Na pracę kobiecego ciała spory wpływ ma również męski hormon płciowy, a więc testosteron. W przypadku kobiet jego produkcja następuje przede wszystkim w nadnerczach i jajnikach. Odpowiada on głównie za utrzymanie organizmu w dobrym zdrowiu oraz wysokiej formie fizycznej i seksualnej. Im wyższy poziom testosteronu u kobiet tym znacznie większy apetyt seksualny. Co więcej, ten hormon wzmaga również szczytowanie.

Nie można zapomnieć także o progesteronie. Jest on niezbędny w procesie owulacji. Jego zadaniem jest przygotowanie macicy do zagnieżdżenia się komórki jajowej i utrzymania ciąży. Wytwarzany jest przez jajniki, a także łożysko (jeśli mówimy o kobiecie w ciąży). Wpływa na organizm kobiety zwłaszcza po owulacji – wówczas jego poziom wzrasta, co skutkuje wyciszeniem libido.

Choć nie każdemu hormony tarczycy mogą się kojarzyć z poziomem libido to faktycznie mają one na niego spory wpływ. Ten poziom zauważalnie spada, gdy mamy do czynienia z niedoczynnością tarczycy lub chorobą Hashimoto (przewlekłym zapaleniem tarczycy)

Źródło: On Board PR, „Zdrowa ONA”

Ponadto, niektóre zanieczyszczenia powietrza, a zwłaszcza pyły zawieszone, przenoszą cząsteczki związków aktywnych hormonalnie, takich jak wielopierścieniowe węglowodory aromatyczne (WWA). Związki te zakłócają w organizmie wydzielanie hormonów, w tym testosteronu, który reguluje proces spermatogenezy.

Z bazy prowadzonej przez Europejską Agencję Środowiska (EEA) pozyskano dane na temat jakości powietrza oraz stężeń różnych zanieczyszczeń w miejscu zamieszkania mężczyzn. Badacze skupili się na poziomie pyłów zawieszonych (o średnicy 10 mikrometrów – PM10 oraz o średnicy mniejszej), dwutlenku siarki, tlenku węgla i tlenków azotu w ciągu 90 dni przed pobraniem próbek (gdyż proces spermatogenezy, czyli produkcji nowych plemników, zajmuje przeciętnie 74 dni). Wyniki badania ukazały się w piśmie „Annals of Human Biology” w lipcu 2015 r.

W analizie uwzględniono: występowanie w przeszłości różnych schorzeń mogących mieć wpływ na jakość nasienia, jak świnka, wnętrostwo, urazy lub operacje jąder, palenie papierosów (na podstawie obecności w ślinie metabolitu nikotyny), innych elementów stylu życia oraz czynników oddziałujących na mężczyzn w miejscu pracy.

Okazało się, że panowie, którzy byli narażeni w miejscu zamieszkania na wyższy poziom wszystkich analizowanych zanieczyszczeń mieli większy odsetek plemników z nieprawidłowymi zmianami w budowie. Z kolei wyższe stężenia pyłów zawieszonych, tlenku węgla i tlenków azotu miało związek z niższym poziomem testosteronu. Nie stwierdzono natomiast związku między poziomem zanieczyszczeń a ruchliwością i liczebnością plemników.

W drugiej pracy, której wyniki opublikowało w lipcu 2014 r. pismo „Environmental and Molecular Mutagenesis”, ten sam zespół naukowców wykazał związek między wyższym poziomem w powietrzu pyłów zawieszonych o średnicy 2,5 mikrometra (PM2,5), a częstszym występowaniem plemników z nieprawidłowo powielonym materiałem genetycznym. Chodziło o występowanie dwóch (tzw. disomia), zamiast jednej, kopii chromosomu płciowego Y lub chromosomu 21. U panów niepalących, ale narażonych na większe zanieczyszczenia powietrza stwierdzono aż pięciokrotnie częstsze występowanie disomii chromosomu Y.

