EksMagazyn - ekskluzywny magazyn dla kobiet: seks, mężczyźni, design, zdrowie, uroda, moda, imprezy, kino, recenzje, wywiady » sztuka ubioru

Jak się ubrać do pracy w biurze?

Ela Prochowicz — Thu, 11 May 2023 16:53:59 +0000

Ubieranie się do biura wymaga pewnego umiaru, który łączy wygodę z profesjonalizmem. W tym artykule podpowiemy, jakie są zasady dress codu dla pracowników biurowych i przedstawimy kilka przykładów, które mogą ci pomóc w wyborze odpowiedniego stroju.

1. Formalny dress code: Jeśli w twoim biurze obowiązuje formalny dress code, powinieneś wybierać eleganckie, klasyczne ubrania. Mężczyźni powinni nosić garnitury w ciemnych kolorach, najlepiej w połączeniu z białą lub niebieską koszulą oraz krawatem. Kobiety mogą wybierać spodnie lub spódnice o długości do kolan, najlepiej w połączeniu z elegancką bluzką lub koszulą.
2. Business casual: Wiele biur przyjmuje dress code w stylu business casual, który pozwala na nieco luźniejsze ubrania. Mężczyźni mogą nosić marynarki bez krawata, koszule w jasnych kolorach lub eleganckie swetry zamiast koszuli. Kobiety mogą wybierać spódnice, spodnie czy sukienki w bardziej swobodnym stylu, jednak nadal powinny unikać zbyt krótkich lub obcisłych elementów garderoby.
3. Smart casual: Jeśli w twoim biurze obowiązuje dress code smart casual, masz więcej swobody w wyborze ubrań. Mężczyźni mogą nosić nieformalne spodnie, jak chinosy czy jeansy, w połączeniu z koszulą lub swetrem. Kobiety mogą wybierać spodnie, spódnice czy sukienki w bardziej codziennym stylu, jednak nadal powinny dbać o schludny wygląd.
4. Kreatywny dress code: W niektórych branżach, takich jak reklama, moda czy nowe technologie, obowiązuje kreatywny dress code. Tutaj możesz wyrazić swoją indywidualność i eksperymentować z modą. Oczywiście, pamiętaj o zachowaniu pewnej estetyki i unikaj przesadzonych stylizacji.

Kilka ogólnych zasad, które warto pamiętać:

Zawsze zwracaj uwagę na czystość i schludność swojego ubrania. Wyprasowane koszule, czyste buty i zadbane włosy są podstawą dobrego wyglądu.
Dostosuj swój strój do rodzaju pracy, jaką wykonujesz. Jeśli masz spotkanie z klientem, wybierz bardziej elegancki strój, a jeśli spędzasz cały dzień za biurkiem, możesz być nieco bardziej swobodny.
Zwracaj uwagę na odpowiednie dopasowanie ubrań. Zarówno zbyt luźne, jak i zbyt obcisłe ubrania mogą wyglądać nieprofesjonalnie. Wybieraj rozmiary, które podkreślają twoją sylwetkę, ale nie są zbyt ciasne.
Unikaj nadmiernie wyzywających i odważnych stylizacji. Biuro to miejsce, w którym powinno się skupiać na pracy, dlatego lepiej zostawić odważne i ekstrawaganckie stroje na inne okazje.
Staraj się przestrzegać zasad dotyczących noszenia biżuterii i akcesoriów. Mężczyźni powinni ograniczać się do zegarka i ewentualnie obrączki, podczas gdy kobiety mogą wybierać subtelne kolczyki, naszyjniki czy bransoletki. Unikaj noszenia zbyt wielu elementów na raz, aby nie robić zbyt dużego zamieszania.
Dobierz odpowiednie obuwie. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety powinni wybierać wygodne, schludne buty. Unikaj sportowych butów, sandałów czy kapci – lepiej postawić na eleganckie półbuty lub klasyczne czółenka.
Dopasuj kolorystykę do okazji. W przypadku bardziej formalnych spotkań czy ważnych prezentacji, warto postawić na stonowane kolory, takie jak granat, czarny, szary czy biel. Jeśli dress code pozwala na większą swobodę, można eksperymentować z żywszymi kolorami i wzorami, ale pamiętaj o zachowaniu umiaru.
Warto inwestować w dobrej jakości podstawowe elementy garderoby, takie jak klasyczne koszule, spodnie czy marynarki. Te uniwersalne elementy będą ci służyć przez wiele lat i łatwo będzie je zestawiać z innymi ubraniami.
Pamiętaj, że dobry wygląd ma znaczenie, ale nie jest to jedyny czynnik, który przesądza o twoim sukcesie zawodowym. Oprócz odpowiedniego ubioru, ważne jest również zachowanie, umiejętności i profesjonalizm w wykonywaniu obowiązków. Ubranie to tylko element ogólnego wrażenia, jakie tworzysz w miejscu pracy.

