Jednak ustalenia niemieckich badaczy mają znaczenie; potwierdzają rezultaty wcześniejszych badań, wykazujących dobroczynny wpływ ćwiczeń nie tylko na mięśnie i koordynację ruchową, ale i mózg.

26 osób w niemieckim eksperymencie podzielono na dwie grupy: 14 z nich uczestniczyło w bardzo urozmaiconych zajęciach tanecznych, a 12 – w ćwiczeniach fitness, które obejmowały ćwiczenia wytrzymałościowe (biegi, podskoki), siłowe oraz rozciąganie.

Najpierw, przez pierwszych sześć miesięcy, ćwiczenia o długości 90 minut odbywały się dwa razy w tygodniu, potem, przez kolejnych 12 miesięcy – raz w tygodniu, przy czym w drugim etapie wszyscy brali udział w zajęciach Nordic Walking.

Wszystkim uczestnikom wykonywano badania obrazowe mózgu za pomocą rezonansu magnetycznego przed i po zakończeniu eksperymentu. Dodatkowo naukowcy badali ich koordynację ruchów i postawę.

Jak taniec działa na mózg?

Badania obrazowe wykazały, że u wszystkich uczestników powiększyła się objętość różnych obszarów hipokampa, struktury odpowiedzialnej m.in. za uczenie się (czyli przenoszenie ich z pamięci krótkotrwałej do długotrwałej), pamięć i orientację przestrzenną. To właśnie hipokamp ulega najwcześniej uszkodzeniu u osób chorych na chorobę Alzheimera, a jego objętość maleje wraz z wiekiem.

U tancerzy wzrost dotyczył ponadto większej liczby obszarów w lewej części hipokampa (w tym zakrętu zębatego, którego komórki są odpowiedzialne m.in. za dostrzeganie różnic), a ponadto tylko w tej grupie powiększyła się część prawego hipokampa o nazwie podkładka.

Bardzo ciekawy jest kolejny rezultat eksperymentu – tylko w grupie tańczącej poprawiło się poczucie równowagi – a u osób starszych, dla których olbrzymim zagrożeniem są upadki, jest to bardzo istotne.

W efekcie autorzy badania konkludują, że nauka tańca może mieć lepszy wpływ na mózg i postawę u starszych osób niż zajęcia fitness.

Być może efekty ćwiczeń na parkiecie były lepsze z tego względu, że uczestnicy grupy tanecznej regularnie poznawali nowe rodzaje tańca, jak tańce latynoamerykańskie, jazz i inne. Efekt był taki, że co dwa tygodnie uczyli się nowych kroków, ułożenia ciała, figur tanecznych, innego rytmu i tempa.

– Najbardziej wymagającym aspektem dla uczestników tych zajęć było przypominanie sobie układów pod presją czasu bez żadnych podpowiedzi ze strony instruktora – wyjaśnia główna autorka pracy dr Kathrin Rehfeld.

Jej zdaniem, choć wyniki pracy jej zespołu powinny zostać pogłębione w kolejnych badaniach, taniec może spowolnić, a nawet przeciwdziałać związanemu z wiekiem pogorszeniu sprawności umysłowej i fizycznej. Nie dość, że wymaga aktywności fizycznej i umysłowej, to niesie również niskie ryzyko kontuzji. I znakomicie poprawia nastrój, co w każdym wieku jest nie do pogardzenia.

Źródło: Zdrowie.PAP.pl

Magazynowi „Szum” mówił: „Queer to dla mnie bycie pomiędzy, wychodzenie poza rozpoznawalne kategorie”. Z jednej strony jego projekty artystyczne niosą dużą dawkę eksperymentu i odświeżających choreografię formalnych poszukiwań. Z drugiej jednak – jak pisała w uzasadnieniu nominacji Anna Theiss – „są medytacyjne, magnetyczne i opowiadają o sprawach najprostszych i najważniejszych: przyjaźni, bliskości, stracie, pożądaniu”. W swych choreografiach skupia się na mikrogestach, wspólnotowości i dotyku.

