka. Z kolei grecki król Minos (1200 p.n.e.) używał prezerwatyw z kozich pęcherzy. Jednak wówczas „prezerwatywy” pełniły bardziej funkcję ozdobną, nie chroniły raczej ani przed ciążą, ani przed chorobami wenerycznymi.
Początki prawdziwych prezerwatyw datuje się na wiek XVI. Z kart historii wiadomo, że po Europie hulała wtedy epidemia syfilisu (kiły), przywleczonego – jak mówi jedna z teorii – przez żeglarzy wracających z morskich wypraw z Krzysztofem Kolumbem. Choroba ta wywołała falę poszukiwań środka, który uchroniłby ludzkość przed – jak nazywano wtedy kiłę – „prezentem Nowego Świata”.
Jednym z największych autorytetów dziedziny ludzkiej seksualności był w tym czasie Gabrielle Fallopius – włoski badacz i anatom. Za jego pomysłem ponad tysiąc ochotników przetestowało prezerwatywy z płótna, a dokładnie lniane woreczki, nasączone solami nieorganicznymi. W opublikowanej w 1564 roku książce „De morbe gallico” ów lekarz polecał mężczyznom, którzy chcą uniknąć przykrych przypadłości, owe lniane woreczki nasączone nieorganicznymi solami.
Jednak, obok lnianego wynalazku, w użyciu wciąż pozostawały prezerwatywy ze świńskich, baranich i kozich jelit, które w XVII wieku zamieniono na „lepszą” ślepą kiszkę owcy – uznawaną wtedy za oficjalny środek antykoncepcyjny. Z kolei wybrańcy, jak na przykład król Ludwik XIV „ubierali” swojego penisa w szlachetne jedwabie i aksamity.
W historii prezerwatywy ważne miejsce zajmuje pewien nadworny lekarz angielskiego króla Karola II (1630 – 1685). Był nim doktor Condom. Erotycznie aktywny król doszedł do wniosku, że jego rodzina nie powinna się już powiększać i poprosił swojego medyka o odpowiedni zapobiegawczy środek. Ten zaproponował mu owczą ślepą kiszkę. Nazwisko doktora z czasem przylgnęło do tego niewielkiego i użytecznego przedmiotu, który właśnie od XVII wieku stał się także środkiem antykoncepcyjnym, mimo, że do tej pory miał jedynie chronić przed chorobami wenerycznymi. Istnieją podzielone poglądy na temat, czy kondomy zawdzięczają nazwę angielskiemu lekarzowi – „condus” po łacinie oznacza zbiornik i być może tu należy szukać źródeł.
Jednak z zabezpieczeń korzystała też mniej zamożna część społeczeństwa. Rybacy jako prezerwatywę wykorzystywali pęcherze pławne ryb, pasterze zaś – jagnięce jelita. Co więcej – owe środki antykoncepcyjne pojawiły się również w sprzedaży. Pierwsza reklama prezerwatyw pojawiła się na łamach The New York Times w 1861 roku. Pięćdziesiąt lat później prezerwatywy trafiły do aptek.
Przełom w produkcji prezerwatyw nastąpił na początku XIX wieku, kiedy to Charles Goodyear (ten sam, którego nazwisko widnieje dziś na samochodowych oponach) wynalazł metodę wulkanizacji kauczuku i wyprodukował pierwszego gumowego kondoma. Miał 2 mm grubości, a wzdłuż biegł boczny szew, ale w dużej mierze przypominał już tego współczesnego. Był to jednak przedmiot wielokrotnego użytku – po użyciu po prostu się go myło.
Dopiero Julius Fromm wprowadził do masowej produkcji cienkie prezerwatywy bez szwów, sprzedawane w eleganckich opakowaniach. Od tego momentu zaczęły się eksperymenty, wprowadzanie nowych kolorów i kształtów. Najbardziej pomysłowi w tej dziedzinie są Japończycy. Dzisiejsze kondomy produkowane są z lateksu i silikonu.