Jeśli chcesz kupić wysokiej jakości odzież w przystępnych cenach sprawdź najpierw występujące okazje cenowe. Dobrym przykładem może być kod rabatowy Modivo, który znajdziesz między innymi na portalu Rabatio.com.

źródło: materiał zewnętrzny Partnera

PRL i bikiniarze

Ela Makos — Wed, 13 Jan 2016 06:00:36 +0000

W Krakowie byli „dżolerzy” od angielskiego słowa jolly – zabawny. Takim krakowskim dżokerem był 16 letni Roman Polański. W autobiografii tak wspominał ten czas: „Nade wszystko liczyło się obuwie. Za najcenniejsze uchodziły buty bez naszywanych nosków. Najpopularniejszym materiałem była czarna skóra, ale wyżej stawiano niebieski zamsz. Noszono wąskie spodnie, a długie wełniane marynarki musiały mieć watowane ramiona. Kołnierzyk koszuli miał być jak najszerzej rozwarty. Obowiązywał jaskrawy krawat, związany w wielki węzeł. Sam byłem szczególnie dumny z żółto-wiśniowego amerykańskiego krawata, w kształcie karpia – superszerokiego, ze stylizowaną różą w środku…”

Agnieszka Jelonkiewicz
Konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego. Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz www.twoj-wizerunek.com FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz: www.facebook.com/AkademiaStyluAgnieszkiJelonkiewicz

Moda w czasach PRL-u, cz. 3

Redakcja — Tue, 10 Nov 2015 15:28:42 +0000

Georg Orwell opisując ten „nowy ideał” kobiety w powieści „Rok 1984” namalował postać młodych kobiet odzianych w kombinezony przepasanych jeszcze „na wszelki wypadek” czerwonymi szarfami Młodzieżowej Ligii Antyseksualnej…

Maskulinizacja i deseksualizacja były obecne nie tylko w „modzie robotniczej”, ale także w stroju biurowym. Niestety konfekcyjne sklepy państwowe oferowały wówczas zbyt obszerne płaszcze i żakiety wywatowane na ramionach oraz seryjnie szyte sukienki kompletnie niedopasowane do figury. Tygodnik „Moda i Życie Praktyczne” tak reklamował modne, damskie obuwie: „ciepłe, mocne i tanie będą botki na gumie z filcu i stylonu produkowane przez Złotoryjskie Zakłady Przemysłu Filcowego. 16 wzorów i 5 kolorów[1]”

Nie da się ukryć, że strój taki potrafił zeszpecić najpiękniejszą dziewczynę, dając jej „klocowatą” sylwetkę.

Jakże kolorowo musiała w tamtych czasach wyglądać zalotna Hanna Bielicka (1915-2006). Budziła zapewne na ulicach niepokój podobnie jak bikiniarze…

Autor: Agnieszka Jelonkiewicz

Konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego. Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz www.twoj-wizerunek.com FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz: www.facebook.com/AkademiaStyluAgnieszkiJelonkiewicz

[1] Wiesław Kot, PRL-czas nonsensu. Polskie dekady 1950-1990, Wydawnictwo Publicat, Warszawa 2007

Moda w czasach PRL-u, cz.2

Redakcja — Tue, 03 Nov 2015 20:06:47 +0000

Luźna marynarka, koszula mająca kołnierzyk z guziczkami i mankiety daleko wystające poza rękawy marynarki. Do tego buty na słoninie (z grubymi podeszwami) i koniecznie wąskie, przykrótkie spodnie. Najważniejszym elementem stroju był krawat. I to właśnie od jaskrawych krawatów z palmami (podobno z atolu Bikini) lub z opalającymi się kobietami w bikini pochodzi słowo –bikiniarz-.”