PAP – Nauka w Polsce
Źródło: www.naukawpolsce.pap.pl

Okazało się, że neandertalczycy mieli o wiele więcej mięśni niż współcześni ludzie. O ciekawe – nie tylko panowie żyjący kilkadziesiąt tysięcy lat temu mogli pochwalić się muskułami – dotyczyło to także kobiet.

Za taki stan rzeczy odpowiadały głównie: geny, klimat i mięsna dieta. Nadmiar testosteronu wpływał między innymi na, jak byśmy to dziś określili – styl życia neandertalczyków.

Polowali oni inaczej, niż ludzie żyjący później. Powszechną metodą zabijania zwierząt był bezpośredni kontakt z ofiarą. Zamiast zabijać zdobycz za pomocą łuku i strzał, neandertalczycy woleli angażować się w kontakt twarzą w twarz.

źródło: PAP Nauka w Polsce

Doktor oparł swoją analizę na badaniu 24 kobiet. Średnia wieku pań wynosiła 20 lat. Podczas eksperymentu, połowie z nich naukowcy podawali pół miligrama testosteronu, a reszta otrzymywała placebo. Po pewnym czasie w pierwszej grupie zmieniono tabletki na placebo, a w drugiej na testosteron.

Na każdym etapie badań kobietom pokazano zdjęcia twarzy 150 osób i poproszono, by w skali od +100 do -100 oceniły, czy te osoby są godne zaufania. Okazało się wówczas, że panie, które były najbardziej ufne, przyjmując placebo, stały się o 5 procent bardziej podejrzliwe, gdy podawano im testosteron.

Dlaczego tak się dzieje? Zdaniem naukowców, testosteron może podnosić poziom wazopresyny, hormonu, który ma związek z większą skłonnością do zachowań agresywnych i potrzebą bronienia swojego terytorium. Jednocześnie może też niwelować działanie oksytocyny, hormonu zaufania, która z kolei odgrywa istotną rolę w kształtowaniu się więzi społecznych.

źródło: PAP Nauka w Polsce

Testosteron jest męskim hormonem płciowym produkowanym w jądrach. W niewielkich stężeniach znajdziemy go też w organizmach kobiet, u których produkuje go kora nadnerczy, jajniki i łożysko. Wpływ tego hormonu na skłonność do współpracy badano na kobietach, gdyż u mężczyzn dodatkowe dawki testosteronu hamują naturalną jego produkcję w organiźmie.

Wright i jego zespół badali 17 par kobiet, które się wcześniej nie znały. Pierwszego dnia wszystkim podano suplement testosteronu, drugiego (po tygodniu przerwy) – identycznie wyglądające placebo. W czasie eksperymentów pary kobiet posadzono w jednym pokoju przed dwoma monitorami, na których wyświetlano identyczne obrazki. Panie miały wybrać jeden, na którym pojawia się trudny do rozpoznania, kontrastowy wzór. Jeśli ich wybory były zgodne, doświadczenie kończono. Jeśli się jednak różniły – kobiety miały się porozumieć i podjąć wspólną decyzję.

Parom biorącym placebo wypracowanie wspólnego wyniku szło o wiele lepiej niż parom „na hormonach”. „Większe stężenia testosteronu wiązały się z egocentrycznym zachowaniem i z podejmowaniem decyzji, w których badane faworyzowały swoje własne wybory ponad wybór partnerki” – nawet, jeśli były one błędne – relacjonuje Wright.

Badanie pozwala sądzić, że testosteron nie sprzyja współpracy i robi z ludzi większych egocentryków. Ogólniej mówiąc, stężenie tych hormonów może źle wpływać na skłonność do współpracy.

PAP – Nauka w Polsce

Uczestniczki obu prób chętniej kooperowały ze sobą, ale wtedy, gdy otrzymywały placebo (środek o obojętnym działaniu). Gdy podano suplement testosteronu, ich skłonność do współpracy spadła: miały bardziej siebie na względzie i nie liczyły się z partnerką, z którą wykonywały polecenia.