Baczyński-Jenkins (ur. 1987 r.) studiował w berlińskim Universität der Künste na kierunku Contemporary Dance, Choreography, Context, a następnie w londyńskim Goldsmith University na kierunku Aural and Visual Cultures. Najczęściej pracuje w Warszawie i Londynie. Swoje projekty realizował także w Bazylei, Berlinie, Nowym Jorku i Bejrucie. W 2019 r. pokazywał performans „Untitled (Holding- Horizon)” w ramach programu performatywnego na otwarcie Biennale Sztuki w Wenecji.

„Us Swerve” było pokazywane w Stedelijk Museum w Amsterdamie, miał też wystawę w Kunsthalle Basel. W Polsce w tym roku można było obejrzeć „The Tremble” i obecnie pokazywany nowy film „Pedały, przyjaciółki i wiersz do maszerującego nacjonalisty”, oba w Fundacji Galerii Foksal, oraz pracę dla CSW Zamek Ujazdowski, w której przestrzeń muzyczną stanowiły piosenki zespołu Brygada Kryzys. Baczyński-Jenkins to pierwszy choreograf nominowany w dziedzinie Sztuki wizualne w całej historii Paszportów POLITYKI.

Wśród zapytanych Polek, 13% respprondentek wskazuje na niestandardowe rozrywki jako sposób na odreagowanie, wśród których pojawia się na przykład wizyta w parku trampolin, strzelnica a nawet lot w tunelu aerodynamicznym. Dla 8% Pań sposobem na rozładowanie stresu mogą być również sporty ekstremalne.

Stres wywołuje negatywne skutki odbijając się na psychicznym i fizycznym funkcjonowaniu organizmu. U 28% Polek, biorących udział w badaniu serwisu, stres wywołuje zakłócenie snu, a u 27% rozdrażnienie. Z kolei 17% spośród 678 respondentek narzeka na zmęczenie jako skutek nerwowych sytuacji, 13% odczuwa napięcie psychosomatyczne w postaci bólów brzucha lub głowy. Do depresji jako efektu odczuwania długotrwałego stresu przyznaje się 9% Polek.

Aby odreagować nerwowe sytuacje 36% zapytanych Pań potrzebuje 3 dni, które mogą złagodzić skutki stresu i pomóc naładować akumulatory do dalszych działań. Dla 32% respondentek potrzebny na regenerację czas to 2 tygodnie urlopu. Według 16% już tydzień jest wystarczający, gdy umiemy się wyłączyć i poszukać sposobów na relaks. Według 16% kobiet zbawienne w walce ze stresem są weekendy, pozwalające złapać dystans i trochę odpocząć.

Odpowiadając na pytanie – jak wpływa na Panią stres? Aż 48% Polek mówi o potrzebie odreagowania uprawiając sport, a 20% przyznaje się, że w efekcie nerwowych sytuacji w pracy popełnia błędy. Dla 26% skutkiem stresu jest picie większej ilości kawy.

Polki, jak pokazują badania szukają sposobów na walkę ze stresem uprawiając sport, korzystając z różnych form rozrywki i ćwiczeń relaksacyjnych. Rosnący poziom wynagrodzeń i trend popularyzujący zdrowy tryb życia, pozytywnie wpływa na większą aktywność ruchową kobiet, które chcą mieć więcej czasu na sport i rozrywkę.

Źródło: Innovation PR

W materiale wykorzystano wyniki z analizy krzyżowej z badania „Polacy a stres w pracy i w życiu” zrealizowanego przez serwis Prezentmarzeń w 2019 roku. W badaniu wzięło udział 678 respondentek.

Co czeka nas w tym roku? Godzina czystej choreografii, tylko ekspresyjny taniec i minimalistyczna muzyka przypominająca mantrę. Na scenie 15 tancerzy w ciągłym ruchu – każdy z nich przemierza w czasie spektaklu 10 km. To „Sideways Rain”, jedno z przedstawień w programie tegorocznego festiwalu Ciało/Umysł. Na festiwalu nie zabraknie najróżniejszych form tańca współczesnego. Motywem przewodnim tegorocznej, 15. już edycji będzie pęd nowoczesnego świata. Poza wspomnianym już spektaklem będzie można również obejrzeć „Bataille i świat nowych dni”, wykonywane przez sześciu tancerzy, którzy staną się zwierciadłem podświadomości. W sumie zobaczyć będzie można 9 spektakli, a organizatorzy zadbali również o spotkania z ich twórcami. Jedno z przedstawień zostało wybrane specjalnie z okazji jubileuszowej 15. edycji. „To jest gala” Martina Schicka (jeden z trzech elementów jego „Serii niskobudżetowej”) to ironiczna gra podejmująca temat celebrowania wernisaży, gal i bankietów.

