Tym razem jednak Hauss odeszła od swojego preferowanego tworzywa i zamiast grafiki postanowiła wykonać… broń. Kij baseballowy z gwoździami, morgensztern, topór i granat ręczny zostały w całości wykonane z porcelany, a następnie poddane misternemu zdobieniu. Tu znów kunszt graficzny Hauss widać doskonale, jednak liczy się bardziej wartość samego pomysłu. Skąd idea pięknej, ceramicznej broni?

Paryska artystka w projekcie „hell hath no fury” (piekło nie ma furii) chciała pokazać kobiety. – To reprezentacja wewnętrznej siły i furii, jaka jest związana z byciem kobietą, w kontraście z przypisywaną nam zbyt często delikatnością – tłumaczy Hauss.

Silny kontrast między delikatną ceramiką a agresją drzemiącą w broni ma więc sporo sensu. Kobiety wielokrotnie przedstawiane są jako słabsza płeć, często są ofiarami lub ujmuje się nam w ten czy inny sposób. Zbyt często jesteśmy pokazywane jako kruche, w tym projekcie chcę zestawić subtelności kobiecości, ale też wyzwolić nas z ciągłego poczucia słabości, które jest nam narzucane – tłumaczy autorka.

W każdej śmierci chodzi o godność. Wciąż w zbyt wielu przypadkach godność odchodzenia odbiera walka z bólem.

Zaczęło się od Chustki
Joanna „Chustka” Sałyga od 2010 roku prowadziła bloga (www.chustka.pl, w którym w wyjątkowy, szczery sposób opowiadała o swojej chorobie, codziennych radościach i smutkach. W ciągu dwóch lat, od momentu kiedy przypadkowo wykryto u niej raka, przeszła cztery operacje, ponad piętnaście kursów chemii, dwadzieścia jeden seansów teleradioterapii, cztery zabiegi brachyterapii. Była publicznie znana, dzięki udziałowi w głośnej kampanii Fundacji Rak’n'roll „Zbieramy na cycki, nowe fryzury i dragi”. Pomimo doświadczanego cierpienia afirmowała życie.

„Dzięki chorobie myślę, że żyję fajniej, pełniej, mocniej, bardziej intensywnie, we wszystkich aspektach życia. I oczywiście, że żal tego czasu, który gdzieś za chwilę ucieknie, ale to też napędza mocniej do życia, do chwytania tych chwil, które są teraz.” – mówiła. Zmarła 29 października 2012 roku.

Fundacja Chustka, która powstała po jej śmierci z inicjatywy męża Piotra Sałygi, jest jedyną organizacją non-profit w Polsce, która koncentruje się na bólu nowotworowym.

- Moja żona była wspaniałą, bardzo pozytywną osobą. Powstanie fundacji to efekt pytania zadanego po jej śmierci. Na blogu Joanny poinformowałem, że umierała w cierpieniu i kiedy to napisałem, wydawało mi się, że to przypadek wyjątkowo rzadki. Dostałem setki, a potem tysiące maili z opisem bardzo podobnych historii – mówi Piotr Sałyga. Nie ma wytłumaczenia na taką sytuację. Jest wytłumaczenie na kolejki, brak pieniędzy itd., ale w tym jednym momencie, kiedy człowiek odchodzi, powinien być otoczony bliskimi, ciepłem, rozmową, uwagą, wszystkim, co dobre, a nie walczyć o każdy oddech. Moja żona pochodziła z rodziny lekarskiej, mieliśmy pieniądze specjalnie zebrane na ten cel, żeby nie cierpiała, była osobą rozpoznawalną… Nic to nie dało.

Cały materiał dostępny jest w 18. numerze EksMagazynu. W Empikach, salonach Relay i InMedio w całej Polsce.