To „kłucie w oczy” musiało się Leopoldowi Tyrmandowi podobać. Podobnie jak on sam podobał się bikiniarzom. I tak Tyrmand stał się dla nich kimś ważnym, okrzyknięto go nawet honorowym bikiniarzem Polski Ludowej. Była jednak pewna różnica: Tyrmanda cechowała nienaganna elegancja, o którą jako nieuleczalny esteta, dbał wręcz obsesyjnie. Bikiniarzy zaś cechowała radosna manifestacja odmiennego od „krajowych wytycznych” wyglądu. Niestety, w stalinowskiej Polsce, nienaganna elegancja Tyrmanda automatycznie stawała się manifestacją ideologiczną a nie tylko estetyczną. Jednym z elementów niepowtarzalnego stylu autora „Złego” były kolorowe skarpety. I w ten oto sposób skarpety Tyrmanda urosły wręcz do symbolu „ideologicznej walki z ustrojem”…

Autor: Agnieszka Jelonkiewicz

Moda w Polsce Ludowej, cz. IV

Ela Prochowicz — Mon, 31 Aug 2015 13:00:25 +0000

Był to okres wielkiej improwizacji. Pomocą służyły gazety, w których przemycano nową modę francuską i angielską, i która przedsiębiorczym Polkom służyła za inspirację. Jednak moda ta nie zawsze spotykała się z entuzjazmem ze strony władz, co widać wyraźnie na przykładzie polskiej Brigitte Bardot – Kaliny Jędrusik.
Na wygląd polskich ulic w tamtym okresie wielki wpływ miała także Barbara Hoff, która w późnych latach pięćdziesiątych, w felietonach drukowanych w „Przekroju”, prezentowała zachodnie wzory i podpowiadała jak je zrobić bez podróży do Paryża. Nie tak dawno w specjalnym dodatku do „Polityki” był artykuł o Barbarze Hoff, w którym pisano, że miała ona przez 35 lat socjalizmu i 18 lat nowego ustroju w Polsce „misję cywilizacyjną” – podpowiadała ludziom w co się ubierać.
To dzięki jej pomysłom i do nas dolatywały modne, kolorowe jaskółki. A za przykład niech posłuży jej pomysł z 1954 roku: z dostępnych w sklepach „pepegów” należało wyciąć język i sznurowadła, w to miejsce wszyć lamówkę i zafarbować tuszem. Tak powstawały paryskie baleriny polskiej produkcji. Naród oszalał na ich punkcie – to był głód mody…

Agnieszka Jelonkiewicz
konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych.
Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.

Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Moda w Polsce Ludowej. Cz. II

Redakcja — Mon, 27 Jul 2015 12:00:34 +0000

Wszystko po to, by ten przymus zanegować, choćby na niewielką skalę – ale jednak. Co by nie powiedzieć o historii PRL-u, był to jednak ustrój zachęcający do indywidualizmu poprzez to, że go nie tolerował. Bunt wobec rzeczywistości dokonywał się w kręgach artystyczno-literackich oraz wśród młodzieży, która zawsze była bacznym obserwatorem zmian i bezbłędnie interpretowała nastroje społeczne.
Próba ujednolicenia społeczeństwa, w oparciu o sowieckie wzorce, naturalnie spowodowała atrakcyjność wszystkiego, co docierało do Polski „z zewnątrz” – czyli z Europy Zachodniej i Stanów Zjednoczonych. A docierało do nas w paczkach i było rozchwytywane w drugim obiegu na bazarach. W Warszawie był to słynny Bazar Różyckiego. W ten sposób można było się zaopatrzyć w odzież o innym fasonie płaszcza, innym kolorze marynarki, czy skarpet, w oryginalne dodatki i stworzyć wizerunek przeczący sztampie. I tak właśnie kontestował szarą rzeczywistość Leopold Tyrmand, Czesław Niemen, czy Kalina Jędrusik. Przy czym ta ostatnia występowała też „przeciw socjalistycznej moralności”.
A wśród młodzieży były także manifestacje zbiorowe: kolorowych bikiniarzy, długowłosych hipisów, czy nastroszonych punków.