Na festiwalu mile widziani są nie tylko tancerze, ale również osoby, które z tańcem nie mają nic wspólnego. Od początku organizatorzy zakładali bowiem, że ma on stanowić miejsce i okazję do tego, aby stał się on źródłem inspiracji i prowokował do myślenia. Jest to niezwykle potrzebne, m.in. dlatego, że w Polsce ciągle niewiele mówi się o tańcu współczesnym. Ideą festiwalu Ciało/Umysł jest wyszukiwanie najciekawszych nurtów, trendów i technik, prezentowanie nowych tendencji w choreografii i wspieranie śmiałych propozycji artystów. To Festiwal bezkompromisowy, który odkrył dla polskiego widza wielu ważnych twórców sztuki tańca.

15. edycja festiwalu Ciało/Umysł potrwa od 30 września do 8 października 2016 roku. Przedstawienia odbędą się w Teatrze Studio, Centrum Sztuki Współczesnej i w Nowym Teatrze.

Źródło: PR EXPERT

Hanna Żudziewicz: Za to, że pomógł odnaleźć mi indywidualność i kobiecość.

Wiele mówi się o tym, jak ciężka jest droga do zawodu baletnicy. Czy taniec towarzyski wymaga tylu poświęceń?

Jeśli ktoś chce osiągnąć światowy poziom, trzeba swoje życie podporządkować tańcu.

Jaka była pani droga do występów w turniejach tanecznych? Ile lat trzeba ćwiczyć, żeby osiągnąć mistrzowski poziom?

Moja droga była wyjątkowo trudna. Od dziecka byłam bardzo zdeterminowaną osobą i wiedziałam, że ile dam z siebie, tyle do mnie wróci. Nie jest ważne, ile lat ćwiczysz, tylko jak. Często osoba trenująca dwa lata tańczy lepiej od tej ćwiczącej pięć.

Czy taniec towarzyski nie zabrał w jakiś sposób części pani dzieciństwa i młodości?

W pewien sposób tak. Moje życie nie jest typowe. Musiałam szybko sama zamieszkać i przeprowadzać się: Warszawa, Bukareszt, Moskwa. Z drugiej strony moje życie jest niezwykłe i nie zamieniłabym go na inne.

Co pani poświęciła dla tańca?

Dużo. Przez ciągłe przeprowadzki w moim życiu często pojawiała się samotność. Rzadko widywałam rodzinę, a miłości szybko się kończyły z braku czasu.

Co taniec daje ciału? Tancerki mają zazwyczaj fantastyczne figury.

Taniec daje, m.in. świadomość ciała, wyprostowaną sylwetkę. A dieta i ćwiczenia mają w tym wszystkim bardzo ważny udział. Bez prawidłowego odżywiania się, nie miałabym siły tańczyć, trenować po kilka, a nawet kilkanaście godzin dziennie.

W jaki sposób tancerze dobierają się w pary? Czy konieczna jest pewnego rodzaju chemia między nimi, czy też jako profesjonaliści powinni zgrać się z każdym tancerzem/tancerką?

Muszą z pewnością zgrać się wzrostem i umiejętnościami. Muszą też czuć, że współpartner jest najlepszy, jaki do nich pasuje.

Jak sędziowie oceniają turniejowe pary – dla laika często nie ma różnicy między poszczególnymi osobami. Czy liczy się tutaj bezbłędna technika, czy zdecydowanie coś więcej – indywidualny styl, charyzma tancerzy, czyli bardzo subiektywne czynniki?