„Kiedy działamy w grupie, dość płynna jest granica między skłonnością do współpracy a dbaniem o własny interes” – twierdzi w komentarzu do badań dr Nick Wright.

Eksperyment potwierdził, że na zachowania ludzi znaczny wpływ wywierają hormony. Wcześniejsze badania sugerowały, że wyższy poziom oksytocyny, hormonu wytwarzanego w podwzgórzu, również zwiększa skłonność do współpracy (pod jego wpływem samce norników są bardziej wierne – przyp. PAP).

„Z naszych badań wynika, że testosteron wpływa także na podejmowanie decyzji. Zwykle motywuje on do poszukiwania najlepszego rozwiązania, ale zbyt duży poziom tego hormonu czasami powoduje, że przestajemy się liczyć z innymi osobami” – podkreśla dr Wright.

Testosteron, męski hormon płciowy, wytwarzany jest u kobiet, ale w znacznie mniejszych ilościach niż u mężczyzn. Niektóre badania przeprowadzone wśród kobiet przetrzymywanych w więzieniach, wykazały, że te, które mają we krwi wyższe stężenie testosteronu, są bardziej agresywne i częściej wykazują zachowania antyspołeczne.

PAP – Nauka w Polsce

Myszy, u których wpływ testosteronu na tkankę tłuszczową został zakłócony były bardziej oporne na insulinę niż myszy podatne na testosteron. Efekt ten występował niezależnie od wagi ciała zwierząt. Prawdopodobnie kluczową rolę regulacyjną odgrywa białko RBP4. Leki wpływające na produkcję tego białka mogłyby zapobiegać cukrzycy.

Wyniki badań naukowców z Edynburga wydają się tłumaczyć, dlaczego występowanie cukrzycy u mężczyzn jest z wiekiem coraz częstsze – prawdopodobnie sprzyja temu malejąca produkcja testosteronu.

PAP – Nauka w Polsce

Poziom testosteronu spadł poniżej normy u 40 proc. otyłych uczestników i u 50 proc. otyłych mężczyzn chorych na cukrzycę. Wniosek z tego taki, że i cukrzyca i otyłość niezależnie wpływają na poziom najbardziej męskiego hormonu. Testosteronu ubywa najbardziej, kiedy otyli mężczyźni cierpią jednocześnie na kłopoty z poziomem cukru.

- Wpływ cukrzycy na obniżenie poziomu testosteronu można porównać do zwiększenia się masy ciała o około 9 kilogramów – wyjaśnia autor badań dr Sandeep Dhindsa.

Źródło: PAP Nauka w Polsce

Do takich wniosków doszli naukowcy z University of Chicago, którzy przebadali grupę 10 zdrowych i szczupłych studentów uczelni, o średniej wieku 24 lata. Wszyscy oni przeszli bardzo dokładne testy pozwalające wykluczyć zaburzenia hormonalne, psychiczne oraz zaburzenia snu.

Przez trzy noce, w specjalnie przygotowanym laboratorium, badani przesypiali ok. 10 godzin. Ostatniego dnia tej fazy doświadczenia pobierano im próbki krwi – co 15-30 minut. Następnie, przez kolejne 8 nocy panowie spali mniej niż 5 godz. Ostatniego dnia również pobierano od nich próbki krwi do analizy.

Okazało się, że po tygodniu niewysypiania się studenci mieli o 10-15 proc. niższy poziom testosteronu niż w okresie, gdy spali długo. To odpowiada spadkowi, który stwierdza się u mężczyzn po 10-15 latach starzenia się, podkreślają badacze. W miarę starzenia się poziom testosteronu we krwi panów spada o 1-2 proc. rocznie.

W ciągu tygodnia, w którym panowie przesypiali niecałe 5 godzin dziennie systematycznie pogarszał się również ich nastrój i malała energia życiowa.

PAP Life