Agnieszka Jelonkiewicz – konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie.
Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.
Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz
FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Moda damska w latach 50. Cz. III

Ela Prochowicz — Wed, 17 Jun 2015 13:03:50 +0000

Niezwykle popularna stała się sylwetka krągła o zarysie klepsydry: pełny biust podkreślony spiczastym kształtem stanika, wąska talia i krągłe biodra. Wielki wpływ na fason bielizny miały ówczesne gwiazdy filmowe. Elizabeth Taylor, która w kremowej bieliźnie w filmie „Kotka na gorącym, blaszanym dachu” wyglądała zjawiskowo. Janet Leigh, która pojawiła się na ekranie w czarnym biustonoszu grając złodziejkę w „Psychozie”, czy Jane Russell która wylansowała stanik bez ramiączek w filmie „Banita”. Co ciekawe kontrowersje wokół biustu Jane Russell były tak gorące, że film w końcu zdjęto z ekranów…
Lata 50. to także epoka kostiumów kąpielowych noszonych nie tylko podczas pływania, ale też na konkursach piękności, w reklamach i filmach. W tej dekadzie kobiety za przykładem Brigitte Bardot odważyły się po raz pierwszy w historii nosić tak skąpy i skandaliczny kostium kąpielowy jakim było bikini…

Agnieszka Jelonkiewicz,
konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.
Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz
FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Moda damska w latach 40. Cz. III

Redakcja — Mon, 25 May 2015 13:00:20 +0000

W czasie wojny bielizna była rzadkością. Kobiety więc, niezależnie od statusu społecznego, próbowały szyć ją same. Z barku pończoch kobiety zaczęły chodzić w skarpetach i butach prezentując gołe nogi (co było dotąd nie do pomyślenia).
Jazda na rowerze przestała być zabawą, której towarzyszyła modna sportowa garderoba. Obecnie był to jedyny możliwy sposób poruszania się, dla którego alternatywą było chodzenie piechotą. Samochody także przestały być sportową rozrywką, jak i środkiem transportu. Nie było paliwa.
Kobiety nosiły fasony sportowe, proste „chłopskie” sukienki, szerokie spodnie i bluzki. Do tego popularne były pantofle na platformach, wiązane w kostce. A jako zwykły strój pojawiły się dżinsy i T-shirty. Panie przyzwyczaiły się do grubych ubrań roboczych, które stały się teraz normalnym ubiorem. Zaś popularność westernów sprawiła, że amerykański zwyczaj noszenia dżinsów w mieście stał się bardzo praktyczny.
W czasie II wojny światowej kobiety pracowały w fabrykach i formalnie znalazły się w armii. Ubierały się jak mężczyźni. Podczas I wojny światowej zajmowały się pocztą, pielęgnowaniem innych i oficjalnie nie mogły służyć w wojsku. Panie, nawet wówczas gdy występowały w mundurach podczas pełnienia służby, nigdy nie rezygnowały z drobnych zabiegów podkreślających urodę. Męskie „toporne” stroje ozdabiały jakimiś dodatkami, ale często wystarczały już same kobiece kształty, by proste męskie ubrania wyglądały nieco inaczej.
Nie można nie wspomnieć – jak również nie można zapomnieć – że kobiety służące w wojsku znalazły się w gronie spawaczy, cieśli, rysowników, radiografów, mechaników, elektryków… W sytuacjach ekstremalnych pracowały w walcowniach, zakładach wulkanizacji, obsługiwały działa przeciwlotnicze i reflektory naprowadzające. Służyły w wywiadzie, podsłuchując rozmowy telefoniczne i łamiąc szyfry, wykonywały zadania specjalne.