Liczy się indywidualny styl, interpretacja tańca. Technika to narzędzie pozwalające wyrazić siebie. Musi być dobra, ponieważ tylko wtedy, kiedy panuje się nad ciałem, można zatańczyć co się tylko chce i pokazać emocje.

Tekst pochodzi z 26. numeru EksMagazynu. Cały artykuł dostępny w wydaniu drukowanym.

Czy taka forma ruchu jest dostępna dla każdego?
Oczywiście, że tak. Taniec współczesny, jako jeden z niewielu, pozwala na rozpoczęcie swojej przygody z tańcem w każdym wieku. Nie musimy mieć przygotowania tanecznego. Wystarczy, że mamy otwartą głowę i chcemy coś zrobić dla siebie.

Jaki jest wasz największy sukces?
Sukcesem jest każda nasza produkcja i możliwość wspólnej pracy. To że możemy razem tworzyć, daje nam niesłychanie dużo. Pracujemy po to, by grać i być na scenie. Dawać widzowi możliwość przeniesienia się w nasz świat, w którym znajdujemy spełnienie i realizację. Gdzie kodem zawsze jest ruch, taniec i my. Połączenie nietuzinkowych osobowości tancerzy. Każdy z nas ma na swoim koncie wiele doświadczeń i sukcesów. Nie tylko tanecznych. Połączenie tego tworzy niesamowity miks różnorodności, ponieważ każdy z nas jest zupełnie inny i w produkcję wnosi niemały bagaż własnych przeżyć i doświadczeń. Wśród tancerzy Teatru Tańca Dekompresja są laureaci polskich i międzynarodowych festiwali. Doświadczenie, jakie posiada każdy z nas, pracuje na wspólny sukces.

Ile osób tańczy w zespole?
Jest nas dwunastka. Gdy zorganizowałem audycję do teatru, nie wiedziałem, kto się pojawi. Dla mnie najważniejszy jest człowiek. Stawiam na indywiduum jednostki. Albo ktoś mnie sobą zainteresuje albo nie. Mówi się, że swój do swego ciągnie i coś w tym jest. Każdy z nich jest inny, na różnym stopniu tanecznego rozwoju. Zachwycili mnie sobą i uwielbiam z nimi pracować. Jesteśmy przede wszystkim pracującymi razem tancerzami, gdzie każdy ma prawo głosu i wpływ na wspólną pracę. Każdy z tancerzy działa na własną rękę, co mnie niebywale cieszy. Szkolą się, rozwijają tanecznie, biorą udział w różnych projektach. Zdobywają nagrody na festiwalach w Polsce i zagranicą. Każdy jest odrębną jednostką. Wśród nas są zawodowi tancerze, choreografowie, aktorzy, którzy odnajdują się w tej samej stylistyce i to jest piękne. W przypadku Dekompresji indywidualizm jest siłą zespołu. Każdy z tancerzy wnosi własną energię, co bezpośrednio przekłada się na energię grupy. Współpraca w grupie jest równie ważna, jak wyrażanie własnego ja. Jedno nie wyklucza drugiego. Trzeba być plastycznym, umieć współpracować i potrafić odnaleźć się w każdej sytuacji.

Co jest najtrudniejsze w tańcu współczesnym?
Ciężka praca i samoświadomość.

Jakie tematy poruszasz w swoich choreografiach?
Wszystko, co związane z człowiekiem. Człowiek inspiruje mnie najbardziej. Jego złożoność i różnorodność. Uwielbiam obserwować ludzi, ich reakcje i zachowania, jak też sytuację, w której się znajdują. Zawsze szukam prawdy. Nie kreuję rzeczywistości. Przyjmuję ją taką, jaka jest. Z jej pięknem i brzydotą. Inspiruje mnie wszystko, co mnie otacza .

Co to znaczy być dobrym tancerzem?
Mieć otwartą głowę, świadomość tego, kim jestem i co potrafię. Umieć ciężko pracować. Być plastycznym w dostosowywaniu się do przeróżnych wyzwań i wymagań, które stawia przez nami choreografia i choreograf. Musimy też pamiętać, że zazwyczaj jesteśmy tworzywem w rękach wizjonera.

