Nie ma tu okien, tylko odbiorca, ciemność i prawie 500 projektorów, które tworzą w ciekawie zaaranżowanej przestrzeni nowe światy. Główny hol z delikatnie wyrzeźbionym wzgórzem zamienia się w ukwiecony ogród, rajski wodospad lub las, a obecność w tej przestrzeni widza sprawia, że płynąca po ścianach woda zmienia kierunek.

Interaktywność to jedna z kluczowych zalet sztuki cyfrowej w wydaniu teamLab, którego członkowie regularnie podkreślają, że zacieranie granic między odbiorcą a dziełem to ich cel. Skoro widz staje się płótnem, na którym wyświetlane są obrazy, a do tego swoim ruchem wprawia w ruch elementy projekcji, to sam staje się jednym z takich elementów. Tym samym nie przeszkadzają mu już inni odwiedzający, którzy w tradycyjnym muzeum raczej stanowią przeszkodę w odbiorze sztuki. Tutaj stają się współtwórcami otoczenia i jego fragmentem w jednym.

By ten dziwny, niefizyczny świat działał, stale pracuje tu 520 komputerów, które na bieżąco piszą program poszczególnych projekcji. Stworzone z kwiatów zwierzęta można pogłaskać, a one odwdzięczają się podziękowaniem lub… rozpadają się i tworzą barwny kwiecisty fajerwerk. W innym pomieszczeniu odbiorca zatraca poczucie, gdzie jest podłoga, ściana, a gdzie sufit. W jeszcze innym – te właśnie elementy są rysowane przez światło nad głowami widzów, na oczach których tworzy się ruchoma, niecielesna konstrukcja.

Takiego muzeum jeszcze nie było, ale już jest i szybko wbiło się w coraz bardziej rozrywkowy krajobraz Odaiby. To zbiór dzieł teamLabu z minionych lat oraz zupełnie nowe instalacje, których skład stale jest doskonalony, by zapewnić wyjątkowe przeżycia tak za pierwszym, jak za każdym kolejnym razem.

Źródło: teamLab

To niezwykłe porównanie chmur z perspektywy ziemi i nieba zainspirowało włosko-duńskiego architekta Laurenta Rosseta do zabrania odbiorców sztuki na wyprawę w świat z zaburzonymi perspektywami, gdzie niebo zastępuje wodę. Setki godzin spędzonych w photoshopie opłaciły się. Choć to „tylko” kilka grafik, pozwalają wejść w zupełnie inną rzeczywistość – piękną i przerażającą jednocześnie, ponieważ rajska plaża staje się krawędzią Ziemi, a pod nią odkrywamy bezkres przestrzeni. Czy po zanurzeniu się w niej człowiek spada, czy może lata? Ten dreszczyk niepewności i jednoczesna swoboda marzeń w zaburzonej rzeczywistości mają pobudzać kreatywność i skłaniać odbiorcę do fantazjowania.

– To musiało być połączenie z jednej strony subtelne, ale z drugiej bardzo wyraziste. Tym sposobem proste piękno każdego ze zdjęć, zbitego z innym obrazem, może stworzyć pobudzającą marzenia złożoność perspektyw – tłumaczy Rosset, dla którego to już trzeci projekt bawiący się perspektywami.