Agnieszka Jelonkiewicz,
konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie.
Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.
Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz
FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Moda damska w latach 40. Cz. II

Redakcja — Mon, 18 May 2015 13:00:55 +0000

Argumentowano, że skoro marynarze mają swój tytoń, to dziewczęta mają swoje kosmetyki. Jednak jakość kosmetyków była słaba. Barki alkoholu oznaczały, że więcej było perfum, mniej wody kolońskiej. Niedostateczna ilość tłuszczu i olejków oraz całkowity brak gliceryny powodowały, że kosmetyki były pozbawione środków zmiękczających. Lakier do paznokci wyrabiano używając resztek emulsji do produkcji taśm filmowych, zastępując nią nitrocelulozę. Jednak, mimo tych trudności, firmy kosmetyczne intensywnie propagowały reklamy, w których widoczna była kobieta romantyczna (!), pracująca na potrzeby armii i wyglądająca wspaniale. Znane są również, w tym czasie, przykłady przedsiębiorczości i innowacyjności. Na przykład Max Factor junior, syn Maxa Factora (pochodzącego z Polski!), przejął firmę po ojcu i od 1941 roku zaczął produkować specjalne szminki do kamuflażu. W czasie wojny na Pacyfiku dostarczał je amerykańskim żołnierzom. Szminki były tak reklamowane: „szminki w sześciu ślicznych odcieniach, pasujących do kolorów mundurów”.
A jak radziły sobie kobiety? Zaadaptowały „męskie” pomadki Maxa Factora, z powodu braku dezodorantów używały talku. Z powodu braku pończoch, malowały sobie nogi domowym sposobem – brunatną zaprawą do sosów lub herbatą. Albo malując sobie tylko czarną kreskę na gołych nogach, która… imitowała szew w pończochach. W Anglii, kobiety umawiały się nawet na zabieg malowania nóg wykonywany w domach towarowych. Jego wykończenie również stanowiła namalowana czarna kreska imitująca szew na łydce. Tylko szczęśliwe dziewczęta, którym było dane spotkać na swej drodze hojnego żołnierza amerykańskiego, nosiły prawdziwe pończochy.

Agnieszka Jelonkiewicz,
konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie. Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.
Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz
FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz

Moda damska w latach 40. Cz. I

Redakcja — Mon, 11 May 2015 14:00:41 +0000

Kobiety nosiły już przecież spodnie i garnitur, który stał się alternatywą damskiego kostiumu, jak również kapelusze i płaszcze typu trencz. Jednak, z chwilą wybuchu II wojny światowej, całe życie zmieniło się. Natychmiast wszystkiego zabrakło, w tym również żywności. Metale, z których robiono biżuterię, zostały zużyte na cele wojenne, do produkcji spadochronów zużyto cały jedwab przeznaczony na pończochy, a haftki i zamki błyskawiczne (nomen omen) błyskawicznie stały się towarem deficytowym.
Nikogo nie zdziwi fakt, że dla mody okres wojny był czasem ponurym. Żeby móc kupić sobie ubranie trzeba było mieć nie tylko pieniądze, ale także kartki. Dlatego każdy przechowywał co miał: stare zasłony, prześcieradła, wyroby wełniane, wszystko co mogło się potem przydać. Wbrew okrutnej rzeczywistości ludzie nie poddawali się. Kobiety nosiły biżuterię z plastyku i celofanu. Głowy ozdabiały turbanami z celofanu, materiałów ze starych ubrań i wszystkiego, co wpadło w ręce. Pozwalało to zachować pozory normalności i miało wielki wpływ na morale.
W prasie powojennej można znaleźć bezcenne wówczas porady i wskazówki dotyczące rozmaitych poprawek i przeróbek służących polepszeniu stanu istniejącej już garderoby. W Polsce „Przekrój” ogłaszał konkurs działu mody na najbardziej pomysłowe przeróbki, które były potem nagradzane i okraszane podpisami typu: „lepszy perkal w garści niż jedwab na dachu”, „wszędzie dobrze, a w sukni z krajowej wełny najlepiej”, „nie drogo, ale chędogo”…

Agnieszka Jelonkiewicz,
konsultantka wizerunku, historyk sztuki, ekspert z dress code’u. Jedna z bohaterek książki „Sukces jest kobietą! Piękna twarz biznesu”. Szkoli Zarząd i naczelne kierownictwo firm z profesjonalnej autoprezentacji i etykiety w biznesie.
Przygotowuje wizerunek medialny ekspertów i rzeczników prasowych. Prowadzi zajęcia dydaktyczne dla młodzieży i grona pedagogicznego.
Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz
FB Akademia Stylu Agnieszki Jelonkiewicz