Jaka jest myśl przewodnia spektaklu „research”, którego fragmenty mogliśmy zobaczyć podczas premiery książki Jacka Bilczyńskiego w Krakowie?
Myślą przewodnią spektaklu jest nasza słabość. Każdy z nas, na różnym etapie życia, napotyka na swojej drodze przysłowiową ścianę. Znajdujemy się w punkcie bez wyjścia. Ograniczeni i zniewoleni, podejmujemy walkę z własnymi lękami. To swoisty labirynt. Pułapka z milionami rozwiązań. Wyjście z niego nie do końca zdaje się być możliwe. To droga bez możliwości ucieczki. Każda próba wyzwolenia się uświadamia nam, że na powrót znajdujemy się w punkcie wyjścia.
W spektaklu tym każda osoba stanowi element ściany dosłownie i w przenośni. Element, który początkowo stanowi jej integralną część, który ją eksploruje, bada, na ile może wykroczyć poza nią, funkcjonować bez niej. Na ile jest w stanie stworzyć swoją własną przestrzeń. Wyswobodzić się. Jednak ściana działa jak magnes. Próba ucieczki coraz bardziej nas do niej przybliża. To nieustające badanie siebie, swoich możliwości, progów wytrzymałości, cielesności, przestrzeni, instynktów. Tak w kilku słowach można ująć niezwykle dynamiczną i zaskakującą wizję życia.

Rozmawiała: Magda Nowak

Teatra Tańca Dekompresja

Teatr Tańca Dekompresja powstał w kwietniu 2004 roku w Kętrzynie na Mazurach. Od samego początku działalności zrzesza pasjonatów tańca, teatru oraz innych dziedzin sztuki. Jednym z początkowych założeń TTDP było kultywowanie tradycji regionalnych poprzez realizowanie spektakli w oparciu o tradycje, podania i wierzenia ziem warmińsko-mazurskich. Idąc w myśl założeń zrealizowaliśmy dwa spektakle związane z regionem: Barbara Zunk – Ostatnia Czarownica (historia kobiety, która 22 czerwca 1808 wyrokiem sądu miejskiego w Reszlu została skazana na śmierć przez spalenie na stosie za domniemane podpalenie miasta), Noc Kupały zwaną na Warmii i Mazurach „Palinocką”. Powstał również spektakl opierający się na historii Europy w postaci mitologicznej „Jak powstała Europa”. Produkcje te były spektaklami plenerowymi łączącymi taniec i teatr ognia. W 2011 roku TTDP pojawił się w Krakowie. Krakowski debiut sceniczny to „Otwarte przestworza” na zespół instrumentalny, tancerzy i warstwę elektroniczną (2011), scenariusz na podstawie opowiadania „Otwarte Przestworza” Ursula K. Le Guin – reżyseria, muzyka- Martyna Kosecka. Dzięki nawiązanej współpracy z krakowską Szkołą Tańca & Fitness SEMPRE mamy swój azyl i miejsce do pracy. Teatr Tańca Dekompresja działa pod patronatem Maszynki do Sztuki. Obecny skład: Agnieszka Muczyń, Marzena Kaczmarczyk, Agnieszka Wójcik, Sandra Szatan, Agnieszka Wójcik, Izabela Dubiel, Bernadetta Zwierowska, Katarzyna Krzysztofek, Natalia Kosela, Yelizavera Khomich, Sławomir Szopiński, Krzysztof Szociński.

Więcej na: www.teatrtancadekompresja.pl

Podobno 70 proc. naszej komunikacji polega na mowie ciała…
Na gestach, wyrazie twarzy, spojrzeniu, na dystansie, czyli czymś, co nazywamy orientacją ciała. Jeśli jestem do pani zwrócona przodem, to znaczy, że jestem cała oddana tej rozmowie. Jeśli widzę w oknie na Anioł Pański otwarte ramiona papieża, to czuję, że on z miłością zwraca się do ludzi stojących na dole.