Twórcze i intelektualne prowokacje, inspirowane działalnością Władysława Hasiora były punktem wyjścia dla działań zaproponowanych przez artystów biorących udział w projekcie. Ramy tych działań artystycznych określają obszary zainteresowań samego Hasiora, który zajmował się rzeźbą, asamblażem, obiektami przestrzennymi oraz działaniami efemerycznymi. Działający twórczo w różnych obszarach Hasior, budował wizję świata totalną, nasyconą nowymi znaczeniami. Artyści tworzący projekt musieli się zatem podjąć tego samego zadania i w znacznym stopniu udało im się tego dokonać – mówił podczas wernisażu, Sandro Truchan, jeden z kuratorów.

REINKARNACJE HASIORA. REINKARNACJE ZAKOPANEGO

Wernisaż wystawy odbył się w nietypowym miejscu i w nietypowy sposób: w nowo wybudowanej kamienicy przy Krupówkach 49: trzy pomieszczenia na dwóch poziomach, prawie 700 m2 surowej przestrzeni o charakterze industrialnym. Przed budynkiem położono czerwony dywan, zainstalowano kamery, kazano odwiedzającym (rekordowa frekwencja, ponad 300 osób oczekujących w jednym miejscu na wydarzenie kulturalne!), wypełniać tony dokumentów weryfikujących ich tożsamość – wszystko po to, by nawiązać do klimatu czasów, w których żył Hasior: klimatu niepokoju, braku wolności, kolejek. We wnętrzu budynku kolejne zaskoczenie – aktorzy Teatru Witkacego ucharakteryzowani na zjawy, snując się po surowych, mrocznych pomieszczeniach, odczytywali postulaty Hasiora.

Po tak klimatycznym wstępie nastąpiło oficjalne otwarcie wystawy, na którym organizatorzy przypomnieli postać Władysława Hasiora oraz poruszyli tak nurtujące zagadnienie jak promowanie sztuki i artystów. Podkreślając, jak istotne jest wspieranie tego typu inicjatyw na wszystkich poziomach działania, przywołali przykład Francji, której polityka kulturalna powinna być dla Polski przykładem do naśladowania: – Podejrzewam, że gdyby Fryderyk Chopin nie żył i nie tworzył we Francji, to dzisiaj znany byłby jedynie w Żelazowej Woli - skwitował ze smutkiem Sandro Truchan, mówiąc o zapomnianym przez polski rząd, Władysławie Hasiorze.

Mamy nadzieję, że dzięki naszemu projektowi, Hasior będzie na nowo inspirował i zmuszał do myślenia. Pytania Hasiora o status sztuki, relację sztuka – życie, rzeczywistość – metafora, są nadal niezwykle aktualne. Wierzymy, że nasza wystawa będzie początkiem pogłębionej debaty dotyczącej twórczości tego niesłusznie zapomnianego artysty – podkreślała Nina Sylka, kuratorka wystawy.

Uczestnicy wystawy: Bogusław Bachorczyk, Aleksandra Batura, Izabela Chamczyk, Zuzanna Dembiec, Bartek Jarmoliński, Małgorzata Jastrzębska, Marcin Kin, Bartosz Kokosińska, Małgorzata Kosiec, Gabriela Kowalska, Hubert Pokrandt, Paulina Poczęta, Sandro Truchan, Małgorzata Szandała, Przemysław Wańczyk, Bartosz Zieliński, Aktorzy Teatru im. St. Witkacego w Zakopanem.

Organizatorzy: Grupa Prospect – Nina Sylka, Paweł Truchan, Sandro Truchan, Galeria Strefa A w Krakowie – Małgorzata Błaszczyk

Kuratorzy: Nina Sylka, Paweł Truchan, Sandro Truchan

Partnerzy: Teatr im. St. I. Witkiewicza w Zakopanem, Galeria Strefa A w Krakowie, Galeria Tamok w Zakopanem, Dworzec Tatrzański w Zakopanem, agencja komunikacji OWL PR

Wystawa „HASIOR-REINKARNACJE” potrwa do 17 czerwca br.

Miejsce wystawy: Krupówki 49.