Na ból głowy – wibrator!
Najpierw miał być lekiem na ból głowy, bezsenność i brak apetytu… Wibrator, bo o nim mowa, znany jest już od XIX wieku. Trudno jednak zaprzeczyć, że lata świetności przeżywa właśnie teraz.
Wszystko zaczyna się dawno, dawno temu. Na początku XIX wieku. W Europie. Wówczas to wiele kobiet choruje na tzw. „histerię”, a lekarze wymieniają objawy tej choroby: ból głowy, bezsenność, ospałość lub zbyt duża nerwowość, osłabienie, brak łaknienia. Ową „histerię” leczy się w gabinetach… doprowadzając kobiety do orgazmu. Używa się do tego specjalnych urządzeń, które wystrzeliwują w okolice kobiecej pochwy i łechtaczki (zwane wtedy zresztą „rejonem produkcyjnym”) silny strumień wody. Zadowolone z efektu kobiety decydują się na zabieg coraz chętniej, niestety, użycie pierwszego wibratora jest bardzo drogie, a i samo urządzenie wydaje się z dzisiejszej perspektywy raczej mało poręczne.
Po wibratorze napędzanym wodą, przychodzi kolej na parowe urządzenie, zwane… „manipulatorem”. Ono jednak również nie jest idealne. W 1880 r. w Wielkiej Brytanii rodzi się pomysł pierwszego elektrycznego wibratora, a urządzenie z adnotacją „do użytku w domu” na liście patentowej pojawia się w 1902 roku. Jest to piąte urządzenie elektryczne wykorzystywane w domu, zaraz po maszynie do szycia, a długo przed tym, zanim gospodynie domowe usłyszą o czymś takim, jak żelazko, czy odkurzacz.
Wibrator ogromną popularność zyskuje na początku XX wieku. Do 1917 roku panie używają tej zabawki częściej niż tostera. „Złoty wiek” wibrator przezywa w latach 50’ i 60’. Katalogi roją się od przeróżnych ofert, a co bardziej pomysłowi producenci w zestawie dorzucają drapacz do pleców, szczotkę do włosów, a nawet specjalne nasadki na odkurzacze. W 1973 roku wibratory trafiają na półki pierwszego sex shopu w Nowym Jorku, który w swojej ofercie ma wyłącznie gadżety dla pań.
W latach 90’ do ponownego odkrycia dobroczynnych zalet wibratora przyczynia się… prezydent USA Ronadl Regan. Jego administracja prowadzi bowiem kampanię socjalną, która ma na celu uświadomienie zagrożeń związanych z HIV i AIDS. W ramach polityki pro zdrowotnej, do każdej rodziny trafia katalog „bezpiecznych opcji seksualnych”. Jak nie trudno się domyślić, wibrator zajmuje na owej liście całkiem wysoka pozycję…
Dziś, spoglądając na historię wibratora, nie wiedzieć czemu. wielu kobietom kojarzy się on z wyuzdanymi i gorszącymi akcesoriami erotycznymi. Żeby zafundować sobie taką zabawkę, można pójść do sex shopu, albo zamówić wibrator w internecie (producent zawsze gwarantuje opakowanie nie sugerujące zawartości). Pomijając jednak sposób zakupu, trzeba zaznaczyć, że „wczesny wibrator” znacznie różni się od tych, które czekają na współczesne miłośniczki przyjemności. Dziś można kupić wibratory pochwowe, łechtaczkowe, zorientowane na punk G (pomimo, że uczeni tego świata nadal spierają się, czy magiczne G w ogóle istnieje), a także specjalne odmiany wibratorów przeznaczone dla wielbicielek seksu analnego. Do wyboru, i zdecydowanie do koloru. Ale zawsze dla przyjemności.

Kobiece i eleganckie botki damskie na stabilnym, wysokim obcasie to prawdziwe dzieła sztuki. Projektanci marki wykorzystali dwa hity obecnego sezonu – połączyli skórę z wężowym motywem.  Piękne obcasy, eleganckie przeszycia i zgrabne noski sprawiają, że takie buty będą marzeniem nie jednej z kobiet sukcesu. Botki są idealne w połączeniu z królującymi jesienią wełnianymi płaszczami i  dzianinowymi sukienkami.

Botki z połączeniem gładkiej skóry z ażurową z pewnością nie pozostaną niezauważone. Geometryczne wycięcie na kostce sprawia, że nogi wydają się smuklejsze i dłuższe. Ten model jest idealny zarówno do klasycznych sukienek, jak i casualowych stylizacji ze spodniami.

Dla kobiet odważnych i pewnych siebie, firma przygotowała również wyjątkowe czółenka o klasycznym fasonie. Takie buty z pewnością dodadzą pazura każdej stylizacji. Pięknie wyprofilowany obcas sprawia, że są niezwykle wygodne. Modele idealne dla eleganckich i nowoczesnych kobiet, które do swoich stylizacji lubią dodać nutkę awangardy.

Gratulujemy!

Autorka: Kasia S.

Autorka: Martyna

Autorka: Aga

O firmie

Firma Carinii wypuszczając modele butów, korzysta z pomocy włoskich stylistów i projektantów obuwia. Dzięki temu myśli o każdej kobiecie, bo pomimo, że mamy podobne gusta, to jednak każda z nas jest inna. Kolekcja na tegoroczną wiosnę – lato 2014  obfituje w bogaty wybór fasonów, przede wszystkim botków z wysoką jak i niską cholewką czy sandałków na płaskim obcasie oraz lekkiej koturnie. Są to modele dedykowane zarówno młodym kobietom, które lubią bawić się modą, a także dojrzałym, ale pełnym wigoru paniom, które mają swój styl i wiedzą za czym mają podążać w każdym sezonie.
Obuwie Carinii jest wykonane z najlepszej jakości naturalnych skór polskich oraz włoskich, charakteryzujących się różnorodnością barw. Tak jak nieodłączną częścią świata mody są brązy, beże i kontrastujące ciepłe i zimne kolory, tak marka Carinii staje się prekursorem tych elementów na polskim rynku. Mocne połączenie czerwieni z kontrastującą czernią oraz duet ciemniejszych kolorów z jasnymi odcieniami brązu i beżu dają wybuchową mieszankę stylu  i klasę samą w sobie.

Zapraszamy do salonów Venezia oraz na www.venezia.pl