Czy można w tej mowie ciała oszukiwać?
Oczywiście, kiedy politycy mówią do ludzi, to wielu rzeczy są nauczeni. Przedmiot związany z mową ciała jest na wszystkich studiach, które dotyczą marketingu, prezentacji i zdobycia pracy. To wszystko dlatego, że podświadomie dajemy pewne znaki, ta semantyka, która przebija się przez mowę ciała, ułożenie nóg, ramion w stosunku do partnera czy jakiejś sytuacji, bez słowa mówi nam wiele rzeczy. Co więcej, pomaga w komunikacji nawet ze zwierzętami! Mam yorka, który dokładnie wie, co chcę powiedzieć i rozmawia ze mną swoją mową ciała, w taki sposób, że ja też wiem, czego on chce ode mnie. Trzeba się tylko temu przyjrzeć. Podobno matki na tej samej zasadzie potrafią się porozumiewać z noworodkami. Jeśli pewne znaki zostaną zakodowane to jest to pierwszy język, który się odbywa i który jest niewerbalny. Czyli tak, jak w tańcu. Można więc powiedzieć – wracając do pani pierwszego pytania – że ludzie tańczą, bo chcą się komunikować: albo z partnerem, albo z większą grupą ludzi, albo wertykalnie, czyli z bóstwem.

Czy taniec może zmienić człowieka?
Taniec zmienia na pewno. Jest taka dziedzina terapii, jak choreoterapia, która zajmuje się zmianą. Przy jej pomocy można stwierdzić na przykład, że dziecko jest zestresowane lub ma jakieś ograniczenia, i dalej – czy są to ograniczenia psychiczne, nieumiejętność bycia w grupie czy po prostu jakaś choroba. To wszystko widać w ruchu. Taniec pomaga otworzyć się, przezwyciężyć pewne ograniczenia, wycofanie.

Uważa się, że malarstwo jest najtrudniejsze w odbiorze, a muzyka najłatwiejsza.
Taniec, ruch człowieka, jest złączony z jego wnętrzem, a sztuka tańca to jest jeszcze coś innego. Jest ona związana z artystą, czyli kimś, kto tworzy nowy wizerunek i ma do powiedzenia coś, czego, że tak powiem, nie-artysta nie widzi i nie czuje. W momencie, kiedy widz ogląda artystę lub słucha jego dzieła, to wtedy coś przeżywa lub czegoś nowego się dowiaduje. O jakiejś sprawie lub drugim człowieku.
Sztuka tańca działa na człowieka podobnie, jak malarstwo czy muzyka. Jest jeden warunek. Widz musi być wrażliwym człowiekiem. Czasem jest tak, że w danej sztuce nie ma właściwie żadnej historii, a ktoś przychodzi po spektaklu, płacze i mówi: „To jest o moim życiu, skąd pani wiedziała?”. Czasami trudno wyrazić, dlaczego coś nas wzrusza. Dlatego sztuka, która jest ulotna z natury, trwa tyle, ile spektakl. Oglądany na żywo, bo wtedy mamy dowolność patrzenia, w miejsce, w które chcemy spoglądać. Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia, a nawet więcej: zależy obok kogo siedzę, w jakim stanie się tu znalazłam. Czy jestem załamana czy przyszłam się rozerwać?

I jak do tego widza dotrzeć?
Trzeba mu dać szeroką gamę środków wyrazu: działać na emocje, na poczucie estetyki i działać intelektualnie. Jeśli spełnimy te trzy aspekty, to mamy większą szansę, żeby być zrozumianym. I żeby istniał dialog, nie tylko monolog – ja mówię, a wy słuchajcie i nic mnie nie obchodzi. Nie, mnie interesuje dialog z widzem.

Cały materiał  jest do przeczytania w 23. numerze EksMagazynu.

Wyselekcjonowane, najlepsze drinki które są owocem pasji najlepszych barmanów w mieście, obsługa która pragnie wprowadzić Państwa w nasz magiczny świat sprawiają, że nic więcej nie trzeba dodawać to trzeba przeżyć…
– w każdy wtorek Klub zaprasza na warsztaty Tańca al.;a Burlesque  prowadzone przez profesjonalną nauczycielkę ze szkoły Tańca i Walki Gota
-środy i czwartki są dedykowane muzyce na żywo
-piątki i soboty to najbardziej szalone imprezy pod hasłem Burlesque podczas których zabieramy Was do świata uwodzicielskiego Tańca, pończoch i gorsetów

www.burlesqueclub.eu

Panie pokazują nogi
Wygląd i nazwa tego kabaretu jest często kopiowana przez inne kluby na świecie. Nazwę tego kabaretu wykorzystano w filmie Hallo! Szpicbródka (Akcja filmu toczy się w warszawskiej rewii Czerwony Młyn). Najbardziej znani wykonawcy z Moulin Rouge to między innymi La Goulue, Yvette Guilbert, Jane Avril, Mistinguett i Le Pétomane.
Już samo miejsce, w pobliżu Montmartru i dzielnicy czerwonych latarń było znamienne. Z jednej strony skupisko artystów, z drugiej miejsce gromadzące córy Koryntu, gwarantowało interesującą klientelę. Bardzo szybko zresztą Moulin Rouge zaczęło przyciągać środowisko francuskiej bohemy.
Najsłynniejszy kabaret czy też rewia świata, podobnie jak wieża Eiffla jest jedną z wizytówek Paryża, bo któż nie słyszał o francuskim kankanie… Swą sławę zawdzięcza między innymi artystom, którzy tu bywali. Jednym z nich był Henri de Toulouse-Lautrec.
W 1891 roku właśnie Toulouse-Lautrec stworzył pierwszy plakat reklamowy Moulin Rouge, który wzbudził w Paryżu wiele sensacji za sprawą widocznych nóg oraz bielizny tancerki, co w tamtych czasach było nie do pomyślenia. Kabaret szybko zdobywał popularność, oczywiście przede wszystkim wśród męskiej części Paryża.
Cechą, która wyróżniała wieczory w Moulin Rouge były występy kobiet, tańczących francuskiego Kankana. Taniec ten, początkowo kojarzony z niższymi sferami społecznymi, został zaadoptowany przez kobiety lekkich obyczajów, które pragnęły w ten sposób kusić męską klientelę.

Panie zdejmują ubrania
Francuski kankan, w przeciwieństwie do wersji anglosaskiej, był tańczony indywidualnie. Tancerki starały się go wykonywać w maksymalnie prowokacyjny sposób, między innymi podnosząc spódnicę w taki sposób, że można było zobaczyć bieliznę (bądź jej brak). Oprócz tańca, Moulin Rouge był także jednym z pionierów rozwijającego się striptizu. Za punkt zwrotny można uznać występ w 1907, francuskiej aktorki, Germaine Aymos, której jedyne odzienie stanowiły trzy muszle.
Kabaret działa do dziś, z tym, że obecnie jest ekskluzywną rozrywką. Czym jest rewia w Moulin Rouge i czy warto ją zobaczyć? To na pewno wielkie widowisko, niezwykle barwne i dość zróżnicowane. Charakteryzuje się ogromnym przepychem. Na przykład choreografia rewii „Féerie” powstawała przez prawie 20 lat. Kostiumy do tego musicalu kosztowały 2 mln euro a cały budżet wyniósł 8 mln euro…
Pierwsze co przychodzi do głowy myśląc o Moulin Rouge, to oczywiście kankan, ale kankan to zaledwie parę minut całego widowiska! Jest to element obowiązkowy, ale nie podstawowy (w końcu to znak firmowy każdej rewii Moulin Rouge). Kankana tańczą wyspecjalizowane tancerki. Występ wymaga od artystki pięciu tygodni ciężkich, specjalnych treningów po dwie, trzy godziny dziennie. Jest to program szkoleń, który ułożono wyłącznie pod kątem tego tańca.

Cały materiał znajdziecie w XIII numerze EksMagazynu.

Gdzie? 25 marca (piątek), godz. 19 , ul. Krakowska 13 wstęp 10 zł
Rezerwacja i przedsprzedaż biletów: tel. 502 576 895 polska.sahara@op.pl, Klub Kazimierz – Kraków, ul. Krakowska 13,tel. 12421578 w godz. 14.00 – 20.00